સુરેન્દ્રનગરની જૂની સિનેમા હોલની પ્રોજેક્ટર રૂમમાં છેલ્લી શો પછી જતાં લિમ્બડીની શાળા કલર્કે પ્રોજેક્ટરવાળાએ તે રાત આપી જે કોઈ ટિકિટ અથવા સ્ટબ રજિસ્ટર પર કદી નથી લખાતી

સુરેન્દ્રનગરની જૂની સિનેમા હોલનું નામ અંદર સિનેમા હોલ હતું. બહારની પલાસ મમ્મત થઈ, સ્ટેજ પર સ્પીકરો મંડેલ હતા, અને રાતે છેલ્લી શો છૂટતાં વલે હોલની બાજુ છોકી રહેતી. પ્રોજેક્ટર રૂમ ઊંચું હતું. ત્યાં જૂની મશીન હજી રેલોન હતી, અને રીલો નીચે ફરશ પર ગરમી છાપ લાગેલી. જિગ્નેશ રીલ બનાવતો. તેની આંગળીઓ પર તેલનું તેલ લાગેલું હતું.

નયના લિમ્બડીની શાળાની શાળાની કલર્ક હતી. બત્રીસ વર્ષની, અપરણી આગળમાં રહેતી. મમ્મી માટે નામ લખાવાનું હતું અને લગ્ન શો જોવાનું હતું. છેલ્લી એસટી ગાડી રવાની હતી. તેને સ્ટેશન પર છોકી ને હતી. પોતાનું ખાલી અને પગડી કોરવાનું હતું. હોલ ખાલી થઈ. છોકી સામે વરસાદ આવી શક્યું હતું. નયનાએ સ્ટેશન પર બેસ ન હતું.

તેને સીડીઓ પર બેસ ચૂકી. ગેટમાં છોકી સીડીઓ ઉભરી હતી. નયના મમ્મી પાસે પૂછી ને હતી. મોબાઇલ પર સોમવાર નહોતું હતું. માતા કે આજ રાત સુરેન્દ્રનગરમાં જ રહે. હોટલનું મોંઘું હતું. તેને હોલની પાછળી પાસે ઉભરી હતી અને અંદર જોવા માટે હતું.

જિગ્નેશે તેને જોયું. તું અહીં રહી ગઈ? શો પૂરી થઈ. લાઇટ બંધ થઈ. નયનાએ કહ્યું કે છેલ્લી એસટી ગાડી નીકળી ગઈ. તેને ફોન પર જવાબ આપ્યું. જિગ્નેશે કહ્યું કે પ્રોજેક્ટર રૂમમાં પંખા હોય. રાતે નીચે રીલ ચાલે છે. પાણીનું પાણી સુધી જાય. ત્યાં કોઈ નથી હતું અને કોઈ નહોતું.

નયના પ્રોજેક્ટર રૂમમાં પહેલી. રૂમ નાનું હતું. છત મશીન ગરમ હતી. દીવાલોન કાચલો હતો. જિગ્નેશે પાણી આપી. નયનાએ પીધી. તેની આંખે મોટી હતી. કપડાં પર પરસેવ નીકળી ગઈ. તેનું પૂછ્યું કે આજ રાત કોઈ નથી પૂછે. આવતી કાલ સવાર નથી. છોકી સામે રસ્તો ન હોય.

જિગ્નેશે દરવાજો બંધ કર્યો. તેની પીઠ પર હાથ મૂક્યો. નયના પાછળ ન કરી. તેને તેની કમર પર હાથ મૂક્યો. રૂમની હવા ગરમ હતી. પ્રોજેક્ટરનો મોટર હજી હતો પણ ઠંડો હતો. નયનાનું સાડી ઉતરી. કપડાં નીચે ખસી થઈ. ચોળી નીચે ખસી હતી. જિગ્નેશની જીભ પર તેની જીભ લાગી.

તેને કહ્યું કે આજ રાત નામ ન પૂછવાનું. કાલ નથી. વાયદા નથી. ફક્ત નથી. શરીર અને સવાર જોઈએ છે. જિગ્નેશે માથ ન હચ્યું. તેને તેની ચોળી ઉપર લીધી. નયનાએ આંખ બંધ કર્યા. તેની છાતી પર હાથ મૂક્યો. સાડી નીચે નીચે ખસી. રૂમમાં કવા સિવાય નહોતો. ફક્ત જ હતું તે જ નીચે હતું.

નયનાની ઉંમર બત્રીસ હતી પણ શરીર હજી તરતું હતું. લિમ્બડીની ગરમીમાં તેની ચામડી ભૂરી પડી હતી. શાળાની ફાઈલો અને બાળકોની હાજરી વચ્ચે તેની ઇચ્છા ઘણી વખત દબાઈ રહેતી. આજે તે ઇચ્છા બહાર આવી. જિગ્નેશ અઠ્ઠાવીસનો હતો. પ્રોજેક્ટરની ધૂળ અને રીલના તેલની વાસ તેના કપડાંમાં વસી હતી. તે બોલતો ઓછો, હાથ વધુ.

પહેલો ચુંબન ધીમો હતો. પછી તે ઝડપી બન્યો. નયનાની પીઠ દીવાલ સામે લાગી. ઠંડી દીવાલ અને ગરમ શરીર. તેની સાડીની પાઘડી છૂટી પડી. જિગ્નેશે તેને કમરથી ઉપાડીને ટેબલ પાસે લીધી. ટેબલ પર જૂની ટિકિટની પત્તીઓ પડી હતી. કેટલીક ફાટેલી, કેટલીક સાચવેલી. નયનાએ હાથથી તે પત્તીઓ ખસેડી. તેની પીઠ ટેબલ પર પડી.

જિગ્નેશે તેની ચોળીના બટન ખોલ્યા. એક પછી એક. નયના જોતી રહી. શરમ હતી પણ અટકાવ નહોતો. તેની છાતી બહાર આવી. જિગ્નેશનું મોં ત્યાં ગયું. નયનાની આંગળી તેના વાળમાં ગૂંચવાઈ. રૂમમાં પંખો ધીમે ફરતો હતો. બહાર વરસાદની ટપકી સીડી પર પડતી હતી. હોલ નીચે સંપૂર્ણ અંધારું હતું.

તેની પેટી ખુલી. સાડી સંપૂર્ણ નીચે પડી. નયના એક પગ ટેબલ પર ચઢાવી. જિગ્નેશ તેની જાંઘ વચ્ચે ઊભો. તેના હાથે તેને તૈયાર કરી. નયના ભીની થઈ ગઈ હતી. તેનો શ્વાસ ટૂંકો થયો. તે બોલી નહીં. માત્ર ગળામાં અવાજ આવ્યો. જિગ્નેશે પોતાના પેન્ટના બટન ખોલ્યા. તેનું શરીર ગરમ અને કઠણ હતું.

જિગ્નેશે નયનાનું પ્રોજેક્ટરની ટેબલ પર બેસાડી. તેની પીઠ ખોલી. નયનાએ મોટી ખોલી. તેને તેની છાતી ઉપર લીધી અને સ્તનો પર મોકો. નયનાએ કમર કરી. તેની છાતી સખત થઈ. જિગ્નેશની જીભ ગરમ હતી. તેને તેનું છાતી માથી ન કહ્યું. ફક્ત જોવાનું હતું તે તેને શરીરને છોડી આપ્યું હતું.

તેની સાડી ઉતરી. કપડાં નીચે ખસી થઈ. જિગ્નેશે તેની છાતી નીચે નીચે ખસી. નયના ગુંજાઈ ગઈ. તેને તેનું ઉભરી કરી. જિગ્નેશની જીભ તેની છાતી નીચે ગઈ. રૂમની હવા ગરમ હતી. બારીક પણ પડી હતી. નયનાનું લાગતું કે આજ રાત એક વાર નીકળી જાય. સવાર ન નહોતો તે શરીર ન રહેતું.

જિગ્નેશે તેની ચોળી ઉપર લીધી. નયના લોક સાથે રોકી. તેને તેનું પાછળ ન કરી. તેની જીભ તેને મોકી. નયના કમર કરી. તેની છાતી સખત થઈ. જિગ્નેશની જીભ ગરમ હતી. તેને તેનું છાતી માથી ન કહ્યું. ફક્ત જોવાનું હતું તે તેને શરીરને છોડી આપ્યું હતું.

નયનાએ કહ્યું કે આજ રાત નામ ન પૂછવાનું. કાલ નથી. વાયદા નથી. ફક્ત નથી. શરીર અને સવાર જોઈએ છે. જિગ્નેશે માથ ન હચ્યું. તેને તેની ચોળી ઉપર લીધી. નયનાએ આંખ બંધ કર્યા. તેની છાતી પર હાથ મૂક્યો. સાડી નીચે નીચે ખસી. રૂમમાં કવા સિવાય નહોતો. ફક્ત જ હતું તે જ નીચે હતું.

તે અંદર ગયો. ધીમે. નયનાની આંખ ખુલી. દુખાવો અને આનંદ એકસાથે. તેની આંગળીઓ જિગ્નેશની પીઠ પર ખૂંદાઈ. પ્રોજેક્ટરની ધાતુ ઠંડી હતી, શરીર ગરમ. તે ધીમે ચાલ્યો પછી ઝડપી. ટેબલ ખખડ્યું. ટિકિટની પત્તીઓ નીચે પડી. નયનાનો અવાજ દબાયેલો નીકળ્યો. તે મોં પર હાથ મૂકીને રોકી. જિગ્નેશે હાથ હઠાવ્યો. અવાજ નીકળવા દે, કોઈ નથી.

રૂમની દીવાલો જૂની હતી. બહારના હોલમાં ખાલી સીટો હતી. સ્ક્રીન સફેદ અને મૃત. એક સમયે ત્યાં હજારો લોકો હસતા અને રડતા. આજે બે શરીર જ હતાં. નયનાની જાંઘ જિગ્નેશની કમર પર વીંટળાઈ. તે ઊંડે ગયો. તેની ગતિ વધી. પરસેવો બંનેના શરીર પર ચાલ્યો. વરસાદ બહાર ભારે થયો. વીજળીની લાઈટ એક ક્ષણ રૂમમાં પડી અને ફરી અંધારું.

નયના પહેલી વાર આ રીતે કોઈને અંદર લીધો હોય એમ લાગ્યું. લિમ્બડીમાં તેની જિંદગી નિયમની હતી. સવારે હાજરી, બપોરે ફાઈલ, સાંજે મમ્મીની દવા. આ રૂમમાં નિયમ નહોતો. જિગ્નેશે તેને પાછળથી ફેરવી. નયના ટેબલ પર ઝૂકી. તેની સાડી કમર પર લપેટાયેલી રહી. જિગ્નેશ પાછળથી અંદર ગયો. વધુ ઊંડું. નયનાનું મોં ખુલ્યું. અવાજ નીકળ્યો. તેની છાતી ટેબલ પર દબાઈ.

જિગ્નેશના હાથે તેની છાતી પકડી. આંગળીઓ સખત. તે ધક્કા મારતો રહ્યો. રૂમમાં માત્ર શ્વાસ અને શરીરની અવાજ. નયનાની આંખમાં પાણી આવ્યું પણ તે રડી નહીં. તે આનંદનું પાણી હતું. તેની કમર પાછળ ગઈ. જિગ્નેશ વધુ નજીક આવ્યો. તેની ગતિ અનિયમિત થઈ. નયનાએ કહ્યું, અંદર જ રહે. બહાર ના. જિગ્નેશે સાંભળ્યું. તે અંદર જ રહ્યો જ્યારે તેનું શરીર કંપી ગયું.

