தமிழ் சினிமா தியேட்டர் காமக்கதை: பகுதி 3

சனிக்கிழமை காலை ஆறு மணி பன்னிரண்டு நிமிடம். என் போன் திரையில் ரமேஷின் வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் ஒளிர்ந்தது: "Landed. Anna Nagar veedu. 11 manikku varaen. Pesanum." இந்த தமிழ் சினிமா தியேட்டர் காமக்கதை இதோடு முடிவுக்கு வரப்போகிறது என்று அந்த நொடியே எனக்குப் புரிந்தது.

நேற்று இரவு முருகன் தியேட்டர் பார்க்கிங் லாட்டில் சுரேஷை நான் எதிர்கொண்டதும், அவன் காரில் என்னை இழுத்து ஆறு வாரமாக என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததை ஒப்புக்கொண்டதும், அந்த இருட்டு காரில் நடந்த இரண்டு உடலுறவுகளும், அடுத்த வெள்ளி பால்கனி Box 2 திட்டமும் எல்லாம் என் கண் முன் ஓடின. அவன் போன் செய்து "நாளை காலை சென்னை வருகிறேன்" என்று சொன்ன அந்தக் கடைசி அழைப்பு இன்னும் என் காதில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

நான் படுக்கையில் எழுந்து உட்கார்ந்தேன். வெளியே சென்னை இன்னும் விழிக்கவில்லை. என் கைகள் நடுங்கின. ரமேஷ். என் கணவன். இரண்டு வருடமாக சிங்கப்பூரில். எங்கள் கல்யாணம் பெயரளவில் மட்டுமே உயிரோடு இருந்தது. அவன் கடைசியாக என்னைத் தொட்டு எட்டு மாதம் ஆகிறது.

பாத்ரூம் போய் முகம் கழுவினேன். கண்ணாடியில் என்னைப் பார்த்தேன். முப்பத்திரண்டு வயது பவித்ரா. கண்களுக்குக் கீழே கருவளையம். உதடுகள் இன்னும் நேற்று இரவு சுரேஷ் கடித்த இடத்தில் வீங்கியிருந்தன. என் உடம்பு முழுவதும் அவன் கைகளின் ஞாபகம்.

காபி போட்டுக்கொண்டு பால்கனியில் உட்கார்ந்தேன். ஆறு வாரம். ஆறு வெள்ளிக்கிழமை இரவுகள். முதலில் அந்த அந்நியனின் கைகள் இருட்டில் என் மடியில். பிறகு நான் அவனுக்கு வாயால் சுகம் கொடுத்த அந்த இரவு. என் கோப்பை வைக்கும் இடத்தில் கிடந்த அந்தக் குறிப்பு: "Next Friday. Row H, seat 14. Come alone."

H-14 இருக்கையில் உட்கார்ந்தபோது அஷரின் டார்ச் வெளிச்சத்தில் தெரிந்த முகம். சுரேஷ். ரமேஷின் உயிர் நண்பன். என் கல்யாணத்தில் மாப்பிள்ளைத் தோழன். அவன் உதட்டில் விரல் வைத்து "ஷ்... படம் பார்" என்ற அந்தக் கணம் என் உடம்பில் இன்னும் மின்சாரம் பாய்ச்சியது.

என் கல்யாண நாள் ஞாபகம் வந்தது. மண்டபத்தில் சுரேஷ் வெள்ளை வேஷ்டி சட்டையில் நின்றிருந்தான். என்னைப் பார்த்து அவன் கண்கள் ஒரு நொடி நிலைத்தன. அப்போது நான் அதைக் கவனிக்கவில்லை. இப்போது தெரிகிறது. அவன் அன்றே என்னை விரும்பியிருக்கிறான். ரமேஷின் நண்பன் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அதை மறைத்திருக்கிறான்.

ரமேஷ் சிங்கப்பூர் போன முதல் மாதம் தினமும் போன் செய்வான். இரண்டாம் மாதம் வாரத்திற்கு ஒரு முறை. ஆறாம் மாதத்திற்குப் பிறகு நான் கூப்பிட்டால்தான் எடுப்பான். கடைசி ஒரு வருடமாக எங்கள் உரையாடல் "சாப்டியா, தூங்கு" என்ற அளவில் சுருங்கிவிட்டது. ஒரு பெண்ணுக்கு இது போதுமா?

இரண்டு மாதம் முன் ஒரு நாள் இரவு நான் தனியாக உட்கார்ந்து அழுதுகொண்டிருந்தேன். அப்போதுதான் லாயரின் வெப்சைட்டைத் திறந்து விவாகரத்து மனுவை பிரிண்ட் எடுத்தேன். அது இன்னும் என் டிராயரில் இருக்கிறது. கையெழுத்து மட்டும் போடாமல். இன்று அதற்கும் முற்றுப்புள்ளி.

போன் மீண்டும் அதிர்ந்தது. சுரேஷ்: "Ramesh vandhutaana? Naan 11 manikku un veetu pakkathula car la irupen. Call pannu." என் இதயம் துடித்தது. அவன் என்னைப் பற்றி இவ்வளவு கவலைப்படுகிறான். ரமேஷ் இரண்டு வருடத்தில் செய்யாததை இவன் ஒரு இரவில் செய்துவிட்டான்.

நான் பதில் அனுப்பினேன்: "Vendam. Naan paathukkaren. Evening pesaren." பிறகு போனை மௌனத்தில் போட்டேன். இன்று என் நாள். என் முடிவு.

குளித்தேன். வெந்நீர் என் தோள்களில் விழுந்தபோது நேற்று இரவு சுரேஷின் நாக்கு என் கழுத்தில் ஊர்ந்த ஞாபகம் வந்தது. என் கை என்னையறியாமல் என் மார்பகங்களைத் தடவியது. என் முலைக்காம்புகள் விறைத்தன. நான் என்னையே நிறுத்திக்கொண்டேன். இன்று உணர்ச்சிக்கு இடமில்லை. இன்று தெளிவு வேண்டும்.

பதினொரு மணிக்கு ஐந்து நிமிடம் முன் கதவு மணி அடித்தது. என் வயிற்றில் பட்டாம்பூச்சிகள். கதவைத் திறந்தேன். ரமேஷ் நின்றிருந்தான். கையில் ஒரு சூட்கேஸ். முகத்தில் இரண்டு நாள் தாடி. கண்களில் சோர்வு. அவன் என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகையில் பழைய அன்பு இருந்தது. ஆனால் என் உடம்பில் எதுவும் அசையவில்லை.

"உள்ளே வா," என்றேன். அவன் சோபாவில் உட்கார்ந்தான். நான் தண்ணீர் கொடுத்தேன். சில நிமிடம் மௌனம். வெளியே தெருவில் ஆட்டோ ஹாரன் அடித்தது.

"பவித்ரா," என்றான் அவன். "சிங்கப்பூர் transfer cancel ஆயிடுச்சு. நான் திரும்ப வந்துட்டேன். நிரந்தரமா. நாம மறுபடியும் ஆரம்பிக்கலாம்."

என் கைகள் டம்ளரை இறுக்கப் பிடித்தன. "எதை ஆரம்பிக்கலாம், ரமேஷ்? எட்டு மாசமா நீ என்னைத் தொடக்கூட இல்ல. போன்ல கூட நீ என்கிட்ட சரியா பேசறதில்ல. நான் உனக்கு ஒரு பழக்கம். மனைவிங்கிற பெயர் மட்டும்."

அவன் முகம் சிவந்தது. "அதான் திரும்ப வந்திருக்கேனே. சரி பண்ணலாம். நாம ஒரு குழந்தை..." அவன் என் கையைப் பிடிக்க வந்தான். நான் கையை எடுத்துக்கொண்டேன்.

"வேண்டாம்," என்றேன். என் குரல் எனக்கே ஆச்சரியமாக உறுதியாக இருந்தது. "ரமேஷ், நம்ம கல்யாணம் ரொம்ப நாள் முன்னாடியே செத்துப்போச்சு. நான் இப்போ அதைப் புதைக்கத்தான் போறேன்."

