मराठी चावट कथा: विहिरीच्या पंप हाऊसमधली रात्र

गावातल्या बायका म्हणायच्या की वर्षाची गोष्ट ऐकली तर वाटेल ही एखादी मराठी चावट कथा वाचतोय. विधवा, पस्तीशीची, दोन एकर शेत एकटी सांभाळणारी बाई. आणि गावात अशा बाईंबद्दल कथा रचायला लोकांना फार वेळ लागत नाही.

त्या रात्री वीज अकरा वाजता येणार होती. मोटर चालू करायला वर्षा स्वतःच निघाली. हातात टॉर्च, खांद्यावर पंचा, पायात चप्पल.

विहिरीजवळच्या पंप हाऊसमध्ये अंधार होता. दार अर्धवट उघडं. आतून कसला तरी आवाज आला, घोरण्याचा.

वर्षाचा हात टॉर्चवर घट्ट झाला. "कोण आहे तिथं?" तिचा आवाज अंधारात कापला. "बाहेर ये, नाहीतर ओरडते!"

आतून खसखस झाली. एक तरुण उठून बसला, डोळे चोळत. टॉर्चचा उजेड त्याच्या चेहऱ्यावर पडला.

"किशोर?" वर्षा थबकली. शेजारच्या शेतात काम करणारा. एकोणतीस वर्षांचा, खांदे रुंद, हात घट्ट.

"वैनी, तुम्ही?" तो गडबडून उठला. "मी वीज यायची वाट बघत झोपलो होतो. मालकाने सांगितलं होतं रात्री पाणी द्यायचं म्हणून."

"चोर समजले मी तुला." वर्षा हसली, पण टॉर्च खाली केली नाही. तिच्या नजरेत खोडकरपणा चमकला. "चोरी करायला आला होतास का रे?"

"चोरी?" किशोर हसला, डोळ्यात वेगळीच चमक. "वैनी, चोरायचं असतं तर मी इथं झोपलो नसतो."

"मग काय करायला आला होतास?" वर्षा आत आली. तिने दार हळूच ओढून घेतलं. कडीचा आवाज अंधारात मोठा वाटला.

किशोरची नजर तिच्या घामाने चिकटलेल्या ब्लाऊजवर थांबली. "तुम्ही एकट्या रात्री शेतात येता, वैनी. गाव बोलतं."

"गाव बोलतंच." वर्षा जवळ आली. डिझेल आणि घामाचा वास तिच्या नाकात शिरला. "चार वर्षं झाली, किशोर. चार वर्षं कोणी मला स्पर्शही केला नाही."

ती त्याच्या इतकी जवळ आली की तिच्या छातीचा स्पर्श त्याच्या छातीला झाला. तिचा श्वास त्याच्या गळ्यावर गरम वाटला.

"वैनी..." त्याचा आवाज घोगरा झाला. त्याचे हात हवेतच थांबले, स्पर्श करायला धजावत नव्हते.

वर्षाने त्याचा हात उचलून स्वतःच्या कमरेवर ठेवला. "धज." एकच शब्द. आणि मग तिने त्याचे ओठ स्वतःच्या ओठांवर ओढले.

त्याच्या ओठांचा स्पर्श पहिल्यांदा संकोचला होता, मग भुकेला झाला. त्याने तिला भिंतीला टेकवलं. तिच्या तोंडात त्याची जीभ शिरली.

वर्षाने त्याचा शर्ट वर ओढला. त्याची छाती घामाने ओली होती, केसाळ. तिने तिथे ओठ टेकवले, चाटलं.

"वैनी, हे..." तो थांबायचा प्रयत्न करत होता, पण त्याचे हात तिच्या पाठीवरून खाली सरकले होते. नितंबांवर घट्ट पकड.

"गप्प." वर्षाने त्याच्या पँटची बटणं उघडली. तिची बोटं आत शिरली. त्याचा लवडा आधीच ताठ, गरम, धडधडता होता.

तिने त्याला मुठीत घट्ट धरलं. वर खाली हलवलं. किशोरने डोकं मागे टेकवलं, तोंडातून खोल श्वास सोडला.

"इतका ताठ?" ती हसली, त्याच्या कानात कुजबुजली. "माझ्यासाठीच वाट बघत होतास का?"

"वैनी..." तो फक्त एवढंच बोलू शकला. तिचा हात वेगाने हलत होता. त्याच्या लवड्याच्या टोकावर ओलसरपणा जाणवला.

वर्षा गुडघ्यांवर बसली. अंधारात टॉर्च खाली पडली होती, तिचा उजेड भिंतीवर नाचत होता. तिने त्याचा लवडा तोंडात घेतला.

