नवी मराठी सेक्स कथा: गणपती मंडपातली रात्र

«अहो, उद्या वहिनीसाहेब येणार म्हणे,» मंडपाच्या मागच्या बाजूला उभा राहून प्रतीक फोनवर कुणाशी तरी हसत बोलत होता, «फुलं लावायला स्वतः येणार म्हणे, बघू तरी कशी दिसते.» स्नेहल फुलांच्या क्रेटमागे थबकली. तिच्या हातातला डबा जरासा हलला, आणि तिला हसू आलं, कारण अशी मराठी सेक्स कथा तिने आजवर फक्त वाचली होती, आज मात्र ती स्वतःच त्या कथेच्या मधोमध उभी होती.

ती क्रेटमागून बाहेर आली आणि खोकली. «काय रे, बघितलंस का वहिनीसाहेबला?» प्रतीकचा चेहरा एकदम लाल झाला. फोन त्याने घाईघाईत खिशात कोंबला. «अहो... तुम्ही? तुम्ही कधी आलात?» तो अडखळला. स्नेहल हसली, «तू फोनवर माझंच वर्णन करत होतास ना, तेव्हाच.»

रात्रीचे साडेअकरा वाजले होते. पुण्यातल्या त्यांच्या गणपती मंडळाचा मंडप अर्धा सजलेला होता, आणि दोन दिवसांवर गणपती आगमन येऊन ठेपलं होतं. बाकीचे कार्यकर्ते जेवण करून निघून गेले होते, फक्त लाइटिंगचं काम बाकी होतं. स्नेहल, चौतीस वर्षांची, मंडळाची जुनी कार्यकर्ती, रात्रीच्या जेवणाचा डबा घेऊन आली होती. तिचा नवरा कामानिमित्त नागपूरला गेला होता, त्यामुळे घरी परतायची घाई नव्हती.

प्रतीक अठ्ठावीस वर्षांचा होता, मंडपाच्या डेकोरेशनचं कंत्राट घेतलेल्या मास्तरचा मुलगा. उंच, सावळा, हातातल्या प्लायरने तो माळेचे बल्ब तपासत होता. «बसा ना,» तो म्हणाला, «मी हे दोन स्ट्रिंग लावून घेतो.» स्नेहल पायऱ्यांवर बसली आणि डबा उघडला. वरणभाताचा वास मंडपात पसरला.

«जेवलीस का?» तिने विचारलं. «नाही, काम संपल्यावर.» «अरे, मग ये, सोबत जेव.» तो खाली बसला, आणि दोघांनी एकाच डब्यातून जेवायला सुरुवात केली. त्याची बोटं तिच्या बोटांना लागली तेव्हा दोघंही जरासं थबकले, पण कोणीच हात मागे घेतला नाही. «तुझ्या फोनवरच्या मित्राला सांग, वहिनीसाहेब दिसायला बरी आहे,» ती हसून म्हणाली. प्रतीक लाजला, «अहो, असं नाही...»

जेवण झाल्यावर प्रतीकने शिडी लावली, मूर्तीच्या चौकटीवर राहिलेले बल्ब लावायला. गणपतीची मूर्ती अजून कापडाने झाकलेली होती. «शिडी धरता का?» त्याने विचारलं. स्नेहलने शिडी धरली. तिचा पदर खांद्यावरून जरासा घसरला, आणि तिने तो लगेच नीट केला नाही. वरून प्रतीकची नजर तिच्या छातीवर पडली, आणि त्याचा हात एक क्षण थांबला. तिने त्याची नजर पाहिली, आणि मुद्दाम हसली.

«काय बघतोस?» ती म्हणाली. «काही नाही,» तो घाईघाईत म्हणाला, «माळ... माळ बघत होतो.» «माळ वर आहे, रे,» ती म्हणाली, आणि तिचा आवाज जरासा खालावला. प्रतीक खाली उतरला. त्यांच्यामध्ये आता फक्त शिडीचं अंतर उरलं होतं. त्याच्या श्वासाचा वेग तिला जाणवत होता.

«तोरन बांधायचं राहिलंय,» तो म्हणाला, वरच्या आडव्या बांबूकडे बोट दाखवत. «मी बांधते,» स्नेहल म्हणाली. ती शिडी चढली, आणि प्रतीकने तिची कंबर धरली, «पडाल.» त्याचा हात तिच्या कंबरेवर घट्ट बसला. ती तोरण बांधत होती, पण तिचं लक्ष त्याच्या हातावर होतं, जो हळूहळू वर सरकत होता. तिने त्याला थांबवलं नाही.