அவன் கண்கள் கலங்கின. "பவித்ரா, நான் தப்பு பண்ணிட்டேன். சிங்கப்பூர்ல வேலை வேலைன்னு உன்னை மறந்துட்டேன். ஆனா இப்போ திருந்திட்டேன். ஒரு சான்ஸ் கொடு." அவன் என் அருகில் வந்து மண்டியிட்டான். என் கைகளைப் பிடித்தான். அவன் கைகள் குளிர்ந்திருந்தன. உயிரில்லாதவை போல.

நான் என் கைகளை மெதுவாக விடுவித்துக்கொண்டேன். "ரமேஷ், சான்ஸ் கேட்கற அளவுக்கு நீ என்னை நேசிக்கல. நானும் உன்னை நேசிக்கல. நாம ரெண்டு பேரும் ஒரு பழக்கத்துல வாழ்ந்துக்கிட்டிருக்கோம். அந்தப் பழக்கத்தை உடைக்கிற நேரம் வந்துடுச்சு."

"அவன் யாரு?" ரமேஷின் குரல் கடுமையானது. "உன் ஆபீஸ்ல யாராவதா? சொல்லு!"

"அது உன் கவலை இல்ல," என்றேன் அமைதியாக. "நீ சிங்கப்பூர்ல இருந்தப்போ உனக்கும் யாராவது இருந்தாங்களான்னு நான் கேட்கல. கேட்கவும் மாட்டேன். நமக்குள்ள இருந்தது முடிஞ்சு போச்சு. அவ்வளவுதான்."

அவன் எழுந்து நின்றான். "என்ன சொல்ற? யாராவது இருக்கானா?" அவன் கண்களில் சந்தேகம். நான் பொய் சொல்லவில்லை. "ஆமா. ஆனா அது முக்கியமில்ல. முக்கியம் நான் உன்னை இனி நேசிக்கலைங்கிறதுதான்."

அறை முழுவதும் மௌனம் கனத்தது. அவன் உதடுகள் துடித்தன. பிறகு அவன் தோள்கள் தொய்ந்தன. "நீ உறுதியா இருக்கியா?" என்றான் மெதுவாக.

"ஆமா." நான் படுக்கையறைக்குப் போய் டிராயரைத் திறந்தேன். இரண்டு மாதம் முன் பிரிண்ட் எடுத்து வைத்திருந்த விவாகரத்து மனுவை எடுத்து வந்தேன். அவன் முன் வைத்தேன். "நான் கையெழுத்துப் போட்டுட்டேன். நீயும் போடு. இல்லன்னா கோர்ட்ல பார்க்கலாம்."

அவன் அந்தப் பேப்பரை வெறித்துப் பார்த்தான். என் கையெழுத்து கீழே இருந்தது. உறுதியாக. அவன் எதுவும் பேசாமல் பேனாவை எடுத்தான். கை நடுங்க நடுங்கக் கையெழுத்திட்டான். பிறகு சூட்கேஸை எடுத்துக்கொண்டு கதவை நோக்கி நடந்தான்.

கதவருகில் நின்று திரும்பிப் பார்த்தான். "சந்தோஷமா இரு, பவித்ரா." கதவு மூடியது. நான் சோபாவில் சரிந்தேன். என் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. ஆனால் அது துக்கத்தின் கண்ணீர் இல்லை. விடுதலையின் கண்ணீர். ஒரு பெரிய சுமை இறங்கியது போல இருந்தது.

மதியம் இரண்டு மணி. நான் சுரேஷுக்கு மெசேஜ் அனுப்பினேன்: "Ramesh poyitaan. Divorce papers signed. Box 2. Tonight. Second show." பத்து வினாடியில் பதில்: "Booked. Row la illa, Box 2 fullum namakku. 6:30 ku vaa."

என் உடம்பு முழுவதும் ஒரு மின்சாரம் ஓடியது. இன்று இரவு. முருகன் தியேட்டர். Box 2. இனி ஒளிவு மறைவு இல்லை. இனி அந்நியன் இல்லை. சுரேஷ். என் சுரேஷ்.

