मराठी साली झवाझवी: नागपूरमध्ये काव्या आणि आदित्य

नागपूरच्या त्या संध्याकाळी पावसाचा वास घरभर पसरला होता आणि काव्याने खिडकी उघडताच मातीचा सुगंध आत आला. आदित्य सोफ्यावर बसून पेपर वाचत होता, पण त्याची नजर पुन्हा पुन्हा काव्याच्या ओल्या केसांकडे जात होती.

काव्या तिच्या बहिणीच्या घरी आठवडाभर राहायला आली होती. बहीण प्रिया दौऱ्यावर गेली होती आणि घर सांभाळायची जबाबदारी काव्यावर होती. आदित्य, म्हणजे तिचा जिजू, ऑफिसमधून लवकर आला होता आणि दोघेही घरात एकटे होते.

काव्याने चहा आणला आणि आदित्यच्या शेजारी बसली. तिने विचारले, जिजू, तुम्ही एवढे शांत का असता? आदित्य हसला आणि म्हणाला, शांत माणसांच्या मनात जास्त गोष्टी चालू असतात. काव्याने त्याच्याकडे पाहिले आणि तिच्या ओठांवर हसू आले.

रात्रीच्या जेवणानंतर दोघे बाल्कनीत बसले. पाऊस थांबला होता पण हवा ओलसर होती. काव्याच्या केसांमधून अजूनही शॅम्पूचा वास येत होता आणि आदित्यने खोल श्वास घेतला. त्याने स्वतःला सावरले, पण काव्याने ते पाहिले.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी काव्या स्वयंपाकघरात पोहे करत होती. आदित्य मागून आला आणि म्हणाला, मदत करू? काव्याने हसून सांगितले, तुम्ही फक्त चहा प्या. पण आदित्य तिच्या जवळ उभा राहिला आणि त्याच्या हाताचा स्पर्श तिच्या हाताला झाला तेव्हा काव्या थबकली.

दुपारी लाईट गेली आणि घर अंधारले. काव्या मेणबत्ती शोधत होती तेव्हा आदित्यने तिचा हात धरला. अंधारात दोघे एकमेकांच्या खूप जवळ आले. काव्याने हळूच म्हटले, जिजू, हे बरोबर नाही. आदित्यने म्हटले, मला माहीत आहे, पण तुझ्यापासून दूर राहणे आता शक्य नाही.

काव्याने त्याचा हात सोडला नाही. उलट तिने त्याच्या बोटांवर आपली बोटे फिरवली. आदित्यने तिचा चेहरा हातात घेतला आणि तिच्या कपाळाचे चुंबन घेतले. मग गालाचे, मग ओठांचे. काव्या पहिल्यांदा थिजली, नंतर तिनेही त्याला मिठी मारली.

दोघांचे ओठ मिळताच काव्याच्या अंगात शिरशिरी उठली. आदित्यने तिची साडीचा पदर बाजूला केला आणि तिच्या खांद्याचे चुंबन घेतले. काव्याने त्याच्या केसात बोटे घातली आणि त्याला जवळ ओढले. त्याच्या श्वासाचा गरमपणा तिच्या मानेवर जाणवत होता.

आदित्यने काव्याला बेडरूममध्ये नेले. तिथे त्याने तिचा ब्लाउज काढला आणि तिच्या छातीवर चुंबने घेतली. काव्याने डोळे मिटले आणि त्याचे डोके आपल्या छातीजवळ धरले. तिच्या तोंडून हळू आवाज बाहेर पडू लागला.

काव्या बेडवर झोपली आणि आदित्य तिच्यावर आला. त्याने तिचे पाय आपल्या कमरेभोवती ठेवले आणि हळू हळू आत प्रवेश केला. काव्याने दीर्घ श्वास घेतला आणि त्याला घट्ट मिठी मारली. दोघे एका लयीत हलू लागले.

प्रत्येक हालचालीबरोबर काव्याचा आवाज वाढत गेला आणि आदित्यने तिचे ओठ आपल्या ओठांनी बंद केले. काही वेळाने काव्या वर आली आणि आदित्यच्या छातीवर हात ठेवून हळू हळू हलली. आदित्यने तिची कंबर धरली आणि तिला साथ दिली.