पहिल्यांदा फक्त टोक. जीभ फिरवली. मग हळूहळू खोल. किशोरचे हात तिच्या केसांत गेले, पकड घट्ट झाली.

"अगं..." त्याचा आवाज तुटला. "वैनी, मी..."

"गळू दे नकोस अजून." ती थांबली, वर पाहिलं. "मला पूर्ण रात्र हवी आहे."

ती उठली. तिने स्वतःचा ब्लाऊज काढला. अंधारात तिचे दूध उघडे पडले, टॉर्चच्या उजेडात चमकणारे.

किशोरने दोन्ही हातांनी ते धरले. दाबले. मग तोंड लावलं. चोखू लागला, जोरात, भुकेल्यासारखा.

वर्षाने त्याचं डोकं स्वतःच्या छातीवर दाबलं. "हो... असंच..." तिच्या तोंडातून आवाज निघाला, दाबलेला.

त्याने तिची साडी वर केली. तिच्या मांड्यांवर हात फिरवला. तिची पुच्ची ओली होती, गरम, फुललेली.

त्याचं एक बोट आत शिरलं. वर्षा थरथरली. "आणखी..." तिने त्याचा हात आत ढकलला.

दोन बोटं. आत बाहेर. तिच्या पुच्चीतून पाणी गळू लागलं. तिचे नखं त्याच्या खांद्यावर रुतली.

"किशोर..." तिचा आवाज कापत होता. "आता... आता आत ये."

त्याने तिला पंपाच्या भिंतीला टेकवलं. तिचा एक पाय उचलून स्वतःच्या कमरेवर ठेवला. त्याचा लवडा तिच्या पुच्चीच्या तोंडावर ठेवला.

एक जोराचा धक्का. तो आत शिरला. वर्षाने तोंड दाबलं, पण आवाज बाहेर पडलाच.

"आई गं..." ती त्याला चिकटली. "इतका... इतका खोल..."

तो हलू लागला. आधी हळू, मग जोरात. पंप हाऊसच्या पत्र्याच्या भिंती हलत होत्या. बाहेर रातकिडे ओरडत होते.

वर्षाची पुच्ची त्याला घट्ट आवळत होती. प्रत्येक धक्क्याला तिचं शरीर उडत होतं. तिचे दूध हवेत हलत होते.

किशोरने तिचे दूध तोंडात घेतलं, चोखत चोखत धक्के मारत राहिला. तिच्या मानेवर दात रुतवले.

"जोरात... जोरात मार..." ती आता लाज सोडून बोलत होती. "चार वर्षांची भूक आहे माझी..."

त्याचा वेग वाढला. धक्के खोल, जोरात. वर्षाची नखं त्याच्या पाठीवर ओरखडे उमटवत होती.

अचानक दिवा लागला. मोटर गुरगुरली. पंप हाऊस उजळून निघालं. पाणी वाहू लागलं, पाईप थरथरले.

आणि त्याच क्षणी किशोरचा शेवटचा धक्का बसला. त्याचं पाणी तिच्या आत खोल सोडलं गेलं. दोघंही थरथरत थांबले.

उजेडात एकमेकांकडे पाहिलं. घामाने भिजलेले चेहरे. वर्षा हसली, लाजली नाही. "वीज आली. पाणी सुरू झालं."

"आणि माझं पाणी..." तो हसला, तिच्या ओठांवर ओठ टेकवले. "संपलं."

"संपलं नाही." वर्षाने त्याचा मऊ पडलेला लवडा हातात घेतला, हळूवार चोळलं. "मला अजून हवंय."

तिने त्याला शेडमध्ये नेलं. तिथे ताडपत्री अंथरली होती. दोघं त्यावर पडले. उजेडात आता सगळं स्पष्ट दिसत होतं.

तिने त्याचे कपडे पूर्ण काढले. तोही तिची साडी, परकर सगळं काढत होता. दोघं पूर्ण नग्न, ताडपत्रीवर.

किशोर तिच्यावर आला. तिच्या मांड्या फाकवल्या. त्याचा लवडा परत ताठ होऊ लागला होता, तिच्या हाताच्या स्पर्शाने.

तिने त्याला स्वतःच्या पुच्चीवर ठेवलं. "ये." तो आत शिरला. यावेळी हळू, खोल, पूर्ण.

तिचे पाय त्याच्या कमरेभोवती गुंडाळले. तो तिच्यावर झुकला, तिचे ओठ चोखत, तिची जीभ चावत.

धक्क्यांचा ताल बसला. हळू, खोल, लांब. तिच्या पुच्चीतून ओलसर आवाज येऊ लागला. चपचप.