નયના પણ સાથે પહોંચી. તેની જાંઘ કઠણ થઈ. અવાજ દબાયા વગર નીકળ્યો. પંખો ફરતો રહ્યો. વરસાદ સીડી પર પડતો રહ્યો. બંને થોડી વાર એમ જ રહ્યા. શ્વાસ ધીમો પડ્યો. જિગ્નેશે તેની પીઠ પર માથું મૂક્યું. નયનાની ચામડી પર તેલ અને પરસેવો મળ્યા હતા.

થોડી વાર પછી તેઓ ફરી નજીક આવ્યા. આ વખતે ધીમું. નયના જિગ્નેશની ગોદમાં બેઠી. તેની જાંઘ બંને બાજુ. તે પોતે ઊતરી અને ચઢી. જિગ્નેશના હાથે તેની કમર પકડી. આંખો ખુલ્લી રહી. તેઓ એકબીજાને જોતા રહ્યા. વાત ઓછી. શ્વાસ વધુ. નયનાની છાતી જિગ્નેશના મોં સામે હતી. તે ચૂસતો રહ્યો. નયના ઉપર નીચે ચાલતી રહી.

રીલના ડબ્બા ખૂણામાં પડ્યા હતા. જૂની ફિલ્મોના નામ લખેલા. એક ડબ્બા પર ધૂળની જાડી પડ હતી. નયનાએ એક ક્ષણ તે તરફ જોયું પછી આંખ બંધ કરી. તેની અંદરની ગરમી વધી. જિગ્નેશે તેને ચુસ્ત પકડી. બંને ફરી પહોંચ્યા. આ વખતે એકસાથે. નયનાનું માથું પાછળ ગયું. તેની ગરદન લાંબી થઈ. જિગ્નેશે ત્યાં મોં મૂક્યું.

પછી તેઓ ફરશ પર બેઠા. એક જૂની ચાદર હતી જે જિગ્નેશ ક્યારેક રાતે રૂમમાં સૂઈ જાય ત્યારે વાપરતો. નયનાએ તે ચાદર ખેંચી. બંને તેના પર સૂઈ ગયા. હાથ હાથમાં. નયનાએ પૂછ્યું, તું અહીં કેટલા વર્ષથી છે. જિગ્નેશે કહ્યું, આઠ. પહેલા પિતા હતા. પિતા ગયા પછી રીલ મેં સંભાળી. નયનાએ કહ્યું, હું શાળામાં હાજરી લખું છું. બાળકોના નામ. આજે મારું નામ કોઈ રજિસ્ટરમાં નથી.

જિગ્નેશે હસ્યો ધીમે. તેની આંગળી નયનાની પીઠ પર ફરતી રહી. રાત લાંબી હતી. વરસાદ ઓછો થયો પણ બંધ ન થયો. ત્રીજી વાર તેઓ ધીમા અને લાંબા સમય સુધી રહ્યા. નયના ઉપર સૂતી. તેની વાળ જિગ્નેશના મોં પર પડ્યા. તેની ગતિ ધીમી પણ ઊંડી. દરેક હિલચાલમાં તે અટકતી અને ફરી ચાલતી. જિગ્નેશે તેને જવા દીધી. કાબૂ તેના હાથમાં હતો.

સવાર નજીક આવી ત્યારે નયના ઊઠી. સાડી વીંટાળી. ચોળી બાંધી. આંખમાં ઊંઘ નહોતી પણ શાંતિ હતી. જિગ્નેશ તેની પીઠ પર હતો. તેને તેનું છોડ્યો નહોતો. રૂમમાં રીલ અને ગરમી છાપ હજી હતી. નયનાએ પોતાનું પોટલું પહેર્યાં. જિગ્નેશે ટિકિટ રજિસ્ટર બંધ કર્યો. આજ રાતનું નામ નથી. છોકી નથી. કાલ નથી. ફક્ત નથી.

