ગુજરાતી XXX વાર્તા: દીવાલ પાર સંભળાતી વાત

ગુજરાતી XXX વાર્તા જેવું કંઈ મારા જીવનમાં ક્યારેય થયું ન હતું, પણ એ રાત્રે પાતળી દીવાલ પારથી આવતા અવાજોએ મારા શરીરમાં જાણે આગ લગાડી દીધી. રાત્રે લગભગ અગિયાર વાગ્યે હું વડોદરાના મારા ભાડાના રૂમમાં પુસ્તક બંધ કરીને સૂવાની તૈયારીમાં હતો, ત્યારે દીવાલની પેલી બાજુથી મારી વિધવા મકાનમાલિક માધવીનો ગરમ અવાજ સંભળાયો. તે ફોન પર કોઈની સાથે વાત કરતી હતી, અને તેનો અવાજ એટલો સ્પષ્ટ હતો કે જાણે તે મારા જ રૂમમાં બેઠી હોય. મારા હાથમાંથી પુસ્તક સરકીને ગોદડા પર પડ્યું, અને હું શ્વાસ રોકીને સાંભળવા લાગ્યો.

“હા બોલ... હમણાં હું એકલી છું,” તે હસીને બોલી, અને તેના હાસ્યમાં કંઈક એવું હતું કે મારી છાતીમાં ધબકારા વધી ગયા. “કિરણ તો એના રૂમમાં છે. એને કંઈ સંભળાશે નહીં, તું બેફિકર બોલ.” મારું પોતાનું નામ તેના મોઢેથી સાંભળીને હું થીજી ગયો. દીવાલ એટલી પાતળી હતી કે તેના શ્વાસનો અવાજ પણ મને સંભળાતો હતો. હું પલંગ પરથી ઊઠીને દબાતા પગે દીવાલ પાસે ગયો અને કાન દીવાલને અડાડી દીધો.

સામેથી કોઈ પુરુષનો અવાજ આવતો હતો, થોડો દબાયેલો, પણ માધવીના જવાબો એકદમ ખુલ્લા હતા. “શું પહેર્યું છે? નાઈટી... પાતળી વાળી. બટન ખુલ્લા છે ઉપરના બે,” તે બોલી, અને મને લાગ્યું કે મારા કાનમાં કોઈએ ગરમ સીસું રેડી દીધું. “તું બોલતો રહે, હું સાંભળું છું. તારો અવાજ સાંભળીને જ મારું શરીર ગરમ થઈ જાય છે.” હું દીવાલને વળગીને ઊભો હતો, અને મારા શરીરમાં લોહી એવી રીતે દોડતું હતું કે મને ચક્કર આવવા લાગ્યા.

પછી તેણે જે કહ્યું તે સાંભળીને મારો શ્વાસ અટકી ગયો. “મારી ભોર ભીંજાઈ ગઈ છે, જય. તારી વાતો સાંભળીને અંદરથી પાણી જેવું વહે છે,” તે ધીમા પણ સ્પષ્ટ અવાજે બોલી. “ત્રણ વરસ થયા કોઈ મર્દે મને અડક્યો નથી. રાત્રે એકલી સૂતી હોઉં ત્યારે મારા હાથ જ મારો સહારો છે.” સામેથી જય કંઈ બોલ્યો, અને માધવીનું હાસ્ય દીવાલ પાર કરીને મારા કાનમાં ઘૂસી ગયું. “શું કરું છું? અત્યારે? મારો હાથ મારી છાતી પર છે... હવે નીચે જાય છે...”

મારું આખું શરીર કાંપતું હતું. આઠ મહિનાથી “માધવીબેન” કહીને ચા પીતો કિરણ અત્યારે દીવાલને ચોંટીને તેની ગંદી વાતો સાંભળતો હતો. “તારો લૌડો યાદ આવે છે મને,” તે બોલી, અને આ શબ્દો તેના મોઢેથી સાંભળવા એ ઝાટકાથી ઓછું ન હતું. “એટલો મોટો, એટલો ગરમ... જ્યારે તું મારી અંદર ઘૂસતો હતો ત્યારે લાગતું કે હું ફાટી જઈશ. ફરી ક્યારે આવીશ? મારી ભોર તારા લૌડા માટે તરસે છે, જય.”

હું હવે મારી જાતને રોકી શકતો ન હતો. મારો લૌડો પાયજામામાં તંગ થઈને ઊભો થઈ ગયો, મારો હાથ જાતે જ ત્યાં પહોંચી ગયો. દીવાલની પેલી બાજુ માધવીના શ્વાસ ઝડપી થતા હતા. “હા... એમ જ બોલ... ઓહ...” તેની સિસકારીઓ મારા લોહીમાં ભળી ગઈ. “તારી જીભ... મારી ભોર પર... ચાટ... જોરથી ચાટ...” મેં દાંત ભીંસીને અવાજ દબાવ્યો.

“મારી આંગળી અંદર છે, જય,” તેનો અવાજ હવે કાંપતો હતો. “બે આંગળીઓ... અંદર બહાર... હા, એમ જ... તું હોત તો તારો લૌડો હોત અત્યારે મારી અંદર. તું મને પલંગ પર પછાડીને ચોદતો હોત... મારા બરડા પકડીને... જોર જોરથી ધક્કા મારતો હોત...” આ શબ્દો સાંભળીને મારી આંખો બંધ થઈ ગઈ. મેં માધવીને ક્યારેય આ રીતે જોઈ ન હતી. સવારે સાડીમાં ચા આપતી, બપોરે ગેલેરીમાં કપડાં સૂકવતી સ્ત્રી, અને અત્યારે દીવાલ પાર તે એક ભૂખી વાઘણ બની ગઈ હતી.

થોડી વારે તેનો અવાજ શાંત થયો, લાંબો શ્વાસ સંભળાયો. “બસ... થઈ ગયું...” તે હસી. “તું તો ફોન પર જ મને ઝડાવી દે છે.” પછી તેનો અવાજ ગંભીર થયો. “કાલે આવીશ? કિરણ ઘરે હોય તો?” સામેથી જય કંઈ બોલ્યો, અને માધવી ખિલખિલાટ હસી. “એને સંભળાય તો સંભળાય. એ પણ મર્દ જ છે ને.” મારું હૃદય એક ધબકારો ચૂકી ગયું. શું તેને ખબર હતી? શું તે જાણી જોઈને આટલા મોટેથી બોલતી હતી?

ફોન મુકાયો, અને સન્નાટો છવાઈ ગયો. હું દીવાલથી દૂર હટીને પલંગ પર બેસી ગયો, હાથ કાંપતા હતા. મારી નજર સામે માધવીનો ચહેરો તરતો હતો, તે દિવસે નમીને ચા આપતી વખતે નાઈટીમાંથી દેખાતો તેની છાતીનો ઉભાર. મેં આંખો બંધ કરી, તેના અવાજની ગુંજ કાનમાં હતી. “મારી ભોર તરસે છે...” થોડી જ વારમાં મારું પાણી નીકળી ગયું. પણ ઊંઘ ક્યાંય ન હતી, આખી રાત હું પડખાં ઘસતો રહ્યો.

સવારે સાત વાગ્યે દરવાજે ટકોરા પડ્યા. “કિરણ, ચા તૈયાર છે. આવ.” માધવીનો અવાજ રોજ જેવો જ સામાન્ય હતો, પણ મારા માટે હવે કંઈ સામાન્ય ન હતું. હું મોઢું ધોઈને તેના ફ્લેટમાં ગયો. તે રસોડામાં ઊભી હતી, સવારની સાડીમાં, વાળનો અંબોડો વાળેલો. ચાનો કપ આપતી વખતે અમારી આંગળીઓ અડકી, અને મને લાગ્યું કે મારા શરીરમાં વીજળી દોડી ગઈ. મેં નજર નીચી કરી દીધી.

“કાલે રાત્રે મોડે સુધી જાગતો હતો?” તેણે પૂછ્યું, અને મારા હાથમાંનો કપ ધ્રૂજ્યો. “ન... ના, એટલે... હા, થોડું...” હું કંઈ બોલી શકતો ન હતો. તેણે મારી સામે જોયું, અને તેની આંખોમાં કંઈક એવું હતું જે મેં પહેલાં ક્યારેય જોયું ન હતું. એક તોફાની ચમક, એક ભૂખ. “કિરણ,” તે ધીમેથી બોલી, “દીવાલ બહુ પાતળી છે. મને ખબર છે તું સાંભળતો હતો.”

મારા ગળામાં ચા અટકી ગઈ, અને હું ખાંસવા લાગ્યો. “માધવીબેન, હું... મને માફ કરો, હું...” તે મારી નજીક આવી, એટલી નજીક કે તેના શરીરની ગરમી મને લાગવા માંડી. તેણે મારા હાથમાંથી કપ લઈને ટેબલ પર મૂક્યો. “શરમાવાનું શું?” તેનો અવાજ હવે રાત જેવો જ ગરમ હતો. “સાંભળ્યું તો સાંભળ્યું. મર્દ છો, સાંભળવું ગમ્યું હોય તો એમાં ખોટું શું?” તેણે મારો હાથ પકડ્યો, અને મારા પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા. “ચા પૂરી થઈ? હવે અંદર આવ. દરવાજો ખુલ્લો રાખજે.”

હું તેની પાછળ બેડરૂમ તરફ ગયો, જાણે દોરીથી ખેંચાતો હોઉં. સવારના તડકામાં તેના પાતળા બ્લાઉઝમાંથી તેના શરીરની રેખાઓ દેખાતી હતી. રૂમમાં પહોંચીને તેણે દરવાજો અડધો બંધ કર્યો અને મારી તરફ ફરી. “સાંભળતી વખતે શું વિચારતો હતો, સાચું બોલ,” તેની આંખો મારી આંખોમાં ખૂંપી ગઈ. “એ જ વિચારતો હતો ને કે કાશ તું જયની જગ્યાએ હોત?” મારું મોઢું ખુલ્લું રહી ગયું. તે હસી, મારો કોલર પકડીને મને ખેંચ્યો, અને તેના હોઠ મારા હોઠ પર દબાવી દીધા.

તેનું ચુંબન ભૂખ્યું હતું, જંગલી હતું. તેની જીભ મારા મોઢામાં ઘૂસી ગઈ, તેના હાથ મારી પીઠ પર ફરવા લાગ્યા. મેં તેને કમરથી પકડી, તે મારા શરીર સાથે ચોંટી ગઈ, તેની છાતી મારી છાતી સાથે દબાઈ. “રાત્રે મારી વાતો સાંભળીને તારો ઊભો થઈ ગયો હતો ને?” તે કાનમાં બોલી. “બોલ, શરમાય છે શું?” મેં હા પાડી માથું હલાવ્યું. તે ખિલખિલાટ હસી. “તો બતાવ. મને બતાવ કે કેટલો મર્દ છો.”

તેણે જાતે મારા શર્ટના બટન ખોલવા માંડ્યા, એક પછી એક, ધીમે ધીમે, મારી આંખોમાં જોતી જોતી. તેની આંગળીઓ મારી છાતી પર ફરતી હતી, અને જ્યાં જ્યાં તે અડકતી હતી ત્યાં આગ લાગતી હતી. શર્ટ નીચે પડ્યું, અને તેણે મારી છાતી પર હાથ ફેરવ્યો, પછી નમીને મારી ડોક પર ચુંબન કર્યું. “હં...” મારા મોઢેથી અવાજ નીકળી ગયો. તેણે મારી પેન્ટની ચેઈન પર હાથ મૂક્યો, અને દબાવ્યો. “ઓહો, કોઈ તો તૈયાર જ છે,” તે તોફાની અવાજે બોલી.

મેં તેના બ્લાઉઝના હૂક ખોલ્યા, મારા હાથ કાંપતા હતા. બ્લાઉઝ સરક્યું, અને તેના ભરાવદાર સ્તનો મારી સામે આવ્યા, બ્રામાં કસાયેલા. મેં બ્રાનો હૂક ખોલ્યો, અને તેના સ્તનો મુક્ત થઈને હલ્યા. તેના બોર જેવા ડીંટડા તંગ થઈને ઊભા હતા. મેં બંને હાથથી તેના સ્તનો પકડ્યા, દબાવ્યા, અને તેના મોઢેથી સિસકારો નીકળ્યો. “હા... એમ જ... દબાવ...” હું નમ્યો અને એક ડીંટડું મોઢામાં લીધું. મેં ચૂસવા માંડ્યું, જોરથી, અને તેના હાથ મારા વાળમાં ખૂંપી ગયા. “ઓહ કિરણ... ચૂસ... જોરથી ચૂસ...”

મેં વારાફરતી બંને સ્તનો ચૂસ્યા, ચાટ્યા, દાંતથી હળવેથી કરડ્યા. તેનું શરીર મારા હાથમાં કાંપતું હતું. પછી તેણે મને ધક્કો મારીને સોફા પર બેસાડ્યો, મારી સામે ઘૂંટણિયે બેસી ગઈ. તેણે મારી પેન્ટ ખોલી, મારો તંગ લૌડો બહાર આવ્યો. તેની આંખોમાં ચમક આવી. “ઓહો... જય કરતાં તો મોટો લાગે છે,” તે બોલી. તેણે મારો લૌડો હાથમાં પકડ્યો, ઉપર નીચે હલાવ્યો, અને તેના ગરમ મોઢામાં લઈ લીધો.

“ઓહ... માધવી...” હું સોફામાં પાછો ઢળી પડ્યો. તેની જીભ મારા લૌડાની ટોચ પર ફરતી હતી, ગોળ ગોળ, અને પછી તે આખો લૌડો ગળા સુધી ઉતારી દેતી હતી. તેના મોઢાની ગરમી, તેની જીભની નરમાશ... મેં તેના વાળ પકડ્યા, અને તે મારી સામે ઉપર જોઈને હસી, મોઢામાં લૌડો હોવા છતાં. “ગમે છે?” તેણે લૌડો બહાર કાઢીને પૂછ્યું, તેના હોઠ ચમકતા હતા. “બહુ... બહુ ગમે છે...” હું હાંફતો બોલ્યો. “તો લે, વધુ લે,” કહીને તેણે ફરી મોઢામાં લીધો, આ વખતે વધુ ઝડપથી, વધુ જોરથી.

મારું શરીર તંગ થવા લાગ્યું, મને લાગ્યું કે હું હવે છૂટી જઈશ. “માધવી... હું... હું આવું છું...” તે તરત દૂર હટી. “ના. હજુ નહીં,” તે બોલી, ઊભી થઈ. “પહેલાં મારો વારો.” તેણે તેની સાડીનો છેડો ખેંચ્યો, સાડી સરકીને નીચે પડી, પછી પેટીકોટ પણ. તે હવે મારી સામે સંપૂર્ણ નગ્ન ઊભી હતી. તેનું ભરાવદાર શરીર, તેની છાતી, તેની કમર, તેની જાંઘો... અને જાંઘો વચ્ચે તેની ભીંજાયેલી ભોર. “જો,” તે બોલી, પગ પહોળા કરીને. “રાત્રે જેના વિશે સાંભળતો હતો તે જ છે. આવ, ચાટ.”

હું ઘૂંટણિયે બેસી ગયો. તેની ભોરની ગંધે મને પાગલ કરી દીધો. મેં જીભ તેની ભોર પર મૂકી, અને તેનું આખું શરીર ધ્રૂજી ઊઠ્યું. “હા...” તેના હાથ મારા માથા પર આવ્યા. મેં તેની ભોરના હોઠ ચાટ્યા, અંદર જીભ ઘુસાડી, તેના દાણા પર જીભ ફેરવી. તેની ભોરમાંથી ખારો ગરમ રસ વહેતો હતો. “ઓહ કિરણ... તારી જીભ... હા, ત્યાં જ... જોરથી...” તેની જાંઘો મારા માથાની આસપાસ કસાતી જતી હતી. મેં બે આંગળીઓ તેની ભોરમાં ઘુસાડી, અંદર બહાર કરવા માંડી, અને જીભથી તેના દાણાને ચૂસતો રહ્યો.

“હું આવું છું... હું આવું છું...” તે ચીસ જેવા અવાજે બોલી, તેનું શરીર જોરથી કાંપ્યું. તેની ભોરમાંથી ગરમ રસ વહ્યો, મારા મોઢા પર, મારી આંગળીઓ પર. તે મારા માથાને પકડીને ધ્રૂજતી રહી. પછી તેણે મને ઉપર ખેંચ્યો, હોઠ પર જોરથી ચુંબન કર્યું. “હવે,” તે હાંફતી બોલી, “મને પલંગ પર લઈ જા. અને મને એવી રીતે ચોદ કે હું જયનું નામ ભૂલી જાઉં.”

મેં તેને ઊંચકીને પલંગ પર સુવાડી. તે પગ પહોળા કરીને સૂતી, તેની ભોર ખુલ્લી, ભીંજાયેલી, ધબકતી. હું તેના પર ચઢ્યો, મારો લૌડો તેની ભોરના મોઢા પર ઘસ્યો. “ઘુસાડ...” તે બોલી. “અંદર ઘુસાડ તારો લૌડો...” મેં એક જોરદાર ધક્કો માર્યો, મારો લૌડો તેની ગરમ ભોરમાં સડસડાટ અંદર ઊતરી ગયો. “ઓહ... કેટલો મોટો... ભરાઈ ગઈ... આખી ભરાઈ ગઈ...” તે બોલી.

મેં ધક્કા મારવા માંડ્યા, પહેલાં ધીમે, પછી ઝડપથી. તેની ભોર મારા લૌડાને કસીને પકડતી હતી, અંદરથી ગરમ રસ વહેતો હતો. તેના સ્તનો દરેક ધક્કે હલતા હતા, મેં નમીને એક ડીંટડું મોઢામાં લીધું, ચૂસતો રહ્યો. “હા... એમ જ... જોરથી...” તે બોલતી હતી. “મારી ભોર ફાડી નાખ... ચોદ મને... જોર જોરથી ચોદ...” તેના નખ મારી પીઠમાં ખૂંપી ગયા. મેં તેના પગ મારા ખભા પર મૂક્યા, જેથી લૌડો વધુ અંદર જાય, અને પછી હું જાનવરની જેમ ધક્કા મારવા લાગ્યો.

“રોક... રોક...” તે અચાનક બોલી, અને મને ધક્કો મારીને પલંગ પર ચત્તો પાડ્યો. તે મારા પર ચઢી બેઠી, મારો લૌડો પકડીને પોતાની ભોરમાં ગોઠવ્યો, અને એક જાટકે નીચે બેસી ગઈ. “ઓહ...” અમે બંને ચીસ પાડી ઊઠ્યા. હવે તે ઉપર હતી, કમર હલાવતી હતી. આગળ પાછળ, ગોળ ગોળ, ઉપર નીચે. મેં બંને હાથથી તેની ગાંડ પકડી, દબાવી. “હા... એમ જ... મારી ગાંડ પકડ... જોરથી...” તેના વાળ છૂટી ગયા હતા, પરસેવાથી શરીર ચમકતું હતું.

પછી તે ચાર પગે થઈ, ગાંડ મારી તરફ કરી. “પાછળથી...” તે હાંફતી બોલી. “કૂતરીની જેમ... જોરથી ધક્કા માર...” હું તેની પાછળ ગયો, તેની કમર પકડી, મારો લૌડો તેની ભોરમાં પાછળથી ઘુસાડ્યો. તે વધુ ઊંડો ગયો, અને માધવી મોટેથી ચીસ પાડી ઊઠી. “હા... ત્યાં... ત્યાં જ...” મેં તેના વાળ પકડી માથું પાછળ ખેંચ્યું, અને જોર જોરથી ધક્કા મારવા લાગ્યો. પલંગ ચરચરાટ કરતો હતો. “ચોદ... ચોદ મને... હું તારી છું... આજથી તારી જ છું...”

મારું શરીર તંગ થતું જતું હતું, હવે વધુ નહીં ટકી શકું એવું લાગતું હતું. “માધવી... હું છૂટું છું...” “અંદર... મારી અંદર જ છૂટ...” તે ચીસ પાડી. મેં છેલ્લા ચાર પાંચ જોરદાર ધક્કા માર્યા, અને પછી મારો લૌડો તેની ભોરમાં ધબકવા લાગ્યો. ગરમ પાણીની ધાર તેની અંદર છૂટી, અને તેનું શરીર પણ સાથે કાંપવા લાગ્યું. “હું પણ... હું પણ આવું છું...” તે ધ્રૂજતી બોલી, તેની ભોર મારા લૌડાને જોરથી કસવા લાગી. અમે બંને એકસાથે ઝડ્યા, હાંફતા, પરસેવે રેબઝેબ.

થોડી વાર અમે એમ જ પડ્યા રહ્યા, તે મારી છાતી પર માથું મૂકીને, તેની આંગળી મારી છાતી પર ગોળ ફરતી હતી. “ખબર છે,” તે ધીમેથી બોલી, “ફોન પર હું જાણી જોઈને મોટેથી બોલતી હતી. મને ખબર હતી કે દીવાલ પાતળી છે, અને તું સાંભળે છે.” તે હસતી હતી, શરમાતી ન હતી. “ત્રણ વરસથી વિધવા છું, કિરણ. આઠ મહિનાથી તું સામે રહે છે. તારી નજર હું રોજ જોતી હતી. બસ, કોઈ બહાનું જોઈતું હતું.” તેણે મારા હોઠ પર હળવું ચુંબન કર્યું. “અને બહાનું મળી ગયું.”

તે ઊઠી, નગ્ન જ, અને તેનો ફોન ઉપાડ્યો. સ્ક્રીન પર જોતી જોતી તે મારી તરફ ફરી, તેની આંખોમાં ફરી એ જ તોફાની ચમક. “કાલે રાત્રે અગિયાર વાગ્યે એનો ફોન ફરી આવશે,” તે બોલી, અને ફોન હલાવ્યો. “તું તારી બાજુથી તૈયાર રહેજે. અને આ વખતે ફક્ત સાંભળવાનું નહીં. ફોન મૂકાય એટલે સીધો અહીં આવજે. દરવાજો ખુલ્લો રાખીશ.”