தமிழ் ஹாஸ்டல் காமக்கதை: வார்டன் அறையின் இரவு

விளக்குகள் அணைந்து அரை மணி நேரம் ஆகியிருந்தது. நான் மொட்டை மாடியின் இரும்புக் கதவை மெதுவாகத் தள்ளினேன், அது கிரீச்சிடாமல் இருக்க கையை அழுத்திப் பிடித்தபடி. என் ரூம்மேட் செந்தில் மதியம் கிண்டல் செய்தது காதில் ஒலித்தது: «டேய் தினேஷ், உன் வாழ்க்கை ஒரு தமிழ் ஹாஸ்டல் காமக்கதை மாதிரி ஆகப் போகுதுடா.» அப்போது சிரித்தேன். இப்போது, இருட்டில் படிக்கட்டு ஏறும்போது, அந்த வார்த்தைகள் வேறு மாதிரி ஒலித்தன.

சென்னையின் அந்த இன்ஜினியரிங் கல்லூரி ஹாஸ்டலில் நான் இறுதி ஆண்டு மாணவன். இருபத்து நான்கு வயது. விதிகள் இரும்புக் கோட்டை போல: இரவு பத்து மணிக்கு விளக்கு அணைய வேண்டும், மொட்டை மாடி தடை, புகைப்பது தடை. எல்லாவற்றையும் கண்காணிப்பது வார்டன் கலாவதி மேடம். முப்பத்தொன்பது வயது, விதவை, ஹாஸ்டலின் பயங்கரக் கனவு. அவரது செருப்புச் சத்தம் கேட்டாலே மாணவர்கள் அறைக்குள் ஓடி ஒளிவார்கள். முதல் வருடத்தில் ஒரு பையன் அவரிடம் வாய் தகராறு செய்தான்; மறுநாள் அவன் பெற்றோருக்கு கடிதம் சென்றது. அதன் பிறகு யாரும் அவரை எதிர்க்கவில்லை.

ஆனால் அன்று மதியம் உணவு விடுதியில் செந்தில் ஒரு விஷயம் சொன்னான். «டேய், நேற்று இரவு வார்டன் அறையில் விளக்கு இரண்டு மணி வரை எரிந்ததாம். காவலாளி சொன்னான்.» அவன் கண்ணடித்தான். «ஒருவேளை மேடமுக்கும் தூக்கம் வரவில்லையோ?» நாங்கள் சிரித்தோம், ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் என் மனதில் ஒட்டிக்கொண்டன. தூக்கம் வராத இரவுகள் எனக்கும் உண்டு. பிளேஸ்மெண்ட் பயம், எதிர்காலக் கவலை. அதனால்தான் இன்று மாடிக்கு வந்தேன்.

மொட்டை மாடியில் காற்று முகத்தில் அடித்தது. நகர விளக்குகள் தூரத்தில் மின்னின. பிளேஸ்மெண்ட் இண்டர்வியூ நாளை மறுநாள். மனம் கொதித்தது. நான் சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்தேன், ஒன்றை உதட்டில் வைத்தேன், லைட்டரை அழுத்தினேன். தீப்பிழம்பு என் முகத்தை ஒரு கணம் ஒளிரச் செய்தது. முதல் புகை உள்ளே இறங்கியபோது, தோள்களின் இறுக்கம் கொஞ்சம் தளர்ந்தது. அந்த அமைதி மூன்று வினாடிகள் கூட நீடிக்கவில்லை. என் பின்னால் ஒரு குரல் கேட்டது.

«தினேஷ்.»

என் ரத்தம் உறைந்தது. லைட்டர் கையிலிருந்து நழுவி தரையில் விழுந்து டங் என்ற சத்தத்துடன் உருண்டது. திரும்பினேன். மாடிப் படிக்கட்டின் வாசலில் கலாவதி மேடம் நின்றிருந்தார். நைட்டி அணிந்திருந்தார், மேலே ஒரு சால்வை போர்த்தியிருந்தார். அவரது கண்கள் இருட்டிலும் கூர்மையாக என்னைத் துளைத்தன.