மதியம் முழுவதும் எனக்கு நேரம் போகவில்லை. மூன்று மணிக்கு அலமாரியைத் திறந்தேன். என்ன உடுத்துவது? கடைசியில் அந்த அடர் சிவப்புப் புடவையை எடுத்தேன். ரமேஷ் வாங்கிக் கொடுத்தது. ஆனால் இன்று அது என்னுடையது. என் தேர்வு. என் இரவு. உள்ளே கருப்பு உள்ளாடைகள். சுரேஷுக்குப் பிடித்த நிறம் என்று நேற்று இரவு அவன் காதில் சொன்னான்.

ஐந்தரை மணிக்கு டாக்ஸி பிடித்தேன். தியேட்டரை நெருங்க நெருங்க என் இதயம் படபடத்தது. இது ஆறு வாரமாக நான் ரகசியமாக வந்த இடம். இன்று முதல் முறையாக நான் பயப்படவில்லை. யார் பார்த்தால் என்ன? நான் விவாகரத்து செய்ய முடிவு செய்துவிட்ட சுதந்திரமான பெண்.

மாலை ஆறரை மணிக்கு தியேட்டர் வாசலில் நின்றேன். சுரேஷ் காரில் வந்தான். கருப்பு சட்டை. அவன் கண்களில் அந்தப் பழைய குறும்பு. என் கையைப் பிடித்து உள்ளே அழைத்துச் சென்றான். யாரும் எங்களைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. சனிக்கிழமை கூட்டத்தில் இரண்டு பேர் ஒன்றும் பெரிதில்லை.

Box 2. சிவப்பு வெல்வெட் சோபா. முன்னால் கண்ணாடித் தடுப்பு. கீழே அரங்கம் முழுவதும் தெரிந்தது. கதவைத் தாழிட்டான். விளக்குகள் அணைந்தன. திரையில் படம் ஆரம்பித்தது. ஆனால் என் கண்கள் திரையில் இல்லை.

சுரேஷ் என் அருகில் உட்கார்ந்தான். அவன் கை என் தொடையில் பதிந்தது. என் புடவை மெதுவாக மேலே ஏறியது. அவன் உதடுகள் என் கழுத்தில் பதிந்தன. நான் மெதுவாக முனகினேன். "ஷ்," என்றான் அவன். "படம் பார்."

அந்த வார்த்தைகள். அதே வார்த்தைகள். என் உடம்பு தீப்பிடித்தது. நான் அவன் மடியில் திரும்பி உட்கார்ந்தேன். என் கை அவன் பேண்ட் ஜிப்பை இறக்கியது. அவன் சுண்ணி வெளியே வந்தது. கெட்டியாக, சூடாக, துடித்துக்கொண்டு. நான் குனிந்து அதை வாயில் எடுத்தேன்.

அவன் மெதுவாக முனகினான். அவன் கைகள் என் தலைமுடியில் பதிந்தன. நான் அவன் சுண்ணியை ஆழமாக உள்ளே எடுத்தேன். என் நாக்கு அதன் நுனியில் சுழன்றது. திரையில் யாரோ பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். எங்களுக்கு அது கேட்கவே இல்லை.

பிறகு அவன் என்னை எழுப்பினான். என் புடவையை முழுவதுமாக அவிழ்த்தான். என் ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகள் ஒவ்வொன்றாகத் திறந்தன. என் முலைகள் வெளியே வந்தன. அவன் அவற்றைக் கைகளால் பிடித்து மெதுவாகக் கசக்கினான். என் முலைக்காம்புகளை வாயால் கவ்வி இழுத்தான். நான் சோபாவில் சரிந்தேன்.

அவன் என் பாவாடையை மேலே தூக்கினான். என் புண்டை ஏற்கனவே ஈரமாக வழிந்துகொண்டிருந்தது. அவன் இரண்டு விரல்களை உள்ளே நுழைத்தான். நான் துடித்தேன். "சுரேஷ்... ப்ளீஸ்..." அவன் விரல்கள் வேகமாக இயங்கின. என் உடம்பு வளைந்தது. ஒரு பெரிய அலை என்னைத் தூக்கி எறிந்தது. நான் என் கையை வாயில் வைத்து அலறலை அடக்கினேன்.