मूर्तीच्या मागे जाड पडदा होता, आणि त्या पडद्यामागे अंधार होता. «इथे ये,» प्रतीक कुजबुजला. स्नेहल शिडीवरून उतरली आणि पडद्यामागे गेली. त्याने तिचा हात धरला आणि तिला जवळ ओढलं. तिची पाठ मूर्तीच्या चौकटीला टेकली. त्याचे ओठ तिच्या मानेवर आले, आणि तिच्या अंगावर शहारा आला. तिने डोळे मिटले.

त्याने तिच्या ब्लाऊजचे हुक मागून एकेक करून उघडले. तिची छाती मोकळी झाली, आणि त्याचे हात तिच्या स्तनांवर आले. तो त्यांना दाबत होता, चोळत होता, आणि तिच्या तोंडून हलकी किंकाळी बाहेर पडली. «हळू,» ती कुजबुजली, «कोणीतरी येईल.» «कोणी नाहीये,» तो म्हणाला, पण त्याचा आवाजही थरथरत होता.

स्नेहलने त्याच्या पँटची चेन उघडली आणि आत हात घातला. त्याचा लवडा तिच्या हातात आला, गरम आणि कडक. तिने तो हळूहळू हलवायला सुरुवात केली. प्रतीकने डोळे मिटले आणि तिच्या खांद्यावर डोकं टेकलं. «वहिनीसाहेब,» तो कुजबुजला. «गप,» ती म्हणाली, पण तिच्या ओठांवर हसू होतं.

ती त्याच्यासमोर गुडघ्यावर बसली. पडद्यामागचा अंधार त्यांना लपवत होता. तिने त्याचा लवडा तोंडात घेतला आणि चोखायला सुरुवात केली. तिची जीभ त्याच्या टोकावर फिरत होती, आणि प्रतीकचे हात तिच्या केसांत गेले. तो हळूहळू तिच्या तोंडात आतबाहेर करत होता. तिच्या तोंडातून ओलेच आवाज येत होते, जे मंडपाच्या शांततेत मोठे वाटत होते.

त्याने तिला वर उठवलं आणि तिची साडी वर केली. त्याची बोटं तिच्या पुच्चीवर आली. ती पूर्ण ओली झाली होती. त्याने एक बोट आत घातलं, मग दुसरं. स्नेहलने त्याच्या खांद्यावर नखं रोवली. «आत... आणखी आत,» ती कुजबुजली. त्याची बोटं तिच्या आत वेगाने हलत होती, आणि तिच्या मांड्या थरथरत होत्या.

तेवढ्यात गेटकडे आवाज आला, «प्रतीक! लाइट्स झालं का रे?» बाळू काका, मंडळाचा वॉचमन, आत डोकावत होता. दोघंही गोठले. प्रतीकने घाईघाईत पँट नीट केली, स्नेहलने पदर सावरला. «हो काका, थोडं राहिलंय,» प्रतीक म्हणाला, आवाज शक्य तितका सहज ठेवत. बाळू काका निघून गेला. दोघांनी एकमेकांकडे पाहिलं आणि हसले, पण त्यांच्या डोळ्यातली आग आणखी भडकली होती.

«वर कार्यालयात चल,» प्रतीक म्हणाला. «तिथे कुलूप लावता येईल.» स्नेहलने क्षणभर विचार केला, मग मान डोलावली. दोघं मंडपाच्या मागच्या जिन्याने वर गेले. कार्यालयाची खोली छोटी होती, जमिनीवर एक गादी, एक टेबल, आणि भिंतीला पंखा. प्रतीकने दार आतून बंद केलं.

स्नेहलने साडी काढली आणि गादीवर ठेवली. ती फक्त ब्लाऊज आणि परकरवर उरली. प्रतीकने शर्ट काढला, पँट काढली. त्याचं शरीर घामाने चमकत होतं. तो तिच्याजवळ आला आणि तिला गादीवर झोपवलं. त्याने तिचा ब्लाऊज काढला, परकर सोडला. आता ती पूर्ण नग्न होती, आणि तो तिच्यावर झुकला होता.

त्याने तिचे स्तन तोंडात घेतले. तो त्यांना चोखत होता, हलकेच चावत होता, आणि स्नेहल त्याच्या केसांत हात फिरवत होती. मग तो खाली सरकला. त्याने तिच्या मांड्या पसरल्या आणि तिची पुच्ची चाटायला सुरुवात केली. त्याची जीभ तिच्या दाण्यावर फिरत होती. स्नेहलची कंबर वर उचलली गेली. «प्रतीक... मी...» तिचं पाणी सुटलं, आणि तिचं शरीर थरथरलं.

तो वर आला आणि तिच्यामध्ये बसला. त्याचा लवडा तिच्या पुच्चीच्या तोंडावर होता. त्याने हळूहळू आत ढकललं. स्नेहलने श्वास रोखला, मग सोडला. तो पूर्ण आत गेला. «घट्ट आहेस तू,» तो कुजबुजला. «मग हळू नको करू,» ती म्हणाली. त्याने वेग वाढवला. गादी हलत होती, पंख्याचा आवाज त्यांच्या श्वासांत मिसळत होता.

तिने पाय त्याच्या खांद्यावर ठेवले. तो आता खोलवर जात होता, प्रत्येक धक्क्यागणिक तिच्या आत. तिचे स्तन हलत होते, आणि तो त्यांना दाबत होता. «अजून... अजून जोरात,» ती म्हणत होती. त्याच्या कपाळावर घाम आला, थेंब तिच्या छातीवर पडले.

मग त्याने वेग कमी केला, मुद्दाम. तो तिच्या आत खोलवर थांबला आणि तिच्या ओठांचं चुंबन घेतलं, हळू आणि खोल. स्नेहल अस्वस्थ झाली, तिची कंबर त्याच्याकडे वर उचलली गेली. «असं छळू नकोस,» ती कुजबुजली. «मग माग,» तो म्हणाला, डोळ्यांत खोडकर चमक. «प्लीज... जोरात कर,» ती म्हणाली, आणि त्याने तिची इच्छा पूर्ण केली, धक्क्यांचा वेग परत वाढवत.

मग ती पालथी झाली. तिने गुडघे टेकले आणि कंबर वर केली. प्रतीक तिच्या मागे आला आणि तिच्या पुच्चीत परत शिरला. त्याने तिचे केस धरले आणि मागे ओढले. त्याचा एक हात तिच्या गांडीवर होता, हलकेच मारत होता. «तू लय चावट आहेस,» तो म्हणाला. «तुझ्यामुळेच,» ती हसून म्हणाली, धक्क्यांच्या तालावर.

तिच्या पाठीवर त्याच्या नखांचे ओरखडे उमटले होते. तो तिच्या मानेवर चुंबनांचा वर्षाव करत होता, खाली तिच्या खांद्यावर, आणि तिच्या कानात कुजबुजत होता, «तुझी पुच्ची लय गरम आहे.» स्नेहलला त्याचं ते घाणेरडं बोलणं आणखी चाळवत होतं. «तुझा लवडा पण,» ती म्हणाली, «आत खोलवर जातोय.»

मग ती वर आली आणि त्याच्यावर बसली. आता ती वर होती, त्याचा लवडा तिच्या आत, आणि ती वरखाली होत होती. तिचे हात त्याच्या छातीवर होते. तो तिचे स्तन दाबत होता, तिच्या छातीवरून हात फिरवत होता. तिचा वेग वाढत होता. «मी येणार आहे,» ती म्हणाली. «मी पण,» तो म्हणाला.

तिचे केस तिच्या चेहऱ्यावर आले होते, घामाने ओले. प्रतीकने ते बाजूला केले आणि तिच्या ओठांचं चुंबन घेतलं, ती वरखाली होत असतानाच. त्यांच्या जिभा एकमेकांत गुंतल्या. तिच्या स्तनांची टोकं कडक झाली होती, आणि तो त्यांना बोटांनी चोळत होता. खोलीत फक्त त्यांच्या श्वासांचे आणि गादीच्या कुरकुरीचे आवाज होते.

त्याने तिला घट्ट धरलं आणि तिच्या आतच त्याचं वीर्य सोडलं. गरम वीर्य तिच्या आत पसरलं. स्नेहलचंही पाणी परत सुटलं, आणि ती त्याच्या अंगावर कोसळली. दोघंही घामाने भिजले होते, श्वास धापा टाकत होते. पंखा त्यांच्या अंगावर वारा घालत होता. काही क्षण कोणीच काही बोललं नाही.