«மேடம்... நான்...» என் நாக்கு ஒட்டிக்கொண்டது.

«புகை. மொட்டை மாடி. விளக்கு அணைந்த பிறகு.» அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் எண்ணி எண்ணிச் சொன்னார், என்னை நோக்கி நடந்தார். «மூன்று விதிமீறல்கள், ஒரே இரவில். உன் எதிர்காலம் பற்றி யோசித்தாயா?»

«மேடம், தயவுசெய்து... இறுதி ஆண்டு... பிளேஸ்மெண்ட்...» என் குரல் கெஞ்சியது.

அவர் என் முன் நின்றார். மிக அருகில். அவரது சால்வை காற்றில் அசைந்தது. ஜாஸ்மின் வாசனை, அவர் தலையில் வைத்திருந்த பூவின் மிச்சம், என் மூக்கைத் தாக்கியது. அவர் குனிந்து என் சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்தார். பின் என்னைப் பார்த்து, மெதுவாகப் புன்னகைத்தார். அந்தப் புன்னகையில் வார்டன் இல்லை. வேறு யாரோ இருந்தார்.

«உனக்கு ஒரு வாய்ப்பு தருகிறேன், தினேஷ்», என்றார் தாழ்ந்த குரலில். «என் அறைக்கு வா. இப்போது. யாருக்கும் தெரியாமல். என்ன நடந்தாலும், இந்தப் பாக்கெட் பற்றி யாரிடமும் சொல்ல மாட்டேன்.»

«எ... என்ன நடந்தாலும்?»

«நீ கேள்வி கேட்கும் நிலையில் இல்லை.» அவர் திரும்பி படிக்கட்டில் இறங்கினார். «வா.»

என் கால்கள் தானாக நகர்ந்தன, ஆனால் மனம் கூச்சலிட்டது. இது பொறி. இது நிச்சயம் பொறி. வார்டன் என்னைத் தன் அறைக்கு அழைக்கிறார், இரவு பதினொன்றுக்கு, தனியாக. என் எதிர்காலம், என் டிகிரி, என் பிளேஸ்மெண்ட் எல்லாம் ஒரு நூலில் தொங்கின. ஆனால் அவரது கண்களில் இருந்த அந்தப் புன்னகை... அது தண்டனையின் புன்னகை அல்ல. அது வேறு ஏதோ. என் உடல் என் மூளையை விட வேகமாக முடிவு செய்துவிட்டது. நான் படிக்கட்டில் இறங்கினேன்.

என் கால்கள் தானாக நகர்ந்தன. ஹாஸ்டலின் பின்புறம், மாணவர் தொகுதியிலிருந்து தனியாக இருந்தது வார்டன் குடியிருப்பு. சிறிய வீடு. அவர் கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றார். நான் பின்தொடர்ந்தேன். கதவு மூடிய சத்தம், தாழ்ப்பாள் போடும் சத்தம், இரண்டும் என் நெஞ்சில் அடித்தன.

வீடு சுத்தமாக, அமைதியாக இருந்தது. சுவரில் ஒரு புகைப்படம்: இளம் கலாவதி, அருகில் ஒரு ஆண். கணவர், இறந்துவிட்டார் என்று கேள்விப்பட்டிருந்தேன். அவர் என்னைப் பார்த்ததைக் கவனித்து, புகைப்படத்தைத் திருப்பி வைத்தார். அந்தச் செயலில் ஒரு வலி இருந்தது, மறைக்க முயன்றும் மறையாத வலி.

«அவர் எப்படி...?» என்று கேட்க நினைத்தேன், ஆனால் வார்த்தைகள் வெளியே வரவில்லை.

«விபத்து», என்றார் அவர், என் கேள்வியைப் புரிந்துகொண்டது போல. «லாரி. ஒரு மழை இரவு. அதன் பிறகு இந்த ஹாஸ்டல், இந்த விதிகள், இந்தக் கண்டிப்பு எல்லாம் என் கவசம்.» அவர் என்னை நேராகப் பார்த்தார். «ஆனால் கவசத்திற்குள் இருப்பவள் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறாள், தினேஷ். இன்றிரவு நீ அவளைச் சந்திக்கப் போகிறாய்.»

«ஆறு வருடம்», என்றார். «ஆறு வருடமாக இந்த வீட்டில் நான் தனியாகத் தூங்குகிறேன். பகலில் நான் வார்டன். இரவில்...» அவர் சால்வையைக் கழற்றி சோபாவில் போட்டார். நைட்டியின் மெல்லிய துணி அவரது உடலை ஒட்டியிருந்தது. நாற்பது வயதை நெருங்கும் உடல், ஆனால் இறுக்கமான, நிறைவான உடல். இடுப்பின் வளைவு, மார்பின் கனம், தொடைகளின் உறுதி. என் தொண்டை வறண்டது. என் உடல் என்னைக் காட்டிக் கொடுத்தது; பேண்ட்டுக்குள் இறுக்கம் அதிகரித்தது, அதை மறைக்க வழியில்லை.

அவர் அதைக் கவனித்தார். அவரது பார்வை கீழே சென்று மீண்டும் என் முகத்திற்கு வந்தது. அந்தப் பார்வையில் திருப்தி இருந்தது. «பரவாயில்லை», என்றார் மெதுவாக. «மறைக்க வேண்டாம். இங்கே எதையும் மறைக்க வேண்டாம்.»

«மேடம், நான்...»

«ஷ்.» அவர் என் அருகில் வந்தார். அவரது கை என் சட்டையின் பட்டன்களில் பதிந்தது. «இன்றிரவு நான் மேடம் இல்லை. கலாவதி மட்டும்.» ஒவ்வொரு பட்டனாகக் கழற்றினார். அவரது விரல்கள் என் மார்பில் பட்டபோது நான் நடுங்கினேன்.

சட்டை தரையில் விழுந்தது. அவர் என் மார்பில் கைகளை வைத்து என்னைச் சோபாவில் தள்ளினார். நான் உட்கார்ந்தேன். அவர் என் மடியில் ஏறி அமர்ந்தார், அவரது முழங்கால்கள் என் இடுப்பின் இருபுறமும். நைட்டி மேலே ஏறியது. அவர் உள்ளே எதுவும் அணியவில்லை என்பதை உணர்ந்தபோது என் மூச்சு நின்றது.

«பயமாக இருக்கிறதா?» என்று கிசுகிசுத்தார், என் காது மடலைக் கடித்தபடி.

«கொஞ்சம்.»

«நல்லது. பயம் இருக்கும்போதுதான் சுவை அதிகம்.» அவர் என் உதடுகளைக் கவ்வினார். முத்தம் கடுமையாக, பசியுடன் இருந்தது. ஆறு வருடப் பசி. அவரது நாக்கு என் வாய்க்குள் நுழைந்து ஆட்சி செய்தது. என் கைகள் தானாக அவரது இடுப்பைப் பற்றின. அவர் என் பேண்ட்டின் பெல்ட்டை அவிழ்த்தார், ஜிப்பை இறக்கினார்.

என் உறுப்பு வெளியே வந்தபோது அவர் அதைக் கையில் எடுத்து, ஒரு கணம் பார்த்தார். «இளம் ரத்தம்», என்று முணுமுணுத்தார். அவரது கட்டைவிரல் நுனியில் சுழன்றது, அங்கிருந்த ஈரத்தைப் பரப்பியது. நான் நடுங்கினேன். பின் தன் நைட்டியை மேலே தூக்கி, தன் ஈரத்தை என் நுனியில் தேய்த்து, மெதுவாக அமர்ந்தார். உள்ளே இறங்க இறங்க நாங்கள் இருவரும் முனகினோம். அவர் இறுக்கமாக, சூடாக, ஈரமாக இருந்தார். என் கைகள் அவரது இடுப்பில் பதிந்தன, அவரை நிலைநிறுத்தின.

«இரு», என்றார். முழுவதுமாக அமர்ந்த பிறகு அசையாமல் இருந்தார், கண்களை மூடி, அந்த நிறைவை உணர்ந்தார். «ஆறு வருடமாக இந்த உணர்வை மறந்திருந்தேன்.» அவரது குரல் உடைந்தது. பின் கண்களைத் திறந்து என்னைப் பார்த்தார். «இப்போது.»

அவர் அசையத் தொடங்கினார். மேலும் கீழும், முதலில் மெதுவாக, பின் வேகமாக. அவரது மார்பகங்கள் நைட்டிக்குள் குதித்தன. நான் நைட்டியைக் கிழிப்பது போல் மேலே தூக்கி, அவரது மார்பகத்தை வாயில் எடுத்தேன். பெரிய, கனமான மார்பகம், காம்பு விறைத்து நின்றது. அவர் என் தலையை அழுத்திப் பிடித்து, «கடி», என்றார். நான் லேசாகக் கடித்தேன். அவர் அலறினார். அந்தச் சத்தம் வீட்டின் சுவர்களில் மோதி என்னிடம் திரும்பி வந்தது.

«மெதுவா... மெதுவா...» என்று மூச்சிரைத்தார், ஆனால் அவரது இடுப்பு அதற்கு நேர்மாறாகச் செய்தது. வேகம் கூடியது. என் கைகள் அவரது பின்புறத்தைப் பற்றி அவரை இயக்கின. வியர்வை எங்கள் இருவரின் உடலிலும் மின்னியது. அவரது முடி கலைந்து முகத்தில் ஒட்டியது. இந்தக் காட்சி, பகலில் கண்டிப்புடன் சுற்றும் அதே பெண் என்பதை நம்ப முடியவில்லை.

சோபா கிரீச்சிட்டது. அவரது நகங்கள் என் தோளில் பதிந்தன. «இன்னும் வேகமா... ஆமா... அப்படித்தான்...» அவரது குரல் உடைந்தது. அவர் உடல் என் மீது நடுங்கத் தொடங்கியது. அவரது உள் தசைகள் என்னை இறுக்கிப் பிடித்தன, அலை அலையாக. அவர் என் தோளில் முகம் புதைத்து கத்தினார். அந்த இறுக்கத்தில் நானும் வெடித்தேன், அவருக்குள், ஆழமாக.

சிறிது நேரம் அப்படியே இருந்தோம். அவரது நெற்றி என் நெற்றியில். வியர்வை. மூச்சு. «ஆறு வருடம்», என்றார் மீண்டும், சிரித்தபடி. «நீ நினைப்பதை விட அதிகமாகத் தேவைப்பட்டது.» அவர் என் முகத்தைக் கைகளில் ஏந்தி, என் உதடுகளில் மென்மையாக முத்தமிட்டார். இந்த முத்தம் முந்தையதைப் போல் பசியுடன் இல்லை. நன்றியுடன் இருந்தது. என் நெஞ்சில் ஏதோ இளகியது.

«உன் காதலி இருக்கிறாளா?» என்று திடீரென்று கேட்டார்.

«இல்லை. இருந்தாள். முதல் வருடத்தில் பிரிந்துவிட்டோம்.»

«நல்லது.» அவர் எழுந்து நின்றார். «ஏனென்றால் இன்றிரவுக்குப் பிறகு நீ வேறு யாரையும் நினைக்க மாட்டாய்.» அவரது குரலில் விளையாட்டு இருந்தது, ஆனால் கண்களில் உண்மை இருந்தது.

அவர் எழுந்து, நைட்டியைச் சரி செய்து, சமையலறைக்குச் சென்று தண்ணீர் கொண்டு வந்தார். «குடி. இரவு இன்னும் முடியவில்லை.» அவரது கண்களில் அந்தப் புன்னகை மீண்டும் இருந்தது.

«இன்னுமா?»

«டிவி ரூம் காலியாக இருக்கிறது. காவலாளி ஒரு மணிக்குத்தான் ரவுண்டு வருவான். நமக்கு நாற்பது நிமிடம் இருக்கிறது.» அவர் என் கையைப் பிடித்து இழுத்தார். «வா.»

இருட்டில், சுவரோரமாகப் பதுங்கிச் சென்றோம். டிவி ரூம் பூட்டப்படாமல் இருந்தது. உள்ளே பீன் பேக்குகள், ஒரு பெரிய திரை. மூலையில் யாரோ மறந்துவிட்டுச் சென்ற கிரிக்கெட் பேட் சாய்ந்திருந்தது. அவர் கதவைச் சாத்தினார், உள் தாழ்ப்பாள் போட்டார். «இங்கே», என்றார். என்னைச் சுவரில் சாய்த்து, என் முன் மண்டியிட்டார். அவரது முழங்கால்கள் குளிர்ந்த தரையில் பட்டன, ஆனால் அவர் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை.

அவரது வாய் என்னைச் சூழ்ந்தபோது நான் சுவரில் சாய்ந்து கண்களை மூடினேன். அவர் திறமையானவர். நாக்கு சுழன்றது, கை அடிப்பகுதியைப் பிடித்து இயக்கியது. ஒவ்வொரு அசைவும் கணக்கிடப்பட்டது, ஆனால் பசியுடன். நான் அவரது தலைமுடியைப் பிடித்தேன். அவர் விலகவில்லை. மாறாக, இன்னும் ஆழமாக எடுத்தார். என் முழங்கால்கள் பலவீனமடைந்தன. சுவர் மட்டுமே என்னைத் தாங்கியது.

தூரத்தில் எங்கோ ஒரு கதவு மூடும் சத்தம் கேட்டது. நாங்கள் இருவரும் உறைந்தோம். அவரது வாய் அப்படியே நின்றது, கண்கள் என்னைப் பார்த்தன. யாரோ நடந்து செல்லும் காலடிச் சத்தம்... பின் அமைதி. அது வேறு தொகுதி. அவர் மீண்டும் தொடங்கினார், இம்முறை இன்னும் தீவிரமாக, அந்தப் பயம் அவரை இன்னும் தூண்டியது போல.

«கலாவதி... நான்...»

«இன்னும் இல்லை», என்றார் வாயை எடுத்து. எழுந்து, திரும்பி, பீன் பேக்கின் மீது குனிந்தார். நைட்டியை இடுப்பு வரை தூக்கினார். «பின்னாலிருந்து. இப்போது.»

நான் அவருக்குப் பின்னால் சென்றேன். அவரது பின்புறம் நிலவொளியில், ஜன்னல் வழியே வந்த மங்கிய வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. உள்ளே நுழைந்தேன், ஒரே தள்ளில், ஆழமாக. அவர் கத்தினார், கையால் வாயை மூடிக்கொண்டார். நான் இடுப்பைப் பிடித்து இயக்கினேன், வேகமாக, கடுமையாக. பீன் பேக் தரையில் நகர்ந்தது.

«அமைதியா இரு», என்று மூச்சிரைத்தேன், ஆனால் அவரால் முடியவில்லை. அவரது முனகல்கள் அறையில் எதிரொலித்தன. நான் குனிந்து அவரது மார்பகங்களைப் பிடித்து, காம்புகளைத் திருகினேன். அவர் உடல் நடுங்கியது, இறுக்கியது, வெடித்தது. நான் வெளியே எடுத்து அவரது பின்புறத்தில் விட்டேன், மூச்சிரைத்தபடி.

தூரத்தில் காவலாளியின் டார்ச் வெளிச்சம் ஜன்னலில் பட்டது. நாங்கள் உறைந்தோம். வெளிச்சம் நகர்ந்து மறைந்தது. அவர் சிரித்தார், என் கையைப் பிடித்து, «போதும் இங்கே. மொட்டை மாடி. கடைசியாக.»

மீண்டும் மாடி. இம்முறை பயம் இல்லை. வானில் நிலா. காற்று. அவர் சுவரில் சாய்ந்து என்னை இழுத்தார். இம்முறை மெதுவாக, முகத்தைப் பார்த்தபடி. நான் உள்ளே இருந்தபடி அவரை முத்தமிட்டேன், நீண்ட, ஆழமான முத்தங்கள். அவரது கால் என் இடுப்பைச் சுற்றியது. ஒவ்வொரு அசைவும் அளவானது, உணர்வுபூர்வமானது. என் கைகள் அவரது முதுகில், அவரது கைகள் என் கழுத்தில். நாங்கள் ஒருவரையொருவர் பிடித்துக்கொண்டோம், கீழே விழுந்துவிடுவோம் என்பது போல.

நிலவொளி அவரது முகத்தில் விழுந்தது. வியர்வைத் துளிகள் மின்னின. அவரது உதடுகள் பிரிந்திருந்தன, மூச்சு சூடாக என் முகத்தில் பட்டது. நான் வேகத்தைக் கூட்டினேன், அவர் என் முதுகில் நகங்களால் கீறினார். «ஆமா... ஆமா... அப்படித்தான்...» அவரது குரல் இரவுக் காற்றில் கலந்தது. நான் அவரை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்து, ஒவ்வொரு தள்ளலையும் ஆழமாக்கினேன்.

«உனக்குத் தெரியுமா», என்றார் மெதுவாக, என் முகத்தைக் கைகளில் ஏந்தி, «நான் ஏன் இவ்வளவு கண்டிப்பானவளாக இருக்கிறேன் என்று? ஏனென்றால் எனக்குள் இருக்கும் இவளை யாரும் பார்த்துவிடக் கூடாது என்று.» அவர் கீழே அழுத்தினார், என்னை முழுவதுமாக உள்ளே எடுத்தார். «ஆனால் நீ பார்த்துவிட்டாய்.» அவரது நெற்றி என் நெற்றியில் பட்டது. «இனி நீ என்னைப் பகலில் பார்க்கும்போது இந்த இரவு நினைவுக்கு வரும். அது எனக்குப் போதும்.»

«எனக்குப் போதாது», என்றேன். «எனக்கு இன்னும் வேண்டும்.»

அவர் சிரித்தார், அந்தச் சிரிப்பில் கண்ணீரின் மின்னல் இருந்தது. «அதனால்தான் நாளை இரவும் வரச் சொல்கிறேன், முட்டாள் பையா.»

நாங்கள் ஒன்றாக முடித்தோம், நிலாவின் கீழ், நகரம் தூங்கும் நேரத்தில். அவர் என் மார்பில் சாய்ந்தார். சிறிது நேரம் அமைதி. கீழே எங்கோ ஒரு நாய் குரைத்தது, தூரத்தில் ரயில் சத்தம். இந்த ஹாஸ்டலில் நான் மூன்று வருடம் வாழ்ந்திருக்கிறேன், ஆனால் இந்த மொட்டை மாடி இன்றிரவுதான் எனக்குச் சொந்தமானது போல் இருந்தது. பின் அவர் என் சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்து என் கையில் வைத்தார். லைட்டரையும்.

«இந்தா. உன் பொருள்.» அவர் என் கண்களைப் பார்த்தார். அந்தக் கூர்மை மீண்டும் வந்திருந்தது, ஆனால் இம்முறை அதில் ஒரு சிரிப்பு ஒளிந்திருந்தது. «நாளை இரவும் வா. ஆனால் மாடிக்கு அல்ல.» அவர் என் காதில் கிசுகிசுத்தார்: «நேராக என் அறைக்கு. கதவு திறந்திருக்கும்.» அவர் என் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, சால்வையை இழுத்துப் போர்த்தி, படிக்கட்டில் இறங்கினார். நான் மாடியில் தனியாக நின்றேன், கையில் சிகரெட் பாக்கெட்டுடன், நிலாவைப் பார்த்தபடி சிரித்தேன். நாளை இரவு. கதவு திறந்திருக்கும்.