ગુજરાતી જીજા સાળી વાર્તા: ભાગ 3 - પકડાઈ જવાનો અંત

દરવાજાની ઘંટડી વાગી તે જ ક્ષણે આ ગુજરાતી જીજા સાળી વાર્તા નો સૌથી ખતરનાક વળાંક આવી ગયો. રાતના બાર વાગ્યા હતા, હું અને ધારા બેડરૂમમાં બિલકુલ નગ્ન હતા, ચાદર ગંદી અને અસ્તવ્યસ્ત પડી હતી, અને દરવાજે મીરા ઊભી હતી, એક દિવસ વહેલી પાછી આવેલી. મારું દિલ એટલું જોરથી ધડકતું હતું કે મને લાગ્યું કે દરવાજા પાર મીરાને સંભળાઈ જશે.

"કેતન, દરવાજો ખોલો!" મીરાનો અવાજ બહારથી આવ્યો, થાકેલો પણ સ્પષ્ટ. "બસ ચાલી ગઈ હતી, હું વહેલી આવી ગઈ."

ધારાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. તેણે હોઠ પર આંગળી મૂકી અને વીજળીની ઝડપે બેડ પરથી ઊતરી. મેં બેડશીટ મારા શરીરે લપેટી અને તેના કપડાં, મારા કપડાં, બધું પલંગ નીચે ધકેલી દીધું. ધારાએ બાથરૂમનો ટુવાલ ઉપાડ્યો, શરીરે વીંટાળ્યો અને બાથરૂમમાં ઘૂસી ગઈ, દરવાજો ધીમેથી બંધ કર્યો.

મેં ઊંડો શ્વાસ લીધો, ચહેરા પર ઊંઘનો ઢોંગ ચડાવ્યો અને દરવાજો ખોલ્યો. મીરા ઊભી હતી, હાથમાં બેગ, વાળ અસ્તવ્યસ્ત, ચહેરા પર મુસાફરીનો થાક. તેણે મને જોયો, પછી મારા ખભા પાછળ ઘરમાં નજર ફેરવી.

"આટલી વાર કેમ લાગી દરવાજો ખોલવામાં?" તેણે પૂછ્યું.

"ઊંઘમાં હતો," મેં કહ્યું, અવાજ જરા ઊંચો થઈ ગયો. "તું તો કાલે આવવાની હતી ને?"

મીરા અંદર આવી. તેની નજર બેડરૂમ તરફ ગઈ જ્યાં લાઈટ ચાલુ હતી. "ધારા ક્યાં છે?"

"બાથરૂમમાં," મેં તરત કહ્યું. "નહાવા ગઈ છે."

રાતે બાર વાગ્યે નહાવાનું? મીરાની ભ્રમર ઊંચી થઈ, પણ તેણે કંઈ કહ્યું નહીં. તે બેડરૂમમાં ગઈ. મારા પગ ધ્રૂજતા હતા. બેડ પર ચાદર તો મેં સરખી કરી દીધી હતી, પણ ઓશીકા બે જણાના વજનથી દબાયેલા લાગતા હતા.

"તારી આ લાલ સાડી અહીં કેમ પડી છે?" મીરાએ ખુરશી પર પડેલી ધારાની લાલ સાડી ઉપાડી.

એ જ ક્ષણે બાથરૂમનો દરવાજો ખૂલ્યો. ધારા બહાર આવી, ટુવાલમાં લપેટાયેલી, વાળ ભીના. "દીદી! તમે આવી ગયા?" તેના ચહેરા પર આશ્ચર્ય એટલું સાચું લાગતું હતું કે હું પોતે દંગ રહી ગયો.

"હા, બસ વહેલી મળી ગઈ," મીરાએ કહ્યું, ધારાને ઉપરથી નીચે જોઈ. "તું આ સમયે નહાતી હતી?"

"ગરમી લાગતી હતી, જીજુએ કહ્યું એસી બંધ છે તો," ધારાએ હસીને કહ્યું. "અને સાડી ઇસ્ત્રી કરતી હતી, કાલે પહેરવી હતી."

મીરાએ સાડી પાછી મૂકી દીધી. તે એટલી થાકેલી હતી કે વધુ સવાલ કરવાની તાકાત નહોતી. "હું સૂઈ જાઉં છું," તેણે કહ્યું અને બાથરૂમ તરફ ગઈ.

અમે બચી ગયા હતા. પણ ધારાની આંખોમાં મેં જે જોયું તે ડર હતો, અને મારા પોતાના દિલમાં જે ધબકતું હતું તે અપરાધભાવ. મીરા બાથરૂમમાં હતી ત્યારે ધારાએ ધીમેથી મારો હાથ પકડ્યો. તેની આંગળીઓ ઠંડી હતી.

"જીજુ," તેણે ફુસફુસાવ્યું, "આ હવે બંધ થવું જોઈએ."

મેં કંઈ કહ્યું નહીં. કારણ કે મારા શરીરનો એક ભાગ હજુ પણ તેને ઝંખતો હતો, અને એ જ સૌથી મોટું સત્ય હતું.

સવારે હું વહેલો ઊઠ્યો. મીરા રસોડામાં ચા બનાવતી હતી. તેણે મને જોયો અને હસી, પણ તે હાસ્યમાં કંઈક તૂટેલું હતું.

"રાતે તું બહુ ગભરાયેલો લાગતો હતો," તેણે કહ્યું, ચાની કપ મારી તરફ લંબાવતા.

"ગભરાયેલો? ના, બસ ઊંઘમાંથી ઊઠ્યો હતો," મેં કહ્યું.

મીરાએ મારી આંખોમાં જોયું. "કેતન, હું તારી પત્ની છું. તારા ચહેરા પરનો ડર હું ઓળખું છું. કાલે રાતે ફોન પર પણ તું વિચિત્ર લાગતો હતો."

મારા ગળામાં ગાંઠ પડી ગઈ. એ જ વખતે ધારા રસોડામાં આવી. ત્રણેય વચ્ચે એક ભારે શાંતિ છવાઈ ગઈ.

મીરા અચાનક બેડરૂમ તરફ ગઈ અને પાછી આવી. તેના હાથમાં કંઈક ચમકતું હતું. ધારાની નાની સોનાની બુટ્ટી.

"આ તારા ઓશીકા નીચેથી મળી," મીરાએ કહ્યું, બુટ્ટી ટેબલ પર મૂકતા. "ધારા, તારી બુટ્ટી કેતનના ઓશીકા નીચે શું કરતી હતી?"

ધારાનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો. "હું... કાલે બેડ પર બેસીને ફોન જોતી હતી, પડી ગઈ હશે."

મીરાએ ધીમેથી માથું હલાવ્યું, પણ તેની આંખોમાં શંકા ઊંડી થતી ગઈ. "અને તારા વાળ? કેતનના ખમીસ પર આટલા લાંબા વાળ?" તેણે મારા ખભા પરથી એક વાળ ઉપાડ્યો. મારા વાળ ટૂંકા છે. ધારાના વાળ કમર સુધી લાંબા.

"દીદી, તમે શું કહેવા માંગો છો?" ધારાનો અવાજ તીખો થઈ ગયો, પણ તેમાં ડર છુપાયેલો હતો.

"હું કંઈ કહેવા માંગતી નથી," મીરાએ કહ્યું. "હું ફક્ત પૂછી રહી છું."

તે બજારની થેલી લઈને બહાર નીકળી ગઈ. દરવાજો બંધ થવાનો અવાજ ઘરમાં ગુંજ્યો. હું અને ધારા એકબીજા સામે જોતા રહી ગયા.

"જીજુ, દીદીને ખબર પડી ગઈ છે," ધારાએ કહ્યું, તેનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો. "તેની આંખોમાં મેં જોયું."

મેં તેને ખભેથી પકડી. "શાંત થા. કંઈ સાબિત થયું નથી."

પણ મારા પોતાના હાથ ધ્રૂજતા હતા. ધારા મારી છાતી પર માથું ટેકવીને રડવા લાગી. તેના આંસુ મારા ખમીસને ભીંજવતા હતા. મેં તેના વાળમાં હાથ ફેરવ્યો, અને એ સ્પર્શમાં પણ એક વિદાય હતી જે અમે બંને સમજતા હતા.

"જીજુ, જો દીદીએ અમને છોડી દીધા તો?" તેણે પૂછ્યું.

"એવું નહીં થાય," મેં કહ્યું, પણ મારા અવાજમાં વિશ્વાસ નહોતો.

"દીદી, હું બે દિવસમાં નીકળી જઈશ," ધારાએ કહ્યું. "બુટિકમાંથી રજા પૂરી થાય છે."

મીરાએ ધીમેથી માથું હલાવ્યું. "સારું."

પણ બે દિવસ એ બે દિવસ હતા, અને અમારા શરીરો હજુ પણ એકબીજાને બોલાવતા હતા. બપોરે મીરા બજાર ગઈ. ઘરમાં હું અને ધારા એકલા રહી ગયા. તે સ્ટોરરૂમમાં જૂનો ડબ્બો શોધવા ગઈ અને હું પાછળ ગયો.