"ऐक..." ती हसली. "तुझ्या पंपापेक्षा जास्त आवाज माझा येतोय."

तो हसला, आणि तिला उलटं केलं. ती आता त्याच्यावर. तिने त्याचा लवडा आत घेतला आणि हलू लागली.

वर खाली. तिचे दूध त्याच्या चेहऱ्यासमोर हलत होते. त्याने ते तोंडात घेतलं, चोखलं.

वर्षाचा वेग वाढला. तिची कंबर गोल फिरत होती. तिच्या पुच्चीने त्याला घट्ट पकडलं होतं.

"मी येतेय... मी येतेय..." तिचं शरीर ताठरलं. तिच्या पुच्चीतून पाणी वाहिलं, त्याच्या पोटावर, मांड्यांवर.

ती त्याच्यावर कोसळली, धापा टाकत. त्याचा लवडा अजून तिच्या आत, धडधडता.

"थांबू नकोस." तिने त्याचे नितंब धरले. "माझ्यासाठी... परत..."

तो उठला, तिला गुडघ्यांवर केलं. मागून आत शिरला. कुत्र्यासारखी पोझिशन. तिचे दूध खाली लोंबत होते.

त्याने तिची कंबर धरली. धक्के जोरात, खोल. तिचं डोकं ताडपत्रीवर टेकलं होतं, तोंडातून आवाज येत होते.

"हो... हो... असंच..." तिची बोटं ताडपत्री खरडत होती. "मला... मला असंच हवं होतं..."

त्याचा एक हात तिच्या पुच्चीवर गेला. दाणा चोळू लागला. दुहेरी स्पर्शाने वर्षा वेडी झाली.

"किशोर! मी परत..." तिचं शरीर आक्रसलं. दुसऱ्यांदा तिचं पाणी गळालं, थरथरत.

तिच्या पुच्चीच्या आकुंचनाने त्यालाही धरून ठेवलं नाही. त्याने शेवटचे जोरात धक्के मारले आणि तिच्या आत सोडलं.

दोघं ताडपत्रीवर पडले. घाम, श्वास, मोटरचा आवाज. बाहेर चांदणं विहिरीच्या पाण्यावर चमकत होतं.

"चार वर्षं." वर्षा छताकडे पाहत बोलली. पत्र्यावर चांदण्याचे ठिपके. "नवरा गेल्यापासून मी फक्त शेत, घर, शेत, घर. बाई म्हणून जगणंच विसरले होते."

किशोर तिच्या बाजूला वळला. त्याने तिच्या गालावर हात ठेवला. "आता आठवलं का?"

"तू आठवण करून दिलीस." तिने त्याच्या हाताचं बोट चोखलं. "आणि आता परत विसरू देणार नाहीस."

तिचा हात त्याच्या छातीवरून खाली सरकला. पोट, नाभी, खाली. त्याचा लवडा अजून ओला, मऊ.

तिने तो हातात घेतला. हळूहळू चोळू लागली. वर खाली, अंगठ्याने टोकावर गोल फिरवत.

किशोरने डोळे मिटले. "वैनी, तुमचे हात..."

"शेतात काम करून घट्ट झालेत." ती हसली. "पण नाजूक कामही येतं मला."

तिचा वेग वाढला. त्याचा लवडा परत ताठ होऊ लागला, तिच्या मुठीत फुगत.

ती खाली सरकली. त्याच्या मांड्यांमध्ये तोंड घातलं. त्याचा लवडा पूर्ण तोंडात घेतला, खोल.

तिचं डोकं वर खाली होऊ लागलं. तिची जीभ त्याच्या लवड्याभोवती फिरत होती. तिच्या तोंडातून ओलसर आवाज येत होते.

किशोरचे हात तिच्या केसांत. "अगं... वैनी... मी..."

"यावेळी गळू दे." ती थांबली, वर पाहिलं, ओठ ओले. "मला तुझं पाणी चाखायचंय."

ती परत लागली. जोरात, खोल. तिचा एक हात त्याच्या गोट्या चोळत होता.

त्याचं शरीर ताठरलं. त्याचं पाणी तिच्या तोंडात सोडलं गेलं. तिने ते गिळलं, ओठ पुसले, हसली.

"कडू आहे." ती म्हणाली. "पण गोड वाटतंय."

किशोरने तिला स्वतःकडे ओढलं. तिच्या ओठांवर ओठ टेकवले, खोल चुंबन. "आता माझी पाळी."

त्याने तिला ताडपत्रीवर झोपवलं. तिच्या मांड्या फाकवल्या. त्याचं तोंड तिच्या पुच्चीवर गेलं.

