જ્યારે દ્વારકાની છેલ્લી બોટ પવનને કારણે રદ થઈ ત્યારે જેટી પાસેના તાળા મારેલા કેન્ટીન સ્ટોરરૂમમાં રાજકોટની ડિઝાઇનર અને સ્થાનિક બોટ મિકેનિકે એક રાત માટે બધું બોલવાનું બંધ કર્યું

હિરલ જોશીની પાસે એકલી જ હતી જ્યારે દ્વારકા જેટી પર છેલ્લી બોટનું ટિકિટ સોમનાથમાં જોયું હતું. પવન એટલો વળી રહ્યો હતો. મચ્છુ નીચે પર માછી ફેકી નહોતી. લાઇટહાઉસ પર ધ્વજ બતાવતી હતી. હિરલનો ફોન હાથમાં વાજી વાગી રહ્યો હતો. રાજકોટથી આવતી તેણી ઉમરની લગ્નનું લગ્ન છોડી હતી. દોડ દિવસ પાછળ હતું. હોટલ પૂરા હતા. કેન્ટીનનું બોર્ડ પહેલાં નાખ્યું હતું.

એક માણસ પાસે ઉભો હતો. તેણી છોકી હતી. હાથમાં તેલ કાઠો હતો. કપડા તેલ થી. હાથ નીચે પર ગરમ હતું. હિરલે તેને જોયો હતો એટલો. પછી સાડીમાં પલાળું હતું અને અંગૂઠીમાં ઠંડી હતી. તેણી નજર નહીં પડી. હિરલનું કાન માટે આજ રાત અહીં વહેલી હતી અને એ વાતે તેને આઘરી કરી.

તેણે કહ્યું, કેન્ટીનનું સ્ટોર ખાલી છે. અંદર સુકો છે. રાત રહી શકો. સવાર નથી. હિરલે થોડું કર્યું. તેણી છોકી સાથે એક વાર રહી. મોબાઇલનું સિગ્નલ એક વાર ગયું હતું. તેણે તાળું લાવ્યું અને અંદર વાયું. હિરલ પાછળ પર આવી. તેણી પાછળ પર આવ્યો. દરવાજો બંધ થયો.

અંદર મીઠીની ગંધ હતી. આટા તેલના કેન. એક પલાંગ. બે ખુરશીઓ. એક પલાંગ પર રહેલી પોતલીની છોટી. હવા મોટી હતી અને પવનની અવાજ પરથી આવતી હતી. હિરલે પલાંગ પર બેસી. તેણે ખુરશીઓ પર બેઠો. એક મિનિટ સુધી ગઈ. કોઈ બોલ્યા નહોતી. સવાર નથી અને શરીર નથી તો આ રૂમ એટલું હતું કે બન્ને દીવાલ પર રહી શકે.

હિરલે કહ્યું, મારું નામ હિરલ છે. રાજકોટથી. જ્વેલરી ડિઝાઇન કરું છું. તેણે કહ્યું, મારું નામ કિશોર છે. બોટ પર કામ કરું. રાતે નામ નહોતું જોઈએ. સવાર નથી. હિરલે હસતું કર્યું. તેણે પણ માર્યું. એક મિનિટ સુધી પસાર ગઈ. બે જણા બોલ્યા નહોતી. શરીર છે અને એ શરીર એટલું હતું કે બન્ને નીચે પર નીચે વધી ગઈ શકે.

હિરલે પીઠું ખોલ્યું. પીઠ મરી ગઈ હતી. કિશોર પાસે આવ્યો. તેણી હાથ નીચે પર મૂક્યું. હિરલે નથી કહ્યું. તેણે હાથ મૂક્યું. વાળી નીચે હતી અને શરીર પર મીઠી હતી. હિરલનું શરીર થથરી ગયું. એ શરીર કોઈ શરમ નહોતું. એ શરીર એક રાતનું શરીર હતું.

કિશોરે કહ્યું, જો ઈચ્છો તો હું. હિરલે કહ્યું, તું મારું ઈચ્છો નથી. આજ રાત છે. કાલ નથી. કિશોરે એક પલ મૂક્યું. હિરલે નહીં હટાવ્યું. તેણી હાથ આગળ પર આવ્યા. હિરલનું છાતી કમર પર આવી. કિશોરે કમર પર હાથ મૂક્યું. હિરલે આંખ બંધ કર્યું. તેણી છાતી આંખ પર કંપાઈ. એ આંખ કોઈ શરમની નહોતી. એ આંખ એક રાતનું આંખ હતી.

કિશોરે સાડી ની પલ્લુ ખોલી. હિરલે મદદ નહીં રાખી. પલ્લુ જમીન પર પડી. કિશોરે પલ્લુ ની નીચે પર હાથ મૂક્યું. હિરલનું શરીર થથરું લાગ્યું. કિશોરે કચરો દબાવ્યો. હિરલે કચરો જોરથી પકડ્યો. આંગળી વાળી હતી. સ્ટોરની હવા મોટી હતી.

કિશોરે બ્રા ની અંદરની કોની પર હાથ મૂક્યું. હિરલનું છાતી નીચે પર થથરી ગઈ. બ્રા ઉતરી. કિશોરનો હાથ કમર પર આવ્યો. હિરલે હાથ નીચે પર દબાવ્યો. તેણી જીભ પર આવી. હિરલે જીભ પર હાથ મૂક્યું. કિશોરે જીભ પર ચુસ્સો કર્યો. હિરલનું અવાજ આવ્યું. એ રાતનું કોઈ નામ નહોતું. ફક્ત શરીર. ફક્ત હાથ. ફક્ત જીભ. ફક્ત આંખ.

કિશોર ગોદ પર બેઠો. હિરલે ગોદ પર હાથ મૂક્યું. તેણી જીભ પર હાથ ફરી પડી. હિરલે માથા કહ્યું. કિશોરે નહીં અટક્યું. તેણી જીભ પર હાથ અંદર લીધી. હિરલનું પેટ પર પાણી વાગી. કિશોરે પેટ પર હાથ રાખી. હિરલે આંખ કર્યું. કિશોરે આંખ સાંભળી. આ આંખ કોઈ શરમની નહોતી. આ આંખ એક રાતનું આંખ હતી જે સવારે વિસરી જશે.

તેણી જીભ પર હાથ ચુસી. હિરલનું પીઠ વચ્ચે પડી. કિશોરે પીઠ પર જીભ રાખી. હિરલે નામ કહ્યું. કિશોરે કહ્યું, તને ચુપ રહેવા. હિરલે કહ્યું, આજ નહીં. આજ ફક્ત શરીર. કિશોર પાછળ પર બેઠો. હિરલ પાછળ પર બેસી. તેણી હાથ પાછળ પર આવી. હિરલે હાથ નીચે પર દબાવ્યો. એ દબાવ કોઈ નરમ નહોતું. એ દબાવ એક રાતનું દબાવ હતું.

કિશોરે હિરલને પલાંગ પર લીધી. હિરલનું પીઠ પલાંગ પર લાગી. કિશોર ઉપર આવ્યો. હિરલે પગ ફેલા. તેણી હાથ પીઠમાં ગઈ. હિરલનું અવાજ વધી ગયું. કિશોરે ધીમે ધીમે દબાવ્યું. સ્ટોરની દીવાલ પર ખુરશીઓ હલ્યા. હિરલે આંખે પકડી. કિશોરે આંખો સાંભળ્યો. પલાંગ કમ્પતી હતી. ખુરશીઓ ખસડી હતી. હવા અટકી હતી.

તેણી જીભ પર હાથ પાછળમાં લીધી. હિરલે પાછળ પર હાથ દબાવ્યો. કિશોરનો હાથ અંદર સુધી ગયો. હિરલનું નખ પર પાણી વાગી. કિશોરે નખ પર હાથ રાખી. રાત લાંબી હતી. બહાર લાંબો હતો. માત્ર નહોતું. કાલ નહોતું. ફક્ત એક રાતનું શરીર.

સવારે પાછળ પર દ્વાર ખોલ્યો. હિરલ કપડાં પાસે બેસી. કિશોર પાછળ પર આવ્યો. હિરલે કહ્યું, એક વાર બીજુ લે. કિશોરે કહ્યું, આજ નહી. મને નામ નથી જોઈએ. તને નામ નથી પૂછ્યું. સવાર નહીં પૂછ્યો. હિરલે માથા નહીં કહ્યું. કિશોરે માથા નહીં પૂછ્યો. આ વાત કોઈ વાત નહોતી. આ વાત એક રાતની વાત હતી.

સવારે પાછળ પર ફરી વાર લીધો. હિરલનું અવાજ આવ્યું. કિશોરનો હાથ અંદર કંપાયો. હિરલે નખ પર દાંત દબાવ્યો. કિશોરે નખ પર હાથ ચુસ્સો. સ્ટોરની હવા એટલી વળી. બહાર એટલો હતો. શરીર એટલું હતું. નામ એટલા હતા. કાલ એટલું હતું.

સવારે પાછળ પર તીન વાર લીધો. હિરલ થાકી ગઈ. કિશોર પાછળ પર બેઠો. હિરલે કહ્યું, મારું નામ યાદ રાખવું. કિશોરે કહ્યું, મારું નામ યાદ નહીં પૂછ્યું. આજ એટલું હતું. સવાર આવ્યો. હિરલે મોબાઇલ પહેરી. કિશોરે ટોર્ચ પહેરી. કપડા પાછળ પર પડ્યા. શરીર પાછળ પર પડ્યું. નામ પાછળ પર પડ્યા. કાલ પાછળ પર પડ્યું.

દરવાજો ખુલ્લો. બહાર પર આવ્યો. હિરલે કહ્યું, રાજકોટ જઈશ. કિશોરે કહ્યું, હું જઈશ. બોટ પર રહું. હિરલે માથા કહ્યું. કિશોરે માથા નહીં પૂછ્યો. જેટી પર પવન એટલો હતો. બોટ ફરી આવશે. હિરલ જેટી પર ઉભી. કિશોર બોટ પાસે ગયો.

એ રાત એટલી રહી. નામ વિના. કાલ વિના. ફક્ત શરીર રહ્યું. હિરલે રાજકોટ જઈ ને આ રાતનું કયાંય યાદ નહી રાખી. કિશોરે બોટ પર આ રાતનું યાદ નહીં કહ્યું. જેટી પર પવન ફરી વળ્યો. કેન્ટીનનું બોર્ડ ફરી લાગ્યું. સ્ટોરનું તાળું ફરી લાગ્યું. પલાંગ ફરી ખાલી હતી. ખુરશીઓ ફરી ખાલી હતી. હવા ફરી અટકી હતી.

હિરલ બસ પર બેઠી. કિશોર બોટ પર ચઢ્યો. એ રાત બન્ને રહી. આવતી રાત નહી. આવતું નામ નહીં. આવતું કાલ નહીં. ફક્ત એક રાતનું શરીર. અને એ શરીર કોઈ નોંધની પોતે લખી શકે નહી. જેટી પર પવન અટક્યો. બોટ આવશે. સ્ટોર બંધ રહ્યું. રાજકોટ દૂર હતું. બોટ પર કામ ચાલુ હતું. એ રાત બન્ને બે નામે રહી ગઈ.

સ્ટોરની દીવાલ પર હજુ મીઠીની ગંધ હતી. હિરલે એ ગંધને યાદ રાખી નહીં. કિશોરે એ ગંધને યાદ રાખી નહીં. બોટનું ઇંજન સવારે ચાલુ થયું. જેટી પર માછીવાળા આવ્યા. કેન્ટીનનું બોર્ડ ફરી લટક્યું. એક રાતની વાત કોઈ રજિસ્ટરમાં નહોતી. એક રાતની વાત કોઈ ફોનમાં નહોતી. એક રાતની વાત ફક્ત શરીરમાં રહી.

હિરલના હાથ પર હજુ તેલની ગંધ હતી. તેણે હાથ ધોયા પણ ગંધ ઊતરી નહીં. કિશોરના હાથ પર હજુ સાડીની ખુશબૂ હતી. તેણે હાથ ધોયા પણ ખુશબૂ ઊતરી નહીં. પવન ફરી વળ્યો. દરિયો ફરી બોલ્યો. બે શરીર ફરી અલગ પડ્યા. પણ એ રાત અલગ ન પડી. એ રાત બન્નેની ચામડીમાં રહી ગઈ.

રાજકોટની ટ્રેનમાં હિરલ બારી પાસે બેસી. બહાર ખેતર દોડતા હતા. તેણે આંખ બંધ કરી તો સ્ટોરની હવા પાછી આવી. કિશોર બોટ પર નટ કસતો હતો. હાથ લપસી ગયો. તેણે હસી નાખ્યું. કોઈએ પૂછ્યું નહીં. તેણે કહ્યું નહીં. એ રાત બોલાતી નહોતી. એ રાત ફક્ત યાદ આવતી હતી.

