ગુજરાતી મુસાફર સેક્સ વાર્તા: કિંજલની એક રાત

આ ગુજરાતી મુસાફર સેક્સ વાર્તા ડીઝલની વાસથી શરૂ થાય છે, ભીની રાતની હવાથી અને મારા પોતાના પરસેવામાં ભળેલા અત્તરની મીઠી ગંધથી. સુરતથી રાજકોટ જતી રાતની સ્લીપર બસ હતી, અને મારી સીટ બારી પાસેની હતી, જ્યાંથી ઠંડી હવા અંદર આવતી હતી. હું કિંજલ, ૨૯ વર્ષની, મારી બહેનના લગ્ન માટે રાજકોટ જતી હતી, અને મારી બાજુની સીટ પર એક અજાણ્યો પુરુષ બેઠો હતો, જેને મેં હજુ સુધી ધ્યાનથી જોયો પણ નહોતો.

બસ ધીમે ધીમે હાઇવે પર દોડતી હતી, અને દરેક ખાડામાં મારું શરીર હલતું હતું. મારી બાજુમાં બેઠેલા માણસના ખભા સાથે મારો ખભો અડતો હતો, અને દરેક ધક્કામાં એ સ્પર્શ લાંબો થતો જતો હતો. મેં ચોર નજરે જોયું. એ લગભગ ત્રીસ-બત્રીસ વર્ષનો હતો, ઘેરા વાળ, દાઢી થોડી વધેલી, અને એના શર્ટના ખુલ્લા બટનમાંથી છાતીના વાળ દેખાતા હતા. એણે મારી નજર પકડી લીધી અને હસ્યો, એવું હાસ્ય જે સીધું પેટમાં ઉતરે.

"હાર્દિક", એણે હાથ લંબાવ્યો. "રાજકોટ જાઉં છું, કામથી." મેં એનો હાથ પકડ્યો અને મારું નામ કહ્યું, કિંજલ. એનો હાથ ગરમ અને મજબૂત હતો, અને એણે મારો હાથ થોડી વધુ વાર પકડી રાખ્યો. અમે વાતો કરવા લાગ્યા, પહેલા સામાન્ય વાતો, ક્યાં જાઓ છો, શું કરો છો, અને પછી વાતો ઊંડી થતી ગઈ. એણે કહ્યું કે એ સેલ્સમાં છે, આખું ગુજરાત ફરે છે, અને એની આંખોમાં એવી ચમક હતી જે મને અંદરથી ગરમ કરતી હતી.

બસ એક ધાબા પર રોકાઈ. અમે બંને નીચે ઉતર્યા, ચા પીધી, અને પાછા આવતી વખતે અંધારામાં એનો હાથ મારી કમર પર આવ્યો, મને બસના પગથિયાં ચડવામાં મદદ કરવાના બહાને. એ સ્પર્શ જરૂર કરતાં લાંબો રહ્યો, અને મેં એને હટાવ્યો નહીં. પાછી સીટ પર બેઠી ત્યારે મારા પગ ધ્રૂજતા હતા, અને મારી સાડીની અંદર મારી જાંઘો વચ્ચે ભીનાશ ફેલાતી હતી.

રાત વધતી ગઈ અને બસમાં મોટાભાગના મુસાફરો ઊંઘી ગયા. લાઇટો ધીમી થઈ ગઈ. હાર્દિકે ધીમેથી કહ્યું, "ઊંઘ નથી આવતી?" મેં માથું હલાવ્યું. એણે પોતાનો હાથ સીટના હાથા પર મૂક્યો, મારા હાથની બિલકુલ પાસે, અને અમારી આંગળીઓ અડી. મેં મારો હાથ હટાવ્યો નહીં. એણે ધીમેથી મારી આંગળીઓ પકડી લીધી, અંધારામાં, બધાની નજરથી દૂર.

એની આંગળીઓ મારા હાથ પર ફરવા લાગી, ધીમે ધીમે, અને પછી એણે મારો હાથ ઉપાડીને પોતાની જાંઘ પર મૂક્યો. મારો શ્વાસ અટકી ગયો. એની જાંઘ ગરમ અને સખત હતી, અને જ્યારે એણે મારો હાથ થોડો ઉપર સરકાવ્યો, ત્યારે મને એના પેન્ટમાં એનો સખત થયેલો લંડ લાગ્યો. મારા આખા શરીરમાં કરંટ દોડી ગયો. મેં એને દબાવ્યો, હળવેથી, અને હાર્દિકે ઊંડો શ્વાસ લીધો.

અચાનક બસમાં જોરદાર અવાજ આવ્યો અને બસ ધીમી પડીને રસ્તાની બાજુમાં ઊભી રહી ગઈ. ડ્રાઇવરે કહ્યું કે ટાયર ફાટ્યું છે અને બદલવામાં ઓછામાં ઓછો એક કલાક લાગશે, કદાચ વધુ. મુસાફરો બબડવા લાગ્યા. હાર્દિકે મારી સામે જોયું અને ધીમેથી કહ્યું, "અહીં બાજુમાં એક લોજ છે. ત્યાં રાહ જોઈએ? બસમાં બેસીને કંટાળો આવશે." મારું દિલ જોરથી ધડકતું હતું. હું જાણતી હતી કે એ માત્ર રાહ જોવાની વાત નથી. અને હું જાણતી હતી કે હું ના નહીં પાડું.

અમે બંને બસમાંથી ઉતર્યા અને હાઇવેની બાજુમાં આવેલી નાની લોજમાં ગયા. હાર્દિકે એક રૂમ લીધો, અને જ્યારે અમે અંદર ગયા, ત્યારે દરવાજો બંધ થતાં જ એણે મને દીવાલ સાથે દબાવી દીધી. એના હોઠ મારા હોઠ પર આવ્યા, ભૂખ્યા, તરસ્યા, અને મેં એને એવી જ ભૂખથી જવાબ આપ્યો. અમે એકબીજાના કપડાં ખેંચવા લાગ્યા, જાણે વર્ષોથી તરસ્યા હોઈએ.

હાર્દિકે મારી સાડીનો પાલવ ખેંચી કાઢ્યો અને મારા બ્લાઉઝના બટન એક પછી એક ખોલવા લાગ્યો. જ્યારે મારા સ્તન ખુલ્લા થયા, એણે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને બંને હાથથી એમને પકડી લીધા, દબાવ્યા, મસળ્યા. "કેટલા સુંદર", એ બબડ્યો, અને પછી એણે મારા એક નિપ્પલને મોંમાં લીધું. એની જીભ મારા નિપ્પલ પર ફરતી હતી, ચૂસતી હતી, હળવેથી કરડતી હતી, અને હું એના વાળમાં આંગળીઓ નાખીને ધક્કા મારતી હતી.

મેં એનો શર્ટ ખેંચી કાઢ્યો અને એની છાતી પર હાથ ફેરવ્યો, એના સખત સ્નાયુઓ પર, નીચે એના પેટ પર, અને પછી એના પેન્ટનું બટન ખોલ્યું. જ્યારે મેં એનો લંડ હાથમાં પકડ્યો, ત્યારે મારા હોશ ઉડી ગયા, એ જાડો અને લાંબો હતો, ગરમ, અને એની ટોચ ભીની હતી. મેં એને ધીમેથી હલાવવા માંડ્યો, અને હાર્દિકે માથું પાછું નાખીને ઊંડો શ્વાસ લીધો.

એણે મને પલંગ પર ધકેલી અને મારી સાડી સંપૂર્ણ ખેંચી કાઢી, પછી મારી પેન્ટી પણ. હું એની સામે સંપૂર્ણ નગ્ન પડી હતી, અને એ મને એવી નજરે જોતો હતો જાણે હું કોઈ ખજાનો હોઉં. એ મારા પગ વચ્ચે ઘૂંટણિયે બેઠો અને મારી જાંઘો પહોળી કરી. "તારી ચૂત કેટલી ભીની છે", એણે કહ્યું, અને પછી એણે પોતાનું મોં ત્યાં મૂક્યું.

એની જીભે મારા ભગ્નશિશ્નને સ્પર્શ કરતાં જ હું ચીસ પાડી ઉઠી. એ ચાટતો હતો, ચૂસતો હતો, એની જીભ અંદર-બહાર કરતો હતો, અને એના હાથ મારી જાંઘો પકડીને મને સ્થિર રાખતા હતા. મેં એના માથાને દબાવ્યું, વધુ, વધુ, અને જ્યારે એણે બે આંગળીઓ મારી અંદર નાખી, ત્યારે હું તૂટી પડી. મારો પહેલો ચરમસીમા એવો આવ્યો કે મારું આખું શરીર કાંપ્યું, અને હું એનું નામ બબડતી રહી.

હાર્દિક ઉપર આવ્યો અને મને ચુંબન કર્યું, મને મારો પોતાનો સ્વાદ ચખાડ્યો. "હવે મારો વારો", એણે કહ્યું, અને પોતાનો લંડ મારી ચૂતના મોં પર ઘસવા લાગ્યો. હું એટલી ભીની હતી કે એ સરળતાથી અંદર સરકી ગયો, ઊંડે સુધી, અને અમે બંનેએ એકસાથે શ્વાસ લીધો. એણે ધીમેથી હલવાનું શરૂ કર્યું, બહાર નીકળીને પાછો ઊંડે જતો, અને દરેક ધક્કો મને અંદરથી ભરી દેતો હતો.

એની ગતિ વધતી ગઈ, અને એના ધક્કા જોરદાર થતા ગયા. પલંગ ચૂંચૂં અવાજ કરતો હતો, અને અમારા શરીરોની ટક્કરનો ભીનો અવાજ રૂમમાં ગુંજતો હતો. હાર્દિકે મારા બંને પગ પોતાના ખભા પર મૂક્યા, જેથી એ વધુ ઊંડે જઈ શકે, અને ત્યારે મને લાગ્યું કે હું પાગલ થઈ જઈશ. "હાર્દિક, હા, એમ જ, બંધ ના કર", હું બબડતી હતી, અને એણે મારી વાત માની.

મારો બીજો ચરમસીમા પહેલા કરતાં પણ જોરદાર આવ્યો. મારી ચૂત એના લંડની આસપાસ સંકોચાઈ, લહેરો પર લહેરો, અને હું ચીસો પાડતી રહી. મારા ચરમસીમાને લીધે હાર્દિક પણ ટકી ન શક્યો. એણે થોડા જોરદાર ધક્કા માર્યા અને પછી અંદર જ છૂટી ગયો, ગરમ વીર્યથી મને ભરી દેતાં, ઊંડા સંતોષનો અવાજ કાઢતાં.

અમે થોડીવાર એમ જ પડ્યા રહ્યા, પરસેવે રેબઝેબ, એકબીજાના શ્વાસ સાંભળતા. પછી હાર્દિકે મને પોતાની બાજુમાં ખેંચી અને મારા કપાળ પર ચુંબન કર્યું. "બસ કદાચ હજુ એક કલાકમાં તૈયાર થશે", એણે હસતાં કહ્યું. "આપણી પાસે સમય છે." અને એ સાચો હતો. એ રાતે અમે બીજી વાર પણ એક થયા, આ વખતે ધીમે, એકબીજાને જાણતાં, દરેક સ્પર્શ માણતાં.

થોડીવાર પછી હાર્દિક ઊભો થયો અને મને હાથ પકડીને બાથરૂમમાં લઈ ગયો. નાની લોજનું બાથરૂમ હતું, પણ ગરમ પાણી આવતું હતું. અમે બંને શાવર નીચે ઊભા રહ્યા, અને પાણી અમારા શરીરો પર વહેતું હતું. હાર્દિકે સાબુ લીધો અને મારા શરીર પર લગાવવા લાગ્યો, મારી ગરદનથી શરૂ કરીને, મારા સ્તનો પર, મારા પેટ પર, ધીમે ધીમે નીચે. એના હાથ સાબુથી લપસણા હતા, અને જ્યારે એના હાથ મારી જાંઘો વચ્ચે આવ્યા, ત્યારે હું ફરીથી ગરમ થવા લાગી.

"હજુ તારામાં આગ બાકી છે", હાર્દિકે મારા કાનમાં કહ્યું, અને મને દીવાલ તરફ ફેરવી. એણે મને આગળ ઝુકાવી, મારા હાથ દીવાલ પર મૂક્યા, અને પાછળથી મારી અંદર ઘૂસી ગયો. પાણી અમારા પર પડતું હતું, સાબુની લપસણાહટમાં એનો લંડ સરળતાથી અંદર-બહાર થતો હતો. એણે મારા વાળ પકડ્યા અને મારી ગરદન પર ચુંબનો કરતો રહ્યો, જ્યારે એના ધક્કા વધુ ઊંડા થતા ગયા.