பிறகு அவன் என்னை சோபாவில் குப்புறத் தள்ளினான். கண்ணாடித் தடுப்புக்கு முன் என்னை நிற்க வைத்தான். கீழே நூற்றுக்கணக்கான பேர் படம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். யாருக்கும் தெரியாது மேலே Box 2ல் என்ன நடக்கிறது என்று. அந்த எண்ணமே என்னை மேலும் கிளர்ச்சியடையச் செய்தது.

அவன் சுண்ணி என் புண்டையில் பதிந்தது. மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தது. நான் கண்ணாடியில் என் முகத்தைப் பார்த்தேன். கண்கள் சொருகியிருந்தன. உதடுகள் திறந்திருந்தன. அவன் இடுப்பு வேகமாக இயங்கியது. ஒவ்வொரு இடியும் என் உடம்பை முன்னே தள்ளியது.

"பவித்ரா," அவன் என் காதில் முணுமுணுத்தான். "நீ என்னோடவ. இனி யாருக்கும் இல்ல." அவன் வேகம் கூடியது. என் முலைகள் அவன் கைகளில் நசுங்கின. நான் இரண்டாவது முறையாக உச்சத்தை அடைந்தேன். என் கால்கள் நடுங்கின.

அவன் என்னைத் திருப்பி சோபாவில் உட்கார வைத்தான். என் கால்களை அவன் தோள்களில் போட்டுக்கொண்டான். மீண்டும் உள்ளே நுழைந்தான். இந்த முறை ஆழமாக, மெதுவாக, ஒவ்வொரு அங்குலமும் என்னை நிரப்பியது. நான் அவன் முதுகை நகங்களால் கீறினேன். அவன் வலியில் முனகி மேலும் வேகமாக இயங்கினான்.

திரையில் இடைவேளை விளக்குகள் எரிந்தன. ஆனால் எங்கள் Box கதவு தாழிடப்பட்டிருந்தது. அவன் என்னை இறுக்க அணைத்துக்கொண்டு என் உள்ளே வெடித்தான். அவன் சூடான விந்து என்னை நிரப்பியது. நாங்கள் இருவரும் மூச்சு வாங்க சோபாவில் சரிந்தோம். வியர்வையில் நனைந்து, ஒருவரையொருவர் பிடித்துக்கொண்டு.

சிறிது நேரம் நாங்கள் அப்படியே கிடந்தோம். அவன் விரல்கள் என் முதுகில் மெதுவாகக் கோலம் போட்டன. திரையில் மீண்டும் படம் ஓடியது. கீழே மக்கள் பாப்கார்ன் சாப்பிட்டுக்கொண்டு சிரித்தார்கள். எங்கள் Box இருட்டில் எங்கள் சொந்த உலகம்.

"இன்னொரு தடவை?" அவன் குரல் என் காதில் கிசுகிசுத்தது. நான் திரும்பி அவன் உதடுகளைக் கவ்வினேன். அதுவே பதில். அவன் கைகள் மீண்டும் என் உடம்பில் படர்ந்தன. என் முலைகளைப் பிடித்து மெதுவாகப் பிசைந்தான். என் புண்டை இன்னும் அவன் விந்தால் ஈரமாக இருந்தது. அவன் சுண்ணி மீண்டும் விறைத்தது.

இந்த முறை நான் அவன் மேல் ஏறி உட்கார்ந்தேன். அவன் சுண்ணியை என் கையால் பிடித்து என் புண்டையில் வைத்து மெதுவாக இறங்கினேன். ஒவ்வொரு அங்குலமும் என்னை நிரப்பியது. நான் மேலும் கீழும் இயங்கினேன். என் முலைகள் அவன் முகத்தில் அடித்தன. அவன் அவற்றை மாறி மாறி வாயால் கவ்வினான்.

