தமிழ் ஆண்டி ஊல் கதை: மாடி ரகசியம், பகுதி 3

"யாரு அங்கே?" செல்வத்தின் குரல் கதவுக்கு வெளியே அதிர்ந்தது, அவருடைய போன் வெளிச்சம் கதவின் கீழே ஒரு வெள்ளைக் கோடாக ஊடுருவியது. நான் ரேவதியின் மடியில் அமர்ந்திருந்தேன், அவள் விரல் என் உதட்டில் அழுத்தி, "சத்தம் போடாதே," என்று உதடு அசைத்தாள். என் இதயம் மார்பைத் துளைத்துக் கொண்டு வெளியே வரப் போவது போல் இருந்தது, இது கதை அல்ல, என் உயிரே ஊசலாடும் தமிழ் ஆண்டி ஊல் கதை போன்ற நிஜ நொடி.

கதவின் கைப்பிடி சுழன்றது, இரும்பு சத்தம் இரவின் அமைதியில் தீப்பொறி போல் எரிந்தது. ரேவதி சட்டென்று தன் நைட்டியை இழுத்து சரி செய்து, தரையில் இருந்த தண்ணீர் குடத்தைத் தூக்கி, "நான்தான் செல்வம், தண்ணி எடுக்க வந்தேன்," என்றாள் உரத்த, நிதானமான குரலில். நான் அவசரமாக என் சட்டையைத் தேடி, பழைய பெட்டிகளின் பின்னால் குனிந்து ஒளிந்து கொண்டேன்.

"இந்த நேரத்திலயா? ரெண்டு மணிக்கு தண்ணியா?" செல்வம் குரல் சந்தேகத்துடன் நெருங்கியது. "இல்ல, தூக்கம் வரலை, வெளியே காத்து வாங்கலாம்னு மாடிக்கு வந்தேன், அப்படியே குடம் காலியா இருக்குன்னு தெரிஞ்சுது," ரேவதி சொன்னாள். அவள் குரலில் ஒரு துளி நடுக்கம் கூட இல்லை, நான் ஆச்சரியப்பட்டேன், இந்தப் பெண் எப்படி இப்படி நடிக்கிறாள்.

கதவு ஒரு விரல் இடைவெளி திறந்தது, வெளிச்சம் என் முகத்தில் பாய்ந்தது, நான் மூச்சை நிறுத்தினேன். ரேவதி கதவைத் தன் உடலால் மறைத்து நின்றாள், குடம் அவள் இடுப்பில், "நீ போய்ப் படு செல்வம், நான் வரேன்," என்றாள். செல்வம் ஒரு நொடி தயங்கினார், வெளிச்சம் அறை முழுவதும் சுழன்றது, என் மறைவிடத்தைத் தாண்டிச் சென்றது.

"சரி சரி, ஆனா மாடியில யாரோ நடமாதிரி சத்தம் கேட்டுச்சு, அதான் வந்தேன்," என்றார் செல்வம், அவர் குரல் தணிந்தது. "எலிங்க இருக்கும், நேத்தே நான் பார்த்தேன்," ரேவதி சிரித்தாள், அந்தச் சிரிப்பில் எனக்கே வியர்த்தது. கதவு மூடியது, படிகளில் அவர் இறங்கும் சத்தம் மெல்ல மறைந்தது.

ஐந்து நிமிடம் நாங்கள் இருவரும் அசையவில்லை, வெறும் மூச்சு சத்தம் மட்டும். பிறகு ரேவதி தரையில் உட்கார்ந்து சிரிக்க ஆரம்பித்தாள், அது பயத்தின் சிரிப்பு, நானும் சேர்ந்து சிரித்தேன். "அய்யோ கார்த்திக், இன்னிக்கு நாம பிடிபட்டிருந்தா என் வாழ்க்கையே முடிஞ்சிருக்கும்," என்றாள், அவள் கண்களில் நீர் தளும்பியது.

"ஆனா பிடிபடலையே," நான் அவள் கையைப் பிடித்தேன், "நீ ரொம்ப தைரியசாலி ரேவதி." அவள் என்னைப் பார்த்தாள், அந்தப் பார்வையில் பயம் மறைந்து ஏதோ வேறு ஒன்று எரிந்தது. "இப்போ இங்க வேணாம்," என்றாள், "அவன் விழிச்சிருக்கான், நாம நம்ம ரூமுக்குப் போவோம்."

நாங்கள் ஒவ்வொருவராக, பூனை போல் மெதுவாக, மாடிப் படிகளில் இறங்கினோம். ரேவதி முதலில், நான் இரண்டு நிமிடம் கழித்து. என் மாடி அறைக்குள் நுழைந்து கதவைத் தாழிட்ட போது, என் உடல் முழுவதும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. போன் திரையில் அவள் மெசேஜ் வந்தது, "நாளைக்கு அவன் போயிடுவான், அப்புறம் பேசலாம், தூங்கு."

என் அறைக்குள் நுழைந்த பிறகும் நான் உடனே படுக்கவில்லை, கீழே அவர் குறட்டை சத்தம் மீண்டும் தொடங்கும் வரை கதவருகே நின்று காத்திருந்தேன். பத்து நிமிடம் கழித்து அந்தப் பழக்கமான குறட்டை கேட்டதும், ரேவதி என் கையைப் பிடித்து, "போ, சத்தம் போடாம போ," என்று கிசுகிசுத்தாள். நான் வெறும் காலில், செருப்பைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு, படிகளில் ஒவ்வொரு அடியாக வைத்து என் மாடி அறைக்குச் சென்றேன்.

அறைக்குள் நுழைந்து கதவைத் தாழிட்ட போது என் கைகள் இன்னும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன, நான் கட்டிலில் விழுந்தேன். போன் திரையில் அவள் மெசேஜ் வந்தது, "நல்லா தப்பிச்சோம், நாளைக்கு அவன் போயிடுவான், அப்புறம் பேசலாம், தூங்கு." நான் "சரி" என்று அனுப்பிவிட்டு கண்களை மூடினேன், ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை.

ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை. என் மனதில் அவள் உடலின் சூடு, அவள் வாயின் ஈரம், எல்லாம் சுழன்றன. அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு கீழே சத்தம் கேட்டது, செல்வம் எழுந்து குளிக்கப் போனார். ஏழு மணிக்கு நான் கீழே இறங்கிய போது, அவர் தன் பையைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

"அண்ணி, நான் கிளம்பறேன், பஸ் எட்டு மணிக்கு," என்றார் செல்வம். ரேவதி காபி கொடுத்தாள், அவள் முகம் அமைதியாக இருந்தது, நேற்றிரவு நடந்ததன் சுவடே இல்லை. "சாப்பிட்டுப் போ செல்வம்," என்றாள், அவர் மறுத்து, "வேலை இருக்கு, அடுத்த தடவ வரேன்," என்று கிளம்பினார்.

வாசல் வரை நானும் வந்தேன், செல்வம் என்னை ஒரு நொடி உற்றுப் பார்த்தார், அந்தப் பார்வையில் ஏதோ கேள்வி இருந்தது. "தம்பி, மாடி ரூம்ல தூக்கம் நல்லா வருதா?" என்றார் திடீரென்று. என் நெஞ்சு படபடத்தது, "ஆமாண்ணே, நல்லா வருது," என்றேன், குரல் சற்று உயர்ந்தது.

அவர் தெரு முனை திரும்பி மறையும் வரை நான் வாசலிலேயே நின்றேன், என் சட்டை முதுகோடு ஒட்டியிருந்தது. ரேவதி கதவைச் சாத்தித் தாழிட்டு, சுவரில் சாய்ந்து நீண்ட பெருமூச்சு விட்டாள், "அய்யோ, என் உயிரே போயிடுச்சு," என்றாள். நான் அவள் அருகில் சென்று அவள் தோளைப் பிடித்தேன், "முடிஞ்சுது, இனிமே பயம் இல்லை," என்றேன்.

அவள் என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தாள், அந்தச் சிரிப்பில் நிம்மதியும் ஏக்கமும் கலந்திருந்தன. "காபி குடிக்கறியா?" என்று கேட்டு சமையலறைக்குச் சென்றாள், நான் பின்னால் சென்று அவள் இடுப்பைப் பின்னால் இருந்து கட்டிக் கொண்டேன். "ரேவதி, இன்னிக்கு ராத்திரி நாம நிம்மதியா இருக்கலாம்," என்று அவள் காதில் கிசுகிசுத்தேன், அவள் சிலிர்த்தாள்.

அவர் சிரித்து, "நேத்து ராத்திரி யாரோ மாடியில நடமாதிரி இருந்துச்சு, நீ தானா?" என்றார். நான் தலையசைத்தேன், "ஆமாண்ணே, தண்ணி குடிக்க எழுந்தேன்," என்றேன். அவர் தலையாட்டி பஸ் ஸ்டாண்ட் நோக்கி நடந்தார், என் முதுகில் வியர்வை வழிந்தது.

அவர் தெரு முனை திரும்பியதும், ரேவதி வாசல் கதவைச் சாத்தினாள், என்னைப் பார்த்து நீண்ட பெருமூச்சு விட்டாள். "போயிட்டான்," என்றாள், அவள் தோள்கள் தளர்ந்தன. நான் அவள் அருகில் சென்றேன், "இனிமே இப்படி பயப்பட வேணாம், நாம ஒரு ரகசிய சைகை வச்சுக்கலாம்," என்றேன்.

அவள் கண்கள் மின்னின, "என்ன சைகை?" நான் மாடியைக் காட்டினேன், "துணி காயப் போடற கொடியில நீல ரிப்பன் கட்டியிருந்தா, அன்னிக்கு ராத்திரி பாதுகாப்பு, நான் வரலாம். ரிப்பன் இல்லைன்னா, யாராவது வீட்டில இருக்காங்கன்னு அர்த்தம்." ரேவதி சிரித்தாள், "நீ ரொம்ப புத்திசாலி கார்த்திக், சினிமால வர்ற மாதிரி."

"இன்னொன்னு," நான் தொடர்ந்தேன், "உன் ரூம் கதவைத் தட்டும் போது, ரெண்டு தடவை மெதுவா, அப்புறம் ஒரு தடவை வேகமா, அது நான்தான்னு அர்த்தம்." அவள் என் கன்னத்தைக் கிள்ளினாள், "சரி சரி, இன்னிக்கு ராத்திரி நீல ரிப்பன் இருக்கும், பாரு," என்று கண் சிமிட்டினாள். என் உடல் முழுவதும் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது.

அன்று முழுவதும் நான் வேலையில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை, பைக் இன்ஜின் சத்தம் கூட அவள் மூச்சு சத்தம் போல் கேட்டது. மாலை ஆறு மணிக்கு வீடு திரும்பிய போது, மாடிக் கொடியில் நீல ரிப்பன் காற்றில் அசைந்து கொண்டிருந்தது. என் இதயம் துடிக்க ஆரம்பித்தது, இரவு எப்போது வரும் என்று காத்திருந்தேன்.

பத்து மணிக்கு வீடு அமைதியானது, தெரு நாய் குரைப்பு தூரத்தில் கேட்டது. நான் மெதுவாகப் படிகளில் இறங்கி, அவள் ரூம் கதவைத் தட்டினேன், ரெண்டு மெதுவா, ஒரு வேகமா. கதவு உடனே திறந்தது, ரேவதி மெல்லிய பச்சை நைட்டியில் நின்றாள், அவள் கூந்தல் அவிழ்ந்து தோளில் விழுந்திருந்தது.

