मराठी कॉलेज टीचर सेक्स कथा: रिकाम्या वर्गखोलीत

काव्या मॅडम कॉरिडॉरमध्ये थबकल्या. दोन विद्यार्थी वर्गखोलीच्या बाहेर उभे होते, आणि त्यांचं बोलणं तिच्या कानावर पडलं. ही एक मराठी कॉलेज टीचर सेक्स कथा आहे, आणि ती सुरू झाली त्या क्षणी जेव्हा प्रोफेसर काव्या पाटील यांनी ऐकलं, "काव्या मॅडम काय हॉट आहेत यार..."

तिचा चेहरा गरम झाला. ती एका खांबाआड उभी राहिली. दोघांचं बोलणं स्पष्ट ऐकू येत होतं.

"खरंच यार, आजची साडी बघितलीस? निळी?"

"हो. आणि चालणं बघ. मॅडम चालतात तेव्हा..."

दोघं हसले. काव्याच्या कानात शिरशिरी उठली. राग यायला हवा होता. पण रागाऐवजी तिच्या पोटात काहीतरी वेगळंच घडलं. एक वर्ष. घटस्फोटानंतर एक वर्ष कुणी तिच्याकडे अशा नजरेने पाहिलं नव्हतं.

ती मागे फिरली. दोघं पळून गेले. पण त्यातला एक होता, रोहन. फायनल इयरचा. तिच्या इंग्रजीच्या वर्गातला सगळ्यात हुशार, सगळ्यात धाडसी.

काव्या स्टाफरूममध्ये गेली. आरशात स्वतःकडे पाहिलं. एकोणतीस वर्षं. घटस्फोटाला एक वर्ष झालं. आज तिने नवीन साडी नेसली होती, गडद निळी. तिला माहीत होतं ती कशी दिसते. पण विद्यार्थ्यांकडून असं ऐकणं, हे वेगळं होतं.

"काय गं, आज खूपच छान दिसतेयस," सहकारी प्राध्यापिका म्हणाल्या. "काही विशेष?"

काव्या हसली. "काही नाही. नवी साडी."

पण तिच्या मनात दुपारचं बोलणं घोळत होतं. ती पेपर तपासायचा प्रयत्न करत होती, पण अक्षरं धूसर होत होती. तिच्या मनात रोहनचा चेहरा. त्याची नजर. तिने स्वतःला झटकलं. तो तिचा विद्यार्थी आहे. तेवीस वर्षांचा. पण तिचं शरीर तिचं ऐकत नव्हतं.

संध्याकाळी सहा वाजले. कॉलेज रिकामं होत आलं. काव्या वर्गखोलीत पेपर तपासत बसली होती. दारावर टकटक. रोहन.

"मॅडम, प्रोजेक्टबद्दल बोलायचं होतं."

"ये." काव्या म्हणाली. रोहन आत आला. दार अर्धवट उघडं होतं. काव्या उठून दार बंद करायला गेली. "बाहेर पावसाचा आवाज येतोय. लक्ष विचलित होतं."

दार बंद झालं. खोलीत फक्त दोघं. रोहन तिच्याकडे पाहत होता. त्या नजरेत दुपारचं बोलणं होतं.

"बस," काव्या म्हणाली. "प्रोजेक्टबद्दल काय?"

रोहनने फाईल उघडली. "मॅडम, शेक्सपिअरच्या..." त्याचा आवाज अडखळत होता. त्याची नजर फाईलवर नव्हती. ती तिच्या चेहऱ्यावर, तिच्या मानेवर, खाली.

काव्या त्याचं बोलणं ऐकत नव्हती. ती त्याला पाहत होती. त्याचे हात. त्याची मान. दुपारी त्याने जे म्हटलं होतं, ते आता त्याच्या डोळ्यात दिसत होतं.

"रोहन," तिने त्याचं वाक्य मधेच तोडलं. "तू माझ्याकडे असं का बघतोस?"

त्याने फाईल बंद केली. "मॅडम..."

"मी ऐकलं," काव्या म्हणाली, थेट. "तुम्ही काय बोलत होतात."

रोहनचा चेहरा पांढरा पडला. "मॅडम, मी... सॉरी..."

"काय म्हणालास तू?" काव्या त्याच्याजवळ आली. "परत म्हण."

"मॅडम, प्लीज..." रोहन मागे सरकला. त्याची पाठ भिंतीला टेकली.

"घाबरतोस का?" काव्या त्याच्या इतकी जवळ आली की तिचा श्वास त्याच्या चेहऱ्यावर पडत होता. "दुपारी तर खूप धाडस होतं."

रोहन काहीच बोलला नाही. त्याची छाती वेगाने वर-खाली होत होती.

काव्याने त्याचा हात धरला आणि स्वतःच्या कमरेवर ठेवला. "बघ. मी खरी आहे. फक्त बोलण्यातली नाही."

रोहनची बोटं थरथरली. पण त्याने हात काढला नाही. त्याचा हात तिच्या कमरेवर दाब पडला.

"मॅडम, हे..." त्याचा आवाज अडकला.

"चूप." काव्याने त्याचे ओठ आपल्या बोटाने बंद केले. "आज मी मॅडम नाही." तिचं बोट त्याच्या ओठांवरून त्याच्या हनुवटीवर आलं. "दुपारी तू जे बोललास, ते खरं होतं का?"

रोहनने मान डोलावली. बोलायची हिंमत नव्हती.

"मग दाखव," काव्या म्हणाली. "फक्त बोलू नकोस." तिने त्याचे दोन्ही हात धरून स्वतःच्या कमरेवर घट्ट ठेवले. तिची साडी नायलॉनची होती, त्याच्या हाताखाली घसरत होती. रोहनची बोटं तिच्या त्वचेवर दाब देत होती. काव्याच्या पोटात एक उष्ण लहर उठली. तिने डोळे मिटले. "हो," ती कुजबुजली. "असंच."

तिने त्याला खुर्चीवर बसवलं. स्वतः त्याच्यासमोर उभी राहिली. हळूहळू तिने साडीचा पदर खांद्यावरून खाली सोडला. तिचा ब्लाउज, तिचे मोठे स्तन. रोहनचे डोळे विस्फारले.

"बघायचं होतं ना?" ती हसली. "बघ." तिने ब्लाउजची वरची दोन हुकं काढली. तिच्या स्तनांची रेषा दिसू लागली. रोहनचा श्वास रोखला गेला. "मॅडम..."

"काव्या," तिने सुधारलं. तिने त्याचा हात धरून स्वतःच्या स्तनावर ठेवलं. "स्पर्श कर. घाबरू नकोस."

रोहनची बोटं तिच्या त्वचेवर. त्याने हळूच दाबलं. काव्याने डोळे मिटले आणि कराहली. "हो. असंच."

रोहन उठला. त्याने तिला जवळ ओढलं. त्याचे ओठ तिच्या मानेवर. त्याचे हात तिच्या पाठीवर, ब्लाउजचे हुक शोधत. काव्याने डोळे मिटले. किती दिवसांनी कुणाचा स्पर्श.

तिने त्याचा शर्ट काढला. त्याची छाती, त्याचे खांदे. तिने हात फिरवला. तरुण, घट्ट शरीर. तिच्या नवऱ्याचं शरीर असं नव्हतं. हे वेगळं होतं. हे तिला हवं होतं.

तिने त्याची पँट उघडली. त्याचा लंड बाहेर आला, ताठ, लांब. काव्याने हातात घेतला. "बाप रे," ती कुजबुजली. "इतका मोठा."

ती गुडघ्यावर बसली. तिने त्याला तोंडात घेतला. रोहनची पायं थरथरली. तिची जीभ त्याच्या टोकावर फिरली. मग ती खोलवर गेली. रोहनने भिंत धरली. "मॅडम..."

"काव्या म्हण." तिने वर पाहिलं, तोंड न काढता. तिचे डोळे त्याच्यावर. हा नजारा रोहनला वेडं करत होता. त्याची बोटं तिच्या केसांत. "काव्या... मी..."

तिची जीभ फिरत होती. ती खोलवर घेत होती. रोहनने तिचे केस धरले. "काव्या... मी..."

"अजून नाही," ती उठली. "आता माझी वेळ." तिने साडी पूर्ण काढली. ब्लाउज, परकर, सगळं. आता ती फक्त अंतर्वस्त्रात. रोहनची नजर तिच्या शरीरावर फिरत होती.

तिने अंतर्वस्त्र काढलं. तिची चूत ओली. ती टेबलावर बसली. "ये."

रोहन जवळ आला. काव्याने त्याचा लंड धरून स्वतःच्या चूतीवर ठेवलं. हळूहळू आत घेतलं. ती जोरात किंचाळली. "आह।"

ती हलू लागली. वर-खाली. तिची चूत त्याचा लंड गिळत होती. रोहनने तिची कमर धरली आणि खालून धक्के देऊ लागला. "काव्या, तू... तू अप्रतिम आहेस..."

"चोद मला," काव्याने त्याच्या कानात सांगितलं. "जोरात."

रोहनने वेग वाढवला. काव्याचं शरीर हलत होतं. तिचे स्तन उडत होते. रोहनने एक तोंडात घेतलं आणि चोखलं. काव्या वेडी होत होती.

"मी येतेय," ती ओरडली. तिचं शरीर ताठरलं. तिच्या चूतीने त्याचा लंड घट्ट पकडला. ती झडली, लांब, खोल.

रोहनही थांबू शकला नाही. तिने त्याला घट्ट धरलं आणि तिच्यातच त्याने पाणी सोडलं. दोघं हापत होते.

बाहेर पाऊस जोरात पडत होता. खिडकीवर थेंब आदळत होते. खोलीत फक्त त्यांच्या श्वासांचा आवाज. काव्या टेबलावरच पडली होती, रोहन तिच्यावर. तिच्या केसांतून घामाचे थेंब. तिने त्याच्या पाठीवर हात फिरवला. त्याची त्वचा गरम.

"किती दिवसांनी," ती कुजबुजली. "कुणाला तरी असं..."

रोहनने तिच्या कपाळाचं चुंबन घेतलं. "तू खूप सुंदर आहेस. फक्त बाहेरून नाही."

काव्याच्या डोळ्यात पाणी आलं. गेल्या वर्षभरात कुणी तिच्याशी असं बोललं नव्हतं. तिने त्याला घट्ट मिठी मारली. "थँक्यू," ती म्हणाली. "मला पुन्हा जिवंत केल्याबद्दल."

बाहेर पाऊस जोरात पडत होता. खिडकीवर थेंब आदळत होते. खोलीत फक्त त्यांच्या श्वासांचा आवाज.

"हे चुकीचं आहे," रोहन म्हणाला, पण त्याचा हात तिच्या कमरेवरच होता.

"माहितीये," काव्या म्हणाली. "पण आज रात्री चूक बरोबर वाटतेय." तिने त्याचा चेहरा धरला. तिच्या डोळ्यात पाणी आणि हसू एकाच वेळी. "गेल्या वर्षी माझा नवरा गेला तेव्हा मला वाटलं, माझं आयुष्य संपलं. पण आज... आज मला वाटतंय, मी पुन्हा सुरू करू शकते." तिने त्याच्या ओठांचं चुंबन घेतलं. "थँक्यू, रोहन."

"नाही," रोहन म्हणाला. आणि खरंच, त्याच्या डोळ्यात आता भीती नव्हती. फक्त भूक होती.

काव्या उठली. तिने त्याला ब्लॅकबोर्डजवळ नेलं. "इथे. मला बघायचंय, आपण कसे दिसतो."

तिने त्याला मागून घेतलं. खिडकीच्या काचेत त्यांचं प्रतिबिंब. काव्याने स्वतःकडे पाहिलं, रोहनकडे पाहिलं. हे दृश्य तिला वेडं करत होतं. "बघ," ती हापत म्हणाली. "बघ तू माझ्यासोबत काय करतोयस."

रोहनने काचेत बघत वेग वाढवला. काव्याचे स्तन हलत होते. तिच्या चेहऱ्यावर एक रानटी आनंद. तिने त्याचा हात धरून स्वतःच्या स्तनावर ठेवलं. "दाब," ती म्हणाली. "जोरात दाब." रोहनने दाबलं. काव्या किंचाळली. काचेत तिला स्वतःचा चेहरा दिसत होता, लाल, घामेजलेला, सुखाने वेडा झालेला. तिला स्वतःचीच लाज वाटली नाही. उलट अभिमान वाटला. ती दोनदा झडली. दुसऱ्यांदा इतक्या जोरात की तिच्या डोळ्यात पाणी आलं. तिचे पाय थरथरत होते. रोहनने तिला धरून ठेवलं.

तिसऱ्यांदा झडल्यावर रात्रीचे नऊ वाजले. काव्या त्याच्या छातीवर डोकं ठेवून पडली होती. वर्गखोलीच्या फरशीवर, त्यांच्या कपड्यांच्या ढिगावर. तेवढ्यात बाहेर पावलांचा आवाज आला. वॉचमन. दोघं गोठले. काव्याने रोहनच्या तोंडावर हात ठेवला. पावलं दारासमोर थांबली. एक क्षण. दोन क्षण. मग पावलं पुढे गेली. दोघांनी सुटकेचा श्वास सोडला. आणि मग दोघंही हसू लागले. धोक्याची ही गंमत त्यांना आणखी जवळ आणत होती.

"कपडे घाल," काव्या म्हणाली, स्वतः साडी गुंडाळत. तिची बोटं थरथरत होती. रोहनने तिचा पदर नीट केला. त्याचा स्पर्श तिच्या खांद्यावर रेंगाळला. "उद्या सकाळी वर्गात," काव्या म्हणाली, "तू फक्त माझा विद्यार्थी. कळलं?"

"आणि संध्याकाळी?" रोहनने विचारलं.

काव्या त्याच्याकडे पाहून हसली. "संध्याकाळी बघू."

"उद्या?" तिने विचारलं.

रोहनने तिला घट्ट धरलं. "उद्या. जोपर्यंत तू हाक मारशील."

काव्या हसली. तिने लाईट बंद केली. अंधारात तिने त्याचा लंड पुन्हा हातात घेतला. "झोपायच्या आधी एकदा अजून." तिने त्याला हळूहळू हलवलं. रोहनचा श्वास जड झाला. काव्या त्याच्यावर झुकली आणि त्याला तोंडात घेतलं. अंधारात फक्त आवाज. तिचे ओठ, त्याचे उसासे. रोहनने तिचे केस धरले. "काव्या..."

ती थांबली. त्याच्यावर चढली. अंधारात त्यांचे शरीर एकमेकांना शोधत होतं. ती त्याच्यावर बसली आणि हळूहळू हलू लागली. मंद, खोल. प्रत्येक हालचालीत दोघांचे उसासे एकमेकांत मिसळत होते. ही वेळ वेगळी होती. घाई नव्हती. फक्त दोघं. फक्त ही रात्र.

रोहन हसला. "मॅडम, तुम्ही तर..."

"चूप." काव्या त्याच्यावर चढली. "ही माझी कथा आहे. मला जशी हवी तशी चालेल."

सकाळी काव्या लवकर उठली. रोहन अजून झोपला होता. तिने त्याला पाहिलं, मग स्टाफरूममध्ये जाऊन चहा केला. कॉलेजमध्ये विद्यार्थी येऊ लागले होते. कॉरिडॉरमध्ये तिचे विद्यार्थी तिला नमस्कार करत होते. "गुड मॉर्निंग मॅडम." काव्या हसून प्रतिसाद देत होती. कुणालाच माहिती नव्हतं, काल रात्री काय घडलं.

रोहन वर्गात आला. त्यांची नजरानजर झाली. एक सेकंद. त्यात सगळं होतं. काव्याने शिकवायला सुरुवात केली. शेक्सपिअर. प्रेम. वासना. तिचा आवाज थरथरला नाही. पण तिच्या टेबलाखाली, तिची बोटं स्वतःच्या मांडीवर फिरत होती.

वर्ग संपल्यावर रोहन थांबला. "मॅडम, प्रोजेक्टबद्दल..."

काव्या त्याच्याकडे पाहून हसली. "संध्याकाळी. वर्गखोलीत." रोहन बाहेर आला तेव्हा दोघांची नजरानजर झाली. कुठलीही लाज नाही. कुठलाही पश्चाताप नाही.

"चहा घेणार?" काव्याने विचारलं, जणू काल काहीच घडलं नाही.

रोहनने कप घेतला. त्यांची बोटं पुन्हा टेकली. यावेळी कुणीच हात मागे घेतला नाही. काव्या त्याच्या डोळ्यात पाहून हळूच म्हणाली, "आज संध्याकाळी परत."

रोहन वर्गात गेला. काव्या स्टाफरूममध्ये बसली. तिच्या फोनवर मेसेज आला. रोहन: "मॅडम, आजची साडी कोणत्या रंगाची?" काव्या हसली. तिने उत्तर टाईप केलं: "संध्याकाळी बघ." तिने फोन ठेवला. बाहेर पाऊस पडत होता. आत, तिच्या मनात, एक वादळ शांत झालं होतं. आणि एक नवीन वादळ सुरू झालं होतं. तिने खिडकीबाहेर पाहिलं. पावसाच्या थेंबांमागे कॉलेजचा मैदान हिरवं दिसत होतं. तिचं आयुष्यही असंच हिरवं होणार होतं, तिला खात्री वाटत होती.