શાવર નીચેનો આ સંભોગ કંઈક અલગ જ હતો, પાણીનો અવાજ અમારા શ્વાસોને ઢાંકતો હતો, અને અમારા ભીના શરીરો એકબીજા સાથે ચોંટતા હતા. હાર્દિકનો એક હાથ આગળ આવીને મારા ભગ્નશિશ્નને ઘસતો હતો, અને હું દીવાલ સામે દબાયેલી, પાણીમાં ભીંજાયેલી, ફરીથી ચરમસીમા તરફ વધતી હતી. જ્યારે હું છૂટી, ત્યારે મારી ચીસ પાણીના અવાજમાં ખોવાઈ ગઈ, અને હાર્દિકે થોડી ક્ષણો પછી મારી અંદર જ પોતાનું વીર્ય છોડ્યું.

અમે હસતાં હસતાં બહાર આવ્યા, ટુવાલ વીંટાળીને, અને પલંગ પર પાછા પડ્યા. હાર્દિકે સિગારેટ સળગાવી અને મને પણ એક આપી. અમે બારી પાસે બેઠા, અંધારામાં હાઇવે પર દોડતી ટ્રકો જોતાં, ધુમાડો ઉડાડતાં. "તું પરણેલી છે?", એણે પૂછ્યું. મેં માથું હલાવ્યું, ના. "તું?" એણે હસીને કહ્યું, "છૂટાછેડા થયા છે, બે વર્ષ પહેલાં." અમે બંને થોડીવાર ચૂપ રહ્યા, અને પછી એણે મારો હાથ પકડ્યો. "સારું થયું કે ટાયર ફાટ્યું."

મેં હસીને એને ધક્કો માર્યો, પણ અંદરથી હું પણ એ જ વિચારતી હતી. જો બસ ન અટકી હોત, તો અમે રાજકોટ પહોંચી ગયા હોત, અજાણ્યાઓની જેમ છૂટા પડ્યા હોત. પણ નસીબે અમને આ રાત આપી હતી. હાર્દિકે સિગારેટ બુઝાવી અને મને પોતાની તરફ ખેંચી. "એક કલાક હજુ બાકી છે", એણે કહ્યું, એની આંખોમાં ફરીથી એ જ ભૂખ. અને હું તૈયાર હતી.

બીજી વારમાં હાર્દિકે મને ઉપર બેસાડી. હું એના લંડ પર બેઠી અને ધીમે ધીમે હલવા લાગી, મારા સ્તન એના ચહેરા સામે ઝૂલતા હતા, અને એ વારાફરતી બંનેને ચૂસતો હતો. મેં ગતિ વધારી, ઉપર-નીચે, અને મારા વાળ મારા ચહેરા પર આવતા હતા. હાર્દિકે મારી કમર પકડી અને નીચેથી ધક્કા મારવા લાગ્યો, અને અમે એક લયમાં આવી ગયા, જાણે વર્ષોથી એકબીજાને ઓળખતા હોઈએ.

આ વખતે અમે સાથે છૂટ્યા, એક જ ક્ષણે, એકબીજાના નામ બબડતાં, એકબીજામાં ખોવાયેલાં. પછી અમે બાથરૂમમાં સાથે નાહ્યા, હસતાં, એકબીજાને સાબુ લગાવતાં, અને ત્યારે હાર્દિકે કહ્યું, "કિંજલ, આ રાત હું ક્યારેય નહીં ભૂલું." મેં એને ચુંબન કર્યું અને કહ્યું, "હું પણ નહીં."

અમે કપડાં પહેર્યા અને બસ પાસે પાછા ગયા, જ્યાં ટાયર બદલાઈ ગયું હતું અને મુસાફરો ચડતા હતા. અમે અમારી સીટો પર બેઠા, જાણે કશું જ ન બન્યું હોય, પણ મારી જાંઘો વચ્ચે હજુ એની ભીનાશ હતી, અને મારા હોઠ પર એના ચુંબનનો સ્વાદ. આખી બાકીની મુસાફરીમાં અમારા હાથ સીટ નીચે એકબીજાને પકડી રાખતા હતા.

રાજકોટ આવતાં જ અમે છૂટા પડ્યા, એના કામ પર, હું મારી બહેનના લગ્નમાં. અમે નંબરો બદલ્યા, પણ બંને જાણતા હતા કે આ એક રાતની વાત હતી, એક મુસાફરની વાર્તા, જેને યાદ કરીને હસવું જોઈએ, પકડીને રાખવી ન જોઈએ. પણ આજે પણ, જ્યારે કોઈ બસમાં ડીઝલની વાસ આવે છે, ત્યારે મારું શરીર એ રાતને યાદ કરે છે, અને મારી જાંઘો વચ્ચે ફરીથી એ જ ભીનાશ ફેલાય છે.