झवाझवीच्या गोष्टी: वरच्या मजल्यावरचं पत्र

या झवाझवीच्या गोष्टीची सुरुवात झाली एका चिठ्ठीपासून. रंजना सकाळी दूध आणायला खाली गेली तेव्हा लेटरबॉक्समध्ये एक पाकीट पडलेलं दिसलं. त्यावर तिचं नाव होतं, हाताने लिहिलेलं. रंजना देशमुख, फ्लॅट नंबर 302. आत एक छोटी चिठ्ठी होती. "तुम्हाला रोज गॅलरीत पाहतो. तुमचं हसू माझ्या दिवसाचा सर्वात सुंदर भाग आहे. अ."

रंजना बत्तीस वर्षांची होती. ठाण्यातल्या एका जुन्या इमारतीत राहणारी. तिचा नवरा विलास एका कंपनीत अकाउंटंट, बहुतेक वेळा नाईट शिफ्ट. लग्नाला नऊ वर्षं झाली होती. आयुष्य एका ठरलेल्या रुटीनमध्ये अडकलं होतं. सकाळी उठणं, स्वयंपाक, टीव्ही, झोप. विलास घरी आला की तोही थकलेला असायचा. त्यांच्यातलं ते आधीचं काहीतरी केव्हाच विझून गेलं होतं.

ती चिठ्ठी तिने तीन वेळा वाचली. तिचं हृदय धडधडत होतं. "अ" म्हणजे कोण? तिने आजूबाजूला पाहिलं. जिन्यात कोणी नव्हतं. तिने चिठ्ठी पदरात लपवली आणि वर आली.

दिवसभर तिच्या डोक्यात तोच विचार घोळत होता. वरच्या मजल्यावर राहणारा आदेश? आदेश पाटील, छत्तीस वर्षांचा, विलासचा कॉलेजमधला मित्र. त्याची बायको दोन वर्षांपूर्वी वारली होती. तो एकटाच राहायचा. गॅलरीतून तो तिला पाहू शकायचा, हे खरं होतं.

पण कदाचित दुसरं कोणी असेल. इमारतीत बरेच अविवाहित पुरुष होते. रंजना संध्याकाळी गॅलरीत उभी राहिली. नेहमीसारखी कपडे वाळत घालत होती. तिची नजर वर गेली. चौथ्या मजल्याच्या गॅलरीत आदेश उभा होता. त्याने तिच्याकडे पाहिलं आणि हलकंसं हसला.

रंजनाच्या पोटात काहीतरी हललं. तिने नजर खाली केली, पण तिच्या ओठांवर हसू आलं.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी लेटरबॉक्समध्ये दुसरी चिठ्ठी होती. "काल तुम्ही हसलात. माझा दिवस बनला. उद्या सकाळी मी जिन्यात असेन. फक्त दोन मिनिटं बोला. अ."

रंजनाचे हात थरथरले. हे धोकादायक होतं. ती विवाहित होती. पण तिच्या आयुष्यात नऊ वर्षांत पहिल्यांदाच कोणीतरी तिला "सुंदर" म्हणत होतं, तिच्या हसण्याची वाट पाहत होतं.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती दूध आणायला खाली गेली. जिन्याच्या वळणावर आदेश उभा होता. त्याने आज स्वच्छ शर्ट घातला होता. केस विंचरलेले.

"नमस्कार, वहिनी," तो म्हणाला. त्याचा आवाज थोडा घोगरा होता.

"नमस्कार," रंजना म्हणाली. तिचा आवाज अडखळला.

"चिठ्ठ्या मिळाल्या?" त्याने थेट विचारलं.

रंजनाचा श्वास अडकला. "तुम्ही... तुम्हीच?"

आदेशने मान हलवली. "माफ करा. मला माहीत आहे हे चुकीचं आहे. तुम्ही विवाहित आहात. पण दोन वर्षांपासून मी तुम्हाला पाहतोय. तुमच्या नवऱ्याला तुमची किंमत नाही, हेही पाहतोय."

"असं बोलू नका," रंजना म्हणाली, पण तिचे पाय तिथेच खिळले होते.

"फक्त एक कप चहा. माझ्या घरी. कोणी नसेल. फक्त बोलू." आदेशचे डोळे तिच्या डोळ्यांत होते. "नको असेल तर नकार द्या. मी पुन्हा कधीही चिठ्ठी पाठवणार नाही."

रंजना काही क्षण थांबली. मग तिने हलकेच मान हलवली. "उद्या. सकाळी दहा वाजता. विलास नाईट शिफ्टवरून दुपारी येतो."

आदेशच्या चेहऱ्यावर जे हसू आलं, ते पाहून रंजनाच्या अंगावर शहारे आले.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी रंजना वरच्या मजल्यावर गेली. तिचं हृदय इतकं जोरात धडधडत होतं की तिला वाटलं आदेशला ऐकू जाईल. तिने बेल वाजवली. दार उघडलं.

आदेशने तिला आत घेतलं. घर स्वच्छ होतं, पण एकट्या पुरुषाचं घर असल्याचं जाणवत होतं. "बसा," तो म्हणाला. "चहा करतो."

रंजना सोफ्यावर बसली. तिची साडी तिने नीट केली. आदेश स्वयंपाकघरात गेला. ती त्याला पाहत होती. त्याची पाठ रुंद होती, हात मजबूत.

चहा घेऊन तो तिच्या शेजारी बसला. त्यांच्यात थोडी जागा होती. "वहिनी, मी तुम्हाला एक गोष्ट सांगू?" तो म्हणाला. "माझी बायको गेल्यापासून मी एकटाच आहे. पण तुम्हाला पाहिल्यापासून मला एकटं वाटणं बंद झालं."

"आदेश..."

"मला फक्त तुमचा हात धरू द्या. एवढंच." त्याने हात पुढे केला.

रंजना त्याच्या हाताकडे पाहत राहिली. मग तिने आपला हात त्याच्या हातात ठेवला. त्याचा हात गरम होता, थोडा खरबरीत. तिच्या शरीरात वीज सळसळली.

आदेशने तिचा हात आपल्या ओठांजवळ नेला आणि त्यावर हलकं चुंबन घेतलं. रंजनाने डोळे मिटले. नऊ वर्षांत विलासने तिच्या हाताचं चुंबन घेतलं नव्हतं.

"तुम्ही खूप सुंदर आहात, रंजना," आदेश म्हणाला. तिचं नाव त्याच्या तोंडून ऐकून तिला गलबललं.

तो तिच्या जवळ सरकला. त्याचा दुसरा हात तिच्या गालावर आला. त्याने तिचा चेहरा आपल्याकडे वळवला. त्यांचे ओठ एकमेकांना भिडले.

पहिलं चुंबन हळू होतं. मग आदेशने तिला घट्ट धरलं. त्याची जीभ तिच्या तोंडात शिरली. रंजनाने त्याचा शर्ट पकडला. तिचं शरीर त्याच्याकडे झुकलं.

आदेशचे हात तिच्या पाठीवरून खाली सरकले. तिच्या साडीचा पदर खांद्यावरून निसटला. त्याने तिच्या गळ्यावर चुंबनं घेतली. "इतकी वर्षं मी फक्त स्वप्नात पाहिलं होतं," तो कुजबुजला.

रंजनाने त्याचा शर्ट काढायला मदत केली. त्याची छाती केसाळ होती. तिने त्यावर हात फिरवला. खाली, त्याच्या पँटमध्ये त्याचा लंड ताठरला होता, स्पष्ट दिसत होता.

"तुम्हाला भीती वाटते?" आदेशने विचारलं.

"थोडी," रंजना म्हणाली. "पण थांबू नका."

आदेशने तिला उचलून बेडरूममध्ये नेलं. तिला पलंगावर झोपवलं. त्याने तिची साडी सोडवली. एकेक पदर खाली पडत गेला. मग ब्लाउज. मग परकर.

रंजना फक्त ब्रा आणि पँटीवर राहिली. आदेश तिच्याकडे पाहत राहिला. "परफेक्ट," तो म्हणाला. त्याने तिची ब्रा काढली. तिचे स्तन मोकळे झाले. त्याने त्यांना हातात घेतलं, दाबलं.

"आह..." रंजनाच्या तोंडून आवाज निघाला. तिचे निप्पल ताठरले. आदेशने एक तोंडात घेतलं, चोखू लागला. त्याचा दुसरा हात तिच्या पोटावरून खाली सरकला.

त्याने तिची पँटी खाली सरकवली. तिची पुच्ची ओली झाली होती. त्याने बोटं आत घातली. रंजनाची कंबर उचलली गेली. "आदेश, प्लीज..."

"काय हवंय, सांगा," तो म्हणाला. त्याची बोटं आतबाहेर होत होती.

"तुम्ही... तुम्ही हवेत..." ती लाजून म्हणाली.

आदेशने स्वतःचे कपडे काढले. त्याचा लंड लांब, जाड, ताठरलेला होता. रंजना त्याच्याकडे पाहत राहिली. विलासपेक्षा मोठा. तिच्या तोंडाला पाणी सुटलं.

"तुम्हाला आवडला?" आदेश हसला.

रंजनाने मान हलवली. आदेश तिच्या वर आला. त्याने आपला लंड तिच्या पुच्चीच्या तोंडावर ठेवला. "हळू," ती म्हणाली.

त्याने दाब दिला. तो आत सरकू लागला. रंजनाने त्याचे खांदे पकडले. तो पूर्ण आत गेला. दोघंही थांबले, एकमेकांना अनुभवत.

"आह, आदेश..." रंजना म्हणाली. "इतकं... इतकं भरल्यासारखं वाटतंय."

तो हळू हळू हलू लागला. प्रत्येक धक्क्यासरशी रंजनाच्या शरीरात लाटा उठत होत्या. तिने त्याला पायांनी विळखा घातला. "जोरात," ती म्हणाली. "जोरात करा."

आदेशने गती वाढवली. पलंग हलू लागला. रंजनाचे स्तन प्रत्येक धक्क्यासरशी उडत होते. तिची नखं त्याच्या पाठीत रुतत होती.

तिने आयुष्यात असा आनंद कधीच अनुभवला नव्हता. विलासबरोबरचं ते घाईघाईचं, निरस होतं. हे वेगळं होतं. यात तिला हवं होतं, तिची इच्छा होती.

"मी येतेय... मी येतेय..." रंजना ओरडली. तिचं शरीर थरथरलं. तिच्या पुच्चीने त्याच्या लंडाला घट्ट आवळलं.

आदेशने शेवटचे जोरदार धक्के मारले आणि तिच्यातच गळाला. गरम वीर्य तिला भरून गेलं. दोघंही घामाघूम झाले होते, हाफत होते.

काही वेळ ते असेच पडून राहिले. आदेशने तिला आपल्या बाहुपाशात घेतलं. "रंजना, मी तुझ्यावर प्रेम करतो," तो म्हणाला. "हे फक्त शरीर नाही."

रंजनाच्या डोळ्यांत पाणी आलं. "मला माहीत आहे," ती म्हणाली. "मलाही..."

ती घरी परतली तेव्हा दुपार झाली होती. तिने आंघोळ केली, स्वयंपाक केला. विलास दुपारी घरी आला, जेवला, झोपला. त्याला काहीच कळलं नाही. रंजना त्याच्याकडे पाहत होती आणि तिच्या मनात आदेशचा चेहरा होता.

त्या रात्रीनंतर त्यांच्यात चिठ्ठ्यांची देवाणघेवाण सुरू झाली. रंजना आता स्वतःही चिठ्ठ्या लिहू लागली. ती त्या त्याच्या दाराखालून सरकवायची. "आज तू गॅलरीत खूप वेळ पाहिलंस. माझी साडी नीट होती ना?" अशा ओळी. आदेश उत्तर द्यायचा. "साडी नीट होती. पण माझं लक्ष तुझ्या कंबरेभोवतीच्या त्या तीळावर होतं."

रंजना ते वाचून लाजायची, हसायची. तिच्या आयुष्यात पहिल्यांदाच तिला कोणीतरी "पाहत" होतं. विलास तर तिच्याकडे पाहणं केव्हाच विसरला होता.

एका दुपारी जिन्यात त्यांची अचानक भेट झाली. आजूबाजूला कोणी नव्हतं. आदेशने तिला जिन्याच्या वळणावर ओढलं. भिंतीला टेकवून तिचे ओठ चोखले. त्याचा हात तिच्या ब्लाउजमध्ये शिरला. तिचा स्तन दाबला.

"इथे कोणी येईल," रंजना कुजबुजली, पण तिने त्याला थांबवलं नाही.

"फक्त एक मिनिट," आदेश म्हणाला. त्याने तिची साडी वर केली. त्याची बोटं तिच्या पँटीत शिरली. तिची पुच्ची ओली होती. त्याने दोन बोटं आत घातली आणि हलवली. रंजनाने त्याचा खांदा चावला, ओरडू नये म्हणून.

