मराठी नर्स सेक्स कथा: ठाण्याच्या रात्रीची ड्युटी

रात्रीचे २:४० वाजले होते. वॉर्ड नंबर ४ मधला मॉनिटर एकदम किंचाळला. पूजा शिंदे धावतच वॉर्डात शिरली, तिच्या मागोमाग डॉक्टर निखिल देशमुख. पेशंटच्या छातीवरची लीड सैल झाली होती. फक्त तेवढंच. दोघांनी एकमेकांकडे पाहिलं आणि कॉरिडॉरमध्ये येऊन हसू फुटलं. "वाचलो," निखिल म्हणाला, कपाळावरचा घाम पुसत. "आजची रात्र संपायचं नाव घेत नाहीये." आणि हीच ती रात्र होती जिची मराठी नर्स सेक्स कथा आजही त्या हॉस्पिटलच्या कॉरिडॉरमध्ये कुजबुजली जाते.

पूजा ठाण्याच्या सिव्हिल हॉस्पिटलमध्ये सहा वर्षांपासून स्टाफ नर्स होती. एकोणतीस वर्षांची, दिसायला साधी पण नजरेत काहीतरी होतं. तिचा नवरा ट्रक ड्रायव्हर होता. महिन्यातून चार दिवस घरी यायचा, बाकीचे दिवस रस्त्यावर. निखिल देशमुख सत्तावीस वर्षांचा ज्युनियर रेसिडेंट होता. सहा महिन्यांपूर्वीच जॉइन झाला होता. देखणा, हुशार, आणि गेल्या महिन्याभरापासून पूजाच्या राउंड्सची वाट पाहणारा.

तीन वाजता दोघं पँट्रीत भेटले. चहा. हॉस्पिटलचा कडक, गोड चहा. "डॉक्टर साहेब, तुम्ही अजून झोपला नाहीत?" पूजाने विचारलं, कप पुढे करत. "ऑन कॉल रूममध्ये झोप येत नाही," निखिल म्हणाला. मग थोडं थांबून, नजर चुकवत, "खरं सांगू? तुमच्या राउंडची वेळ झाली की झोप उडते." पूजाच्या ओठांवर हसू आलं. "असं? मग तर तुम्हाला रोजच जागरण होणार."

"गर्लफ्रेंड आहे का?" पूजाने अचानक विचारलं, चहाचा घोट घेत. निखिल थबकला. "नाही. हॉस्पिटल सोडून वेळच मिळत नाही." "खोटं," पूजा हसली. "वेळ काढायचा असतो, डॉक्टर साहेब." तिने टेबलावरून त्याचा हात घेतला. तिची बोटं त्याच्या बोटांत गुंतली. एक सेकंद. दोन सेकंद. मग तिने सोडलं. पण त्या स्पर्शाची उष्णता दोघांच्याही हातात रेंगाळली.

तिच्या बोलण्यातली खोडकर छटा निखिलने ओळखली. गेल्या महिन्याभरात असेच छोटे छोटे क्षण साचत आले होते. औषध देताना बोटांचा स्पर्श. फाईल देताना नजरेची भेट. कॉरिडॉरमध्ये खांद्याला खांदा लागणं. आजची रात्र वेगळी होती. सीनियर सुट्टीवर होत्या. वॉर्डात फक्त तीन स्टेबल पेशंट. आणि दोघांमध्ये महिनाभर साचलेली आग.

"इंजेक्शन संपलंय. स्टोअर रूममधून आणते," पूजा म्हणाली, उठत. निखिलही उठला. "मी पण येतो. स्टॉक चेक करायचाय." दोघांनाही माहित होतं की स्टॉकचं कारण फक्त बहाणा आहे. स्टोअर रूमच्या अरुंद जागेत ट्यूबलाईटचा पांढरा प्रकाश होता. पूजा शेल्फपाशी वाकली. निखिलने दरवाजा अर्धा लावला.

तिने मागे वळून पाहिलं. तो अगदी जवळ उभा होता. त्याच्या श्वासाचा आवाज तिला ऐकू येत होता. "निखिल..." तिचा आवाज घोगरा झाला. त्याने तिचं मनगट धरलं. तिने हात सोडवला नाही. उलट तिने त्याचा हात आपल्या कमरेवर ठेवला. "महिनाभरापासून हेच चाललंय," ती म्हणाली. "बघणं, स्पर्श, आणि मग पळून जाणं. आज पळायचं नाही."

त्याने तिला ओढून घेतलं. पहिलं चुंबन घाईचं होतं, भुकेलं. तिचे ओठ त्याच्या ओठांवर दाबले गेले. तिची जीभ त्याच्या तोंडात शिरली. त्याचे हात तिच्या युनिफॉर्मवरून फिरू लागले. तिच्या पाठीवर, तिच्या कमरेवर. तिने त्याचा अ‍ॅप्रनचा खिसा पकडला आणि त्याला शेल्फला टेकवलं. "हळू," ती म्हणाली, पण तिचा श्वासच तिचा खोटारडेपणा उघड करत होता.

त्याने तिच्या युनिफॉर्मची वरची दोन बटणं उघडली. तिचा गळा, तिच्या छातीचा वरचा भाग उघडा पडला. त्याने तिथे चुंबनांचा वर्षाव केला. तिच्या मानेखाली, तिच्या हनुवटीवर. पूजाने डोकं मागे टेकवलं, शेल्फच्या कडेला. "हो... तिथेच..." तिचे हात त्याच्या केसांत होते. त्याला आणखी खाली दाबत होते.

त्याने तिची ब्रा वर सरकवली. तिचे स्तन बाहेर आले, गोल, भरलेले. त्याने एका स्तनाग्राला तोंडात घेतलं. चोखलं. हलकंसं चावलं. पूजाच्या तोंडून एक दाबलेली किंकाळी बाहेर पडली. तिने स्वतःचं तोंड हाताने दाबलं. "शांत," ती हसली. "पेशंट झोपलेत." पण तिचं शरीर शांत नव्हतं. तिची कंबर हलत होती, त्याच्याकडे झुकत होती.

पूजाने त्याची पँटची चेन खाली ओढली. त्याचा लंड बाहेर आला, ताठ, तापलेला. तिने त्याला हातात घेतलं. तिची पकड घट्ट होती, अनुभवी. तिने त्याला हलवलं, वर खाली. मग ती गुडघ्यांवर बसली. स्टोअर रूमच्या थंड फरशीवर. तिने त्याला तोंडात घेतलं. निखिलने शेल्फ धरली. "पूजा... अहह..."

तिने त्याला चोखलं. खोलवर घेतलं, बाहेर काढलं. तिची जीभ त्याच्या टोकावर फिरत होती. तिचा एक हात त्याच्या गोट्या चोळत होता. निखिलचे पाय थरथरत होते.

तिने त्याला आणखी खोल घेतलं. तिचा घसा त्याला घट्ट धरत होता. निखिलने तिचे केस पकडले, हलकेच. तिची गती वाढली. त्याच्या पोटात आग पसरत होती. "थांब," तो कण्हला. "नाहीतर इथेच..." तिने डोळे वर करून त्याच्याकडे पाहिलं. त्या नजरेत आव्हान होतं. मग तिने त्याला सोडलं. तो धापा टाकत होता. ती उभी राहिली, ओठ पुसत, विजयी हसू चेहऱ्यावर.

पूजाने त्याच्या ओठांवर बोट ठेवलं. "इथे नाही," ती म्हणाली. "इथे खूप धोका आहे." तिच्या डोळ्यांत मात्र धोक्याची भीती नव्हती, तर धोक्याची मजा होती. तिने त्याची चेन वर केली, स्वतःचा युनिफॉर्म नीट केला, आणि दरवाजा उघडून आधी बाहेर पडली. निखिल तिच्या मागे येताना त्याच्या छातीत धडधड सुरूच होती.

"ऑन कॉल रूम," पूजा म्हणाली, उठत, ओठ पुसत. "दरवाजाला कडी आहे." ती आधी बाहेर पडली. तो दोन मिनिटांनी. ऑन कॉल रूममध्ये एकच पलंग होता, भिंतीला लागून. ट्यूबलाईट बंद होती. फक्त कॉरिडॉरमधून येणारा फिका प्रकाश. पूजाने दरवाजा आतून बंद केला. कडीचा आवाज खोलीत घुमला.

त्या आवाजासरशी दोघांमधलं काहीतरी तुटलं. संयम नावाची गोष्ट संपली. निखिलने तिला पलंगावर ढकललं. ती पडली, हसत. त्याने तिचा युनिफॉर्म वर ओढला. तिची पँटी ओली होती, पूर्ण भिजलेली. त्याने ती काढून फेकली. तिची चूत त्याच्यासमोर उघडी होती, ओली, तापलेली. त्याने दोन बोटं आत सारली.

"आह..." पूजा पलंगावर वाकडी झाली. त्याची बोटं आत बाहेर होत होती. तिच्या चूतीतून आवाज येत होता, ओला, चिकट. त्याने तिचा दाणा शोधला. गोल गोल चोळला. पूजाने उशी दाताखाली धरली. तिचे पाय त्याच्या खांद्यांवर आले. "आत ये," ती म्हणाली. "आता. याच क्षणी."

निखिलने स्वतःचे कपडे काढले. तो तिच्यावर आला. तिने त्याचा लंड पकडून आपल्या चूतीवर ठेवला. तो एका धक्क्यात आत गेला. खोलवर. पूजा ओरडली, उशीत तोंड खुपसून. तो हलू लागला. हळू, खोल धक्के. पलंगाची कुरकुर खोलीत वाजत होती. त्यांच्या श्वासांचे आवाज एकमेकांत मिसळत होते.

तिने त्याला घट्ट धरलं. तिचे पाय त्याच्या कमरेभोवती. प्रत्येक धक्क्यावर ती त्याला आणखी आत ओढत होती. "जोरात," ती म्हणाली. "घाबरू नकोस. इथे कोणी येणार नाही." त्याने वेग वाढवला. त्याचा घाम तिच्या अंगावर टपकत होता. तिचे स्तन प्रत्येक धक्क्यावर हलत होते. त्याने त्यांना तोंडात घेतलं, चोखत राहिला, धक्के देत राहिला.

मग पूजाने त्याला ढकललं. तो पलंगावर पडला. ती त्याच्यावर चढली. तिने त्याचा लंड पकडून स्वतःत घेतला आणि हलू लागली. वर खाली. तिचे हात त्याच्या छातीवर होते, तिचे केस त्याच्या चेहऱ्यावर पडत होते. "असं बघ," ती म्हणाली, "माझ्याकडे बघ." त्याने तिच्या कमरेला धरलं. तिचा वेग वाढत गेला. पलंगाची कुरकुर वाढत गेली. दोघांच्या श्वासांची गती एक झाली.

तिचा कळस जवळ आला. तिला जाणवलं. तिची चूत त्याच्या लंडाभोवती आक्रसू लागली. "येतंय... माझं येतंय..." तिचं शरीर ताठलं, मग थरथरलं. एक मोठी, दाबलेली किंकाळी उशीत विरली. तिच्या नखांनी त्याची पाठ ओरबाडली. त्याच क्षणी तोही सुटला. तिच्या आत. गरम. खोल. तो तिच्यावर कोसळला. दोघं घामाने भिजले होते.

काही मिनिटं कोणी काही बोललं नाही. फक्त श्वास. मग पूजा हसली. "साडेतीन वाजले," ती म्हणाली, भिंतीवरच्या घड्याळाकडे पाहत. "राउंडची वेळ." दोघांनी घाईघाईत कपडे चढवले. केस नीट केले. आरशात पाहिलं. कोणी सांगू शकलं नसतं की पाच मिनिटांपूर्वी त्या खोलीत काय घडलं. फक्त पूजाच्या गालावरची लाली आणि निखिलच्या मानेवरचा चावा खूण सांगत होता.

राउंड शांत पार पडला. पेशंट झोपले होते. दोघं प्रोफेशनल चेहऱ्याने वॉर्डात फिरले. पण प्रत्येक वेळी नजर भेटली की पूजाच्या ओठांवर ते हसू येत होतं. चार वाजून पंधरा मिनिटांनी तिने त्याला खूण केली. डोळ्यांनी. टेरेसकडे. तो समजला.

टेरेसवर थंड वारा होता. खाली ठाणं झोपलं होतं, दिव्यांचे ठिपके. पूजा रेलिंगला टेकून उभी होती. निखिल मागून आला. त्याने तिला मागून मिठी मारली. तिच्या युनिफॉर्मचा स्कर्ट त्याने वर सरकवला. तिची पँटी त्याने खाली ओढली. ती तशीच उभी राहिली, रेलिंग धरून, वाऱ्यात.

तो तिच्या मागून आत शिरला. उभ्यानं. एका धक्क्यात. पूजाने रेलिंग घट्ट धरली. "हो..." वाऱ्याने तिचे केस उडत होते. त्याने तिचे नितंब पकडले आणि जोरजोरात धक्के देऊ लागला. त्यांच्या आवाजांना वाऱ्याने नेलं. तिची चूत ओली होती, तयार होती. प्रत्येक धक्का खोल, घाईचा.

