ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
“ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹਰਮਨ!” ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਰਿਮੋਟ ਖੋਹਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਹਰ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹੋ।” ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਬਹਿਸ ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦੇ ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਧੁੱਪ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਝਗੜਾ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਲੁਧਿਆਣੇ ਆਈ ਸੀ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ। ਉਹ ਹਰਮਨ ਦੇ ਘਰ ਠਹਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਸਤਾਈ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਉਨੱਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਸੋਹਣੀ, ਹੱਸਮੁੱਖ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜ਼ਿੱਦੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ ਹਰ ਗੱਲ 'ਤੇ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਦੀ। ਕਦੇ ਟੀਵੀ ਚੈਨਲ 'ਤੇ, ਕਦੇ ਖਾਣੇ 'ਤੇ, ਕਦੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ। ਪਰ ਅੱਜ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕੁਝ ਵੱਖਰੀ ਸੀ।
ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਖੋਹੋਖਾਹੀ ਵਿੱਚ ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਗਏ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਮਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹੋ।” ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੂਰ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਹੱਸ ਪਈ। “ਬਦਮਾਸ਼,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਮੀ ਨਾਲ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?” ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਮੀ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੱਚ ਕਿਹਾ ਹੈ।”
ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਰਮਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂ? ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖਾਲੀਪਣ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਮਾਮਾ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਮੀ, ਮੈਂ ਹਾਂ ਨਾ। ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋ।” ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਸੁਆਦ ਚੱਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਚੁੰਮਣ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਪੀਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਲੱਗੇ। ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਡਰ ਨਾ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ।”
ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦਾ ਛੋਹ ਉਸਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਾ ਖੁਦ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਬਸ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਬੁੱਬ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਹਰਮਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫਿਰਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਿਸਕ ਰਹੀ ਸੀ। “ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦਾ ਹਲਕਾ ਦਬਾਅ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਫਿਰ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫਿਰਾਉਂਦਿਆਂ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਗਰਮ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਲੁੰਨ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। “ਮਾਮੀ, ਬਸ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ ਜਾਵੇਗਾ,” ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਤਾਂ ਰੁਕਣਾ ਵੀ ਮਤ।”
ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਰਾਨਾਂ ਤੱਕ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਬਦਨ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲੀਆਂ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭੀਂਚ ਲਿਆ। “ਹਰਮਨ, ਹੁਣ ਪਾ ਦੇ,” ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੀ।” ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ।
ਪਹਿਲੇ ਧੱਕੇ ਹੌਲੀ ਸਨ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਗਏ। ਹਰਮਨ ਦੀ ਕਮਰ ਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਬਦਨ ਉੱਤੇ ਉੱਠਦਾ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਘੁਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਰਮਨ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। “ਹਾਂ, ਇਵੇਂ ਹੀ,” ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, “ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹਰਮਨ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।” ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਬਿਸਤਰਾ ਚਰਮਰਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਬਦਨ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ। “ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਕੱਠੇ ਝੜਦੇ ਹਾਂ।” ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਚਰਮ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਭੀਂਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਹਿ ਗਿਆ।
ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਨਿਢਾਲ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਗੁਰਲੀਨ ਹਰਮਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਰਮਨ, ਇਹ ਰਾਤ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ।” ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਆਖਰੀ ਰਾਤ ਮਤ ਬਣਾਓ।” ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਵੇਂਗਾ?” ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ, ਹੁਣੇ।” ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਗੁਰਲੀਨ ਹਰਮਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਤੇ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਹਰ ਉਛਾਲ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਮਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਬਦਨ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੇਠੋਂ ਧੱਕੇ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜੇ। ਗੁਰਲੀਨ ਹਰਮਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਲੁੜਕ ਗਈ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਸਵੇਰੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਚਾਹ ਪੀਤੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਲਈ ਪਰੌਂਠੇ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੰਨੇ ਚੰਗੇ ਪਰੌਂਠੇ ਉਸਨੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਖਾਧੇ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤਾਂ ਰੋਜ਼ ਆ ਜਾਇਆ ਕਰ, ਪਰੌਂਠੇ ਵੀ ਮਿਲਣਗੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ।” ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਮੀ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂ? ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।” ਗੁਰਲੀਨ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕਦੇ ਹਰਮਨ ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਗੁਰਲੀਨ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲਈ ਚਾਹ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਬਾਜ਼ਾਰ ਗਏ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਘੁੰਮਿਆ, ਕੱਪੜੇ ਦੇਖੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਾਲੀ ਚਾਹ ਦੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਚਾਹ ਪੀਤੀ। ਲੋਕ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗੇਗਾ ਮਾਮੀ ਭਾਣਜੇ ਨੂੰ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਭਾਣਜਾ ਮਾਮੀ ਨੂੰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਹਰਮਨ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸੂਟ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਬਾਜ਼ਾਰੋਂ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਪਾ ਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਦੇਵੇਂਗਾ।” ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਹ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।” ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ। ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ, ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਛੱਤ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾ ਲਿਆ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਪੱਗ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਪੱਗ ਪਾ ਕੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।” ਹਰਮਨ ਨੇ ਪੱਗ ਬੰਨ੍ਹੀ ਅਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਸਰਦਾਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੇਰਾ ਸਰਦਾਰ।” ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਵੀ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਬਿਤਾਈ, ਚਾਹ, ਗੱਲਾਂ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਨਾਲ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈਂ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।” ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਹੈਂ, ਮਾਮੀ। ਮੈਂ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਇਹ ਘਰ ਵੀ ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਹੈ।” ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ। ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ, ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਗੁੱਡ ਮੌਰਨਿੰਗ, ਮੇਰੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ।” ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਗੁੱਡ ਮੌਰਨਿੰਗ, ਮਾਮੀ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹਾਲੇ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਹੈ।”
ਬੋਨਸ ਸੀਨ ਵਿੱਚ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਸਿਖਾਈ। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਕੁਰਸੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ, ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖ।” ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਲਾਹਿਆ। ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਤੇ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਹੇਠੋਂ ਧੱਕੇ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ। ਗੁਰਲੀਨ ਹਰਮਨ ਦੀ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਪੈ ਗਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਬੋਨਸ ਸੀਨ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰਹੇਗਾ।”
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਬਾਲਕੋਨੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਹੋਰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਸਿਖਾਵਾਂਗੀ।” ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਦੋਵੇਂ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਰਾਤ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਲਈ ਗਰਮ ਪਰੌਂਠੇ ਬਣਾਏ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਤਾਂ ਇਹ ਘਰ ਘਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।” ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ 'ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਅਤੇ ਤੂੰ ਹੋਵੇਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।” ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕੀਤਾ।
ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਸਬਜ਼ੀ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਰਾਤ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਤੈਅ ਹੈ।” ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ?” ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ।” ਰਾਤ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸੂਟ ਪਾਇਆ। ਉਸ ਰਾਤ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਹਸਪਤਾਲ ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਪੰਜਾਬੀ: ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਨਰਸ ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ
ਹਸਪਤਾਲ ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਨਰਸ ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਰਾਤ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਡਾ. ਰਾਜਵੀਰ ਨਾਲ ਚਾਹ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ ਪਲਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹੋ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀ
ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੜਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਣਭੁੱਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਰਜਨ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਬੰਦ ਕੂਪਾ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਪੰਜਾਬੀ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਨਰਸ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ, ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹਰਮਨ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਵਾਲੀ ਨਰਸ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਗਈ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਗੀ।