Punjabi Dehati Sex Kahani: ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਚੁਦਾਈ
punjabi dehati sex kahani ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਸ ਦਿਨ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਵਾਢੀ ਦਾ ਮੌਸਮ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਗੁਰਲੀਨ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ ਜਸਬੀਰ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਾਰੀ ਤੇ ਝਗੜਾ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੱਥ ਚ ਖੇਤ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵਾਲੀ ਰੱਸੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹਰ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਵਧਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੀ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਵਾਰੀ ਮੇਰੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਜਲਦੀ ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਲੋਕੀ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸੀ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਜੇ ਇੰਨਾ ਹੀ ਗੁੱਸਾ ਹੈ ਤਾਂ ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਤੇ ਆ ਕੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈ। ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਦੇ ਵਿਚ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਮੂੰਹ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖਿਆ।
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਆਵਾਂ, ਤੂੰ ਬੜਾ ਵੱਡਾ ਚੌਧਰੀ ਬਣਿਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਸਬੀਰ ਹੱਸ ਪਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਡਰ ਗਈ, ਗੁਰਲੀਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਚੁੱਭ ਗਈ। ਮੈਂ ਚੁੰਨੀ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੀ।
ਵਾਢੀ ਦੀ ਧੁੱਪ ਸਿਰ ਤੇ ਸੀ, ਖੇਤ ਵਿਚ ਕਣਕ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਸੂਟ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਸਬੀਰ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਉੱਪਰ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਿੱਖ ਰਹੀਆਂ ਸੀ।
ਉਹਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਈਪ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਚੱਲ ਫਿਰ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਫਾਰਮਹਾਊਸ, ਜੋ ਹਾਰੇਗਾ ਉਹ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਹਾਮੀ ਭਰਦੀ ਤੇ ਬੋਲੀ, ਠੀਕ ਹੈ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਘਰ ਆਈ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰੀ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਦਾ ਮੰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਕੀ ਹੋਇਆ, ਇੰਨੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਬਸ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਬੋਲੀ, ਜਸਬੀਰ ਨਾਲ ਹਰ ਸਾਲ ਹੀ ਝਗੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ। ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸੀ, ਸੂਟ ਹਲਕਾ ਗੁਲਾਬੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚੀ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਕੁਝ ਅਲੱਗ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਸਬੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਜਦ ਮੈਂ ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਵੱਲ ਤੁਰੀ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਚ ਸੰਨਾਟਾ ਸੀ। ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਆਂਦੀ ਸੀ। ਦੂਰੋਂ ਜਸਬੀਰ ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਹਦੀ ਗੱਡੀ ਕੋਲ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇੱਕ ਬੋਤਲ ਪਾਣੀ।
ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਆ ਗਈ ਤੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਡਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਂਗੀ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਮੁਕਰਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹੱਸਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਅੰਦਰ ਆ ਜਾ, ਗਰਮੀ ਬਹੁਤ ਹੈ। ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਠੰਢ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਚਾਰਪਾਈ ਪਈ ਸੀ।
ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਗੁਰਲੀਨ, ਤੂੰ ਝਗੜੇ ਵਿਚ ਵੀ ਕਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਬੋਲੀ, ਬਸ ਕਰ, ਬਕਵਾਸ ਨਾ ਕਰ। ਪਰ ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਗਰਮ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਕਲਾਈ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਕਸ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖੀ, ਉਹਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਹਲਕੇ ਹੋ ਗਏ।
ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਗੱਲ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਜਿਸਮ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨਰਮ ਤੇ ਗਰਮ ਸੀ।
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਜਸਬੀਰ, ਰੁਕ ਜਾ, ਕੋਈ ਵੇਖ ਲਵੇਗਾ। ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੈ, ਖੇਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਤੇ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰਪਾਈ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਚੁੰਨੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸੂਟ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕ ਗਈ। ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅੱਗ ਬਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਗੁਰਲੀਨ, ਤੂੰ ਕਿੰਨੀ ਗੋਰੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਵੇਖਣੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸਾਹ ਭਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਕੇ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਾਡੀ ਜੀਭ ਮਿਲ ਗਈ ਤੇ ਮਜ਼ਾ ਵੱਧ ਗਿਆ।
ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸੂਟ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਉਸਨੇ ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗਰਮ ਤੇ ਸਖ਼ਤ ਸੀ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਗੁਰਲੀਨ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਹਿਲਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਿਆ।
ਉਹਨੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫੇਰੀਆਂ ਤੇ ਮੈਂ ਚੀਖ਼ ਪਈ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਚਾਰਪਾਈ ਦੀ ਚਾਦਰ ਕਸ ਕੇ ਫੜ ਲਈ।
ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਵਿਚ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਹ ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਦਰਦ ਤੇ ਮਜ਼ੇ ਵਿਚ ਚੀਖ਼ ਪਈ।
ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਧੱਕਾ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਧੀਰੇ ਤੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਚਾਰਪਾਈ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੁਦਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਜਸਬੀਰ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਇਹ ਹੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਬੋਲੇ। ਉਹਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵੱਧ ਗਈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਜਿਸਮ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁਲਟਾਇਆ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਫਿਰ ਚੁਦਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਉਹ ਧੱਕੇ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਤਕੀਆ ਵਿਚ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੇ ਚੀਖਾਂ ਰੋਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਜਸਬੀਰ, ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਰੁਕ ਜਾ, ਇਕੱਠੇ ਝੜਦੇ ਹਾਂ। ਉਹਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰਾ ਜਿਸਮ ਅਕੜ ਗਿਆ।
ਮੈਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬਹਿ ਗਿਆ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਦੋ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਧੱਕੇ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਝੜ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਸਾਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ।
ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਗੁਰਲੀਨ, ਝਗੜਾ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹਦਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਬੋਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਅਸੀਂ ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਂਦੇ ਰਹੇ। ਉਹਨੇ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਚੁੰਮੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬੂਬਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ। ਮੇਰਾ ਜਿਸਮ ਫਿਰ ਗਰਮ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਸਖ਼ਤ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਕ ਵਾਰ ਹੋਰ, ਗੁਰਲੀਨ। ਮੈਂ ਹੱਸਕੇ ਬੋਲੀ, ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਵਾਲਾ ਹਿਸਾਬ ਅਜੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰ ਕੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਚੁਦਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੇਰੀ ਇਕ ਲੱਤ ਉਸਨੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਈ ਤੇ ਉਹਦਾ ਲੁੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਘੁੱਸ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਈ।
ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਮੈਂ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਲੈਂਦੀ ਰਹੀ। ਮੇਰਾ ਜਿਸਮ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਠੰਢੀ ਕੰਧ ਤੇ ਗਰਮ ਜਿਸਮ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਅਲੱਗ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗੋਦੀ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਫਿਰ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵਾਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਲੇਟ ਕੇ ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਚੁਦਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ।
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਜਸਬੀਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ ਝਗੜਾ ਕਰੇਂਗੇ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਫਿਰ ਫਿਰ ਚੁੰਮੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮੇਰਾ ਦੂਜਾ ਝੜਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਕਸ ਕੇ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਜਿਸਮ ਕੰਬਿਆ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਲੇਟ ਗਿਆ।
ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਦੇ ਬਾਹਰ ਸੰਨਾਟਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਜਸਬੀਰ ਬੋਲਿਆ, ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ ਫਿਰ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬੋਲੀ, ਵਾਰੀ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਸਮਝਿਆ।
ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਵਾਰੀ ਤੇਰੀ, ਪਰ ਰਾਤ ਮੇਰੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਤੁਰ ਪਈ। ਮੇਰੇ ਜਿਸਮ ਵਿਚ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਮੈਂ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ ਗਈ ਤੇ ਜਸਬੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਅੱਜ ਫਿਰ ਝਗੜਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੱਸਕੇ ਬੋਲੀ, ਰੋਜ਼ ਝਗੜਾ ਕਰੇਂਗੇ, ਰੋਜ਼ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰੇਂਗੇ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਅਸੀਂ ਲੜੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਅਸਲੀ ਗੱਲ।
ਦਿਨ ਬੀਤਦੇ ਗਏ, ਵਾਢੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਸਾਡੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ। ਕਦੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਾਰੀ ਤੇ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਮੈਂ।
ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਵਾਰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਚੁੰਮੀ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬੋਲੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਦਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਬਸ ਲੇਟ ਜਾ।
ਉਹ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਤੇ ਉੱਪਰ ਨੀਚੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਮੇਰਾ ਜਿਸਮ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬੂਬਸ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਮੈਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਅਲੱਗ ਸੀ, ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਥੱਲੇ।
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਵੇਖ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਗਈ। ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਤੂੰ ਹਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ।
ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਕੇ ਲੇਟ ਗਏ। ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਦੀ ਛੱਤ ਤੋਂ ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅੰਦਰ ਆਂਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਬੋਲੀ, ਜਸਬੀਰ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਕਦੇ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਝਗੜਾ ਜਦੋਂ ਤਕ ਹੈ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਜਦੋਂ ਤਕ ਹੈ।
ਵਾਢੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਕਣਕ ਮੰਡੀ ਚਲਾ ਗਈ। ਪਰ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ ਸਾਡੀ ਵਾਰੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਹਰ ਸਵੇਰ ਲੋਕੀ ਸੁਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰਲੀਨ ਤੇ ਜਸਬੀਰ ਲੜੇ ਨੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਲੜਾਈ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਵਿਚ ਕਿੱਦਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਇਕ ਦਿਨ ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਜਸਬੀਰ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਬੋਲੀ, ਉਹ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੇ ਲੜਾਈ ਰੁਕ ਗਈ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵੀ ਰੁਕ ਜਾਵੇਗੀ।
ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਮੈਂ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਜਸਬੀਰ ਆਇਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਅੱਜ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ, ਅੱਜ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਤੁਰ ਪਏ।
ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਵਿਚ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਲਿਟਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤਕ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮੇਰੀ ਜੰਘ ਤੇ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ, ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਤੇ। ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਹਰ ਚੁੰਮੀ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਹਨੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟੀ ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਚੀਖ਼ਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਚੁੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਬੋਲੀ, ਜਸਬੀਰ, ਬਸ, ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਪਾ।
ਉਹ ਉੱਪਰ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵਾਰ ਧੱਕੇ ਧੀਰੇ ਤੇ ਗਹਿਰੇ ਸੀ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਬੋਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਾਂ, ਬਸ ਤੇਰੀ।
ਉਹਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਜਿਸਮ ਫਿਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਉਸ ਰਾਤ ਝੜ ਗਈ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਲੇਟੇ ਰਹੇ।
ਮੈਂ ਬੋਲੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਝਗੜਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਫਾਰਮਹਾਊਸ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਗੱਲ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਅੱਜ ਵੀ ਜਦ ਵਾਢੀ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕੀ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ ਸਾਡੀ ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਨੇ। ਪਰ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਹੀ ਸਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਹੀ ਸਾਡੀ ਚੁਦਾਈ ਹੈ। ਤੇ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਸਾਡੀ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਖੇਤ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਮੈਂ ਚੁੰਨੀ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਖਲ੍ਹੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤੁਰੀ ਤੇ ਉਹ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੂੜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਗੁਰਲੀਨ, ਅੱਜ ਖੇਤ ਵਿਚ ਹੀ ਕਰਾਂਗੇ, ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਤਕ ਜਾਣ ਦਾ ਟਾਈਮ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਘਬਰਾ ਗਈ ਤੇ ਬੋਲੀ, ਕੋਈ ਵੇਖ ਲਵੇਗਾ। ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਤੂੜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੂੜੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਚੁੰਨੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉੱਪਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਅਸਮਾਨ ਸੀ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਕਣਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗੇ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਬੋਲੀ, ਧੀਰੇ ਕਰ, ਖੇਤ ਵਿਚ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਉਹਨੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਵਿਚ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ। ਉਹਦੀ ਉਂਗਲੀ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਗਈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗਰਮ ਸੀ।
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੂੜੀ ਤੇ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ। ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਉਹ ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਘਾਹ ਵਿਚ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੇ ਚੀਖ਼ ਰੋਕੀ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਜਿਸਮ ਹਿੱਲਦਾ।
ਖੇਤ ਵਿਚ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੂੜੀ ਦੀਆਂ ਤਣੀਆਂ ਹਿੱਲਦੀਆਂ ਸੀ। ਜਸਬੀਰ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵੱਧ ਗਈ ਤੇ ਮੈਂ ਬੋਲੀ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਜਸਬੀਰ, ਹੋਰ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਬੂਬਸ ਫੜ ਕੇ ਧੱਕੇ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਈ। ਉਹ ਵੀ ਦੋ ਧੱਕੇ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਝੜ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਤੂੜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੇਟ ਗਏ, ਸਾਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ।
ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਗੁਰਲੀਨ, ਖੇਤ ਵਿਚ ਕਰਨ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਹੀ ਅਲੱਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਬੋਲੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਤੂੜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ ਤੇ ਅਸੀਂ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਆਏ।
ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਤੂੜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “Punjabi Dehati Sex Kahani: ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਚੁਦਾਈ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀ
ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੜਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਣਭੁੱਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਰਜਨ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਬੰਦ ਕੂਪਾ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਪੰਜਾਬੀ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਨਰਸ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ, ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹਰਮਨ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਵਾਲੀ ਨਰਸ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਗਈ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਗੀ।