मराठी वहिनी पानू: पहिल्या भेटीच्या आठवणीत वहिनी दीराकडून झवली

तीन वर्षांपूर्वीच्या लग्नाची ती संध्याकाळ आजही स्नेहाच्या डोळ्यांसमोर होती, आणि तिथेच या मराठी वहिनी पानू कथेची सुरुवात झाली होती। तेव्हा ओंकारने तिला मंडपाच्या मागे गाठले होते आणि कानात कुजबुजला होता, वहिनी, तुम्ही आज खूप सुंदर दिसताय। स्नेहाने त्याला खोटा राग दाखवला होता, पण तिच्या गालावरची लाली लपली नव्हती।

त्या लग्नाच्या रात्री मंडपाच्या मागे ओंकारने तिला एक गुलाब दिले होते। स्नेहाने ते गुलाब आपल्या पुस्तकात ठेवले होते आणि ते अजूनही तिच्या कपाटात होते। त्या रात्री निखिल मित्रांसोबत गप्पा मारत होता आणि स्नेहा एकटी गच्चीवर उभी होती। ओंकार तिथे आला होता आणि त्याने तिला विचारले होते, वहिनी, तुम्ही एकट्या का उभ्या आहात। स्नेहाने म्हटले होते, गर्दीतही माणूस एकटा असतो, ओंकार।

त्या रात्री ओंकारने तिचा हात धरला होता आणि तिच्या हातावर एक चुंबन दिले होते। स्नेहाने हात मागे घेतला होता, पण त्या चुंबनाची ऊब तिला रात्रभर जाणवत होती। दुसऱ्या दिवशी सकाळी जेव्हा सगळे पाहुणे निघून गेले, तेव्हा स्नेहाने ओंकारला शोधले, पण तो आधीच निघून गेला होता। तेव्हापासून स्नेहाच्या मनात ओंकारबद्दल एक अपूर्ण इच्छा राहिली होती, जी तीन वर्षे ती दाबून ठेवत होती।

आता तीन वर्षांनंतर पुण्याच्या त्याच घरात स्नेहा एकटी राहत होती। तिचा नवरा निखिल मुंबईत नोकरीसाठी गेला होता आणि आठवड्यातून फक्त एकदा येत होता। ओंकार, म्हणजे तिचा दीर, आता पंचवीस वर्षांचा झाला होता आणि पुण्यातच नोकरी करत होता। तो काही दिवसांसाठी त्याच घरात राहायला आला होता। संध्याकाळी स्नेहा स्वयंपाकघरात भाकरी करत होती आणि ओंकार दारात उभा राहून तिला पाहत होता।

ओंकार म्हणाला, वहिनी, तुम्ही अजूनही तशीच दिसता, जशी लग्नात दिसत होतात। स्नेहाने हसून म्हटले, दीरजी, तुम्ही अजूनही तसेच खोडकर आहात। ओंकार आत आला आणि म्हणाला, वहिनी, मी तुम्हाला एक गोष्ट सांगू का, त्या लग्नाच्या रात्री मी तुमच्याबद्दल स्वप्न पाहिले होते। स्नेहाचा हात थांबला, तव्यावरची भाकरी जळायला लागली, पण तिला ते कळलेच नाही।

स्नेहाने भाकरी तव्यावरून उचलली आणि म्हणाली, ओंकार, अशा गोष्टी बोलू नयेत। ओंकार तिच्या जवळ आला आणि म्हणाला, वहिनी, तीन वर्षे झाली, तुम्ही माझ्यापासून का पळता। स्नेहाने त्याच्या डोळ्यात पाहिले आणि तिला तिच्या मनातली इच्छा लपवता आली नाही। तिने हळूच म्हटले, कारण मला भीती वाटते, ओंकार, ही भीतीच मला तुझ्याकडे ओढते।

जेवणानंतर दोघे गच्चीवर गेले। पुण्याची संध्याकाळची हवा थंड होती आणि आकाशात तारे चमकत होते। स्नेहाने ओंकारला सांगितले की निखिल गेल्यापासून घर किती शांत झाले आहे। ती म्हणाली, दिवसभर मी एकटीच असते, फक्त भांडी आणि टीव्ही हेच माझे साथीदार असतात। ओंकार म्हणाला, वहिनी, आता मी आलो आहे, तुम्ही एकट्या नाहीत।

स्नेहाने ओंकारला विचारले, तू माझ्याबद्दल खरेच असे वाटते का, की फक्त बोलतोस। ओंकारने तिचा हात धरला आणि म्हणाला, वहिनी, तीन वर्षांपासून मी हेच वाटत आलो आहे, फक्त सांगण्याची हिंमत नव्हती। स्नेहाचे डोळे पाणावले, पण ती हसली। ती म्हणाली, हिंमत तर आज तू दाखवलीस, ओंकार।

ओंकारने आकाशाकडे पाहिले आणि म्हणाला, वहिनी, लग्नासाठी मनात कोणी असावे लागते, आणि माझ्या मनात फक्त एकच व्यक्ती आहे। स्नेहाने त्याचा हात घट्ट धरला आणि म्हणाली, ओंकार, तू मला पुन्हा लाजवलेस। त्या क्षणी गच्चीवर फक्त दोघांच्या श्वासांचा आवाज होता आणि दूर कुठेतरी कुत्रा भुंकत होता।

ओंकारने स्नेहाला आपल्याकडे ओढले आणि तिच्या ओठांवर आपले ओठ ठेवले। त्या चुंबनात तीन वर्षांची वाट पाहणे होते, तीन वर्षांची इच्छा होती। स्नेहाने त्याच्या ओठांना चावले आणि ओंकारने तिची कंबर आणखी घट्ट धरली। दोघांच्या श्वासांची उष्णता गच्चीच्या थंड हवेत मिसळत होती। स्नेहाने त्याला दूर ढकलण्याचा प्रयत्न केला, पण तिचे हात त्याच्या खांद्यावरच राहिले।

बेडरूममध्ये ओंकारने दरवाजा बंद केला आणि स्नेहाला भिंतीला लावले। तिने त्याच्या शर्टची बटणे उघडली आणि त्याच्या छातीवर हात फिरवला। ओंकारने तिची साडी खांद्यावरून सरकवली आणि तिच्या गळ्यावर चुंबने दिली। स्नेहाने मान मागे झुकवली आणि म्हणाली, होय ओंकार, असेच, मला खूप दिवसांपासून कोणी असे स्पर्श केले नाही।

ओंकारने तिच्या पाठीवर हात फिरवला आणि तिच्या ब्लाउजचा हुक हळूहळू उघडला। स्नेहाने त्याला थांबवले नाही, उलट तिने त्याचा हात आपल्या छातीवर ठेवला। तिचा श्वास गरम होत होता आणि तिच्या गालावर लाली पसरली होती। ओंकारने तिच्या कानात कुजबुजले, वहिनी, तुम्ही आज खूप सुंदर दिसताय, अगदी लग्नाच्या रात्रीसारख्या। स्नेहाने त्याचे ओठ पुन्हा आपल्या ओठांवर घेतले।

ओंकारने तिचा ब्लाउज उघडला आणि तिचे स्तन आपल्या हातात घेतले। तिची निप्पल्स कडक झाली होती आणि स्नेहाचा श्वास वेगवान झाला होता। ओंकारने एक निप्पल तोंडात घेतले आणि हळूहळू चोखू लागला। स्नेहाने त्याचे केस धरले आणि म्हणाली, आणखी जोरात, ओंकार, मला पूर्ण हवे आहे।

स्नेहाने ओंकारची पँट उघडली आणि त्याचा लंड बाहेर काढला। तो पूर्णपणे कडक होता आणि त्याच्या शिरा फुगल्या होत्या। स्नेहाने तो हातात धरून हळूहळू हलवायला सुरुवात केली। ओंकारने डोळे बंद केले आणि म्हणाला, वहिनी, तुमच्या हातात जादू आहे। स्नेहा खाली बसली आणि लंड तोंडात घेतला। तिची जीभ लंडावर फिरत होती आणि ओंकारचा श्वास अडखळत होता।