સ્ટોરરૂમનો દરવાજો અડધો બંધ હતો. અંદર ધારા ઉપરના ખાનામાંથી ડબ્બો કાઢવાનો પ્રયત્ન કરતી હતી, તેનું કુર્તું ઊંચું થયું હતું અને તેની કમર દેખાતી હતી. મારા હાથ આપોઆપ તેની કમર પર ગયા.

"જીજુ, ના," તેણે કહ્યું, પણ તેનો અવાજ નબળો હતો.

"છેલ્લી વાર," મેં તેના કાનમાં ફુસફુસાવ્યું. "બસ છેલ્લી વાર."

તેણે મારી તરફ ફરીને જોયું. તેની આંખોમાં ના હતી અને હા પણ હતી. પછી તેણે મારા હોઠ પર પોતાના હોઠ મૂકી દીધા. તે ચુંબનમાં આખા અઠવાડિયાની ભૂખ હતી, વિદાયનો ડર હતો, અને પાપનો સ્વાદ હતો.

મારા હાથ તેના કુર્તા નીચે સરક્યા. તેની છાતી મારી હથેળીમાં ભરાઈ ગઈ, નરમ અને ગરમ. તેણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને મારા ખભા પર માથું ટેકવ્યું. "ધીમે," તેણે કહ્યું, "દીદી ગમે ત્યારે આવી શકે."

મેં તેનું કુર્તું ઉપર ચડાવ્યું. તેની બ્રા કાળી હતી, લેસવાળી. મેં બ્રાનો હૂક ખોલ્યો અને તેની છાતી મુક્ત થઈ ગઈ. મારા હોઠ તેના સ્તનની ડીંટી પર ગયા. તેણે મારા વાળ પકડી લીધા અને દબાવ્યા.

"જીજુ," તેણે સિસકારો કર્યો, "તમે મને પાગલ કરી દેશો."

મારો એક હાથ તેની સલવારના નાડા તરફ ગયો. મેં નાડું ખોલ્યું અને સલવાર નીચે સરકી ગઈ. તેની પેન્ટી ભીની હતી, તેની ઉત્તેજનાનો પુરાવો. મેં આંગળી પેન્ટીની અંદર નાખી અને તેની ચૂત ભીની અને ગરમ લાગી. તેણે મારા ખભા પર નખ માર્યા.

"અંદર નાખો," તેણે ફુસફુસાવ્યું. "પ્લીઝ."

મેં મારું પેન્ટ નીચું કર્યું. મારો લંડ તંગ અને તૈયાર હતો. મેં તેને દીવાલ તરફ ફેરવી, તેના હાથ દીવાલ પર ટેકવ્યા અને પાછળથી તેની અંદર ઘૂસી ગયો. તેની ચૂત એટલી ભીની હતી કે હું એક જ ધક્કામાં અંદર ઊતરી ગયો.

"આહ," તેના મોંમાંથી અવાજ નીકળ્યો. "જીજુ, ધીમે, પણ ઊંડે."

મેં ધક્કા મારવાનું શરૂ કર્યું. સ્ટોરરૂમની હવા ગરમ હતી, અમારા શરીરો પરસેવે રેબઝેબ હતા. તેની છાતી દરેક ધક્કે હલતી હતી. મેં આગળ ઝૂકીને તેની ડીંટીને દાંતથી હળવેથી કરડી.

"હું ઝરવાની છું," તેણે કહ્યું, તેનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો. "જીજુ, હું..."

તેનું શરીર કંપ્યું. તેની ચૂતે મારા લંડને જકડી લીધો અને તેના મોંમાંથી દબાયેલી ચીસ નીકળી. તેના ઝરવાથી મારું સંયમ તૂટી ગયું. મેં બે જોરદાર ધક્કા માર્યા અને તેની અંદર જ છૂટી ગયો, મારું વીર્ય તેની ઊંડાઈમાં ઊતર્યું.

અમે બંને હાંફતા ઊભા હતા, પરસેવો ટપકતો હતો. ત્યારે જ બહાર મુખ્ય દરવાજો ખૂલવાનો અવાજ આવ્યો.

મારું લોહી ઠરી ગયું. "મીરા?" મેં ફુસફુસાવ્યું.

ધારાએ ઝડપથી સલવાર ચડાવી. મેં પેન્ટ ઉપર કર્યું. પણ અમે દરવાજા સુધી પહોંચીએ તે પહેલાં જ સ્ટોરરૂમનો દરવાજો ખૂલી ગયો.

