மதுரை விவாகரத்தான கவிதாவின் ஊல் கதை: பக்கத்து வீட்டு விஜய்

அன்று காலை கவிதாவின் பக்கத்து வீட்டுக்கு ஒரு புதிய குடும்பம் வருவதாக சொல்லியிருந்தார்கள், ஆனால் வந்தவன் ஒரே ஒரு ஆண் மட்டுமே.

விஜய். முப்பத்தேழு வயது. கையில் ஒரு சூட்கேஸ், முகத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை. அவன் கவிதாவின் வீட்டு வாசலில் நின்று கதவைத் தட்டினான்.

“மன்னிக்கவும், உங்களிடம் கொஞ்சம் தண்ணீர் கிடைக்குமா? இன்னும் குடிநீர் கனெக்ஷன் வரவில்லை,” என்றான்.

கவிதா அவனைப் பார்த்தாள். உயரமானவன், அகலமான தோள்கள், கண்களில் நேர்மை. “உள்ளே வாருங்கள்,” என்றாள்.

கவிதாவுக்கு முப்பத்து நான்கு வயது. இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் விவாகரத்து ஆகியிருந்தது. அதன் பிறகு அவள் மதுரையில் தனியாக வாழ்ந்து வந்தாள், ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியையாக.

தண்ணீர் குடித்துவிட்டு விஜய் சொன்னான், “நான் இங்கே ஒரு ஜிம் டிரெய்னராக வேலைக்கு வந்திருக்கிறேன். பக்கத்து வீடு காலியாக இருந்தது.”

“தனியாகவா?” கவிதா கேட்டாள்.

“தனியாகத்தான்,” விஜய் சிரித்தான். “உங்களைப் போல.”

கவிதாவின் முகம் சிவந்தது. “நான் தனியாக இருப்பது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?”

“வீட்டில் இரண்டு பேர் இருந்தால் இவ்வளவு அமைதி இருக்காது,” விஜய் சொன்னான்.

அன்று மாலை விஜய் மீண்டும் வந்தான். இந்த முறை ஒரு பாத்திரத்துடன். “சமைக்கத் தெரியாது. கடையில் வாங்கிய சாம்பார். உங்களிடம் கொஞ்சம் சாதம் இருக்குமா?”

கவிதா சிரித்தாள். “சாதம் இருக்கிறது. உள்ளே வாருங்கள், சேர்ந்து சாப்பிடலாம்.”

சாப்பிடும்போது இருவரும் பேசினார்கள். விஜய் தன் ஊர், தன் வேலை, தன் தனிமை பற்றிச் சொன்னான். கவிதா தன் பள்ளி, தன் மாணவர்கள் பற்றிச் சொன்னாள். ஆனால் தன் விவாகரத்து பற்றி அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.

“நீங்கள் ஏன் தனியாக இருக்கிறீர்கள்?” விஜய் திடீரென்று கேட்டான்.

கவிதா சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தாள். பிறகு சொன்னாள், “என் கணவர் என்னை விட்டுப் போய்விட்டார். இரண்டு வருடங்கள் ஆகின்றன.”

விஜய் அவள் கையைப் பிடித்தான். “அவன் முட்டாள்.”

கவிதா அவன் கையைப் பார்த்தாள். அவள் கையை விலக்கவில்லை. “நீங்கள் இப்படி எல்லோரிடமும் பேசுவீர்களா?”

“இல்லை,” விஜய் சொன்னான். “உங்களிடம் மட்டும்தான்.”

அவன் மெதுவாக அவள் அருகில் நகர்ந்தான். கவிதாவின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. விஜய் அவள் உதடுகளில் முத்தமிட்டான். முதலில் மெதுவாக, பிறகு ஆழமாக.

கவிதா அவன் சட்டையைப் பிடித்து அவனை இன்னும் அருகில் இழுத்தாள். இரண்டு வருடத் தனிமை ஒரே நொடியில் உடைந்தது.

“கதவு பூட்டியிருக்கிறதா?” கவிதா கேட்டாள்.

“நான் வரும்போதே பூட்டிவிட்டேன்,” விஜய் சொன்னான்.

விஜய் அவள் புடவையின் முந்தானையை விலக்கினான். அவள் ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகளை அவிழ்த்தான். அவள் முலைகள் வெளியே வந்தன, பெரியவை, மென்மையானவை. விஜய் அவற்றை இரு கைகளாலும் பிடித்தான்.

“அழகாக இருக்கிறீர்கள்,” என்றான்.

கவிதா முனகினாள். விஜய் ஒரு முலைக்காம்பை வாயில் வைத்து உறிஞ்சினான். கவிதா அவன் தலைமுடியைப் பிடித்தாள்.

“இன்னும்,” என்றாள்.

விஜய் மற்றொரு முலையையும் அப்படியே செய்தான். பிறகு அவன் கீழே சென்று அவள் பாவாடையை அவிழ்த்தான். கவிதாவின் புண்டை ஈரமாக இருந்தது. அவன் விரலால் அதைத் தடவினான். கவிதா நடுங்கினாள்.

“விஜய், நிறுத்தாதே,” என்றாள்.

விஜய் தன் பேண்ட்டைக் கழற்றினான். அவன் சுன்னி முழுவதுமாக விறைத்திருந்தது. கவிதா அதைக் கையில் எடுத்து மெதுவாக உருவினாள். பிறகு அதை வாயில் வைத்தாள்.

விஜய் தலையைப் பின்னால் சாய்த்தான். “கவிதா, போதும். இனி என்னால் தாங்க முடியாது.”

அவன் கவிதாவைப் படுக்கையில் படுக்க வைத்து அவள் கால்களை விரித்தான். தன் சுன்னியை அவள் புண்டையில் வைத்து மெதுவாக உள்ளே தள்ளினான்.

“ஆ,” கவிதா முனகினாள். “மெதுவாக.”

விஜய் மெதுவாக இயங்கத் தொடங்கினான். முதலில் மெதுவாக, பிறகு வேகமாக. கவிதா அவன் முதுகில் நகங்களால் கீறினாள்.

“உங்கள் புண்டை மிகவும் இறுக்கமாக இருக்கிறது,” விஜய் சொன்னான்.

“உங்கள் சுன்னி மிகவும் பெரியது,” கவிதா சிரித்தாள்.

விஜய் அவளைத் தூக்கித் தன் மடியில் உட்கார வைத்தான். இந்த நிலையில் அவன் சுன்னி இன்னும் ஆழமாகச் சென்றது. கவிதா மேலும் கீழும் இயங்கினாள். அவள் முலைகள் ஆடின. விஜய் அவற்றை வாயில் வைத்தான்.

கவிதாவின் புண்டையிலிருந்து நீர் வரத் தொடங்கியது. “நான் உச்சம் அடையப் போகிறேன்,” என்று கத்தினாள்.

“சேர்ந்து,” விஜய் சொன்னான்.

இருவரும் ஒன்றாக உச்சம் அடைந்தனர். கவிதாவின் உடல் நடுங்கியது. விஜய் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

சிறிது நேரம் கழித்து கவிதா சொன்னாள், “பசிக்கிறதா?”

“மிகவும்,” விஜய் சொன்னான், “ஆனால் சாப்பாட்டுக்கு அல்ல.”

அன்று இரவு இருவரும் சேர்ந்து சமைத்தார்கள். சமையலறையில் விஜய் பின்னாலிருந்து கவிதாவைப் பிடித்தான். அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டான். கவிதா சிரித்தாள்.

“சாப்பாடு கருகிவிடும்,” என்றாள்.

“கருகட்டும்,” விஜய் சொன்னான், அவளை மேடையில் உட்கார வைத்தான்.

அவன் அவள் புண்டையை நாக்கால் நக்கத் தொடங்கினான். கவிதா மேடையைப் பிடித்தாள். அவன் நாக்கின் ஒவ்வொரு அசைவும் அவளைப் பைத்தியமாக்கியது.

“போதும், உள்ளே விடு,” என்றாள்.

