ગુજરાતી મુસાફરી વાર્તા: માઉન્ટ આબુની મીરા

માઉન્ટ આબુના બસ સ્ટેન્ડ પર જ્યારે બસ આવીને ઊભી રહી, ત્યારે સવારનો પહેલો ઉજાસ આકાશમાં ફેલાઈ રહ્યો હતો, અને મીરાના હૃદયમાં એક નવી જ હિંમત જાગી હતી, કારણ કે આ ગુજરાતી મુસાફરી વાર્તા તેના એકલા પ્રવાસથી શરૂ થાય છે। મીરા 28 વર્ષની હતી, અમદાવાદથી એકલી ફરવા નીકળી હતી, અને તેના ખભા પર એક નાનો બેગ હતો। બસમાંથી ઊતરતી વખતે તેનો પગ લપસ્યો, અને એક મજબૂત હાથે તેને પકડી લીધી। તે હાથ રાજનો હતો, 32 વર્ષનો પ્રવાસી, જે તેની બાજુની સીટ પર બેઠો હતો।

રાજે કહ્યું, સંભાળીને, મેડમ, આબુની સવાર લપસણી હોય છે। મીરાએ હસીને કહ્યું, આભાર, તમે ન હોત તો હું પડી જાત। બંને હોટલ તરફ ચાલ્યા, અને રસ્તામાં રાજે કહ્યું કે તે પણ એકલો ફરવા આવ્યો છે। મીરાએ કહ્યું, એકલા ફરવામાં જ મજા છે, કોઈ રોકટોક નહીં। રાજે હસીને કહ્યું, હા, પણ ક્યારેક એકલતા પણ લાગે છે। મીરાએ તેની સામે જોયું અને હસી પડી।

હોટલમાં બંનેના રૂમ બાજુબાજુમાં નીકળ્યા, અને રાજે કહ્યું, સાંજે નક્કી તળાવ જોવા જઈએ। મીરાએ કહ્યું, જરૂર, પણ પહેલા હું થોડો આરામ કરીશ। બપોરે મીરા તળાવ કિનારે બેઠી હતી, ત્યારે રાજ આવ્યો અને તેની બાજુમાં બેસી ગયો। બંનેએ ચા પીધી અને વાતો કરી, અને સાંજ પડતા સુધીમાં બંને એકબીજાને વર્ષોથી ઓળખતા હોય એવું લાગવા માંડ્યું।

રાત્રે ડિનર પછી રાજે મીરાને પોતાના રૂમની બાલ્કનીમાંથી તારા જોવા બોલાવી। મીરા પહેલા ખચકાઈ, પછી તેણે કહ્યું, થોડી વાર માટે। બાલ્કનીમાં ઠંડી હવા હતી, અને રાજે તેના ખભા પર શાલ ઓઢાડી। મીરાએ કહ્યું, તમે બહુ ધ્યાન રાખો છો। રાજે તેની નજીક આવીને કહ્યું, ધ્યાન તો રાખવું જ પડે, તમે ખાસ છો। મીરાના ગાલ લાલ થઈ ગયા।

રાજે મીરાનો હાથ પકડ્યો અને તેની આંગળીઓને પોતાની આંગળીઓમાં પરોવી। મીરાએ તેનો હાથ ન છોડાવ્યો, ઊલટું તેને વધુ જોરથી પકડ્યો। રાજે તેના ગાલ પર હળવું ચુંબન કર્યું, અને મીરાએ આંખો બંધ કરી દીધી। રાજે કહ્યું, મીરા, હું તને ગઈકાલથી જ જોતો આવ્યો છું, બસમાંથી જ। મીરાએ કહ્યું, અને મેં પણ તને જોયો હતો, પણ કહ્યું નહીં।

બંને રૂમમાં આવ્યા, અને રાજે દરવાજો બંધ કર્યો। મીરાએ તેને પોતાની તરફ ખેંચ્યો અને તેના હોઠને ચૂમી લીધા। પહેલા ધીમે, પછી જોરથી, બંને એકબીજામાં ખોવાઈ ગયા। રાજે મીરાના કુર્તાના બટન ખોલવા માંડ્યા, અને મીરાએ તેના શર્ટના બટન ખોલ્યા। બંનેના શરીરની ગરમી એકબીજામાં ભળી ગઈ।

રાજે મીરાનો કુર્તો ઉતાર્યો અને તેની બ્રાના ઉપરથી તેના સ્તનોને સહેલાવ્યા। મીરાએ આહ ભરી અને કહ્યું, અંદરથી અડો। રાજે તેની બ્રા ખોલી અને તેના સ્તનોને પોતાના હાથમાં લઈ લીધા। તેણે તેમને નરમાશથી દબાવ્યા અને નિપલને જીભથી ચાટ્યા। મીરાએ તેના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવી અને કહ્યું, વધારે કરો, અટકો નહીં।

મીરાએ રાજની પેન્ટની બેલ્ટ ખોલી અને તેનું લંડ બહાર કાઢ્યું। તેણે તેને હાથમાં પકડ્યો અને ધીમે ધીમે હલાવવા લાગી। રાજે તેની સલવાર ઉપર કરી અને તેની પેન્ટી ઉપરથી તેની ચૂતને સહેલાવી। મીરાની ચૂત સંપૂર્ણપણે ભીની થઈ ચૂકી હતી। મીરાએ કહ્યું, હવે વધારે સહન નથી થતું, રાજ।

રાજે મીરાની પેન્ટી ઉતારી અને તેને પલંગ પર બેસાડી। તેણે પોતાનું લંડ મીરાની ચૂતના મોં પર મૂક્યું અને ધીમે અંદર કર્યું। મીરાએ તેના ખભા પકડી લીધા અને કહ્યું, હા, બસ એમ જ। રાજે ધક્કા મારવા શરૂ કર્યા, પહેલા ધીમે, પછી ઝડપથી। મીરાના પગ તેની કમર ફરતે વીંટળાઈ ગયા।

પલંગ હલવા લાગ્યો અને મીરાની બંગડીઓ ખણકવા લાગી। રાજે મીરાના સ્તનોને ચૂમતા ચૂમતા ચોદવાનું ચાલુ રાખ્યું। મીરાએ કહ્યું, વધારે ઝડપથી, રાજ, વધારે ઝડપથી। રાજે તેની વાત માની અને જોરથી ધક્કા મારવા લાગ્યો। મીરાની આહો રૂમમાં ગુંજવા લાગી।

મીરાનું શરીર અકડાવા લાગ્યું અને તેણે રાજને જોરથી પકડી લીધો। તેણે કહ્યું, હું આવી રહી છું, રાજ। રાજે કહ્યું, આવી જા, મીરા, અટક નહીં। મીરાએ એક લાંબી આહ સાથે પોતાનું પાણી છોડી દીધું, અને તેની ચૂતે રાજના લંડને વારંવાર નિચોવ્યો। રાજ પણ વધારે વાર ન રોકાઈ શક્યો અને તેણે મીરાની અંદર જ પોતાનું પાણી છોડી દીધું।

બંને હાંફતા એકબીજાને વળગી રહ્યા। રાજે મીરાના કપાળ પર ચુંબન કર્યું અને કહ્યું, આ રાત તો કાલે પણ યાદ રહેશે। મીરાએ હસીને કહ્યું, પણ આ રાત હજુ પૂરી નથી થઈ। બંનેએ એકબીજા સામે જોયું અને હસી પડ્યા। મીરાએ રાજની છાતી પર માથું મૂકી દીધું અને તેના ધબકારા સાંભળ્યા।

થોડી વાર પછી મીરાએ રાજનો હાથ પકડ્યો અને તેને પોતાની છાતી પર મૂકી દીધો। તેણે કહ્યું, રાજ, મને ફરીથી જોઈએ છે। રાજે આશ્ચર્યથી તેની સામે જોયું અને કહ્યું, આટલી જલ્દી। મીરાએ તોફાનથી કહ્યું, મુસાફરીમાં જલ્દી શું હોય છે। રાજ હસ્યો અને તેને પોતાની ઉપર ખેંચી લીધો। મીરા તેની ઉપર બેસી ગઈ અને તેના લંડને પોતાની ચૂતમાં જાતે ઉતારી લીધો।

મીરા ઉપરથી હલવા લાગી, અને રાજે તેની કમર પકડી લીધી। મીરાના સ્તનો દરેક હલનચલન સાથે હલતા હતા, અને રાજે તેમને પોતાના હાથમાં લઈ લીધા। મીરાએ કહ્યું, જો, હું પણ કરી શકું છું। રાજે કહ્યું, તું તો કમાલ છે, મીરા। મીરાએ ઝડપ વધારી અને તેની આહો રૂમમાં ગુંજવા લાગી।