जेव्हा दोघे एकत्र शिगेला पोहोचले तेव्हा काव्याने आदित्यच्या खांद्यावर डोके ठेवले. दोघे बराच वेळ एकमेकांच्या मिठीत पडून राहिले. बाहेर पुन्हा पाऊस सुरू झाला आणि खिडकीवर थेंबांचा आवाज येत होता.

पुढचे दिवस त्यांच्यासाठी वेगळेच होते. सकाळी सगळे सामान्य वाटायचे, पण दुपारी घर रिकामे असले की ते एकमेकांना शोधायचे. कधी स्वयंपाकघरात, कधी बाल्कनीत, कधी बाथरूमच्या आरशासमोर.

एकदा काव्या कपडे वाळत घालत होती. आदित्य मागून आला आणि तिला मिठी मारली. काव्याने म्हटले, कोणी बघेल. आदित्यने म्हटले, दार बंद आहे. त्याने काव्याला भिंतीला टेकवले आणि तिची साडी वर केली.

काव्याने भिंतीचा आधार घेतला आणि आदित्यने तिला मागून जवळ घेतले. तिच्या तोंडून आवाज बाहेर पडू नये म्हणून तिने आपला हात तोंडावर ठेवला. आदित्यने प्रत्येक धक्क्याबरोबर तिचे नाव घेतले आणि शेवटी दोघे एकत्र थांबले.

दुसऱ्या संध्याकाळी दोघे गच्चीवर गेले. नागपूरची दिवे खाली चमकत होते. आदित्यने काव्याला भिंतीजवळ उभे केले आणि तिची नाइटी वर केली. थंड वाऱ्यातही काव्याचे शरीर गरम झाले होते.

काव्याने भिंतीवर हात ठेवले आणि मागे ढकलले. आदित्यने तिला घट्ट धरले आणि दोघे त्या उंचीवर, त्या वाऱ्यात एकमेकांत हरवले. शेवटी काव्याने वळून आदित्यला दीर्घ चुंबन दिले.

एका रात्री प्रियाचा फोन आला. तिने सांगितले की ती दोन दिवसांनी परत येणार आहे. काव्याने शांतपणे ऐकले, पण फोन ठेवल्यावर तिच्या डोळ्यात पाणी आले. आदित्य तिच्या खोलीत आला आणि तिला मिठीत घेतले. त्या रात्रीचे मिलन हळू आणि कोमल होते.

आदित्यने काव्याला खूप जपून प्रेम केले. तिच्या शरीराच्या प्रत्येक भागाचे चुंबन घेतले आणि बराच वेळ तिच्यासोबत राहिला. काव्याने दोनदा त्याचे नाव घेऊन हाक मारली आणि थकून त्याच्या छातीवर झोपली.

सकाळी काव्याने आदित्यसाठी चहा बनवला आणि दोघे बाल्कनीत बसले. आदित्यने विचारले, तुला भीती वाटते का? काव्याने म्हटले, वाटते, पण तुला सोडून राहण्याची भीती जास्त आहे. आदित्यने तिचा हात धरला आणि म्हटले, मी कुठेही जात नाही.

काव्याला माहीत होते की प्रियाच्या परत येण्याने सगळे बदलेल. पण आत्ता, या नागपूरच्या घरात, तिला एक माणूस मिळाला होता जो तिला पाहतो, ऐकतो आणि पूर्णपणे हवा असतो. आणि ही मराठी साली झवाझवी कथा इथेच संपत नाही, ती त्यांच्या मनात जिवंत राहील.

पुढच्या आठवड्यात आदित्य काव्याला नागपूरच्या बाजारात घेऊन गेला. बाजारातून परत आल्यावर दोघे थकून बसले. आदित्य म्हणाला, तुझ्यासोबत फिरायला खूप छान वाटते. काव्या म्हणाली, मलाही. घरी आल्यावर आदित्यने काव्यासाठी लिंबू सरबत बनवले आणि दोघे बाल्कनीत बसून प्यायले.

त्या रात्री पुन्हा पाऊस आला. काव्या खिडकी बंद करायला गेली तेव्हा आदित्य तिच्या मागे उभा राहिला. त्याने तिच्या कमरेला हात लावला आणि तिच्या मानेवर चुंबन घेतले. काव्या वळून आदित्यच्या ओठांचे चुंबन घेतले. दोघे पावसाच्या आवाजात एकमेकांना मिठी मारून उभे राहिले.

आदित्यने काव्याला उचलून बेडवर नेले. त्याने तिची साडी काढली आणि तिच्या शरीरावर हळू हळू चुंबने घेतली. काव्याने त्याचे केस धरले आणि म्हटले, आता उशीर करू नकोस. आदित्य हसला आणि तिच्यात प्रवेश केला, दोघे पावसाच्या तालावर हलू लागले.

काव्याने आदित्यच्या कानात कुजबुजले, तू माझ्या आयुष्यातली सगळ्यात सुंदर चूक आहेस. आदित्य म्हणाला, चूक असेल तर ही चूक मी पुन्हा पुन्हा करायला तयार आहे. दोघे हसत हसत एकत्र शिगेला पोहोचले आणि मग एकमेकांच्या मिठीत झोपी गेले.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी काव्याने आदित्यच्या आवडीचे पोहे बनवले. आदित्य खाता खाता म्हणाला, तुझ्या हातचे जेवण आणि तुझे प्रेम, दोन्ही अप्रतिम आहे. काव्या लाजून म्हणाली, जास्त बोलू नकोस, खा. दोघे हसत हसत नाश्ता संपवला.

दुपारी आदित्यने काव्याला त्याचे जुने फोटो दाखवले. फोटोत लहान आदित्य आणि प्रिया एकत्र उभे होते. काव्या म्हणाली, तेव्हा तू किती लहान होतास. आदित्य म्हणाला, तेव्हा मला माहीत नव्हते की मोठा झाल्यावर सालीच्या प्रेमात पडेन. काव्याने त्याच्या हातावर हलकी चापट मारली आणि हसली.

संध्याकाळी दोघांनी मिळून घराची बाग साफ केली. गुलाबाच्या झाडाजवळ आदित्यने काव्याला एक लाल गुलाब दिले. काव्याने गुलाब घेऊन केसात माळले. आदित्य म्हणाला, गुलाब तुझ्यासमोर हरला आहे. काव्या म्हणाली, तू खूप बोलायला शिकला आहेस.

रात्री दोघे पुस्तकांच्या खोलीत बसले. आदित्यने एक कविता वाचून दाखवली. काव्याने डोळे मिटून ऐकली. कविता संपल्यावर आदित्य काव्याजवळ आला आणि तिचा हात धरला. काव्या म्हणाली, कविता ऐकून मन भरले. आदित्य म्हणाला, मन भरले की शरीरही मागते, नाही का?

काव्या हसून आदित्यला ढकलले, पण आदित्यने तिला सोडले नाही. त्याने काव्याला खुर्चीवर बसवले आणि तिच्या मांडीवर बसला. दोघे खुर्चीवर बसूनच एकमेकांचे चुंबन घेऊ लागले. काव्याने आदित्यच्या शर्टची बटणे उघडली आणि त्याच्या छातीवर हात फिरवला.

आदित्यने काव्याला खुर्चीवरून उचलून टेबलावर बसवले. काव्याने पाय पसरले आणि आदित्यने तिच्यात प्रवेश केला. टेबल हलू लागले, पण दोघांना त्याची पर्वा नव्हती. काव्याने आदित्यचा गळा धरला आणि त्याचे नाव घेऊन हाक मारू लागली.

शिगेल्यावर दोघांनी एकमेकांना घट्ट धरले. मग काव्याने आदित्यच्या छातीवर डोके ठेवले आणि म्हटले, आजचा दिवस लक्षात राहील. आदित्य म्हणाला, प्रत्येक दिवस लक्षात राहील, कारण प्रत्येक दिवस तुझ्यासोबत खास आहे.

जेवणानंतर दोघे गच्चीवर गेले. आकाश स्वच्छ होते आणि चंद्र उगवला होता. काव्या म्हणाली, चंद्र बघ, किती सुंदर. आदित्य म्हणाला, चंद्रापेक्षा तू सुंदर. काव्या हसली आणि म्हणाली, तू चंद्राला हरवलेस. दोघे गच्चीवर बसून बराच वेळ गप्पा मारत राहिले.

गप्पा मारता मारता आदित्यने काव्याचा हात धरला आणि तिच्या बोटांचे चुंबन घेतले. काव्याने त्याच्या खांद्यावर डोके ठेवले. आदित्य म्हणाला, तू मला कधी सोडून जाशील का? काव्या म्हणाली, नाही, तू माझ्या आयुष्याचा भाग झाला आहेस. आदित्यने तिच्या कपाळाचे चुंबन घेतले.