விஜய் எழுந்து தன் சுன்னியை அவள் புண்டையில் விட்டு வேகமாக இயங்கினான். பாத்திரங்கள் ஆடின. கவிதா கத்தினாள்.

“உங்கள் புண்டை மிகவும் சூடாக இருக்கிறது,” விஜய் சொன்னான்.

“அப்படியானால் வெளியே எடுக்காதே,” கவிதா சொன்னாள்.

இந்த முறை விஜய் அவளைப் பின்னாலிருந்து எடுத்தான். கவிதா மேடையில் குனிந்திருந்தாள். அவன் பின்னாலிருந்து இயங்கினான். கவிதாவின் உடல் ஆடியது.

“நான் மீண்டும் உச்சம் அடைகிறேன்,” என்றாள்.

விஜய் தன் நீரை அவள் புண்டையிலேயே விட்டான். இருவரும் மூச்சு வாங்கியபடி ஒருவரை ஒருவர் கட்டிக் கொண்டனர்.

மறுநாள் காலை கவிதா எழுந்தபோது விஜய் அருகில் இருந்தான். அவன் அவள் முலைகளை மெதுவாகத் தடவினான். கவிதா கண்களைத் திறந்தாள்.

“மீண்டுமா?” என்றாள்.

“மீண்டும்,” விஜய் சொன்னான்.

காலை வெளிச்சத்தில் இருவரும் மீண்டும் காதல் செய்தனர். இந்த முறை மெதுவாக, அவசரமில்லாமல். கவிதா அவன் சுன்னியைக் கையால் உருவினாள், பிறகு அவன் மேல் உட்கார்ந்து மெதுவாக இயங்கினாள்.

“உங்களை இல்லாமல் இந்த வருடங்கள் எப்படிக் கழிந்தன,” விஜய் சொன்னான்.

“இனி போகாதே,” கவிதா சொன்னாள்.

இருவரும் ஒன்றாக உச்சம் அடைந்தனர். பிறகு கவிதா அவன் மார்பில் தலை வைத்தாள். “காபி?”

“முதலில் ஒரு முத்தம்,” விஜய் சொன்னான்.

கவிதா சிரித்து அவன் உதடுகளில் நீண்ட முத்தம் கொடுத்தாள்.

அடுத்த நாள் விஜய் கவிதாவை ஜிம்முக்கு அழைத்துச் சென்றான். மாலை நேரத்தில் ஜிம் காலியாக இருந்தது. விஜய் அவளுக்கு சில எளிய பயிற்சிகளைக் காட்டினான். கவிதா சிரித்தபடி அவனைப் பின்பற்றினாள்.

“இப்படி இல்லை,” விஜய் சொன்னான், பின்னாலிருந்து அவள் இடுப்பைப் பிடித்து. “இப்படி.”

அவன் கைகள் அவள் இடுப்பில் நின்றன. கவிதா திரும்பினாள். ஜிம்மின் கண்ணாடியில் இருவரும் தெரிந்தனர். விஜய் அவளை முத்தமிட்டான். கவிதா அவன் கழுத்தைச் சுற்றிக் கைகளைப் போட்டாள்.

“இங்கே யாரும் வரமாட்டார்களா?” கவிதா கேட்டாள்.

“கதவைப் பூட்டிவிட்டேன்,” விஜய் சொன்னான். “இது என் ஜிம் நேரம்.”

விஜய் கவிதாவை ஒரு பெஞ்சில் உட்கார வைத்தான். அவன் அவள் சுடிதாரின் மேல் பகுதியை உயர்த்தி அவள் முலைகளை வெளியே எடுத்தான். ஜிம்மின் வெளிச்சத்தில் அவள் முலைகள் பளபளத்தன. விஜய் அவற்றை உறிஞ்சினான், கடித்தான், மெதுவாக விளையாடினான்.

கவிதா முனகினாள். “விஜய், இங்கே வேண்டாம்.”

“ஏன் வேண்டாம்?” விஜய் சொன்னான், அவள் பேண்ட்டைக் கழற்றி. “இங்கேதான் வேண்டும்.”

அவன் அவள் புண்டையை விரல்களால் தடவினான். கவிதாவின் உடல் வளைந்தது. அவள் பெஞ்சைப் பிடித்தாள். விஜய் அவள் முன் மண்டியிட்டு அவள் புண்டையை நக்கத் தொடங்கினான்.

கவிதா தலையைப் பின்னால் சாய்த்தாள். “ஆ, விஜய், அப்படித்தான்.”

விஜய் நாக்கால் வட்டமிட்டான், பிறகு உள்ளே நுழைந்தான். கவிதா நடுங்கி உச்சம் அடைந்தாள். அவள் கால்கள் அவன் தோள்களைச் சுற்றிக் கொண்டன.

பிறகு விஜய் எழுந்து அவள் முன் நின்றான். கவிதா அவன் சுன்னியை வாயில் வைத்தாள். அவள் தலையை மேலும் கீழும் அசைத்தாள். விஜய் அவள் தலைமுடியைப் பிடித்தான்.

“போதும்,” என்றான். “இப்போது உள்ளே.”

விஜய் பெஞ்சில் கவிதாவைப் படுக்க வைத்து அவள் கால்களைத் தோள்களில் வைத்தான். தன் சுன்னியை அவள் புண்டையில் ஆழமாக விட்டான். ஒவ்வொரு அடியும் ஆழமாக இருந்தது. கவிதா கத்தினாள், ஆனால் ஜிம்மில் யாரும் இல்லை.

“இன்னும் வேகமாக,” கவிதா சொன்னாள்.

விஜய் வேகத்தை அதிகரித்தான். பெஞ்சு ஆடியது. கவிதாவின் முலைகள் ஆடின. இருவரும் ஒன்றாக உச்சம் அடைந்தனர். விஜய் அவள் மேல் சாய்ந்து மூச்சு வாங்கினான்.

“இது என் வாழ்க்கையின் சிறந்த பயிற்சி,” கவிதா சிரித்தாள்.

“தினமும் இந்தப் பயிற்சி தேவை,” விஜய் சொன்னான்.

அடுத்த வாரம் கவிதாவின் பள்ளியில் ஒரு விழா இருந்தது. விஜய் அதற்கு வந்தான். கவிதா சேலை அணிந்திருந்தாள். விழா முடிந்த பிறகு இருவரும் கவிதாவின் வீட்டுக்குத் திரும்பினர்.

வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் விஜய் கவிதாவின் சேலையைப் பிடித்து இழுத்தான். “இந்தச் சேலையில் நீ அழகாக இருந்தாய். இப்போது இதைக் கழற்ற வேண்டும்.”

கவிதா சிரித்தாள். “மெதுவாக. இது எனக்குப் பிடித்த சேலை.”

விஜய் மெதுவாக சேலையை அவிழ்த்தான். சேலை தரையில் விழுந்தது. கவிதா ஜாக்கெட் மற்றும் பாவாடையுடன் நின்றாள். விஜய் அவளைத் தூக்கிப் படுக்கையில் போட்டான்.

“இன்று நீ என்னுடையவள்,” என்றான்.

“என்றும் உன்னுடையவள்,” கவிதா சொன்னாள்.

விஜய் அவள் உடல் முழுவதும் முத்தமிட்டான். கழுத்து, தோள், முலை, வயிறு, தொடை. ஒவ்வொரு முத்தமும் மெதுவாக, ஆழமாக இருந்தது. கவிதா கண்களை மூடிக் கொண்டு அவன் தொடுதலை அனுபவித்தாள்.

பிறகு விஜய் அவள் புண்டையில் விரல்களை விட்டு மெதுவாக இயக்கினான். கவிதா இடுப்பை உயர்த்தினாள். “இன்னும், இன்னும்.”

விஜய் தன் சுன்னியை உள்ளே விட்டான். மெதுவாக, ஆழமாக, ஒவ்வொரு அடியும் அவள் உள்ளத்தைத் தொட்டது. கவிதா அவன் முகத்தைப் பிடித்து முத்தமிட்டாள்.

“நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன், விஜய்,” என்றாள், முதல் முறையாக.

விஜய் நிறுத்தினான். அவன் கண்களில் நீர் வந்தது. “நானும் உன்னைக் காதலிக்கிறேன், கவிதா.”

பிறகு அவன் மீண்டும் இயங்கினான், இந்த முறை வேகமாக, உணர்ச்சியுடன். இருவரும் ஒன்றாக உச்சம் அடைந்தனர். கவிதா அவனை இறுக்கமாகக் கட்டிக் கொண்டாள்.

“இனி நீ என் பக்கத்து வீட்டுக்காரன் அல்ல,” கவிதா சொன்னாள். “நீ என் வீடு.”

விஜய் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். “நீயும் என் வீடு.”

அன்று மாலை மொட்டை மாடியில் இருவரும் உட்கார்ந்திருந்தனர். மதுரையின் காற்று வீசியது. கவிதா விஜய் தோளில் தலை வைத்தாள்.

“நீங்கள் எவ்வளவு நாள் இங்கே இருப்பீர்கள்?” என்று கேட்டாள்.

“நீங்கள் சொல்லும் வரை,” விஜய் சொன்னான்.

“அப்படியானால் நாளை காலையும் இதேதான்,” கவிதா சிரித்தாள்.

“நாளை காலையும், மறுநாளும், எப்போதும்,” விஜய் சொன்னான், அவள் கையைப் பிடித்து.

கவிதா அவனைப் பார்த்தாள். இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு முதல் முறையாக அவள் வீடு மீண்டும் வீடாக உணர்ந்தது. பக்கத்து வீட்டுக்கு வந்த ஒரு புதிய மனிதன் அவள் வாழ்க்கையை மாற்றியிருந்தான்.

அன்று இரவு விஜய் கவிதாவின் வீட்டிலேயே தங்கினான். நள்ளிரவில் கவிதா விழித்தாள். விஜய் அருகில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவள் அவன் மார்பில் கை வைத்தாள். விஜய் கண்களைத் திறந்தான்.

“தூக்கம் வரவில்லையா?” என்றான்.

“உன்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் போல இருக்கிறது,” கவிதா சொன்னாள்.

விஜய் அவளை இழுத்து அணைத்தான். இருட்டில் இருவரும் மெதுவாக முத்தமிட்டனர். விஜய் கவிதாவின் நைட்டியை உயர்த்தி அவள் முலைகளைப் பிடித்தான். கவிதா அவன் சுன்னியைக் கையில் எடுத்தாள். அது மீண்டும் விறைக்கத் தொடங்கியது.

“இரவில் கூடவா?” விஜய் சிரித்தான்.

“இரவில்தான் அதிகம்,” கவிதா சொன்னாள், அவன் மேல் ஏறி.

இருட்டில், போர்வைக்குள், கவிதா மெதுவாக இயங்கினாள். ஒவ்வொரு அசைவும் மெதுவாக, ஆழமாக இருந்தது. விஜய் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து வழிநடத்தினான். கவிதாவின் முனகல் அறையில் மெதுவாக எதிரொலித்தது.

“நான் உச்சம் அடைகிறேன்,” கவிதா முணுமுணுத்தாள்.

“நானும்,” விஜய் சொன்னான்.

இருவரும் ஒன்றாக உச்சம் அடைந்து, ஒருவரை ஒருவர் கட்டிக் கொண்டு தூங்கினர். காலையில் சூரியன் உதித்தபோது கவிதா முதலில் எழுந்தாள். அவள் காபி போட்டாள். விஜய் எழுந்து சமையலறைக்கு வந்தான். அவள் பின்னாலிருந்து அவளைக் கட்டிக் கொண்டான்.

“காலை வணக்கம்,” என்றான், அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டு.

“காலை வணக்கம்,” கவிதா சொன்னாள். “இன்று பள்ளி இல்லை. நாள் முழுவதும் நாம் இருவர் மட்டுமே.”

“அப்படியானால் இன்று நாள் முழுவதும் காதல்,” விஜய் சொன்னான், அவளைத் தூக்கி.

கவிதா சிரித்தாள். அவள் சிரிப்பு வீடு முழுவதும் எதிரொலித்தது. இரண்டு வருட அமைதிக்குப் பிறகு அந்த வீட்டில் மீண்டும் சிரிப்பு கேட்டது.

அன்று பிற்பகல் இருவரும் சேர்ந்து குளித்தனர். ஷவரின் கீழ் விஜய் கவிதாவின் முதுகில் சோப்பு பூசினான். கவிதா திரும்பி அவன் மார்பில் சோப்பு பூசினாள். இருவரும் சிரித்தபடி ஒருவரை ஒருவர் கழுவினர்.

“இங்கேயும் வேண்டுமா?” கவிதா கேட்டாள், குறும்பாக.

“எங்கேயும் வேண்டும்,” விஜய் சொன்னான், அவளைச் சுவரில் சாய்த்து.

தண்ணீரின் கீழ் விஜய் கவிதாவின் ஒரு காலைத் தூக்கி அவள் புண்டையில் நுழைந்தான். கவிதா சுவரைப் பிடித்தாள். தண்ணீர் இருவர் உடலிலும் வழிந்தது. விஜய் மெதுவாக, ஆழமாக இயங்கினான்.

“விஜய், இது மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது,” கவிதா முனகினாள்.

“உன்னுடன் எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது,” விஜய் சொன்னான்.

கவிதா உச்சம் அடைந்தாள். அவள் கால்கள் நடுங்கின. விஜய் அவளைப் பிடித்துக் கொண்டான், தன் நீரையும் விட்டான். இருவரும் தண்ணீரின் கீழ் நின்று ஒருவரை ஒருவர் கட்டிக் கொண்டனர்.

குளித்து முடித்து இருவரும் காபி குடித்தனர். கவிதா சொன்னாள், “விஜய், ஒரு உண்மையைச் சொல்லட்டுமா? நீ வந்த அன்று நான் தண்ணீர் கொடுத்தபோதே எனக்குத் தெரியும், நீ என் வாழ்க்கையை மாற்றப் போகிறாய்.”

“எனக்கும் தெரியும்,” விஜய் சொன்னான். “தண்ணீர் கேட்டு வந்தேன், ஆனால் காதலைக் கண்டுபிடித்தேன்.”

கவிதா அவன் கையைப் பிடித்தாள். “அப்படியானால் இனி நீ எங்கும் போகக் கூடாது.”

“எங்கும் போக மாட்டேன்,” விஜய் சொன்னான், அவள் கையில் முத்தமிட்டு.

அன்று இரவு உணவுக்குப் பிறகு இருவரும் மொட்டை மாடியில் நடந்தனர். நிலா வெளிச்சத்தில் மதுரை அழகாகத் தெரிந்தது. விஜய் கவிதாவின் இடுப்பில் கை வைத்தான். கவிதா அவன் தோளில் சாய்ந்தாள்.

“நிலா நன்றாக இருக்கிறது,” கவிதா சொன்னாள்.

“நீ அதை விட அழகாக இருக்கிறாய்,” விஜய் சொன்னான்.

கவிதா சிரித்து அவனை முத்தமிட்டாள். மொட்டை மாடியில், நிலா வெளிச்சத்தில், இருவரும் நீண்ட நேரம் ஒருவரை ஒருவர் கட்டிக் கொண்டு நின்றனர். அவர்களுக்கு இடையில் இனி எந்தத் தனிமையும் இல்லை, எந்தப் பயமும் இல்லை. இருந்தது காதல் மட்டுமே, உடலின் காதலும், உள்ளத்தின் காதலும்.

“நாளை என்ன செய்வோம்?” கவிதா கேட்டாள்.

“நாளை மீண்டும் இதேதான்,” விஜய் சொன்னான். “ஒவ்வொரு நாளும் இதேதான். இது எங்கள் வாழ்க்கை இப்போது, இந்த வீடு, இந்த மொட்டை மாடி, இந்தக் காதல், எல்லாம் எங்களுடையது.”

கவிதா விஜய் கையைப் பிடித்தாள். இனி இந்த வீட்டில் தனிமை இல்லை. இருந்தது காதல் மட்டுமே.