त्याची जीभ तिच्या पुच्चीच्या पाकळ्यांवर फिरली. वर्षाने ताडपत्री घट्ट धरली.

"अरे..." तिची कंबर उचलली गेली. "तिथं... तिथंच..."

त्याने तिचा दाणा तोंडात घेतला, चोखला. त्याची जीभ आत शिरली, खोल.

वर्षाची पुच्ची ओली होत गेली. तिचं पाणी त्याच्या तोंडावर, हनुवटीवर.

"मी येतेय..." तिचे पाय त्याच्या डोक्याभोवती घट्ट झाले. तिचं शरीर थरथरलं, पाणी वाहिलं.

तो वर आला, तोंड ओलं. तिने त्याला ओढून चुंबन घेतलं. स्वतःचं पाणी स्वतःच्या ओठांवर चाखलं.

"आता?" त्याने विचारलं.

"आता विहिरीवर." ती उठली, नग्नच. "थंड पाण्यात. आणि तिथं... परत एकदा."

"किती वाजले असतील?" ती थांबली, मागे वळून पाहिलं.

"माहीत नाही." त्याने तिच्या केसांत बोटं फिरवली. "पण रात्र अजून संपलेली नाही."

ते दोघं विहिरीजवळ गेले. थंड पाण्याने अंग धुतलं. चांदण्यात तिचं ओलं शरीर चमकत होतं.

किशोर तिच्याकडे पाहतच राहिला. "वैनी, तुम्ही..."

"गप्प." तिने त्याला पाण्याच्या दगडावर बसवलं. स्वतः त्याच्या मांडीवर बसली. त्याचा लवडा परत जागा होत होता.

तिने त्याला आत घेतलं, हळूहळू हलत. चांदणं, पाण्याचा खळखळाट, तिच्या तोंडातून निघणारे हळुवार आवाज.

यावेळी घाई नव्हती. हळू, खोल, एकमेकांत विरघळणारे. तिचे ओठ त्याच्या मानेवर, त्याचे हात तिच्या पाठीवर.

तिसऱ्यांदा दोघं एकत्र आले. तिचं पाणी, त्याचं पाणी, एकत्र. ती त्याच्या मिठीत थरथरली.

ती त्याच्या मांडीवरच बसून राहिली. त्याचा लवडा अजून तिच्या आत, मऊ होत जाणारा. तिची बोटं त्याच्या ओल्या केसांत.

"किशोर." तिचा आवाज हळुवार होता. "तू उद्या शेतात येशील ना? मालकाच्या शेतात?"

"येईन." त्याने तिच्या कपाळावर ओठ टेकवले. "आणि तुम्ही? तुमच्या शेतात?"

"मीही येईन." ती हसली. "पण दिवसा आपण अनोळखी. रात्रीच..."

"रात्रीच काय?" त्याने तिची कंबर धरली, हळूच हलवलं.

"रात्रीच हे." तिने त्याचे ओठ चोखले. तिची पुच्ची त्याच्या मऊ लवड्याभोवती आक्रसली.

थंड वारा आला. विहिरीच्या पाण्यावर चांदणं थरथरलं. दूर कुठंतरी घुबड ओरडलं.

वर्षा उठली. तिने बादलीतलं पाणी स्वतःच्या अंगावर ओतलं. थंड पाणी तिच्या गरम शरीरावरून वाहिलं.

किशोर तिच्याकडे पाहत होता, डोळ्यात अजून भूक. "वैनी, तुम्ही चांदण्यात..."

"काय?" तिने बादली त्याच्यावर ओतली. तो ओरडला, हसला. पाणी दोघांच्या अंगावरून वाहत होतं.

त्याने तिला ओढलं. ओली शरीरं एकमेकांना चिकटली. थंड पाणी, गरम श्वास.

"एकदा... अजून एकदा?" त्याने तिच्या कानात कुजबुजलं.

वर्षाने त्याच्या छातीवर हात ठेवला, मागे ढकललं. "नाही. आता पुरे. पहाट होत आलीय."

तिच्या नकारातही प्रेम होतं. तिने त्याच्या गालावर खोल चुंबन घेतलं.

"पण लक्षात ठेव." तिचे डोळे त्याच्या डोळ्यात. "ही रात्र फक्त आजची नाही."

पहाटेची चाहूल लागली. कोंबडा ओरडला. दोघांनी कपडे घातले. मोटर बंद केली.

निघताना किशोर थांबला. "वैनी, उद्या..."

वर्षाने त्याच्या ओठांवर बोट ठेवलं. "उद्या रात्री परत ये. पंप चालवायला."