मग आदित्यने काव्याला गच्चीच्या एका कोपऱ्यात नेले. तिथे कोणी बघू शकणार नाही. त्याने काव्याची नाइटी वर केली आणि तिला भिंतीला चेपून धरले. काव्याने चंद्राच्या प्रकाशात आदित्यचा चेहरा पाहिला आणि त्याला मिठी मारली.

दोघे चंद्राच्या प्रकाशात एकमेकांत मिसळले. काव्या भिंत धरून उभी राहिली आणि आदित्यने प्रत्येक धक्क्याबरोबर तिचे नाव घेतले. शेवटी दोघे एकत्र थरथरले आणि मग हसत हसत खाली आले.

आणखी एक दिवस आदित्य काव्यासाठी फुले घेऊन आला. तो म्हणाला, ही फुले तुझ्यासारखी सुंदर आहेत. काव्याने फुले घेऊन केसात माळली. आदित्य म्हणाला, आता तू आणखी सुंदर दिसतेस. काव्या हसून म्हणाली, तू मला लाजवतोस.

दुपारी दोघांनी मिळून स्वयंपाक केला. काव्या भाजी करत होती आणि आदित्य तिला मदत करत होता. आदित्यने मागून काव्याला मिठी मारली आणि तिच्या मानेवर चुंबन घेतले. काव्या म्हणाली, भाजी जळेल. आदित्य म्हणाला, जळू दे, तू माझ्यासाठी जास्त महत्त्वाची आहेस.

स्वयंपाक झाल्यावर दोघांनी एकत्र जेवले. आदित्य म्हणाला, तुझ्या हातचे जेवण खाऊन मी धन्य झालो. काव्या म्हणाली, तू खाऊन धन्य, आणि मी तुला खाऊ घालून धन्य. दोघे हसत हसत जेवण संपवले आणि मग बाल्कनीत जाऊन बसले.

बाल्कनीत बसून आदित्यने काव्याचा हात धरला. तो म्हणाला, तुला माहीत आहे का, तुझ्यासोबत घालवलेला प्रत्येक क्षण माझ्यासाठी सोन्यासारखा आहे. काव्या म्हणाली, माझ्यासाठीही. दोघे बाल्कनीत बसून सूर्यास्त पाहत राहिले आणि एकमेकांचे हात धरून ठेवले.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी काव्याने आदित्यसाठी त्याच्या आवडीचा नाश्ता बनवला. आदित्यने खाता खाता तिचे कौतुक केले आणि तिच्या हाताचे चुंबन घेतले. काव्या लाजली आणि म्हणाली, नाश्ता थंड होईल, आधी खा. आदित्य हसला आणि पटकन खाऊ लागला.

दुपारी दोघे मिळून घर साफ करत होते. कपाट आवरताना आदित्यला जुना अल्बम सापडला. त्यात प्रिया आणि आदित्यच्या लग्नाचे फोटो होते. काव्याने फोटो पाहिले आणि शांत झाली. आदित्यने तिचा हात धरला आणि म्हणाला, भूतकाळ भूतकाळ आहे, वर्तमान तू आहेस.

काव्याने आदित्यच्या खांद्यावर डोके ठेवले आणि म्हणाली, मला फक्त तुझी साथ हवी आहे. आदित्यने तिला मिठी मारली आणि तिच्या केसांचे चुंबन घेतले. दोघे बराच वेळ तसेच बसून राहिले आणि घरात शांतता पसरली होती.

आदित्यने काव्याला एक छोटी भेट दिली, एक साधी चांदीची अंगठी. काव्या म्हणाली, ही माझ्यासाठी खूप खास आहे. आदित्य म्हणाला, तू माझ्यासाठी त्यापेक्षा जास्त खास आहेस. काव्याने अंगठी घातली आणि त्याच्याकडे पाहून हसली.

शेवटच्या संध्याकाळी दोघे बाल्कनीत चहा पीत बसले. खाली शहराचे दिवे लागले होते आणि वर तारे. काव्याने आदित्यचा हात धरला आणि विचारले, उद्या पुन्हा भेटू ना? आदित्य हसला आणि म्हणाला, उद्या, परवा, रोज.