ती झडली, जिन्यात उभं राहून. तिचे पाय थरथरले. "तू वेडा आहेस," ती हसली.

"तुझ्यासाठी," तो म्हणाला. खाली पावलांचा आवाज आला आणि दोघंही वेगळे झाले. रंजना धडधडत्या हृदयाने वर गेली.

त्या रात्री विलास नाईट शिफ्टला गेला. रंजना एकटी होती. तिचा फोन वाजला. अनोळखी नंबर. मेसेज होता. "झोपलीस का? मी तुझी वाट पाहतोय. वर ये. अ."

रंजनाचं हृदय धडधडलं. तिने आजूबाजूला पाहिलं. घरात कोणी नव्हतं. तिने चप्पल घातली आणि जिना चढू लागली. प्रत्येक पायरीवर तिची धडधड वाढत होती.

आदेशने दार उघडलं. त्याने फक्त लुंगी घातली होती. त्याने तिला आत ओढलं आणि दार बंद केलं. "मला राहवलं नाही," तो म्हणाला. त्याने तिला भिंतीला टेकवलं आणि तिचे ओठ चोखू लागला.

रंजनाची नायटी त्याने वर केली. तिची पँटी काढली. त्याने तिला उचलून सोफ्यावर बसवलं. तो तिच्या पायांमध्ये गुडघे टेकून बसला. त्याची जीभ तिच्या पुच्चीवर आली.

"आह..." रंजना मागे झुकली. त्याची जीभ आत शिरली, फिरली. तिचे पाय त्याच्या खांद्यावर आले. "आदेश, तिथेच... तिथेच..."

ती झडली. तिचं शरीर थरथरलं. मग आदेश उभा राहिला. त्याने लुंगी काढली. त्याचा लंड तयार होता. त्याने तिला सोफ्यावर पालथं केलं.

मागून तो तिच्यात शिरला. या कोनात तो खूप आत जात होता. रंजनाने सोफ्याचं कापड पकडलं. "हो, असंच... खूप आत..."

त्याने तिचे केस पकडले आणि धक्के मारू लागला. जोरात, खोल. रंजनाची पुच्ची रसाने भरली होती. प्रत्येक धक्क्यासरशी आवाज येत होता.

"तू माझी आहेस," आदेश म्हणाला. "फक्त माझी."

"हो... फक्त तुझी..." रंजना म्हणाली. ती पुन्हा झडली. तिच्या अंगातून वीज सळसळली.

आदेशने तिला सरळ केलं. तिचे पाय आपल्या खांद्यावर घेतले. या स्थितीत तो सर्वात खोल जात होता. रंजनाच्या डोळ्यांतून आनंदाश्रू आले. "बस... मी परत येतेय..."

"थांब," आदेश म्हणाला. तो तिच्यातून बाहेर आला. रंजना तक्रारीने पाहू लागली. "अजून एक गोष्ट बाकी आहे," तो हसला. त्याने तिला गुडघ्यांवर बसवलं. "आता तू."

रंजना त्याच्या समोर गुडघे टेकून बसली. तिने त्याचा लंड हातात घेतला. तो तिच्या रसाने चमकत होता. तिने त्याला तोंडात घेतलं. हळू हळू, खोलवर. तिने हे आधी कधीच केलं नव्हतं, पण तिचं शरीर स्वतःहून शिकत होतं.

"आह, रंजना..." आदेशने तिचे केस पकडले. त्याचं शरीर ताठरलं. "मी येतोय..."

त्याने तिच्या तोंडातच सोडलं. रंजना थबकली, मग तिने गिळलं. तिला स्वतःचं आश्चर्य वाटलं. पण तिच्या चेहऱ्यावर हसू होतं. "कसं वाटलं?" तिने विचारलं.

"तू शिकतेस वेगात," आदेश म्हणाला. त्याने तिला उचलून आपल्या मांडीवर बसवलं. "आता शेवटची फेरी. माझ्या वर बस."

तिसऱ्यांदा ती झडली. आदेशने काही धक्के मारले आणि तिच्यातच सोडलं. दोघंही सोफ्यावर कोसळले.

रात्रीचे दोन वाजले होते. रंजना घरी परतली. तिने दार बंद केलं. तिच्या ब्लाउजमध्ये तिने आजची चिठ्ठी लपवली होती. "उद्या रात्री आठ वाजता, तेच ठिकाण. मी वाट पाहीन. अ." तेवढ्यात खालून बेल वाजली. विलास लवकर आला होता.