தமிழ் காதல் காமக் கதை: கடிதம்

மீனாட்சி பரண் மேல் கிடந்த கார்த்திக்கின் பழைய டயரியை கீழே இறக்கியபோது, அதன் நடுப்பக்கத்தில் ஒரு மடித்த காகிதம் நழுவி அவள் மடியில் விழுந்தது. அந்தக் கையெழுத்தைப் பார்த்ததுமே அவளுக்குத் தெரிந்துவிட்டது, இது நிச்சயமாக கார்த்திக் எழுதியது என்று. அவள் முதல் வரியைப் படித்த மறுகணமே, அந்தக் கடிதம் ஒரு தமிழ் காதல் காமக் கதை போலவே அவளை உள்ளே இழுக்கத் தொடங்கியது.

அது நிச்சயதார்த்த நாட்களில் எழுதப்பட்ட கடிதம். தேதியைப் பார்த்தாள், அவர்கள் திருமணத்திற்கு இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு. அன்றெல்லாம் கார்த்திக் அவளிடம் போனில் கூட வெட்கப்பட்டுப் பேசுவான், ஒரு வார்த்தை தப்பாக வந்துவிடுமோ என்று பயப்படுவான். ஆனால் அந்தக் காகிதத்தில் இருந்த வார்த்தைகள் வேறு மனிதனுடையவை போல இருந்தன, தைரியமானவை, பசியானவை, மூச்சை நிறுத்துபவை.

"என் மீனாட்சி," என்று தொடங்கியிருந்தது கடிதம். "இந்தக் கடிதத்தை நான் உன்னிடம் ஒருபோதும் தரப்போவதில்லை, ஏனென்றால் இதைப் படித்தால் நீ என்னைத் தப்பாக நினைப்பாயோ என்று பயமாக இருக்கிறது. ஆனால் இன்றிரவு என் மனதில் ஓடுவதை எழுதாமல் என்னால் தூங்க முடியவில்லை. நம் முதல் இரவில் நான் உன்னை என்ன செய்ய விரும்புகிறேன் என்பதை இங்கே எழுதுகிறேன்."

"அறைக் கதவு மூடியதும் நான் உன் பின்னால் வந்து நிற்பேன், உன் இடுப்பில் என் கைகளை வைப்பேன். உன் புடவை முடிச்சை என் பற்களால் அவிழ்ப்பேன், அது நழுவி கீழே விழும்போது உன் தோளில் என் உதடுகளைப் பதிப்பேன். உன் கழுத்தில் என் மூச்சு படும்போது நீ நடுங்குவாய், அந்த நடுக்கத்தை நான் ரசிப்பேன்."

"உன் ரவிக்கையின் கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்ப்பேன், அவசரப்படாமல். உன் முலைகள் வெளியே வரும்போது நான் அவற்றை என் உள்ளங்கைகளில் ஏந்துவேன், உன் காம்புகள் விரைத்து நிற்பதைப் பார்த்து என் வாய் ஊறும். ஒரு காம்பை என் வாயில் எடுத்து மெதுவாகச் சப்புவேன், இன்னொன்றை என் விரல்களால் திருகுவேன். நீ என் தலைமுடியைப் பிடித்து இழுப்பாய், அது எனக்கு இன்னும் வெறியேற்றும்."

"பிறகு உன்னைப் படுக்கையில் தள்ளி உன் கால்களை விரிப்பேன். உன் உள்ளாடையைக் கழற்றும்போது உன் புண்டை ஏற்கனவே ஈரமாக இருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும். என் நாக்கை உன் பிளவில் வைத்து மேலிருந்து கீழாக நக்குவேன், உன் பருப்பை என் உதடுகளுக்கிடையில் வைத்து உறிஞ்சுவேன். நீ கத்துவாய், தலையணையைக் கடிப்பாய், உன் இடுப்பு என் முகத்தை நோக்கித் துள்ளும்."

"நீ தண்ணியாக வரும்போது நான் நிறுத்தமாட்டேன். என் இரண்டு விரல்களை உன் உள்ளே சொருகி உன் மேல் சுவரைத் தேடுவேன், நீ என் மணிக்கட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு துடிப்பாய். பிறகு என் சுன்னி உன் புண்டைக்குள் நுழையும்போது நீ என் பெயரைக் கத்துவாய். மெதுவாகத் தொடங்கி, பிறகு வேகமாக, உன் கால்களை என் தோளில் போட்டுக்கொண்டு, நாம் இருவரும் ஒன்றாகத் தண்ணியாவோம். இதைத்தான் நான் ஒவ்வொரு இரவும் கனவு காண்கிறேன்."

கடிதத்தின் கடைசியில் ஒரு பின் குறிப்பு இருந்தது, சிறிய எழுத்தில். "இதையெல்லாம் நான் உன்னிடம் நேரில் சொல்லத் துணிச்சல் இல்லாததால்தான் எழுதுகிறேன். என்னை மன்னித்துவிடு, என் கனவுகளின் பெண்ணே." மீனாட்சியின் கைகள் நடுங்கின. மூன்று வருட திருமண வாழ்க்கையில், வேலை, வீடு, உறவினர் என்று ஓடிய ஓட்டத்தில், கார்த்திக்கின் இந்த முகத்தை அவள் மறந்தே போயிருந்தாள்.

அவள் கடிதத்தை மீண்டும் முதலிலிருந்து படித்தாள், இந்த முறை மெதுவாக. "உன் புடவை முடிச்சை என் பற்களால் அவிழ்ப்பேன்" என்ற வரியில் அவள் தொடைகள் தாமாக இறுகின. அவள் படுக்கையில் சாய்ந்தாள், அவள் கை அவள் நைட்டிக்குள் நழுவியது. அவள் உள்ளாடை ஏற்கனவே ஈரமாக இருந்தது, அவள் விரல் அவள் பருப்பைத் தொட்டதும் அவள் உதடுகள் பிரிந்தன.

கடிதத்தின் வார்த்தைகளை மனதில் ஓட்டியபடி அவள் தன்னைத் தேய்த்தாள். அவள் கற்பனையில் அது கார்த்திக்கின் நாக்கு, அவள் பிளவில் மேலும் கீழும் ஊர்ந்தது. அவள் இரண்டு விரல்களை உள்ளே சொருகினாள், அவள் சுவர்களை அழுத்தினாள், அவள் இடுப்பு படுக்கையிலிருந்து தூக்கியது. "கார்த்திக்," என்று அவள் முனகினாள், அவள் உடல் விறைத்து, ஒரு அலை அவளைத் தாக்கி அவள் தண்ணியானாள், அவள் விரல்கள் நனைந்தன.

அவள் மூச்சு வாங்கியபடி படுத்திருந்தாள், கடிதம் அவள் மார்பில் ஒட்டியிருந்தது. அப்போதுதான் முடிவு செய்தாள். இன்றிரவு, இந்தக் கடிதத்தில் எழுதிய ஒவ்வொரு வரியும் நடக்கும். அவள் போனை எடுத்து கார்த்திக்கை அழைத்தாள். "சாயங்காலம் ஆறு மணிக்கு நம்ம பண்ணை வீட்டுக்கு வந்துடு," என்றாள். "தனியா வா."

"என்ன திடீர்னு, மீனா? ஏதாவது பிரச்சனையா?" என்றான் அவன், கவலையுடன். "பிரச்சனை இல்லை," என்றாள் அவள், குரலைத் தாழ்த்தி. "ஒரு கடிதம் உனக்காகக் காத்திருக்கு. நீ எழுதின கடிதம்." மறுமுனையில் அமைதி. "எந்தக் கடிதம்?" என்றான் அவன் மெதுவாக. "வந்து பாரு," என்று சொல்லிவிட்டு அவள் போனை வைத்தாள்.

