मराठी वहिनी सेक्स कथा: उसाच्या शेतातली ती रात्र

"अगं, पाय हलवू नकोस. पट्टी बांधते आहे मी," प्रिया वहिनी म्हणाली, आणि सतीशने दात घट्ट धरले. ही मराठी वहिनी सेक्स कथा कोल्हापूरजवळच्या एका छोट्या गावात घडली, ऑक्टोबरच्या एका दुपारी, जिथे उसाच्या शेतात पाय मुरगळून सतीश जमिनीवर बसला होता आणि त्याची वहिनी त्याच्या घोट्याभोवती ओढणीचा फडका घट्ट बांधत होती.

सतीश तीस वर्षांचा. पुण्यात एका कंपनीत अकाउंटंट. आईच्या पित्ताच्या ऑपरेशनसाठी तो तीन दिवसांपूर्वी गावी आला होता. मोठा भाऊ, अनिल, एसटी महामंडळात ड्रायव्हर, सकाळी पाचला ड्युटीवर गेला होता आणि रात्री उशिरा येणार होता. घरात आई हॉस्पिटलमध्ये, भाऊ ड्युटीवर, आणि शेतात फक्त सतीश आणि प्रिया वहिनी.

"झालं," प्रिया म्हणाली, गाठ मारून. ती तेहतीस वर्षांची, गव्हाळ वर्ण, डोळे मोठे आणि बोलके. तिच्या कपाळावर घामाचे थेंब चमकत होते. "आता ऊठून बघ. वजन टाकता येतंय का?"

सतीशने तिच्या खांद्याचा आधार घेत उठण्याचा प्रयत्न केला. घोट्यात कळ आली आणि तो तिच्यावर कोसळलाच. प्रियाने त्याला सावरलं, तिचा एक हात त्याच्या पाठीभोवती, दुसरा त्याच्या छातीवर. तिचं शरीर त्याला चिकटलं, मऊ, गरम, घामाने ओलं. दोघंही एक क्षण तसेच थांबले.

"सॉरी वहिनी," सतीश म्हणाला, पण तो दूर झाला नाही.

"त्यात सॉरी कसला," प्रिया म्हणाली, पण तिचा आवाज थोडा खाली गेला होता. तिने त्याला हळूच सोडलं. "चल, माळ्यावरच्या खोलीत नेऊन झोपवते. बर्फ लावावा लागेल."

शेताच्या कडेला असलेल्या माळ्यावरची खोली, जिथे उसाची कापणीच्या दिवसांत मजूर झोपायचे. आत एक लोखंडी कॉट, त्यावर गादी, भिंतीवर एक आरसा आणि एक खिडकी जिथून उसाचं शेत दिसत होतं. प्रियाने सतीशला कॉटवर बसवलं आणि पाण्याची बाटली आणायला गेली.

सतीश कॉटवर बसून घोटा चोळत होता. त्याच्या मनात विचारांचं वादळ उठलं होतं. प्रिया वहिनी. त्याच्या भावाची बायको. लहानपणापासून तो तिला वहिनी म्हणून हाक मारत आला होता. पण आज, तिच्या स्पर्शात काहीतरी वेगळं होतं. की ते फक्त त्याच्या मनाचं खेळ होतं?

प्रिया पाण्याची बाटली आणि एक वाटी घेऊन आली. वाटीत बर्फाचे तुकडे नव्हते, पण थंड पाण्यात भिजवलेला फडका होता. ती कॉटच्या कडेला बसली, त्याचा पाय आपल्या मांडीवर घेतला आणि थंड फडका घोट्यावर ठेवला.

"अय्यो," सतीश कण्हला.

"सहन कर थोडं," प्रिया म्हणाली, फडका दाबत. तिची बोटं त्याच्या त्वचेवर फिरत होती, हळू, काळजीपूर्वक. तिचा पदर खांद्यावरून घसरला होता आणि तिच्या ब्लाउजचा गळा थोडा खोल दिसत होता. सतीशची नजर तिथे गेली आणि त्याने लगेच नजर हटवली. पण प्रियाने पाहिलं होतं.

तिने काहीच बोलली नाही. फक्त तिच्या ओठांवर एक हलकसं हसू उमटलं, जे सतीशने आरशात पाहिलं. त्याच्या छातीत धडधड वाढली.

"वहिनी," तो म्हणाला, "तू... तू खूप काळजी घेतेस."

"घरची माणसं आहोत आपण," प्रिया म्हणाली, पण तिची बोटं आता त्याच्या पोटरीवर वर सरकत होती, फडक्याच्या निमित्ताने. "सतीश, तू पुण्यात एकटा राहतोस. कोणीतरी असायला हवं तुझ्याबरोबर."

"कोणी मिळत नाही वहिनी," तो म्हणाला, तिच्या डोळ्यांत पाहत.

प्रिया थांबली. तिचा हात त्याच्या पोटरीवरच थांबला. खोलीत फक्त त्यांच्या श्वासांचा आवाज होता आणि बाहेर उसाच्या पानांची सळसळ.

"अनिल किती दिवसांपासून..." सतीशने वाक्य अर्धवट सोडलं. त्याला माहित होतं. अनिल दादा आणि वहिनीमध्ये गेल्या दोन वर्षांपासून काहीतरी बिघडलं होतं. दादा दारू प्यायला लागला होता. रात्री उशिरा यायचा. वहिनीच्या डोळ्यांतली उदासी सतीशने मागच्या खेपेसही पाहिली होती.

प्रियाचे डोळे पाणावले. तिने नजर खाली केली. "तुला सगळं माहित आहे का?"

सतीशने तिचा हात धरला. "वहिनी, मी तुझा दीर आहे. पण आधी मी तुझा मित्र आहे."

प्रिया त्याच्याकडे पाहत राहिली. मग हळूच, तिने आपला हात त्याच्या हातातून काढला नाही. उलट तिने त्याची बोटं घट्ट धरली.

"सतीश," ती कुजबुजली, "हे चुकीचं आहे."

"काय चुकीचं आहे?" त्याने विचारलं, तिच्या जवळ सरकत.

तिने उत्तर दिलं नाही. त्याऐवजी तिने आपले ओठ त्याच्या ओठांवर ठेवले. एक हलकसं, थरथरणारं चुंबन. मग ती मागे झाली, घाबरल्यासारखी.

"वहिनी," सतीश म्हणाला, तिचा चेहरा दोन्ही हातांत धरून, "घाबरू नकोस. मी आहे."

आणि मग त्याने तिला किस केलं, खरं किस, खोल, भुकेलेलं. प्रियाने पहिल्यांदा विरोध केला, तिचे हात त्याच्या छातीवर ढकलत होते, पण मग तिचा विरोध विरघळला आणि तिने त्याला घट्ट धरलं, तिचं तोंड उघडलं, तिची जीभ त्याच्या जिभेला भेटली. ती इतकी भुकेली होती की सतीशला धक्काच बसला.

त्याचे हात तिच्या पाठीवरून खाली सरकले, तिच्या ब्लाउजच्या हुकांवर आले. एक, दोन, तीन हुक उघडले आणि ब्लाउज सैल झालं. प्रियाने स्वतःच ब्लाउज काढून टाकलं, आणि तिची ब्रा पण. तिचे स्तन मोकळे झाले, मोठे, जड, घामाने चमकणारे, निप्पल ताठरलेले.

"बघू नकोस असं," प्रिया लाजत म्हणाली, हातांनी झाकण्याचा प्रयत्न करत.

"का? इतके सुंदर आहेत," सतीश म्हणाला, तिचे हात बाजूला करून. त्याने एक स्तन हातात घेतला, दाबला, मळला. प्रिया कण्हली. त्याने निप्पल तोंडात घेतला आणि चोखला, जोरात, आणि प्रियाची पाठ कमानदार झाली.

"सतीश... हळू..." ती कुजबुजली, पण तिची बोटं त्याच्या केसांत घट्ट रुतली होती, त्याला दूर ढकलत नव्हती, जवळ ओढत होती.

त्याने दुसरा स्तन चोखला, चावला हलकेच, आणि त्याचा एक हात तिच्या साडीच्या आत शिरला, तिच्या मांड्यांवरून वर सरकत. तिची निकर ओली होती, पूर्ण ओली. त्याची बोटं निकरच्या आत शिरली आणि तिच्या पुच्चीला स्पर्श केला.

"इतकी ओली वहिनी," तो तिच्या कानात कुजबुजला. "किती दिवसांपासून तहानलेली आहेस?"

प्रियाचे डोळे भरून आले, पण ती हसली, एक वेदनादायक हसू. "दोन वर्षं," ती म्हणाली. "दोन वर्षं कोणी हातही लावला नाही."

सतीशचं हृदय पिळवटलं. त्याने तिला घट्ट मिठी मारली. "आज मी आहे. आज रात्रभर मी आहे."

त्याने तिला कॉटवर झोपवलं, तिची साडी वर केली, निकर काढून टाकली. तिची पुच्ची त्याच्यासमोर उघडी होती, ओली, फुगलेली, तयार. त्याने दोन बोटं आत घातली आणि प्रिया ओरडली, तिचे पाय थरथरले.

"आत... आत घाल," ती विनवत होती. "बोटं नको. तुझा... तुझा लंड घाल."

सतीशने ऐकलं. त्याने आपली पँट काढली, अंडरवेअर काढली. त्याचा लंड ताठरलेला, लांब, जाड, टोकावर ओलावा चमकत होता. प्रियाने तो पाहिला आणि तिचे डोळे विस्फारले.

"इतका... मोठा," ती कुजबुजली, आणि तिने हात पुढे करून त्याला धरलं. तिची पकड घट्ट होती, अनुभवी. तिने त्याला हलवला, वर खाली, आणि सतीशने डोळे मिटले, आनंदाने कण्हत.

"वहिनी, तोंडात घे ना," त्याने विनवलं.

प्रिया खाली वाकली आणि त्याचा लंड तोंडात घेतला. तिने चोखला, तिची जीभ टोकाभोवती फिरवली, खोल घेतला, आणि सतीशचे पाय थरथरले. ती इतकी चांगली होती की त्याला वाटलं तो आत्ताच झडेल.

"बस वहिनी," तो हाफवत म्हणाला, तिला वर ओढत. "मला तुझ्या आत झडायचंय."

त्याने तिला कॉटवर झोपवलं, तिचे पाय पसरले, आणि एका धक्क्यात आपला लंड तिच्या पुच्चीत खोलवर घातला. प्रिया किंचाळली, तिची नखं त्याच्या पाठीत रुतली.

"हळू... हळू सतीश," ती म्हणाली, पण तिचे पाय त्याच्या कंबरेभोवती घट्ट आवळले गेले होते, त्याला खोलवर ओढत होते.

सतीशने हळू सुरुवात केली, खोल, लांब धक्के, प्रत्येक धक्का तिच्या आत काहीतरी हलवत होता. प्रियाचे स्तन प्रत्येक धक्क्याबरोबर हलत होते आणि त्याने खाली वाकून एक निप्पल तोंडात घेतला, धक्के न थांबवता.

"हो... हो... असंच," प्रिया कण्हत होती. "सतीश, जोरात. मला जोरात हवंय."

त्याने वेग वाढवला. कॉट करकरू लागली. भिंतीवरचा आरसा हलू लागला. बाहेर उसाची पानं वाऱ्यात हलत होती आणि खोलीत फक्त त्यांच्या शरीरांचे आवाज होते, त्वचा त्वचेवर आदळण्याचा आवाज, त्यांचे हाफरे श्वास, तिच्या कण्हण्या.

"वहिनी, तुझी पुच्ची... इतकी घट्ट," सतीश हाफवत म्हणाला. "इतकी गरम."

"तुझा लंड... इतका खोल जातोय," प्रिया म्हणाली, तिचे डोळे बंद, चेहरा आनंदाने विद्ध. "थांबू नकोस. थांबू नकोस सतीश."

त्याने तिला उचललं, तिला कॉटच्या कडेला बसवलं, स्वतः उभा राहून तिच्यात परत शिरला. या कोनात तो आणखी खोल गेला आणि प्रिया ओरडली, तिचं डोकं मागे गेलं. त्याने तिचे स्तन दोन्ही हातांत घेतले, दाबले, मळले, आणि धक्के मारत राहिला, जोरात, खोलवर.

"मी येणार आहे," प्रिया किंचाळली. "सतीश, मी..."

"ये," तो गुरगुरला. "माझ्या लंडावर झड, वहिनी."

ती झडली, तिचं शरीर थरथरलं, तिची पुच्ची त्याच्या लंडाभोवती आकुंचन पावली, आणि त्या दाबाने सतीश पण आला, त्याने बाहेर काढलं आणि त्याचं वीर्य तिच्या पोटावर, तिच्या स्तनांवर उडालं, गरम, पांढरं. दोघंही कोसळले, घामाने भिजलेले, हाफवत.

काही वेळ कोणीच काही बोललं नाही. मग प्रिया उठली, फडका ओला करून स्वतःला पुसलं, आणि सतीशला पण पुसलं, हळू, काळजीपूर्वक, जसं ती त्याची वहिनी होती, त्याची काळजी घेणारी.

"हे... हे परत नाही व्हायला हवं," ती म्हणाली, पण तिचा आवाज ठाम नव्हता.

सतीशने तिचा हात धरला. "वहिनी, खोटं बोलू नकोस. तुला पण हवंय. मला माहित आहे."

प्रिया त्याच्याकडे पाहत राहिली. मग तिने मान हलवली, हळू. "रात्री," ती कुजबुजली. "अनिल झोपल्यावर. माळ्यावर ये. पण कोणाला कळता कामा नये."

सतीशच्या छातीत आनंदाची लाट उसळली. "येईन," तो म्हणाला. "नक्की येईन."

ती गेली, साडी नीट करत, केस बांधत, परत तीच काळजी घेणारी वहिनी. सतीश कॉटवर पडून राहिला, घोट्याचा त्रास विसरून, फक्त रात्रीची वाट पाहत.

रात्र झाली. अनिल दादा साडेदहाला आला, जेवला, दारूच्या नशेत घोरायला लागला. घर शांत झालं. सतीश दबक्या पावलांनी माळ्यावर गेला. खोलीत दिवा मिणमिणत होता आणि प्रिया वाट पाहत होती, एका पातळ नायटीत, तिचे केस मोकळे.

"आलास," ती म्हणाली, आणि त्याला ओढून आत घेतलं, दार बंद केलं.

यावेळी लाज नव्हती, घाबरणं नव्हतं. प्रियाने स्वतःची नायटी काढली आणि नग्न उभी राहिली, दिव्याच्या प्रकाशात तिचं शरीर चमकत होतं. सतीशने तिला उचललं आणि कॉटवर टाकलं, तिच्यावर कोसळला.

त्याने तिची पुच्ची चाटली, तिचा दाणा जिभेने चोखला, आणि प्रिया उशीत तोंड दाबून किंचाळत होती, तिचे पाय त्याच्या डोक्याभोवती आवळलेले. तिने दोनदा तोंडाने झडवलं, तिचा रस त्याच्या जिभेवर, आणि मग तिने त्याला वर ओढलं.

"आत ये," ती म्हणाली. "पूर्ण आत."

तो तिच्यात शिरला आणि यावेळी त्यांनी हळू केलं नाही. ती त्याच्यावर चढली, त्याच्या लंडावर बसली, वर खाली होत राहिली, तिचे स्तन त्याच्या चेहऱ्यासमोर हलत होते. तो त्यांना चोखत होता, चावत होता, आणि ती त्याला घोड्यासारखी स्वार होत होती, वेग वाढवत.

"बघ मला," तिने आज्ञा केली, आणि त्याने पाहिलं, तिचा चेहरा आनंदाने उजळलेला, तिचे डोळे त्याच्यात खिळलेले. "सांग, मी कशी दिसते?"

"जगातली सगळ्यात सुंदर बाई," तो हाफवत म्हणाला, तिची कंबर धरून, तिच्यात वर धक्के मारत.

ती झडली, थरथरत, त्याच्या छातीवर कोसळली, आणि त्याने तिला पालथी केली, मागून घेतलं, तिचे केस मुठीत धरून, दुसऱ्या हाताने तिचा दाणा चोळत, तिच्यात धक्के मारत राहिला, जोपर्यंत ती उशीत ओरडत नव्हती आणि तो तिचं नाव ओरडत तिच्यातच झडला, गरम वीर्य तिच्या पुच्चीत खोलवर.

नंतर ते एकमेकांच्या मिठीत पडून राहिले, घामाने भिजलेले, खोलीत फक्त त्यांचे श्वास आणि बाहेर रातकिड्यांचा आवाज. प्रियाने त्याच्या छातीवर डोकं ठेवलं आणि त्याच्या हृदयाचे ठोके ऐकले.

"सतीश," ती म्हणाली, "तू पुण्याला परत जाशील. मग?"

सतीशने तिच्या केसांतून हात फिरवला. "मग मी परत येईन वहिनी," तो म्हणाला. "आईला भेटायला महिन्यातून एकदा येईन. आणि प्रत्येक वेळी... माळ्यावरची खोली आपली असेल."

प्रिया हसली, एक खरं हसू, दोन वर्षांनंतरचं पहिलं. "माळ्यावरची खोली," ती म्हणाली. "आपली खोली."

बाहेर उसाचं शेत वाऱ्यात हलत होतं, आणि खोलीत दिवा मिणमिणत होता, आणि प्रिया वहिनीने सतीशचा हात धरला, घट्ट, जसं ती त्याला कधीच सोडणार नव्हती. आणि सतीशने ठरवलं, पुण्याचं तिकीट काढताना तो परतीचं तिकीट पण काढेल, कारण आता त्याला गावी यायचं एक कारण मिळालं होतं, एक गुपित कारण, जे फक्त उसाच्या शेताला आणि माळ्यावरच्या खोलीला माहित होतं.