त्याने तिचा एक स्तन युनिफॉर्मवरूनच दाबला. दुसऱ्या हाताने तिचा दाणा चोळला. पूजा पुढे झुकली, रेलिंगवर. तिचा कळस आला, वेगानं, विजेसारखा. तिचे पाय लटपटले. त्याने तिला सावरलं, तिच्यातच राहून. मग तोही सुटला, तिच्या आत, तिच्या मानेवर तोंड ठेवून, तिचं नाव घेत.

दोघं काही क्षण तसेच उभे राहिले. वारा वाहत होता. खाली शहराचे दिवे लुकलुकत होते. पूजाने आपला स्कर्ट नीट केला. निखिलने तिच्या गालावर एक हलकं चुंबन घेतलं. "तू वेडी आहेस," तो म्हणाला. "तुझ्यामुळेच," ती हसली. तिच्या हसण्यात थकवा होता आणि तृप्तीही.

खाली येताना जिन्यात कोणी नव्हतं. पाच वाजले होते. "एक तास आहे शिफ्ट बदलायला," पूजा म्हणाली. तिच्या डोळ्यांत अजूनही तीच आग होती. ऑन कॉल रूमचं दार परत बंद झालं. यावेळी घाई नव्हती. यावेळी काहीतरी वेगळं होतं. हक्काचं.

पूजा त्याच्यावर बसली. हळू हळू खाली झाली. त्याला पूर्ण आत घेतलं. मग ती हलू लागली. संथ, खोल गती. तिचे हात त्याच्या छातीवर होते. तिचे डोळे त्याच्या डोळ्यांत. "बघ," ती म्हणाली. "कोणताही अंधार नाही. कोणतीही भीती नाही. फक्त तू आणि मी." त्याने तिचे नितंब पकडले आणि तिला वेग दिला. खोली त्यांच्या आवाजांनी भरली. मोकळी. बिनधास्त.

तिचा वेग वाढत गेला. तिचे स्तन हलत होते. त्याने त्यांना पकडलं, चोळलं. तिची चूत त्याला घट्ट धरत होती, सोडत होती. "मी... मी..." तिचे शब्द तुटत होते. मग ती कोसळली त्याच्यावर, थरथरत, किंचाळत. त्याने तिला उलटवलं. तिला गुडघ्यांवर घेतलं. मागून आत गेला. जोरात. शेवटचे धक्के. तो सुटला, ओरडत, तिचं नाव घेत.

दोघं पलंगावर पडून राहिले. पूजाचं डोकं त्याच्या छातीवर होतं. त्याच्या हृदयाचे ठोके तिला ऐकू येत होते. "माझा नवरा परवा येणार आहे," ती म्हणाली, शांतपणे. "चार दिवसांसाठी." निखिल काही बोलला नाही. त्याने फक्त तिच्या केसांत हात फिरवला. दोघांनाही माहित होतं. ही रात्र त्यांची होती. उद्याचं उद्या पाहू.

पाच वाजून पन्नास मिनिटं. दोघांनी युनिफॉर्म नीट केले. केस विंचरले. पूजा आरशात पाहून हसली. "लिपस्टिक पुसली गेलीये," ती म्हणाली. तेवढ्यात दारावर टकटक झाली. दिवसपाळीची नर्स. "पूजा ताई, हँडओव्हर?" "आले!" तिने दरवाजा उघडला. चेहरा पूर्ण प्रोफेशनल.

हँडओव्हरच्या वेळी दोघं एकमेकांना टाळत होते, पण प्रत्येक वेळी नजर भेटली की दोघांच्याही चेहऱ्यावर तेच गुपित हसू येत होतं. दिवसपाळीच्या नर्सला काहीच कळलं नाही. तिला काय कळणार? रात्रीच्या त्या चार तासांत जे घडलं, ते फक्त दोघांचं होतं. फक्त त्यांचं.

निखिल कॉरिडॉरमध्ये उभा होता, फाईल हातात. ती त्याच्या शेजारून गेली. कोणी पाहिलं नाही तेव्हा ती थांबली, अगदी एका सेकंदासाठी. "उद्या परत नाईट ड्युटी आहे माझी," ती कुजबुजली, पुढे न पाहता. निखिलच्या ओठांवर हसू आलं. "मग उद्या परत भेटू," तो म्हणाला.