જેટી પર હવે લોકો ભરાયા. કેન્ટીન ખુલી. ચા ઉકળી. પણ સ્ટોરનું તાળું હજુ એ જ તાળું હતું. અંદર પલાંગ હજુ એ જ પલાંગ હતી. બે શરીરની ગરમી હવામાં ભળી ગઈ હતી. કોઈ સાફ કરી શકે તેમ નહોતું. કોઈ મીટી શકે તેમ નહોતું.

હિરલે ઘરે પહોંચીને સાડી ધોઈ. પલ્લુ સૂકાઈ ગયો. પણ કમર પરની આંગળીઓની યાદ ન ધોવાઈ. કિશોરે વસ્ત્ર ધોયા. તેલ ઊતર્યું. પણ છાતી પરની છાપ ન ઊતરી. આવી રાત ફરી ન આવે. આવી રાત ફરી ન માગે. આવી રાત ફક્ત એક વાર જીવે.

દ્વારકાનો પવન હજુ વળે છે. છેલ્લી બોટ હજુ રદ થાય છે. કેન્ટીનનું સ્ટોર હજુ તાળે રહે છે. પણ હિરલ અને કિશોર હવે એ જગ્યાએ એકસાથે નથી. એ રાત પૂરી થઈ. એ રાત પૂરી થઈ અને હજુ પણ પૂરી ન થઈ.

હિરલ ક્યારેક રાતે બારી ખોલે છે. પવન આવે છે. તેને લાગે છે કે કોઈ હાથ પીઠ પર છે. કિશોર ક્યારેક બોટ પર ઊભો રહે છે. દરિયો બોલે છે. તેને લાગે છે કે કોઈ જીભ કમર પર છે. બે યાદ અલગ શહેરમાં ચાલે છે. બે યાદ ક્યારેય મળતી નથી. બે યાદ ક્યારેય મરતી નથી.

એ રાતનું તાળું હજુ કાનમાં વાગે છે. એ રાતનું પલાંગ હજુ પીઠમાં વાગે છે. એ રાતનું શરીર હજુ શરીરમાં વાગે છે. નામ વિના. વાત વિના. કાલ વિના. ફક્ત એક રાત. ફક્ત એક સ્ટોર. ફક્ત એક જેટી. ફક્ત એક પવન.

હિરલે ક્યારેય કિશોરને ફોન ન કર્યો. કિશોરે ક્યારેય હિરલને શોધી નહીં. એ કરાર બોલાયો નહોતો પણ પાળાયો. એક રાતનું કરાર એટલું જ હતું કે સવારે અલગ પડવું. સવારે અલગ પડ્યા. પણ રાત અલગ ન પડી.

જેટી પર આજે પણ છેલ્લી બોટ ક્યારેક રદ થાય છે. કોઈ અજાણી સ્ત્રી ક્યારેક એકલી ઊભી રહે છે. કોઈ અજાણો માણસ ક્યારેક તેલવાળા હાથે કેન્ટીન તરફ જુએ છે. પણ એ રાત ફરી નથી. એ રાત ફક્ત હિરલ અને કિશોરની હતી. એ રાત ફક્ત એક વાર હતી.

રાજકોટની દુકાનમાં હિરલ સોનું તોલે છે. હાથ કંપે છે. ગ્રાહક પૂછે છે શું થયું. તે કહે છે કાંઈ નહીં. બોટ પર કિશોર નટ કસે છે. હાથ કંપે છે. માલિક પૂછે છે શું થયું. તે કહે છે કાંઈ નહીં. કાંઈ નહીં એટલે બધું. કાંઈ નહીં એટલે એ રાત.

સ્ટોરમાં હજુ પણ મીઠી છે. હજુ પણ આટાના કેન છે. હજુ પણ પલાંગ છે. હજુ પણ હવા છે. પણ બે શરીર નથી. બે શરીર હવે બે શહેરમાં છે. બે શરીર હવે બે યાદમાં છે. બે શરીર હવે બે મૌનમાં છે.

હિરલ રાતે સૂઈને પીઠ પર હાથ મૂકે છે. કિશોર રાતે સૂઈને છાતી પર હાથ મૂકે છે. બે હાથ અલગ છે. બે હાથ એક જ રાતના છે. બે હાથ ક્યારેય ફરી ન મળે. બે હાથ ક્યારેય ભૂલાય નહીં.

દ્વારકાનો પવન આજે પણ વળે છે. જેટી આજે પણ ભીની છે. કેન્ટીનનું સ્ટોર આજે પણ તાળે છે. એ રાત આજે પણ ક્યાંક ચાલે છે. નામ વિના. કાલ વિના. ફક્ત શરીરની યાદ સાથે.

એ યાદ હિરલના કમરમાં છે. એ યાદ કિશોરના હાથમાં છે. એ યાદ કોઈ પુસ્તકમાં નથી. એ યાદ કોઈ ફોનમાં નથી. એ યાદ ફક્ત એ રાતમાં છે જે ક્યારેય પાછી ન આવે અને ક્યારેય જતી ન રહે.

હિરલે એ રાતને માફ કરી. કિશોરે એ રાતને માફ કરી. પણ શરીરે માફ ન કરી. શરીર યાદ રાખે છે. શરીર ભૂલતું નથી. શરીર એક રાતને પૂરી જિંદગી લઈને ચાલે છે.

જેટી પર સૂરજ ઊગ્યો. બોટ ચાલી. બસ ચાલી. બે રસ્તા અલગ પડ્યા. એક રાત વચ્ચે રહી ગઈ. તાળા પાછળ. પલાંગ પર. હવામાં. મીઠીની ગંધમાં. અને બે શરીરની ચામડીમાં.

આ વાત અહીં પૂરી થાય છે. આ વાત અહીં પૂરી નથી થતી. આ વાત ફક્ત એટલી છે કે એક રાત પૂરતી હતી. એક રાત બધું હતું. એક રાત પછી કાંઈ નહોતું અને બધું હતું.

હિરલ હવે ક્યારેક દ્વારકા જતી નથી. કિશોર હવે ક્યારેક રાજકોટ જતો નથી. બે શહેર વચ્ચે દરિયો છે. દરિયો બોલે છે. દરિયો કહે છે કે એ રાત હજુ પાણીમાં છે. એ રાત હજુ પવનમાં છે. એ રાત હજુ કેન્ટીનના સ્ટોરમાં છે.

તાળું હજુ એ જ છે. ચાવી હજુ કિશોર પાસે છે. પણ તે ક્યારેય સ્ટોર એકલો ખોલતો નથી. હિરલ ક્યારેય પાછી ફરતી નથી. એ સમજણ બોલાઈ નહોતી. એ સમજણ પાળાઈ.

એક રાતનું શરીર એટલું જ માગે છે કે તેને ફરી ન તોડવામાં આવે. એ શરીર તોડાયું નહીં. એ શરીર યાદ રહ્યું. એ શરીર પૂરું થયું અને અપૂરું રહ્યું.

હિરલની સાડી હવે બીજી છે. કિશોરના વસ્ત્ર હવે બીજા છે. પણ એ રાતની ચામડી હજુ એ જ છે. એ ચામડી પર હજુ તે હાથ છે. એ ચામડી પર હજુ તે જીભ છે. એ ચામડી પર હજુ તે રાત છે.

જેટી શાંત છે. પવન ધીમો છે. કેન્ટીન બંધ છે. સ્ટોર અંધારું છે. અને એ અંધારામાં હજુ બે શ્વાસની યાદ ભટકે છે. નામ વિના. કાલ વિના. ફક્ત એક રાતની જીદ સાથે.

આ કથા અહીં અટકે છે કારણ કે એ રાત અટકી હતી. સવારે બધું ચાલુ થયું. જીવન ચાલુ થયું. કામ ચાલુ થયું. પણ એ રાત ચાલુ જ રહી. શરીરમાં. યાદમાં. મૌનમાં.

હિરલ હસે છે. કિશોર હસે છે. બે હાસ્ય અલગ છે. બે હાસ્ય એક જ રાતના છે. બે હાસ્ય ક્યારેય એકબીજાને ન સંભળાય. બે હાસ્ય ક્યારેય ભૂલાય નહીં.

દ્વારકા રહે છે. જેટી રહે છે. સ્ટોર રહે છે. અને એ રાત રહે છે. નામ વિના. વાત વિના. ફક્ત શરીરની સત્યતા સાથે.