સવારે નયના લિમ્બડી પાછી. જિગ્નેશ સિનેમા હોલમાં રહ્યો. તેઓ ફરી ન મળ્યાં. ન નામ પૂછ્યું. ન નંબર માગ્યું. એક રાત જે ટિકિટ પર નથી લખાતું. હોલની બાજુ છોકી રહેતી. પ્રોજેક્ટર રૂમ ખાલી થઈ ગયું. અને તે રાત જે બે શરીર હતું તે કોઈ રજિસ્ટર પર કદી ન લખાય.

નયનાએ સ્ટેશન પર બેસ ન પકડ્યું. જિગ્નેશે રીલ બદલી. રૂમ ફરી ખાલી થઈ ગયું. સિનેમા હોલ આટલી. અને તે રાત જે બે નામો અને શરીર હતું તે કોઈ ટિકિટ અથવા સ્ટબ રજિસ્ટર પર કદી નથી લખાતું.

બીજા દિવસે શાળામાં નયનાએ હાજરી ખોલી. બાળકોના નામ લખ્યા. તેની આંગળી કંપી નહીં. પણ જ્યારે પંખો ફર્યો ત્યારે તેને પ્રોજેક્ટરનો અવાજ યાદ આવ્યો. જિગ્નેશે બપોરે રીલ સાફ કરી. ટેબલ પર એક વાળ રહી ગયો હતો. તેને તેણે હાથમાં લીધો અને ફરી મૂકી દીધો નહીં. બારી બહાર સુરેન્દ્રનગરનું બજાર ચાલતું હતું. હોલ અંદર શાંત.

રાતે જ્યારે છેલ્લી શો ફરી ચાલી ત્યારે જિગ્નેશે પ્રોજેક્ટર ચાલુ કર્યું. સ્ક્રીન પર ચહેરા હલ્યા. તેની યાદમાં એક બીજો ચહેરો હતો. નયના લિમ્બડીની બારી પાસે બેઠી. વરસાદ ફરી શરૂ થયો. તેની સાડીની ખુશબૂમાં હજી તેલ અને ધૂળ હતી. તેણે કપડાં બદલ્યા નહીં તે રાત સુધી. મમ્મીએ પૂછ્યું ક્યાં રહી. નયનાએ કહ્યું, ગાડી ચૂકી. એટલું જ.

કોઈએ વધુ ન પૂછ્યું. કોઈએ જાણ્યું નહીં કે સુરેન્દ્રનગરની જૂની સિનેમા હોલના પ્રોજેક્ટર રૂમમાં એક રાત બે શરીર એવા મળ્યા કે જેનું નામ ટિકિટ પર નથી, સ્ટબ પર નથી, અને કોઈ રજિસ્ટરની લીટીમાં કદી ચઢતું નથી. હોલ હજી ઊભી છે. રીલ હજી ફરે છે. અને તે રાત હજી બે યાદમાં છે, કાગળ પર નહીં.

નયના ક્યારેક રાતે આંખ ખોલીને તે ટેબલ યાદ કરે છે. જિગ્નેશ ક્યારેક રીલ બદલતાં હાથ રોકીને તે સાડીની ધાર યાદ કરે છે. તેઓ મળશે કે નહીં એ વાતનું વજન કોઈએ ઉપાડ્યું નથી. એક રાત પૂરતું હતું. એક રાત જે છેલ્લી શો પછી શરૂ થઈ અને પહેલી ગાડી પહેલાં પૂરી થઈ. વચ્ચે ફક્ત શરીર, વરસાદ, અને એક ખાલી સ્ક્રીન.

સુરેન્દ્રનગરની જૂની સિનેમા હોલ આટલી વાત રાખે છે. બહારના લોકો ટિકિટ કાપે છે. અંદરના બે લોકોએ એક રાત એવી કાપી કે જે કોઈ કાઉન્ટર પર વેચાતી નથી. પ્રોજેક્ટર ઠંડું પડ્યું. રીલ બંધ થઈ. અને તે રાત જે નામ વગરની હતી તે આજે પણ કોઈ સ્ટબ રજિસ્ટર પર કદી નથી લખાતી.

છેલ્લી શો પહેલાં નયના હોલમાં પાછલી સીટે બેઠી હતી. ફિલ્મ જૂની હતી. નાયક ગાતો હતો, નાયિકા ઝરણા પાસે ઊભી હતી. નયનાએ ફિલ્મ જોઈ ન હતી ખરેખર. તેની નજર સ્ક્રીન પર હતી પણ મન સ્ટેશનની ગાડી પર હતું. બાજુની સીટ ખાલી. આગળ બે વૃદ્ધ માણસ ઊંઘતા હતા. પાછળ એક છોકરો મોબાઈલ જોતો હતો. હોલની છતમાંથી એક ટીપું પાણી પડતું હતું. ટીપું ટીપું. નયનાએ તે ગણ્યું નહીં પણ સાંભળ્યું.

ફિલ્મ પૂરી થઈ ત્યારે તે ઊઠી અને બહાર આવી. ગેટ પાસે ચોકીદાર નહોતો. વરસાદ શરૂ થઈ ગયો હતો. રસ્તા પર પાણી દોડતું હતું. સ્ટેશન સુધીનો રસ્તો લાંબો. તેણે દોડવાની કોશિશ કરી પણ સાડી ભીની થઈ અને પગ લપસ્યા. પાછા વળીને હોલની સાઇડ દીવાલ નીચે ઊભી. ત્યાં જ જિગ્નેશ સીડી પરથી ઊતર્યો. હાથમાં રીલનું ડબ્બું. તેણે તેને જોઈ અને પૂછ્યું, ગાડી ગઈ?

નયનાએ માથું હલાવ્યું. જિગ્નેશે કહ્યું, અંદર આવો. ઉપર પંખો છે. નીચે પાણી ભરાશે. તે ઝિજ ન થઈ. તેની પાછળ સીડી ચઢી. દરેક પગથિયું ખખડતું. દીવાલ પર જૂના પોસ્ટરના ટુકડા. એક પોસ્ટર પર નાયિકાનું મોં ફાટી ગયું હતું. નયનાએ તેને હાથ લગાડ્યો નહીં. ઉપરના રૂમમાં ગરમી હતી જાણે કોઈએ બધી રાત મશીન ચલાવી હોય.

જિગ્નેશે તેને એક લોટામાં પાણી આપ્યું. પાણી ગરમ નહોતું પણ ઠંડું પણ નહોતું. નયનાએ પીધું અને કહ્યું, હું લિમ્બડીથી આવી. મમ્મીની દવા માટે ડોક્ટર પાસે ગઈ હતી. ફિલ્મ જોવાનું વચમાં નક્કી થયું. હવે ગાડી નથી. જિગ્નેશે કહ્યું, હું અહીં સૂઈ જાઉં છું ક્યારેક. ચાદર છે. તમે બેસો. તે બેઠી. સાડીની ધાર ફરશ પર પડી અને ધૂળ ચોંટી.

વાત ઓછી ચાલી. જિગ્નેશ રીલ વીંટાળતો રહ્યો. નયના તેના હાથ જોતી રહી. તેલવાળી આંગળીઓ, નખ ટૂંકા, કાંડા પર એક જૂની ચોટ. તેણે પૂછ્યું, આ કામ કેટલું એકલું છે. જિગ્નેશે કહ્યું, શો ચાલે ત્યાં સુધી હોલ ભરાય. પછી આ રૂમ મારો થઈ જાય. કોઈ ચઢતું નથી. આજે તમે ચઢ્યાં. નયના હસી. હાસ્ય ટૂંકું હતું પણ રૂમમાં તે મોટું લાગ્યું.

વરસાદ વધ્યો. બારીના કાચ પર પાણીની લીટીઓ ઊતરી. નયનાએ કાચ પાસે જઈને જોયું. નીચે ગલી ખાલી. એક કુતરો છાપરા નીચે બેઠો. જિગ્નેશ તેની પાછળ આવ્યો. તેનો શ્વાસ નયનાની ગરદન પર પડ્યો. તેણે પાછું ન વળી તરત. થોડી ક્ષણ રહી. પછી તેની પીઠ જિગ્નેશની છાતી સાથે લાગી. હાથ આપોઆપ મળ્યા.

પહેલો સ્પર્શ ડર સાથે હતો. બીજો સ્પર્શ ડર વગર. નયનાએ કહ્યું, હું આવું કરતી નથી. જિગ્નેશે કહ્યું, હું પણ વાત નથી રાખતો. આજે વાત ન રાખીએ. તે માની. સાડીનું આંચળ ખસ્યું. જિગ્નેશના હાથ કમર પર ગયા. નયનાનું શરીર કઠણ થયું પછી ઢીલું પડ્યું. તે ફરી ટેબલ તરફ વળી. આ વખતે તે પોતે ઝૂકી.

જિગ્નેશે તેની સાડી કમર સુધી ચઢાવી. પેટી બાજુએ ખસી. તે પાછળથી અંદર આવ્યો ધીમે. નયનાએ ટેબલની કોર પકડી. આંગળીઓ સફેદ પડી. દરેક ધક્કા સાથે ટેબલ ખસ્યું. ટિકિટની પત્તીઓ ફરી નીચે પડી. એક પત્તી નયનાના હાથ નીચે આવી. તેણે તેને વાંચી નહીં. સીરિયલ નંબર અંધારામાં દેખાયો નહીં.

તેની અંદરની દીવાલ ખૂલી. વર્ષોથી બંધ રહેલી વસ્તુ એક રાતમાં નીકળી. નયના બોલી, વધુ. જિગ્નેશે વધુ આપ્યું. તેની જાંઘ કાપી. હાથે તેની છાતી દબાવી. નયનાનું મોં ટેબલ પર પડ્યું. ગાલ ઠંડી લાકડી સાથે ઘસાયો. તેને દુખાવો ગમ્યો. તે શરમાઈ નહીં. આ રૂમમાં શરમને જગ્યા નહોતી.

પછી તેઓ ફરશ પર આવ્યા. ચાદર નીચે બંને નાગા. નયનાએ જિગ્નેશને ઉપર લીધો. તેની જાંઘ ખોલી. તે અંદર આવ્યો અને રહ્યો. હિલચાલ ઓછી, દબાણ વધુ. નયનાની આંખમાં આંસુ આવ્યા. જિગ્નેશે પૂછ્યું, દુખે છે. તેણે કહ્યું, ના. રહે. તે રહ્યો. લાંબો સમય. બહાર વીજળી પડી. રૂમ એક ક્ષણ સફેદ થયો. બે શરીર એકબીજામાં ગૂંચવાયેલા દેખાયા પછી ફરી અંધારું.

નયનાએ તેની પીઠ પર નખ ફેરવ્યા. જિગ્નેશની ગતિ વધી. ચાદર ખસી. ફરશની ધૂળ પીઠ પર ચોંટી. નયના પહોંચી ત્યારે તેણે જિગ્નેશને વધુ અંદર ખેંચ્યો. તેનું શરીર કંપ્યું. જિગ્નેશ પણ સાથે પહોંચ્યો. બંને ચૂપ. માત્ર શ્વાસ. પંખો એક જ ઝડપે ફરતો રહ્યો જાણે કંઈ બન્યું જ ન હોય.

થોડી વાર પછી નયનાએ પાણી માગ્યું. જિગ્નેશે લોટો આપ્યો. તેણે પીધું અને તેના મોં પર થોડું રેડ્યું. પાણી છાતી પર વહ્યું. જિગ્નેશે તે ચાટ્યું. નયના હસી. આ હાસ્ય પહેલા કરતાં અલગ હતું. ખુલ્લું. તેણે કહ્યું, સવારે હું નીકળી જઈશ. તું પૂછીશ નહીં. જિગ્નેશે કહ્યું, હું પૂછતો નથી. રીલ પૂછતી નથી. ટિકિટ પૂછતી નથી.

તેઓ ફરી સૂઈ ગયા. નયનાનું માથું જિગ્નેશની છાતી પર. તેના વાળમાં તેલની વાસ. તેણે કહ્યું, લિમ્બડીમાં લોકો પૂછે છે ક્યારે લગ્ન. હું કહું છું જોઈશ. આજે મેં જોયું નહીં. આજે મેં લીધું. જિગ્નેશે કંઈ ન કહ્યું. તેના હાથે તેની પીઠ ઘસી. બહાર વરસાદ ધીમો પડ્યો. હોલની ઘડિયાળે ત્રણ વાગ્યા.

ચોથી વાર સવાર પહેલાં થઈ. આ વખતે નયના ઊભી રહી દીવાલ સામે. એક પગ ઊંચો. જિગ્નેશ ઊભો અંદર ગયો. દીવાલ ઠંડી, શરીર ગરમ. નયનાની આંગળીઓ દીવાલની તિરાડમાં ગઈ. તે બોલી નહીં. માત્ર શ્વાસ બહાર ધકેલ્યો. જિગ્નેશે તેના વાળ પકડ્યા. માથું પાછળ ખેંચ્યું. નયનાની ગરદન ખુલી. તેણે ત્યાં મોં મૂક્યું. ચામડી પર દાંતની દબાણ.

પૂરું થયા પછી નયનાએ કપડાં પહેર્યા ધીમે. સાડીની ધાર ફાટી હતી. તેણે તેને વીંટાળીને છુપાવી. જિગ્નેશે દરવાજો ખોલ્યો. સીડી ભીની. નીચે હોલમાં સવારનું હળવું અજવાળું આવી રહ્યું હતું. સ્ક્રીન હજી સફેદ. નયનાએ પાછું જોયું. જિગ્નેશ સીડીની ટોચે ઊભો. હાથમાં કંઈ નહીં. તેણે હાથ ઊંચો કર્યો નહીં. નયનાએ પણ નહીં. તે નીચે ઊતરી અને ગેટ બહાર નીકળી.

સ્ટેશન પર પહેલી ગાડી આવી. નયના બેઠી. બારી પાસે. સુરેન્દ્રનગર પાછળ રહ્યું. લિમ્બડી આગળ આવ્યું. તેણે આંખ બંધ કરી. શરીરમાં હજી તે રૂમની ગરમી હતી. હાજરીની નોટબુક થેલીમાં હતી. તેણે તે ન ખોલી. આજે હાજરી પછી લખાશે. આ રાત ક્યાંય ન લખાશે.

જિગ્નેશે સવારે ટેબલ સાફ કર્યું. ટિકિટની પત્તીઓ ફરી ગોઠવી. એક પત્તીના ખૂણે સાડીનો રંગ લાગેલો હતો. તેણે તે પત્તી અલગ કાઢીને રીલના ડબ્બા નીચે મૂકી. રજિસ્ટરમાં તે લીટી ન લખી. શોની સંખ્યા લખી. આવક લખી. તે રાતની આવક કોઈ કૉલમમાં નહોતી.

મહિનાઓ પછી પણ જ્યારે વરસાદ આવે છે ત્યારે સુરેન્દ્રનગરની જૂની સિનેમા હોલની સીડી ભીની થાય છે. પ્રોજેક્ટર રૂમમાં પંખો ફરે છે. રીલ ચાલે છે. અને બે યાદ એવી રહે છે જે ટિકિટ, સ્ટબ, કે કોઈ રજિસ્ટરની સીધી લીટીમાં કદી ચઢતી નથી. એક રાત પૂરતી હતી. એક રાત જેટલી જ હતી. વધુ કોઈએ માગી નહીં.