મીરા ઊભી હતી. તેના હાથમાં શાકભાજીની થેલી હતી. તેની નજર અમારા અસ્તવ્યસ્ત કપડાં પર ગઈ, ધારાના ખુલ્લા વાળ પર, મારા પરસેવાથી ભીના ચહેરા પર. થેલી તેના હાથમાંથી છૂટી ગઈ. બટાટા અને ટામેટાં ફર્શ પર વેરાઈ ગયા.

કોઈ કંઈ બોલ્યું નહીં. એ શાંતિ સૌથી મોટી ચીસ હતી.

"ક્યારથી?" મીરાએ પૂછ્યું. તેનો અવાજ એટલો શાંત હતો કે તે ડરામણો લાગતો હતો.

ધારાએ માથું નીચું કર્યું. આંસુ તેના ગાલ પર વહેવા લાગ્યા. "દીદી, માફ કરી દો. હું... હું નીકળી જઈશ. આજે જ."

"ક્યારથી, કેતન?" મીરાએ ફરી પૂછ્યું, આ વખતે મારી તરફ જોઈને.

મારા મોંમાંથી શબ્દો નીકળતા નહોતા. "તું ગામ ગઈ તે દિવસથી," મેં આખરે કહ્યું. જૂઠું બોલવાનો કોઈ અર્થ નહોતો.

મીરાએ આંખો બંધ કરી. જ્યારે તેણે ખોલી ત્યારે તેમાં આંસુ હતા, પણ અવાજ મક્કમ હતો. "ધારા, તું મારી બહેન છે. અને તે, તેણે મારો વિશ્વાસ તોડ્યો. બંને વાત અલગ છે."

તે અંદર ગઈ અને દરવાજો બંધ કર્યો. અમે બહાર ઊભા રહ્યા, બે ગુનેગારો.

સાંજે ધારાએ બેગ પેક કરી. મીરા તેની સાથે એક શબ્દ બોલી નહીં, પણ દરવાજે તેણે ધારાનો હાથ પકડ્યો. બંને બહેનો રડી પડી. કોઈ માફી માંગી નહીં, કોઈ માફી આપી નહીં, બસ આંસુ હતા.

રિક્ષા નીચે ઊભી હતી. ધારા બેસતા પહેલા મારી તરફ જોઈ. તેની આંખોમાં આખા અઠવાડિયાની દરેક ક્ષણ હતી, રસોડાની પહેલી રાત, મીણબત્તીવાળું ડિનર, વરસાદવાળી બાલ્કની, અને આજનો સ્ટોરરૂમ. તેણે હોઠ હલાવ્યા, કંઈક કહેવા માંગતી હતી, પણ પછી ફક્ત માથું હલાવ્યું અને રિક્ષામાં બેસી ગઈ.

રિક્ષા ગલીના વળાંક પાછળ ગાયબ થઈ ગઈ. હું દરવાજે ઊભો રહ્યો, ખાલી રસ્તાને જોતો. મારા ખિસ્સામાં ધારાની એ સોનાની બુટ્ટી હતી જે મીરાએ ટેબલ પર મૂકી હતી. મેં તેને મુઠ્ઠીમાં દબાવી, ધાતુ મારી હથેળીમાં ખૂંપી ગઈ.

રાતે મીરાએ જમવાનું પીરસ્યું. શાંતિથી. પછી તેણે ટેબલ પર એક ટ્રેનની ટિકિટ મૂકી, ધારા માટે નહીં, મારા માટે. "ત્રણ દિવસ," તેણે કહ્યું. "તું તારા ભાઈને ત્યાં રહી આવ. મને વિચારવાનો સમય જોઈએ."

મેં ટિકિટ ઉપાડી. મારા હાથ ધ્રૂજતા હતા. "મીરા, હું..."

"બસ," તેણે કહ્યું અને ઊભી થઈ ગઈ. "જે થયું તે થઈ ગયું. હવે શબ્દો નહીં, સમય જોઈએ."

તે બેડરૂમમાં ગઈ અને દરવાજો બંધ કર્યો. હું ટેબલ પર એકલો બેઠો રહ્યો, હાથમાં ટિકિટ, સામે ઠંડી થતી થાળી. બહાર વરસાદ ફરી શરૂ થયો હતો, અને મને સમજાયું કે આ અઠવાડિયું પૂરું થયું હતું, પણ તેની કિંમત હજુ ચૂકવવાની બાકી હતી. અગલા ભાગમાં નહીં, કારણ કે આ વાર્તા અહીં પૂરી થાય છે, પણ મારા જીવનનો હિસાબ હજુ બાકી હતો.