મીરાએ રાજના લંડ પર ઝડપથી ઉપર નીચે થવા માંડ્યું, અને રાજે તેની ચૂતને નીચેથી ધક્કા મારવા શરૂ કર્યા। બંનેની હલનચલન એક તાલમાં આવી ગઈ, અને મીરાએ ફરીથી પોતાનું પાણી છોડી દીધું। આ વખતે રાજે પોતાને રોકી લીધો અને કહ્યું, હજુ નહીં, હજુ એક બીજી રીત બાકી છે। મીરાએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, કઈ રીત।

રાજે મીરાને ઘોડીની જેમ ઊભી કરી અને તેની પાછળ આવી ગયો। તેણે મીરાની પીઠ પર ચુંબન કર્યું અને પોતાનું લંડ તેની ચૂતમાં પાછળથી નાખી દીધું। મીરાએ કહ્યું, ઓહ, આ તો વધારે ઊંડું લાગે છે। રાજે તેના વાળ પકડ્યા અને જોરથી ચોદવા લાગ્યો। મીરાએ પલંગની ચાદરને મુઠ્ઠીમાં પકડી લીધી અને તેની આહો ઝડપી થઈ ગઈ।

રાજે મીરાના સ્તનોને પાછળથી પકડ્યા અને તેમને દબાવતા ચોદતો રહ્યો। મીરાએ કહ્યું, રાજ, બસ, હું ફરી આવી રહી છું। રાજે કહ્યું, આવી જા, મીરા, બધું છોડી દે। મીરાએ ત્રીજી વાર પોતાનું પાણી છોડ્યું, અને આ વખતે રાજે પણ તેની અંદર પોતાનું પાણી છોડી દીધું। બંને પલંગ પર પડી ગયા અને હાંફવા લાગ્યા।

મધરાત્રે મીરા ઊઠી અને બાથરૂમ તરફ ગઈ, અને રાજ પણ તેની પાછળ આવ્યો। શાવર નીચે ગરમ પાણી વહેતું હતું, અને બંને એકબીજાની સામે ઊભા રહ્યા। રાજે મીરાના ભીના વાળને પાછળ કર્યા અને તેના ગાલ પર પાણીના ટીપાંને ચૂમી લીધા। મીરાએ તેની છાતી પર હાથ ફેરવ્યો અને કહ્યું, પાણીની નીચે તો તું વધારે સારો લાગે છે। રાજ હસ્યો અને તેને પોતાની તરફ ખેંચી લીધી।

શાવર નીચે રાજે મીરાના સ્તનોને સાબુથી ધોયા અને તેના નિપલને આંગળીઓથી સહેલાવ્યા। મીરાએ તેનું લંડ હાથમાં લીધું અને સાબુ લગાવીને ધીમે ધીમે હલાવવા લાગી। રાજે તેની ચૂતને આંગળીઓથી સહેલાવી અને મીરાએ તેના ખભા પર માથું મૂકી દીધું। પાણી બંનેના શરીર પરથી વહી રહ્યું હતું, અને બંનેની આહો શાવરના અવાજમાં ભળી રહી હતી।

રાજે મીરાને દીવાલ સાથે ટેકવી અને તેની એક પગ ઊંચો કર્યો। તેણે પોતાનું લંડ તેની ચૂતમાં નાખ્યું અને ધીમે ધીમે ધક્કા મારવા લાગ્યા। મીરાએ તેની પીઠને પકડી લીધી અને કહ્યું, હા, રાજ, બસ એમ જ। પાણીના ટીપાં બંનેના ચહેરા પરથી ટપકતા હતા, અને મીરાની આંખો બંધ હતી। રાજે તેના હોઠને ચૂમ્યા અને તેની ગતિ વધારી।

મીરાએ શાવર નીચે જ પોતાનું પાણી છોડી દીધું, અને તેના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા। રાજે તેને સંભાળી અને કહ્યું, ધીમે, હું છું ને। મીરાએ હસીને કહ્યું, તું હોય તો પડવાનો ડર જ નથી। બંનેએ એકબીજાને ટુવાલથી લૂછ્યા અને પલંગ પર પાછા આવ્યા। મીરાએ રાજની છાતી પર માથું મૂક્યું અને બંને થોડી વારમાં ઊંઘી ગયા।

સવારે જ્યારે મીરા જાગી, ત્યારે રાજ તેની બાજુમાં સૂતો હતો, અને બારીમાંથી સૂર્યનો પ્રકાશ આવી રહ્યો હતો। મીરાએ તેના ચહેરા સામે જોયું અને હસી પડી। રાજે આંખો ખોલી અને કહ્યું, ગુડ મોર્નિંગ, મુસાફર। મીરાએ કહ્યું, ગુડ મોર્નિંગ, અને આજે ક્યાં જઈશું। રાજે કહ્યું, જ્યાં તું કહે, આજનો દિવસ તારો છે।

બંનેએ સાથે નાસ્તો કર્યો અને દિવસભર આબુ ફર્યા, ગુરુ શિખર, અચલગઢ, અને સાંજે ફરી નક્કી તળાવ। સાંજે બોટમાં બેસીને મીરાએ રાજનો હાથ પકડ્યો અને કહ્યું, કાલે હું અમદાવાદ પાછી જઈશ। રાજે કહ્યું, અને હું દિલ્હી। બંને થોડી વાર ચૂપ રહ્યા, પછી રાજે કહ્યું, પણ આ રાત કોઈ નહીં ભૂલે।

રાત્રે બંને ફરી એક જ રૂમમાં મળ્યા, અને આ વખતે કોઈ ખચકાટ નહોતો। મીરાએ રાજને પોતાની તરફ ખેંચ્યો અને કહ્યું, આ છેલ્લી રાત છે, તેને યાદગાર બનાવીએ। રાજે તેને ચૂમી લીધી અને બંને ફરી એકબીજામાં ખોવાઈ ગયા। બહાર આબુની ઠંડી હવા હતી, અને અંદર બંનેની ગરમી હતી।

સવારે બંનેએ એકબીજાને વિદાય આપી। મીરાએ બસમાં બેસતા પહેલા રાજને કહ્યું, ક્યારેક અમદાવાદ આવજે। રાજે કહ્યું, અને તું ક્યારેક દિલ્હી। બંનેએ એકબીજાનો નંબર લીધો, અને મીરા બસમાં બેસી ગઈ। બસ ચાલી, અને મીરાએ બારીમાંથી રાજને હાથ હલાવ્યો, તેના ચહેરા પર એક મીઠી મુસ્કાન હતી।

અમદાવાદ પહોંચીને મીરાએ પોતાના રૂમમાં આબુની તસવીરો જોઈ અને એક તસવીર પર રાજનો ચહેરો હતો, હસતો હતો। મીરાએ તે તસવીરને પોતાના ફોનના વોલપેપર પર મૂકી દીધી। તેણે વિચાર્યું, મુસાફરી માત્ર જગ્યાઓ જોવા માટે નથી હોતી, ક્યારેક તે માણસોને મળવા માટે પણ હોય છે। મીરાએ રાજને મેસેજ કર્યો, પહોંચી ગઈ, અને રાજે જવાબ આપ્યો, હું પણ, ફરી મળીશું।

બીજા દિવસે મીરા પોતાની ઓફિસે ગઈ, પણ તેનું મન આબુમાં જ રહી ગયું હતું। કામ કરતી વખતે તેને રાજની હસતી આંખો યાદ આવતી હતી, અને તે વારંવાર પોતાના ફોન તરફ જોતી હતી। બપોરે રાજનો મેસેજ આવ્યો, આજે સાંજે વીડિયો કોલ કરીએ, અને મીરાએ તરત જવાબ આપ્યો, જરૂર, સાત વાગે। તે આખો દિવસ સાંજની રાહ જોતી રહી, જાણે કોઈ તહેવારની રાહ જોતી હોય।

સાંજે વીડિયો કોલ પર રાજે કહ્યું, મીરા, હું આવતા મહિને અમદાવાદ આવું છું, એક કામ માટે। મીરાની આંખો ચમકી ઊઠી અને તેણે કહ્યું, તો પછી આપણે ફરી મળીશું, ખરેખર। રાજે હસીને કહ્યું, હા, અને આ વખતે હું તારું શહેર જોવા આવીશ, તું મારી ગાઇડ બનજે। મીરાએ કહ્યું, ગાઇડ તો બનીશ, પણ તેની ફી પણ લઈશ। બંને હસી પડ્યા, અને કોલ લાંબો ચાલ્યો।

રાત્રે સૂતા પહેલા મીરાએ પોતાની ડાયરીમાં લખ્યું, આ મુસાફરીએ મને એક મિત્ર નહીં, એક યાદ આપી છે, જે આખી જિંદગી સાથે રહેશે। તેણે ડાયરી બંધ કરી અને બારીમાંથી ચંદ્ર સામે જોયું। આબુનો ચંદ્ર અને અમદાવાદનો ચંદ્ર એક જ હતો, અને મીરાને લાગ્યું કે રાજ પણ અત્યારે એ જ ચંદ્ર જોઈ રહ્યો હશે। તેણે મીઠી ઊંઘમાં આંખો બંધ કરી દીધી।