நான் உள்ளே நுழைந்ததும் அவள் கதவைத் தாழிட்டாள், என்னைச் சுவரில் சாய்த்து என் உதட்டில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டாள். அந்த முத்தத்தில் இரண்டு நாள் பயமும் ஏக்கமும் கலந்திருந்தன, அவள் நாக்கு என் வாய்க்குள் நுழைந்து சுழன்றது. என் கைகள் அவள் இடுப்பைப் பற்றி இழுத்தன, அவள் உடல் என் மீது ஒட்டிக் கொண்டது.

ரேவதி கதவை உள்ளே தாழிட்டு, ஜன்னல் திரையையும் இழுத்து மூடினாள், பிறகு என்னைப் பார்த்து நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டாள்.

"இன்னிக்கு யாரும் வர மாட்டாங்க," என்றாள் அவள் மூச்சிரைத்து, "இன்னிக்கு நாம நிம்மதியா இருக்கலாம்." நான் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டு, அவள் காது மடலை மெதுவாகக் கடித்தேன், அவள் "ஸ்ஸ்" என்று சத்தமிட்டாள். என் விரல்கள் அவள் நைட்டியின் பட்டன்களை ஒவ்வொன்றாகத் திறந்தன.

அவள் என் கைகளைத் தடுத்து, "இப்போ என் முறை," என்று என் சட்டையின் பட்டன்களைத் தானே திறந்தாள், என் லுங்கியை அவிழ்த்து கீழே விழ விட்டாள். அவள் கண்கள் என் உடலை அளந்தன, "மெக்கானிக் உடம்பு, இரும்பு மாதிரி இருக்கு," என்று குறும்பாகச் சொல்லி என் மார்பில் நகத்தால் கோடு போட்டாள். நான் சிலிர்த்தேன், அவள் சிரித்தாள்.

நைட்டி தரையில் விழுந்தது, அவள் உள்ளாடை மட்டும் அணிந்து என் முன் நின்றாள், விளக்கு வெளிச்சத்தில் அவள் உடல் தங்கம் போல் மின்னியது. நான் மண்டியிட்டு அவள் தொடையில் முத்தமிட்டேன், மெதுவாக மேலே ஏறி, அவள் உள்ளாடையைக் கழற்றினேன். அவள் விரல்கள் என் தலைமுடியில் புதைந்தன, "கார்த்திக், மெதுவா," என்று முனகினாள்.

என் நாக்கு அவள் பெண்மையைத் தொட்டதும் அவள் உடல் துடித்தது, நான் மெதுவாகச் சுழற்றி நக்கினேன், அவள் சதை ஈரமாகிக் கொண்டே வந்தது. அவள் இடுப்பு தானாக அசைந்தது, "ஆமா, அப்படித்தான்," என்று அவள் குரல் உடைந்தது. நான் வேகத்தைக் கூட்டினேன், என் விரல் ஒன்று அவளுக்குள் நுழைந்து அசைந்தது.

அவள் உச்சம் அடைந்த போது அவள் கால்கள் நடுங்கின, என் தோளை இறுக்கப் பிடித்துக் கொண்டாள், அவள் உடல் வெள்ளமாக ஈரமானது. நான் எழுந்து அவளைத் தூக்கி கட்டிலில் கிடத்தினேன், அவள் என் சட்டையைக் கழற்றி என் மார்பில் முத்தமிட்டாள். அவள் கை என் பேண்ட்டுக்குள் நுழைந்து என் ஆண்மையைப் பிடித்தது, நான் மூச்சை இழுத்தேன்.

அவள் என்னை மேலே இழுத்து என் உதட்டில் முத்தமிட்டாள், அவள் வாயில் அவளுடைய சுவை இருந்தது, அது என்னை இன்னும் வெறியேற்றியது. "இப்போ உன் முறை கார்த்திக், என்னை விடாதே," என்று அவள் என் காதில் கிசுகிசுத்தாள். நான் அவள் முலைகளை வாயில் எடுத்து உறிஞ்சினேன், அவள் முதுகு வளைந்தது.

அவள் கட்டிலில் இருந்து இறங்கி என் முன் மண்டியிட்டாள், என் ஆண்மையை வாயில் எடுத்து மெதுவாக உறிஞ்ச ஆரம்பித்தாள். அவள் நாக்கு சுழன்று நுனியைத் தடவியது, நான் அவள் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டேன், என் கால்கள் நடுங்கின. "ரேவதி, போதும், நான்," என்று நான் முனகினேன், அவள் சிரித்து விட்டு எழுந்தாள்.

"இன்னும் நிறைய இருக்கு," என்றாள் அவள் கண் சிமிட்டி, கட்டிலில் மல்லாந்து படுத்து கால்களை விரித்தாள். நான் அவள் மீது ஏறி, என் ஆண்மையை அவள் ஈரமான பெண்மையில் மெதுவாக நுழைத்தேன், அவள் "ஆஹ்" என்று நீண்ட மூச்சு விட்டாள். நான் மெதுவாக அசைய ஆரம்பித்தேன், ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவள் உடல் என்னை இறுக்கியது.

நான் அவள் கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டே அசைந்தேன், அவள் பார்வை என்னை விட்டு விலகவில்லை, அந்தப் பார்வையில் ஆசை கொழுந்து விட்டு எரிந்தது. "இப்படியே, நிறுத்தாதே," என்று அவள் முனகினாள், அவள் விரல்கள் என் தலைமுடியை இறுக்கப் பிடித்தன. என் வியர்வை அவள் முகத்தில் சொட்டியது, அவள் அதை நாக்கால் துடைத்தாள்.

அவள் கால்கள் என் இடுப்பைச் சுற்றிக் கொண்டன, நான் வேகத்தைக் கூட்டினேன், கட்டில் மெதுவாகக் கிரீச்சிட்டது. அவள் விரல் நகங்கள் என் முதுகில் பதிந்தன, "வேகமா கார்த்திக், வேகமா," என்று அவள் கத்தினாள். என் நெற்றியில் வியர்வை துளிர்த்து அவள் மார்பில் விழுந்தது, அவள் முலைகள் ஒவ்வொரு அசைவிலும் குலுங்கின.

பிறகு நான் அவளைத் திருப்பி, அவள் முட்டி கையில் நிற்க வைத்தேன், பின்னால் இருந்து அவளுக்குள் நுழைந்தேன். அவள் தலையணையை இறுக்கப் பிடித்துக் கொண்டாள், என் கைகள் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து இழுத்தன. ஒவ்வொரு தள்ளலும் ஆழமாகச் சென்றது, அவள் குரல் உயர்ந்து கொண்டே வந்தது, "ஆமா, அங்கதான், அங்கதான்."

நான் அவள் முதுகில் குனிந்து அவள் கழுத்தைக் கடித்தேன், அவள் உடல் சிலிர்த்தது, அவள் பின்னால் தள்ளி என்னை இன்னும் ஆழமாக ஏற்றுக் கொண்டாள். அறையில் எங்கள் மூச்சு சத்தமும் சதை மோதும் சத்தமும் மட்டும், வெளி உலகம் மறந்து போனது. அவள் இரண்டாவது முறை உச்சம் அடைந்த போது அவள் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது.

அவள் திரும்பி என்னை இழுத்து அணைத்து, என் உதட்டைக் கடித்தாள், "நீ என்னைப் பைத்தியமாக்கற கார்த்திக்," என்றாள் மூச்சிரைத்து. நான் அவளை மீண்டும் மல்லாக்கப் படுக்க வைத்து, அவள் கால்களை என் தோளில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டேன். இந்தக் கோணத்தில் நான் இன்னும் ஆழமாகச் சென்றேன், அவள் அலறினாள், தலையணையைக் கடித்தாள்.

பிறகு அவள் என்னைத் தள்ளி மல்லாக்கப் படுக்க வைத்து, என் மீது ஏறி அமர்ந்தாள், என் ஆண்மையைத் தன் கையால் பிடித்து தனக்குள் இறக்கிக் கொண்டாள். அவள் மெதுவாக மேலும் கீழும் அசைய ஆரம்பித்தாள், அவள் கூந்தல் என் முகத்தில் விழுந்தது, அவள் கண்கள் மூடியிருந்தன. நான் அவள் முலைகளைப் பிடித்து மெதுவாகப் பிசைந்தேன், அவள் முனகல் அதிகரித்தது.

அவள் வேகத்தைக் கூட்டினாள், அவள் இடுப்பு வட்டமிட்டுச் சுழன்றது, நான் என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து மேலே தள்ளினேன். "நான் வரப் போறேன் ரேவதி," என்றேன் மூச்சிரைத்து, அவள் "எனக்குள்ளேயே," என்று முனகினாள். நான் உச்சம் அடைந்தேன், என் உடல் வெடித்தது போல் இருந்தது, அவளும் அதே நொடியில் துடித்தாள்.

சிறிது நேரம் நாங்கள் அப்படியே கிடந்தோம், அவள் விரல் என் மார்பில் மெதுவாக வட்டம் போட்டது. "கார்த்திக், இது தொடரணும், ஆனா ஜாக்கிரதையா," என்றாள், நான் அவள் விரலை முத்தமிட்டேன், "நீல ரிப்பன் இருக்கும் வரை நாம பாதுகாப்பு," என்றேன். அவள் சிரித்து என் மார்பில் தலை சாய்த்தாள்.

நாங்கள் இருவரும் வியர்வையில் நனைந்து ஒருவர் மீது ஒருவர் சரிந்தோம், அவள் தலை என் மார்பில், என் விரல்கள் அவள் முதுகில் கோடு போட்டன. நீண்ட நேரம் யாரும் பேசவில்லை, வெறும் இதயத் துடிப்பு மட்டும். பிறகு அவள் நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தாள், "இனிமே நாம பயப்பட வேணாம், நமக்கு சைகை இருக்கு," என்றாள்.

நான் சிரித்தேன், "நீல ரிப்பன், ரெண்டு மெதுவா ஒரு வேகமா, இது நம்ம ரகசியம்." அவள் எழுந்து தன் அலமாரியில் இருந்து அந்தப் புத்தகத்தை எடுத்தாள், அதே காமக் கதை புத்தகம், அதை என் கையில் கொடுத்தாள். "இனிமே நீ படிச்சுக் காட்டு, நான் கேட்கறேன்," என்றாள் குறும்பாக.

நான் புத்தகத்தைப் புரட்டி முதல் பக்கத்தைப் படிக்க ஆரம்பித்தேன், அவள் என் தோளில் சாய்ந்து கண்களை மூடினாள். வெளியே மதுரை இரவு அமைதியாக இருந்தது, தூரத்தில் ஒரு லாரி ஹாரன் ஒலித்து மறைந்தது. அவள் விரல் என் கையில் கோர்த்துக் கொண்டது, நான் படித்துக் கொண்டே இருந்தேன்.

புத்தகத்தின் கடைசிப் பக்கம் முடிந்த போது அவள் தூங்கியிருந்தாள், அவள் முகம் அமைதியாக, சிறு புன்னகையுடன் இருந்தது. நான் புத்தகத்தை மூடி அலமாரியில் வைத்து, அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டேன். பிறகு மெதுவாக எழுந்து என் மாடி அறைக்குச் சென்றேன், கொடியில் நீல ரிப்பன் இன்னும் காற்றில் அசைந்து கொண்டிருந்தது.

மறுநாள் காலை நான் வேலைக்குக் கிளம்பும் போது, மாடிக் கொடியில் நீல ரிப்பன் இன்னும் அசைந்து கொண்டிருந்தது, ரேவதி வாசலில் நின்று என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். நான் பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்து, அவளை ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்தேன், அவள் உதடு அசைத்தாள், "ராத்திரி." நான் தலையசைத்து வண்டியைக் கிளப்பினேன், என் முகத்தில் சிரிப்பு மறையவில்லை.