அவள் குளித்தாள், நீண்ட நேரம். கார்த்திக் ஒருமுறை "இந்தக் கலர்ல நீ அழகா இருக்கே" என்று சொன்ன அந்த அடர் சிவப்புப் புடவையை எடுத்துக் கட்டினாள். உள்ளே எதுவும் அணியவில்லை, கடிதத்தின் கனவைப் போலவே. டயரியையும் கடிதத்தையும் ஒரு பையில் வைத்துக்கொண்டு அவள் ஆட்டோ பிடித்தாள். மதுரையைத் தாண்டி, நகரத்தின் இரைச்சல் பின்னால் மறைய, பண்ணை வீடு தென்னந்தோப்புக்கு நடுவில் அமைதியாக நின்றது.

வீட்டைத் திறந்து விளக்கேற்றினாள். முற்றத்துக் காற்றில் தென்னை ஓலைகள் சலசலத்தன. அவள் கட்டிலில் புதிய விரிப்பை விரித்தாள், கடிதத்தைத் தலையணை மேல் வைத்தாள். ஆறு மணிக்கு அவன் பைக் சத்தம் கேட்டது. அவள் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டது, கதவைத் திறந்தபோது கார்த்திக் வியர்வையுடன் நின்றிருந்தான், கண்களில் கேள்வி.

அவள் ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் கடிதத்தை அவன் கையில் கொடுத்தாள். அவன் அதைப் பிரித்தான், முதல் வரியைப் படித்ததும் அவன் முகம் மாறியது. "இது... நான் எழுதினது," என்றான் திணறலுடன். "உனக்குக் கொடுக்கவே இல்லை. எங்கே கிடைச்சது?" "உன் டயரியில்," என்றாள் அவள். "மூணு வருஷமா நீ இதை மறைச்சு வச்சிருக்கே. இன்னைக்கு இந்தக் கடிதத்தில் எழுதினதெல்லாம் நடக்கும்."

கார்த்திக் கடிதத்தை மீண்டும் பார்த்தான், அவன் கைகள் லேசாக நடுங்கின. "இதை எழுதின அன்னைக்கு ராத்திரி முழுக்க தூங்கலை," என்றான், குரல் கரகரத்தது. "உன் போட்டோவைப் பார்த்துக்கிட்டே எழுதினேன், ஒவ்வொரு வரியும் எழுதும்போதும் என் உடம்பு எரிஞ்சது, என் கை காகிதத்தில் நடுங்கிச்சு." மீனாட்சி அவன் கன்னத்தில் கை வைத்தாள், அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். "இன்னைக்கு அந்த எரிச்சலை நானே தணிக்கிறேன்," என்றாள் மெதுவாக.

அவள் எழுந்து அவனுக்கு முதுகைக் காட்டி நின்றாள். "முதல் வரியிலிருந்து தொடங்கு," என்றாள். கார்த்திக் மெதுவாக அவள் பின்னால் வந்தான், அவன் கைகள் அவள் இடுப்பில் பதிந்தன, அவன் மூச்சு அவள் கழுத்தில் சுட்டது. அவன் குனிந்து அவள் புடவை முடிச்சைப் பற்களால் கவ்வினான், மெதுவாக இழுத்தான். முடிச்சு அவிழ்ந்து புடவை நழுவி அவள் காலடியில் குவிந்தது.

அவன் உதடுகள் அவள் தோளில் பதிந்தன, அவள் உடல் சிலிர்த்தது. அவன் கைகள் முன்னால் வந்து அவள் ரவிக்கையின் கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்த்தன, அவசரமில்லாமல், கடிதத்தில் எழுதியது போலவே. ரவிக்கை நழுவியதும் அவன் அவள் முலைகளை உள்ளங்கைகளில் ஏந்தினான், அழுத்தினான், அவள் காம்புகள் அவன் உள்ளங்கையில் விரைத்தன. "மீனா," என்று முனகியபடி அவன் ஒரு காம்பை வாயில் எடுத்துச் சப்பினான், இன்னொன்றை விரல்களால் திருகினான்.

மீனாட்சி அவன் தலைமுடியைப் பிடித்து இழுத்தாள், அவள் முதுகு வளைந்தது. அவன் அவளைத் தூக்கிக் கட்டிலில் கிடத்தினான், அவள் கால்களை விரித்தான். அவள் உள்ளே எதுவும் அணியவில்லை என்பதைப் பார்த்ததும் அவன் கண்கள் விரிந்தன, ஒரு கரகரத்த சிரிப்பு அவன் தொண்டையிலிருந்து வந்தது. அவன் அவள் தொடைகளுக்கிடையில் முகம் புதைத்தான், அவன் நாக்கு அவள் பிளவில் மேலிருந்து கீழாக ஊர்ந்தது.

அவள் புண்டை ஏற்கனவே வழிந்துகொண்டிருந்தது, அவன் நாக்கு அந்த ஈரத்தை நக்கி உறிஞ்சியது. அவன் அவள் பருப்பை உதடுகளுக்கிடையில் வைத்து உறிஞ்சியபோது மீனாட்சி அலறினாள், தலையணையைக் கடித்தாள். அவள் இடுப்பு அவன் முகத்தை நோக்கித் துள்ளியது, அவன் அவள் தொடைகளை அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டு நிறுத்தாமல் நக்கினான். அலை அலையாக இன்பம் அவளைத் தாக்க, அவள் உடல் விறைத்து அவள் தண்ணியானாள், அவள் கத்தல் அறையில் எதிரொலித்தது.

கடிதத்தில் எழுதியது போலவே அவன் நிறுத்தவில்லை. அவன் இரண்டு விரல்களை அவள் உள்ளே சொருகினான், அவள் மேல் சுவரைத் தேடி அழுத்தினான். மீனாட்சி அவன் மணிக்கட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு துடித்தாள், இன்னொரு அலை அவளைத் தாக்கியது, அவள் விரல்களைச் சுற்றி அவள் சுவர்கள் இறுகின. அவன் விரல்களை வெளியே எடுத்து அவள் முன் நீட்டினான், அவள் அவற்றை வாயில் எடுத்துச் சப்பினாள், தன் சுவையை ருசித்தாள்.

மீனாட்சி எழுந்து அவனைத் தள்ளி கட்டிலில் உட்கார வைத்தாள். அவள் அவன் சட்டைப் பொத்தான்களை அவிழ்த்தாள், அவன் மார்பில் முத்தமிட்டபடி கீழே இறங்கினாள். அவன் பேண்ட்டைக் கழற்றியதும் அவன் சுன்னி விடுதலையாகித் துள்ளியது, முனை ஈரமாகப் பளபளத்தது. அவள் அதைக் கையில் பிடித்து மெதுவாக உருவினாள், பிறகு அதன் முனையை வாயில் எடுத்தாள்.

அவள் நாக்கு அவன் சுன்னியின் முனையைச் சுற்றி வட்டமிட்டது, அவள் அதை ஆழமாக உள்ளே எடுத்துச் சப்பினாள். கார்த்திக் அவள் தலையைப் பிடித்துக்கொண்டு முனகினான், அவன் இடுப்பு தாமாக முன்னால் தள்ளியது. அவள் வேகத்தைக் கூட்டினாள், அவன் தொடைகள் இறுகின, அவன் தண்ணியாகும் நிலைக்கு வந்தபோது அவள் வாயை எடுத்தாள். "இன்னும் இல்லை," என்றாள், கண்களில் குறும்புடன். "கடிதத்தில் எழுதினது போல, உள்ளேதான்."

அவன் அவளைத் திருப்பிப் படுக்க வைத்தான், அவள் கால்களுக்கிடையில் மண்டியிட்டான். அவன் சுன்னியின் முனையை அவள் புண்டை வாசலில் வைத்துத் தேய்த்தான், அவள் ஈரத்தில் அதை நனைத்தான். பிறகு மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தான், அங்குலம் அங்குலமாக, மீனாட்சி அவன் தோள்களைப் பிடித்துக்கொண்டு முனகினாள். அவன் முழுவதும் உள்ளே சென்றதும் ஒரு கணம் அசையாமல் நின்றான், அவர்கள் இருவரும் அந்த நிறைவை உணர்ந்தனர்.

பிறகு அவன் இயங்கத் தொடங்கினான், மெதுவாக, ஆழமாக. மீனாட்சி அவன் கழுத்தைச் சுற்றி கைகளைப் போட்டுக்கொண்டாள், ஒவ்வொரு உந்தலிலும் அவள் முனகல் உயர்ந்தது. அவன் வேகத்தைக் கூட்டினான், அவள் கால்களைத் தூக்கி தன் தோள்களில் போட்டுக்கொண்டான், கடிதத்தில் எழுதியது போலவே. இந்தக் கோணத்தில் அவன் ஆழமாகச் சென்றான், அவள் உள் சுவர்களைத் தேய்த்தான், மீனாட்சி அவன் பெயரைக் கத்தினாள்.

அவள் அவனைத் தள்ளிவிட்டு மேலே ஏறினாள், அவன் சுன்னியை உள்ளே வாங்கிக்கொண்டு மெதுவாக அசையத் தொடங்கினாள். அவள் முலைகள் அவள் அசைவுக்கு ஏற்பக் குதித்தன, கார்த்திக் எழுந்து ஒரு காம்பை வாயில் கவ்வினான். அவள் வேகத்தைக் கூட்டினாள், அவள் கைகள் அவன் மார்பில் ஊன்றியிருந்தன, அவள் உச்சத்தை நெருங்குவதை அவள் உடல் சொன்னது. அவள் தலையைப் பின்னால் சாய்த்து அலறியபடி தண்ணியானாள், அவள் சுவர்கள் அவனை இறுக்கின.

அவன் அவளைத் திருப்பி முட்டிக்காலில் நிற்க வைத்தான், பின்னாலிருந்து அவள் இடுப்பைப் பிடித்தான். அவன் ஒரே உந்தலில் உள்ளே நுழைந்தான், மீனாட்சி முன்னால் சாய்ந்து படுக்கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள். அவன் வேகமாக இயங்கினான், அவன் விரல்கள் அவள் இடுப்பில் பதிந்தன, அவள் முலைகள் ஆடின. அவன் அவள் தலைமுடியை மெதுவாகப் பிடித்து இழுத்தான், அவள் கழுத்தில் கடித்தான், இருவரின் மூச்சும் வேகமானது.

"நான் வரப்போறேன்," என்று அவன் கரகரத்தான். "என்னோடு சேர்ந்து வா," என்றாள் அவள். அவன் கடைசி உந்தல்களை வேகமாகக் கொடுத்தான், மீனாட்சியின் உடல் மீண்டும் விறைத்தது, இருவரும் ஒரே நேரத்தில் அலறியபடி தண்ணியானார்கள். அவன் விந்து அவள் உள்ளே சூடாகப் பாய்ந்தது, அவன் அவள் முதுகில் சரிந்தான், இருவரும் வியர்வையில் நனைந்து மூச்சு வாங்கினர்.

நீண்ட நேரம் அவர்கள் அப்படியே கிடந்தனர், அவன் இன்னும் அவள் உள்ளே இருந்தான். "எப்படிக் கண்டுபிடிச்சே?" என்றான் அவன் மெதுவாக. "பரணைச் சுத்தம் செய்யும்போது," என்றாள் அவள். "ஏன் எனக்குக் கொடுக்கலை?" அவன் சிரித்தான், வெட்கத்துடன். "பயம், மீனா. நீ என்னை ஒரு மாதிரி நினைப்பியோனு. இப்போ புரியுது, அன்னைக்கே கொடுத்திருக்கணும்னு."

அவன் கடிதத்தின் கடைசி வரிகளை உரக்கப் படித்தான், "என்னை மன்னித்துவிடு, என் கனவுகளின் பெண்ணே." மீனாட்சியின் கண்கள் கலங்கின, அவள் சிரித்தபடி அவன் மார்பில் குத்தினாள். "மன்னிப்பு கிடையாது," என்றாள். "தண்டனைதான். விடியும்போது இன்னொரு முறை, தப்பிக்க முடியாது." கார்த்திக் சிரித்தபடி அவளை இழுத்து அணைத்தான், அவன் உதடுகள் அவள் கழுத்தில் இறங்கின, அவள் சிலிர்த்தாள்.

இரவு ஆழ்ந்தது, தோப்பில் சில்வண்டுகள் கத்தின. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்தபடி தூங்கினர், அவள் தலை அவன் மார்பில், அவன் கை அவள் இடுப்பில். நள்ளிரவில் அவள் விழித்தபோது அவன் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். "தூக்கம் வரலையா?" என்றாள். "உன்னைப் பார்த்துக்கிட்டே இருக்கலாம் போல இருக்கு," என்றான், அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

அவள் கை கீழே நழுவி அவன் விறைப்பைப் பிடித்தது, மெதுவாக உருவத் தொடங்கினாள். கார்த்திக் முனகினான், ஆனால் அவள் கையைப் பிடித்து நிறுத்தினான். "காலையில்," என்றான், அவள் விரல்களை ஒவ்வொன்றாக முத்தமிட்டு. "இந்த ராத்திரி முழுக்க நீ என்னுது, அவசரம் வேண்டாம்." அவள் அவன் மார்பில் சாய்ந்தாள், அவன் இதயத் துடிப்பைக் கேட்டபடி மீண்டும் தூங்கினாள், அவன் கை அவள் முலையில் அழுத்தியிருந்தது.

விடியற்காலையில் ஜன்னல் வழியே வெளிச்சம் வந்தபோது, அவன் கை அவள் முலையில் இருந்தது, அவன் விறைப்பு அவள் தொடையில் அழுத்தியது. மீனாட்சி அவன் பக்கம் திரும்பினாள், அவன் உதடுகளைக் கவ்வினாள், அவன் அவளை இழுத்து அணைத்தான். இந்த முறை அவசரமில்லை, அவன் மெதுவாக அவள் உள்ளே நுழைந்தான், அவர்கள் பக்கவாட்டில் படுத்தபடி மெதுவாக இயங்கினர், ஒவ்வொரு அசைவையும் ரசித்தனர்.

அவன் கை அவள் முலையைப் பிசைந்தது, அவன் உதடுகள் அவள் கழுத்தில் ஊர்ந்தன, அவள் கால் அவன் இடுப்பில் சுற்றியிருந்தது. மெதுவான, ஆழமான உந்தல்கள், நீண்ட முத்தங்கள், அவர்கள் மூச்சு ஒன்றானது. உச்சம் வந்தபோது அது அமைதியாக, ஆழமாக இருந்தது, மீனாட்சி அவன் தோளில் முகம் புதைத்து நடுங்கினாள், அவன் அவளை இறுக்க அணைத்துக்கொண்டான்.

கடிதத்தை டயரிக்குள் வைப்பதற்கு முன் மீனாட்சி அதை மீண்டும் ஒருமுறை பிரித்தாள், கார்த்திக்கின் பழைய கையெழுத்தை விரலால் மெதுவாகத் தடவினாள். "இந்த வரிகள் இல்லாமல் இந்த இரவு நடந்திருக்காது," என்றாள், அவன் தோளில் சாய்ந்து. கார்த்திக் அவள் கையைப் பிடித்து உள்ளங்கையில் முத்தமிட்டான். "இனி நாமே நம் கதையை எழுதுவோம்," என்றான், "காகிதத்தில் இல்லை, உடம்பில்." அவள் கண்களில் நீர் தளும்பியது, ஆனால் அது ஆனந்தக் கண்ணீர் என்பது இருவருக்கும் தெரிந்தது.

காலையில் கார்த்திக் கடிதத்தை எடுத்து மடித்து டயரிக்குள் வைத்தான். "இனி இந்தக் கடிதம் நமக்குத் தேவையில்லை," என்றான். மீனாட்சி அவன் கையைப் பிடித்து தன் மார்பில் வைத்தாள், அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். "தேவை," என்றாள். "அடுத்த கடிதத்தை இன்னைக்கு ராத்திரியே நீ எழுதணும்."