काही वेळाने ओंकारने स्नेहाला उठवले आणि बेडपर्यंत नेले। त्याने तिची साडी पूर्णपणे उघडली आणि तिला बेडवर झोपवले। स्नेहाची पुच्ची पूर्णपणे ओली होती आणि तिच्या मांडीवर पाण्याची चमक दिसत होती। ओंकारने आपली बोटे तिच्या पुच्चीवर ठेवली आणि हळूहळू आत बाहेर करू लागला। स्नेहाने बेडशीट मुठीत आवळले आणि म्हणाली, आता तडपवू नकोस, आत घाल।

ओंकारने आपला लंड तिच्या पुच्चीच्या तोंडावर ठेवला आणि एकाच धक्क्यात पूर्ण आत घातला। स्नेहाची किंकाळी तिच्या गळ्यातच अडकली आणि तिने ओंकारची पाठ नखांनी धरली। ओंकारने हळूहळू धक्के द्यायला सुरुवात केली आणि प्रत्येक धक्क्याबरोबर स्नेहाच्या उसाश्या वाढत गेल्या। बेडचा आवाज आणि दोघांच्या श्वासाचा आवाज त्या खोलीत घुमत होता।

स्नेहाने आपले पाय ओंकारच्या कंबरेभोवती गुंडाळले आणि प्रत्येक धक्क्याला आपली कंबर उचलून उत्तर देऊ लागली। ओंकारने तिचे स्तन तोंडात घेतले आणि चोखत धक्क्यांचा वेग वाढवला। स्नेहाचे शरीर घामाने भिजले होते आणि तिचे डोळे बंद होते। ती म्हणाली, ओंकार, मी झडणार आहे, थांबू नकोस। ओंकार म्हणाला, मीही तिथेच आहे, एकत्र झडूया।

दोघे एकत्र झडले। स्नेहाचे शरीर थरथरले आणि तिच्या पुच्चीने ओंकारचा लंड घट्ट पकडला। ओंकारने आपले सर्व पाणी तिच्या पुच्चीच्या आतच सोडले आणि तिच्यावरच निपचित पडला। काही वेळ दोघे तसेच पडून राहिले, एकमेकांचे ठोके ऐकत। स्नेहा ओंकारच्या केसांत बोटे फिरवत म्हणाली, आता मला कोणताही पश्चात्ताप नाही, ही संध्याकाळ माझ्या आयुष्यातली सर्वात संस्मरणीय संध्याकाळ आहे।

थोडा आराम केल्यानंतर स्नेहाने कूस बदलली आणि ओंकारवर आली। ती म्हणाली, आता माझी वेळ आहे, तू फक्त पडून राहा। ओंकारने हसत हात डोक्यामागे घेतले। स्नेहाने त्याचा लंड पुन्हा हातात घेतला आणि हळूहळू चोळायला लागली। काही क्षणांत तो पुन्हा कडक झाला आणि स्नेहाने तो आपल्या पुच्चीत स्वतःच घातला।

स्नेहाने आपली कंबर वर खाली करायला सुरुवात केली। तिचे स्तन प्रत्येक उडीबरोबर हलत होते आणि ओंकारने ते हातांनी धरले। स्नेहाचा वेग हळूहळू वाढत गेला आणि तिच्या तोंडातून सतत उसाशे निघत होते। तिने ओंकारच्या छातीवर हात ठेवले आणि डोळे बंद करून पूर्णपणे त्या भावनेत बुडून गेली। ओंकारने खालून धक्के द्यायला सुरुवात केली तेव्हा स्नेहाची किंकाळी निघाली।

यावेळी झडणे हळूहळू आले, जसे लाटा किनाऱ्यावर आदळतात। स्नेहाचे शरीर थरथरू लागले आणि तिने ओंकारचे खांदे घट्ट धरले। ओंकारनेही आपली कंबर उचलून शेवटचे धक्के दिले आणि दोघे दुसऱ्यांदा एकत्र झडले। स्नेहा ओंकारच्या छातीवरच कोसळली आणि दोघे धापा टाकत एकमेकांकडे पाहू लागले। स्नेहा म्हणाली, आता मला कोणताही पश्चात्ताप नाही, ही रात्र माझ्या आयुष्यातली सर्वात सुंदर रात्र आहे।

थोड्या वेळाने दोघे उठले आणि कपडे घालू लागले। स्नेहाने आरशासमोर उभे राहून आपली साडी नीट केली आणि कुंकू लावले। ओंकारने मागून येऊन तिच्या खांद्यावर हात ठेवला आणि म्हणाला, वहिनी, पुढच्या वेळी आपण बाहेर कुठेतरी भेटू, जिथे कोणीही अडथळा नसेल। स्नेहाने आरशातच त्याच्या डोळ्यात पाहिले आणि हसली। ती म्हणाली, पुढच्या वेळी साडी मी नवीन घालून येईन।

त्या रात्रीनंतर स्नेहाच्या वागण्यात एक नवीन आत्मविश्वास आला। ती आता ओंकारसमोर लाजत नव्हती, उलट मुद्दाम त्याला चिडवत होती। एकदा स्वयंपाकघरात तिने ओंकारच्या हातात वाटी देताना त्याची बोटे धरली आणि हसली। ओंकारने तिच्याकडे पाहिले आणि म्हणाला, वहिनी, तुम्ही आता खूप धाडसी झालात। स्नेहा म्हणाली, धाडस तूच शिकवलेस, ओंकार।

दुसऱ्या दिवशी सकाळी स्नेहाने ओंकारसाठी खास नाश्ता बनवला। ओंकारने तिला स्वयंपाकघरात गाठले आणि तिच्या गालावर चुंबन दिले। स्नेहा लाजली आणि म्हणाली, कोणी पाहील, सावध राहा। ओंकार म्हणाला, वहिनी, आता सावध राहण्याचे दिवस संपले, आता फक्त आपण दोघे आहोत। स्नेहाने त्याला मिठी मारली आणि म्हणाली, तू माझ्या आयुष्यात परत आलास, हेच माझे नशीब आहे।

एका दुपारी स्नेहा बाजारात गेली होती आणि ओंकार तिला अचानक भेटला। दोघांनी एकत्र चहा प्यायला आणि बाजारातून चालत घरी आले। रस्त्यात ओंकारने तिचा हात धरला आणि स्नेहाने तो झटकला नाही। घरी पोहोचल्यावर स्नेहा म्हणाली, रस्त्यात असे करणे धोकादायक आहे, कोणी पाहिले असते। ओंकार म्हणाला, वहिनी, धोका तर आपल्या नात्यातच आहे, आणि तोच तर याला सुंदर बनवतो।

एका संध्याकाळी निखिलने फोन करून सांगितले की तो त्या आठवड्यात येणार नाही। स्नेहाने फोन ठेवला आणि ओंकारकडे पाहून हसली। ती म्हणाली, नशीब आज आपल्याबरोबर आहे। त्या रात्री दोघांनी गच्चीवर जेवण केले आणि नंतर बेडरूममध्ये एकमेकांना पुन्हा पावले। त्या रात्री स्नेहाने स्वतः पुढाकार घेतला आणि ओंकारला आश्चर्यचकित केले।

निखिल मुंबईहून परत येईपर्यंत दोघांनी प्रत्येक रात्र एकमेकांसोबत घालवली। ज्या दिवशी निखिल परत आला, त्या दिवशी स्नेहाने ओंकारला एक छोटी चिठ्ठी दिली, त्यावर लिहिले होते, हा आठवडा माझ्या आयुष्यातला सर्वात सुंदर आठवडा होता। ओंकारने चिठ्ठी खिशात ठेवली आणि हसत म्हणाला, वहिनी, ही कथा अजून संपलेली नाही।

निखिल घरी आल्यावर स्नेहाने नेहमीप्रमाणे स्वागत केले, पण तिच्या डोळ्यांत एक नवीन चमक होती। रात्री जेव्हा निखिल झोपला, तेव्हा स्नेहाने खिडकीतून बाहेर पाहिले आणि ओंकारच्या खोलीच्या दिव्याकडे पाहिले। तिच्या ओठांवर एक हसू आले। ती मनात म्हणाली, ही कथा अजून संपलेली नाही, ती फक्त थांबली आहे।