«तुझा नवरा?» प्रतीकने विचारलं, अचानक गंभीर होत. स्नेहलने त्याच्याकडे पाहिलं. «नागपूरला आहे, परवा येईल,» ती म्हणाली, «आणि ही रात्र फक्त आपली आहे. तू विचार करू नकोस.» तिने त्याच्या ओठांवर बोट ठेवलं. «आता फक्त इथे रहा.» त्याने तिचं बोट चोखलं, आणि तिच्या अंगावर परत शहारा आला.

मग स्नेहल हसली. «वहिनीसाहेब कशी दिसते, कळलं का?» प्रतीक हसला, «कळलं. लय भारी.» तिने पाण्याची बाटली उचलली आणि दोघांनी अंग पुसलं. तिने साडी नेसली, त्याने कपडे घातले. रात्रीचे दोन वाजले होते. «मी लाइट्स संपवतो,» तो म्हणाला. «मी थांबते,» ती म्हणाली, «सजावट पूर्ण होईपर्यंत.»

दोघं खाली आले. प्रतीकने राहिलेले बल्ब लावले, स्नेहलने फुलांच्या माळा बांधल्या. पण आता प्रत्येक स्पर्शात वीज होती. तो तिच्या मागून गेला की त्याचा हात तिच्या कंबरेवरून फिरायचा. ती त्याला पाण्याचा ग्लास देताना मुद्दाम बोटं लावायची. काम संपत आलं होतं, पण दोघांनाही संपवायचं नव्हतं.

स्नेहलने एक झेंडूचं फूल उचललं आणि त्याच्या कानामागे खोचलं. «हिरो दिसतोयस,» ती म्हणाली. प्रतीकने तिला जवळ ओढलं आणि तिच्या गालावर फुलाचा स्पर्श केला. «तू पण,» तो म्हणाला. त्यांचे ओठ परत भेटले, या वेळी हळू, जणू वेळ थांबवायचा प्रयत्न करत. पण वेळ थांबत नव्हता, आणि पहाट जवळ येत होती.

पहाटेचे चार वाजले. फुलांच्या क्रेटमागे, जिथे ही रात्र सुरू झाली होती, प्रतीकने तिला ओढलं. «एकदा अजून,» तो म्हणाला. तिने विरोध केला नाही. तिने साडी वर केली आणि क्रेटला हात टेकले. तो तिच्या मागे आला, तिची पुच्ची परत ओली होती, आणि तो एका धक्क्यात आत शिरला.

यावेळी सगळं जलद होतं. त्याचे धक्के जोरात होते, तिच्या तोंडून आवाज बाहेर पडत होते जे ती दाबण्याचा प्रयत्न करत होती. क्रेट हलत होतं, फुलं सांडत होती. «लवकर,» ती कुजबुजली, «कोणीतरी येईल.» त्याने वेग आणखी वाढवला.

तिची साडी खांद्यावरून घसरली होती, ब्लाऊजचे दोन हुक उघडे होते. प्रतीकने एक हात पुढे आणला आणि तिचा स्तन दाबला, धक्के देत असतानाच. «शांत... शांत रहा,» ती स्वतःलाच सांगत होती, पण तिच्या तोंडून निघणारे आवाज थांबत नव्हते. क्रेटच्या लाकडाचा खरखरीत स्पर्श तिच्या हातांना जाणवत होता.

त्याने शेवटच्या क्षणी बाहेर काढलं आणि त्याचं वीर्य तिच्या मांड्यांवर सोडलं. स्नेहल थरथरत उभी होती, क्रेट धरून. दोघांनी घाईघाईत कपडे नीट केले. तिने त्याच्या शर्टचं बटण लावलं, त्याने तिचा पदर नीट केला. पक्ष्यांची किलबिल सुरू झाली होती, दूधवाल्याच्या सायकलची घंटा दूरवर वाजली.

प्रतीकने तिचा हात धरला. «उद्या रात्री परत थांबशील ना?» तो म्हणाला, «लाइट्स चेक करायला कोणीतरी हवंय.» स्नेहलने त्याच्याकडे पाहिलं, डोळ्यांत खोडकर चमक. «फक्त लाइट्ससाठी?» ती म्हणाली. तो हसला. ती गेटकडे वळली, तेवढ्यात पहिले कार्यकर्ते आत येताना दिसले.