"இப்படித்தான்," நான் மூச்சு வாங்கினேன். "இப்படித்தான் எனக்கு வேணும்." அவன் என் இடுப்பைப் பிடித்து என்னை வேகமாக இயக்கினான். என் உடம்பு மீண்டும் அந்த உச்சத்தை நோக்கி ஏறியது. இந்த முறை நான் கத்தாமல் இருக்க முயற்சிக்கவில்லை. இருட்டு அரங்கில் என் முனகல் கரைந்தது.

நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக உச்சத்தை அடைந்தோம். அவன் என்னை இறுக்க அணைத்துக்கொண்டான். என் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். "என் பவித்ரா," என்றான். அந்த இரண்டு வார்த்தைகளில் என் மொத்த வாழ்க்கையும் அடங்கியது போல இருந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து நான் உடைகளைச் சரி செய்தேன். அவன் என் தோளில் கை போட்டுக்கொண்டு படத்தைப் பார்த்தான். ஆனால் என் மனம் வேறு எங்கோ இருந்தது. காலையில் நடந்தது. ரமேஷின் கையெழுத்து. அந்தப் பேப்பர் இப்போது என் வீட்டு மேஜையில் இருக்கிறது.

"என்ன யோசிக்கிற?" என்றான் சுரேஷ்.

"திங்கட்கிழமை நான் லாயர் கிட்ட போறேன். டைவர்ஸ் ஃபைல் பண்ண." என் குரல் உறுதியாக இருந்தது. அவன் என்னைப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஆச்சரியமும் சந்தோஷமும்.

"நான் உன் கூட வருவேன்," என்றான். "ஒவ்வொரு அடியிலும்."

நான் அவன் கையைப் பிடித்தேன். "சுரேஷ், இது வெறும் உடம்பு இல்ல. எனக்குத் தெரியும். ஆறு வாரமா நீ என்னைப் பார்த்துக்கிட்டே இருந்தது வெறும் ஆசைக்காக இல்ல."

அவன் என் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். "உன் கல்யாணத்தன்னிக்கே நான் உன்னைப் பார்த்தேன், பவித்ரா. ரமேஷ் என் ஃபிரெண்டுங்கிறதால எதுவும் சொல்லல. ஆனா இப்போ நீயே என்னைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்க."

படம் முடிந்தது. விளக்குகள் எரிந்தன. மக்கள் வெளியேறினார்கள். நாங்கள் Box 2ல் உட்கார்ந்திருந்தோம். இனி ஒளிய வேண்டிய அவசியம் இல்லை. இனி இருட்டு தேவையில்லை.

வெளியே வந்தோம். தியேட்டர் வாசலில் கூட்டம். சுரேஷ் என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டான். வெளிப்படையாக. யார் பார்த்தாலும் பரவாயில்லை என்பது போல. என் இதயம் நிறைந்தது.

பார்க்கிங் லாட்டில் நடக்கும்போது எனக்கு நேற்று இரவு ஞாபகம் வந்தது. இதே இடத்தில் நான் அவனை எதிர்கொண்டேன். கோபத்தில், குழப்பத்தில். இன்று அதே இடத்தில் நான் அவன் கையைப் பிடித்து நடக்கிறேன். தெளிவோடு. இருபத்தி நான்கு மணி நேரத்தில் எவ்வளவு மாறிவிட்டது.

கார் கதவைத் திறந்து அவன் என்னை ஏற்றினான். உள்ளே இன்னும் நேற்று இரவின் வாசனை. என் பர்ப்யூம். அவன் வியர்வை. நாங்கள் இருவரும் சிரித்தோம். அந்தச் சிரிப்பில் எந்தக் குற்ற உணர்வும் இல்லை. எந்தப் பயமும் இல்லை.

காரில் ஏறும்போது அவன் கேட்டான்: "வீட்டுக்குப் போலாமா?"

நான் அவன் கண்களைப் பார்த்தேன். புன்னகைத்தேன். "இல்ல. இன்னிக்கு உன் வீட்டுக்கு."