ਪੰਜਾਬੀ ਪਿੰਡ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਮੱਝ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਮੰਜੇ ਤੱਕ

ਤੇਰੀ ਮੱਝ ਨੇ ਮੇਰੇ ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਾ ਲਏ, ਸੁਖਵਿੰਦਰਾ! ਪੰਮੀ ਦੀ ਚੀਕ ਨੇ ਗਲੀ ਦਾ ਸਵੇਰ ਵਾਲਾ ਸੰਨਾਟਾ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟਿਆ ਗੇਂਦੇ ਦਾ ਪੌਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ। ਇਹ ਉਹ ਸਵੇਰ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਪੰਜਾਬੀ ਪਿੰਡ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੰਮੀ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਭਿਣਕ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਵਾਲ ਖਿਲਰੇ ਹੋਏ, ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਦੋ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਮੱਝ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜੁਗਾਲੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਫੁੱਲ ਪਸੰਦ ਆ ਗਏ ਹੋਣਗੇ, ਬੀਬੀ। ਇਹਦੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਸੂਰ ਹੈ।

ਪੰਮੀ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਭੜਕ ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੌਦਾ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੇਰੀ ਰਾਣੀ ਮੇਰੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਕਿਵੇਂ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮੋਢੇ ਉਚਕਾਏ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੱਝਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਐਸੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ ਕਿ ਪੰਮੀ ਦਾ ਖੂਨ ਹੋਰ ਖੌਲ ਗਿਆ।

ਤੂੰ ਹਰ ਵਾਰ ਇਹੀ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਤੇਰੀ ਮੱਝ ਨੇ ਮੇਰੇ ਧਨੀਏ ਦੇ ਬੂਟੇ ਪੱਟੇ ਸਨ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਂਗਲ ਉਠਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਮੱਝ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਵਕੀਲ ਨਹੀਂ।

ਪੰਮੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦਾ ਕਾਲਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੰਦ ਪੀਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ, ਬੀਬੀ, ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਵੇਖਦਾ ਹੀ ਰਹਾਂ।

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪੰਮੀ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਪੈ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਾਲਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਜਗਦੀਪ ਨੂੰ ਟਰੱਕ ਲੈ ਕੇ ਗੁਹਾਟੀ ਗਏ ਨੂੰ ਵੀਹ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਨਹਾਈ ਸੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।

ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ। ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਲਰ ਨੂੰ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਟਿਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ, ਭੁੱਖੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ।

ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਚੁੰਮਣ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਗਰਮ ਸੀ। ਪੰਮੀ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਰਾਣੀ ਮੱਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੁਗਾਲੀ ਕਰਦੀ ਹੋਈ।

ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਹਟਾਇਆ ਅਤੇ ਹਾਂਫਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ, ਬੀਬੀ, ਕੋਈ ਵੇਖ ਲਵੇਗਾ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਚੱਲ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ, ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਮਾਲਕ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ।

ਪੰਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾ ਕੇ ਪਿੱਛਲੇ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ। ਕੋਠਾ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਅਨਾਜ ਦੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਦੂਕ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਪੰਮੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਰੁਕਣ ਦਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਰੋੜਿਆ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਮੀ ਦਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਕੁੜਤਾ ਉੱਤਰਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਬ੍ਰਾ ਵਿੱਚੋਂ ਛਲਕਣ ਲੱਗੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤਣੇ ਹੋਏ।

ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਸੁਖਵਿੰਦਰਾ, ਬਹੁਤ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ।

ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਪੰਮੀ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੰਗੀ ਹੋ ਗਈ, ਗਿੱਲੀ, ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬੀਬੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਹੈਂ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਹੈ, ਹੁਣ ਬੁਝਾ।

ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਬੋਰੀਆਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਜ਼ ਕਰ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਪੰਮੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਝਾੜ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਸੀ, ਲੰਬਾ ਸੀ, ਨਾੜਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਟੱਟੇ ਸਹਿਲਾਏ ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਬ ਗਿਆ।

ਪੰਮੀ ਬੋਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਟਿਪ ਨੂੰ ਛੇੜਦੀ ਹੋਈ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਲੈਂਦੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਚੂਸਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਸੰਦੂਕ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਪਾ ਦੇ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।

ਪੰਮੀ ਨੇ ਚੀਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਤੰਗ ਸੀ, ਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕਿਆ, ਫਿਰ ਹਿਲਣ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਪੰਮੀ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਲੈਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉਠਾਏ।

ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਗਏ। ਸੰਦੂਕ ਚਰਮਰਾਉਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਤੇਰੀ ਮੱਝ ਨੇ ਮੇਰੇ ਫੁੱਲ ਖਾਏ ਸਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ। ਪੰਮੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਫਿਰ ਪੰਮੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝਾੜ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਜਕੜ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਹੁੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਖਰੀ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਰਹੇ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਪੰਮੀ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਕੋਠੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੱਝ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਹਰਜਾਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਜਾਨਾ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਆਵੀਂ, ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾਉਣੇ ਹਨ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪੰਮੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਡਿਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਆਪਣੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਛੱਤ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨੀਵੀਂ ਮੁੰਡੇਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੰਮੀ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਮੁੰਡੇਰ ਟੱਪ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜੋ ਛੱਤ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਪਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੇ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੰਡੇਰ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਹੇਠਾਂ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ।

ਡਰ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾ ਵੀ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਨੰਗਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਚੂਸੇ, ਉਸ ਦੇ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਮੰਜੀ ਦੀ ਨਿਵਾਰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਈ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਪੰਮੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਚੀਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਗੁਆਂਢ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਨੇੜੇ ਸਨ।

ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਪਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਭਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਫੜ ਲਏ।

ਹਰ ਧੱਕਾ ਡੂੰਘਾ ਸੀ। ਪੰਮੀ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲਦੀ ਰਹੀ, ਮੰਜੀ ਚਰਮਰਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਹਲਕਾ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਰੁਕੀਂ ਨਾ। ਚੰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਪੰਮੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਣਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਉਸ ਦਿਨ ਝਾੜ ਗਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਚੀਕ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ।

ਉਹ ਕੁਝ ਦੇਰ ਐਵੇਂ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ, ਚੰਨ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਭੂਆ ਦੇ ਪਿੰਡ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਨਾ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗੀ। ਮੱਝ ਨੂੰ ਚਾਰਾ ਪਾਉਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਹੱਸ ਪਿਆ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਪੰਮੀ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ। ਬੀਬੀ ਹਰਬੰਸ ਕੌਰ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪਿੰਡ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਘਰ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਰਾਣੀ ਮੱਝ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੱਝੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਅੰਦਰ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਪੰਮੀ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਮੀ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਆਪ ਹੀ ਉਤਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਨੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਪਸਰ ਗਈ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਖ਼ਤ ਸੀ, ਪੰਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।

ਇਸ ਵਾਰ ਪੰਮੀ ਨੇ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਭਾਰ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਦੀ ਹੋਈ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਲੇਟਿਆ ਰਹਿ।

ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਹਿਲਣ ਲੱਗੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੂਸੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਖਿਡਾਰੀ ਨਿਕਲਿਆ।

ਪੰਮੀ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਚੂਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਮਸਲੇ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਦੰਦ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝਾੜ ਗਏ।

ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸੇਂਗਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੱਝ ਦੀ ਸਹੁੰ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇਗੀ। ਪੰਮੀ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੇਰੀ ਮੱਝ ਨੇ ਮੇਰੇ ਫੁੱਲ ਖਾਏ ਸਨ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਹਰਜਾਨਾ ਕੌਣ ਦੇਵੇਗਾ।

ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਜਾਨਾ ਤਾਂ ਹੁਣ ਰੋਜ਼ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਪੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚੁਟਕੀ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਪਤੀ ਆਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਆਵੇ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਬਾਹਰ ਰਾਣੀ ਮੱਝ ਨੇ ਅੰਬਾਈ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ।

ਪੰਮੀ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗੀ, ਮੱਝ ਨੂੰ ਚਾਰਾ ਪਾਉਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਰਾਣੀ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੱਝ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਰਾਣੀਏ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ।