தமிழ் கள்ள காதல் கதை: மீனாட்சியின் ரகசிய இரவுகள்

இரவு ஒரு மணிக்கு மீனாட்சியின் போன் அதிர்ந்தபோது அவள் தூங்கவே இல்லை. திரையில் ஒளிர்ந்த பெயரைப் பார்த்ததும் அவள் நெஞ்சு நின்று துடித்தது. அரவிந்த். ஒன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அந்தப் பெயர். அவள் அருகில் கணவன் சுந்தர் குறட்டை விட்டுத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். அந்த நொடியில் மீனாட்சிக்குப் புரிந்தது, தன் வாழ்க்கை இனி ஒரு தமிழ் கள்ள காதல் கதை ஆகிவிட்டது என்று.

"ஹலோ," என்றாள் அவள், குரலை மெதுவாக்கி, போர்வையை வாய் மீது இழுத்துக் கொண்டு. மறுமுனையில் ஒரு நொடி மௌனம். பிறகு அந்தக் குரல். "தூங்கலையா மீனாட்சி?" அவள் உடம்பு முழுவதும் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது. அதே குரல். கல்லூரி வராண்டாவில், கேண்டீன் வரிசையில், அவள் ரகசியமாகக் கேட்டு ரசித்த அதே குரல்.

மீனாட்சிக்கு முப்பது வயது. மதுரை அண்ணா நகரில் ஒரு தேசிய வங்கியில் கிளார்க். திருமணமாகி ஆறு ஆண்டுகள். கணவன் சுந்தர் ஒரு மருந்து நிறுவனத்தின் விற்பனை அதிகாரி. மாதத்தில் இருபது நாள் ஊர் சுற்றுபவன். வீடு, வங்கி, டிவி சீரியல், தூக்கம். இதுதான் அவள் வாழ்க்கையாக இருந்தது. அவள் உடம்பு இன்னும் இளமையாகவே இருந்தது, ஆனால் அதை யாரும் தொட்டுப் பார்த்து நாளாகிவிட்டது.

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்புதான் எல்லாம் தொடங்கியது. அவள் அத்தை மகள் தீபாவின் திருமணம், மதுரை தல்லாகுளத்தில் ஒரு பெரிய திருமண மண்டபத்தில். மீனாட்சி மெரூன் நிற பட்டுப் புடவையில், கழுத்தில் மெல்லிய சங்கிலியுடன் மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தபோது யாரோ கேமரா ஃபிளாஷ் அடித்தது. அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். கேமராவுக்குப் பின்னால் நின்ற முகத்தைப் பார்த்ததும் அவள் கால்கள் தடுமாறின.

அரவிந்த். அவள் கல்லூரியில் சீனியர். அவள் பத்தொன்பது வயதில் முதன்முதலாகக் காதலித்தவன், யாரிடமும் சொல்லாத காதல். இப்போது முப்பத்து நான்கு வயது. தாடி வைத்து, கண்களில் ஒரு சோர்வும் கூர்மையும் கலந்த பார்வையுடன். திருமண புகைப்படக் கலைஞனாக வந்திருந்தான். "மீனாட்சியா?" என்றான் அவன், கேமராவைக் கீழே இறக்கி. "நீ இன்னும் அப்படியே இருக்கே."

அவள் சிரித்தாள், ஆனால் அவள் கன்னங்கள் சூடாகின. அன்று முழுவதும் அவன் கேமரா அவளையே தேடி வந்தது. மணமகளைப் படம் எடுக்கும்போதுகூட அவன் கண்கள் அவள் பக்கம் விலகின. மதிய உணவு நேரத்தில் அவள் தண்ணீர் குடிக்க ஒதுங்கியபோது அவன் அருகில் வந்தான். "கல்யாணம் ஆயிடுச்சாமே, கேள்விப்பட்டேன்," என்றான். அவள் தலையசைத்தாள். "உனக்கு?" அவன் சிரித்தான், அந்தச் சிரிப்பில் கசப்பு இருந்தது. "ஆச்சு. முடிஞ்சும் போச்சு. விவாகரத்து."

அந்த வார்த்தை அவள் மனதில் ஒரு கதவைத் திறந்தது. விவாகரத்து. அவன் தனியாக இருக்கிறான். அவள் இதை நினைத்ததற்காகத் தன்னையே திட்டிக் கொண்டாள், ஆனால் அந்த எண்ணம் போகவில்லை. மாலையில் முகூர்த்த நேரத்தில் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. அவள் பின்பக்கம் சாமான்கள் வைக்கும் அறைக்குச் சென்றாள், கைப்பையை வைக்க. அங்கே அடுக்கி வைக்கப்பட்ட நாற்காலிகளுக்கும் பாத்திரங்களுக்கும் நடுவே அரவிந்த் நின்று கொண்டிருந்தான், சிகரெட் பிடித்தபடி.

"நீ இங்கே என்ன பண்றே?" என்றாள் அவள், கதவை மூடிவிட்டு. அவன் சிகரெட்டை அணைத்தான். "உன்னைத் தேடித்தான் வந்தேன்." அவள் இதயம் வேகமாக அடித்தது. அவன் அருகில் வந்தான். அவள் பின்வாங்கவில்லை. அவன் கை அவள் இடுப்பில் பதிந்தபோது அவள் உடம்பு நடுங்கியது. "அரவிந்த், வேண்டாம்," என்றாள் அவள், ஆனால் அவள் குரலில் தடுப்பு இல்லை, அழைப்பு இருந்தது.

அவன் அவளை இழுத்து அணைத்தான். அவன் உதடுகள் அவள் கழுத்தில் பதிந்தன. அவள் புடவை முந்தானை சரிந்தது. அவன் கை அவள் முதுகில் ஊர்ந்து, ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகளைத் தேடியது. அவள் மூச்சு வேகமானது. ஒன்பது ஆண்டு ஏக்கம் ஒரு நொடியில் வெடித்தது. அவள் அவன் தலைமுடியைப் பற்றி இழுத்து அவன் உதடுகளைத் தன் உதடுகளில் புதைத்தாள். அப்போதுதான் வெளியே "மீனாட்சி!" என்று அத்தையின் குரல் கேட்டது. இருவரும் விலகினார்கள். அவள் புடவையைச் சரி செய்து கொண்டு வெளியே ஓடினாள், உதடுகள் இன்னும் எரிந்து கொண்டிருந்தன.

"நான் உன் போட்டோ ஒண்ணு வெச்சுக்கிட்டேன்," என்றான் அரவிந்த் போனில். "எந்த போட்டோ?" "நீ தண்ணி குடிச்சிட்டு திரும்பின அந்த நொடி. கழுத்துல வியர்வை மின்னுச்சு. அதை டெலீட் பண்ண மனசு வரலே." மீனாட்சி போர்வைக்குள் சிரித்தாள். "நீ இன்னும் அப்படியேதான் இருக்கே. பொய் சொல்றதுல கில்லாடி." "பொய் இல்லே. நாளைக்கு ஸ்டூடியோவுக்கு வா. உன் போட்டோக்களைக் காட்டுறேன்."

"நான் கல்யாணமானவ அரவிந்த்." "தெரியும். அதனாலதான் கதவைத் திறந்தே வெச்சிருப்பேன். நீ வரலேன்னா போட்டோக்களை டெலீட் பண்ணிடுவேன்." அவள் போனை வைத்தாள். அருகில் சுந்தர் புரண்டு படுத்தான். அவள் விட்டத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். போக வேண்டாம் என்று மூளை சொன்னது. ஆனால் அவள் உடம்பு ஏற்கனவே முடிவு செய்துவிட்டது.

மறுநாள் மதியம் அவள் வங்கியில் அரை நாள் விடுப்பு சொல்லிவிட்டு மதுரை விளக்குத்தூண் அருகே இருந்த அவன் ஸ்டூடியோவுக்குச் சென்றாள். சிறிய அறை. சுவர்களில் திருமண புகைப்படங்கள். ஒரு மூலையில் கேமரா உபகரணங்கள். அரவிந்த் கதவைத் தாழிட்டான். அந்தச் சத்தம் அவள் வயிற்றில் ஒரு பட்டாம்பூச்சியைப் பறக்கவிட்டது.

"போட்டோ எங்கே?" என்றாள் அவள், தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு. அவன் லேப்டாப்பைத் திறக்காமல் அவளையே பார்த்தான். "முதல்ல ஒண்ணு சொல்லு. அன்னிக்கு ஸ்டோர் ரூம்ல நீ ஏன் என்னைத் தள்ளிவிடலே?" அவள் பதில் சொல்லவில்லை. அவள் அவனை நோக்கி நடந்தாள். அவன் கன்னத்தில் கை வைத்தாள். "ஏன்னா ஒன்பது வருஷமா நான் இதுக்காகத்தான் காத்திருந்தேன்."

அவன் அவளை இறுக்கி அணைத்தான். அவன் உதடுகள் அவள் உதடுகளைக் கவ்வின. இந்த முறை யாரும் கூப்பிடப் போவதில்லை. அவள் நாக்கு அவன் வாய்க்குள் நுழைந்தது. அவன் கைகள் அவள் சுடிதார் டாப்பை மேலே தூக்கின. அவள் கைகளை உயர்த்தி ஒத்துழைத்தாள். அவள் பிரா அணியவில்லை என்பதை அவன் கண்டதும் அவன் கண்கள் விரிந்தன. "திட்டமிட்டே வந்திருக்கே," என்றான் அவன் மூச்சிரைத்தபடி. "ஆமா," என்றாள் அவள்.

அவன் அவள் முலைகளை இரு கைகளாலும் பற்றினான். அவள் முலைக்காம்புகள் விரைத்து நின்றன. அவன் ஒன்றை வாயில் எடுத்துச் சப்பினான். மீனாட்சி அவன் தலைமுடியைப் பற்றிக் கொண்டு முனகினாள். "அப்படித்தான். கடி." அவன் மெதுவாகக் கடித்தான். அவள் உடம்பு வளைந்தது. அவள் கை அவன் பேண்ட் மீது பதிந்தது. அவன் சுன்னி இரும்பு போல விரைத்திருந்தது. அவள் ஜிப்பை இறக்கி அதை வெளியே எடுத்தாள்.

அவள் மண்டியிட்டாள். அவன் சுன்னியின் நுனியில் வழிந்த ஈரத்தை நாக்கால் நக்கினாள். அவன் உடம்பு நடுங்கியது. "மீனாட்சி, வேண்டாம், இது தப்பு," என்றான் அவன், ஆனால் அவன் கைகள் அவள் தலையை அழுத்தின. அவள் அவன் சுன்னியை வாயில் எடுத்துச் சப்பத் தொடங்கினாள். மேலும் கீழும். அவள் நாக்கு அதைச் சுற்றிச் சுழன்றது. அவன் முனகல் அறையில் எதிரொலித்தது.

அவன் அவளை எழுப்பி மேஜை மீது உட்கார வைத்தான். அவள் லெக்கிங்கையும் உள்ளாடையையும் கழற்றினாள். அவள் புண்டை ஈரத்தில் மின்னியது. அவன் இரண்டு விரல்களை உள்ளே நுழைத்தான். அவள் துடித்தாள். "எவ்வளவு ஈரமா இருக்கே," என்றான் அவன். "உனக்காகத்தான்," என்றாள் அவள். அவன் விரல்கள் வேகமாக இயங்கின. அவள் இடுப்பு தானாக ஆடியது.

பிறகு அவன் தன் சுன்னியை அவள் புண்டையின் வாசலில் வைத்தான். ஒரு நொடி நின்றான். அவள் அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். "உள்ளே வா," என்றாள். அவன் முழுவதும் உள்ளே நுழைந்தான். மீனாட்சி கத்தினாள். ஆறு ஆண்டுகளாக அவள் உணராத நிறைவு. அவன் மெதுவாக இயங்கத் தொடங்கினான். பிறகு வேகம் கூடியது. மேஜை ஆடியது. அவள் கால்களை அவன் இடுப்பில் சுற்றிக் கொண்டாள்.

அவன் அவள் முலைகளைப் பிசைந்தபடி ஓத்தான். அவள் நகங்கள் அவன் முதுகில் கீறின. "இன்னும் வேகமா," என்று கத்தினாள் அவள். அவன் வேகத்தைக் கூட்டினான். அவள் உடம்பு இறுகியது. உச்சம் அவளை அலையாகத் தாக்கியது. அவள் அவன் தோளில் கடித்தாள். சில நொடிகளில் அவனும் உச்சம் அடைந்தான். அவன் விந்து அவள் உள்ளே பாய்ந்தது. இருவரும் வியர்வையில் நனைந்து ஒருவரை ஒருவர் பிடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

"இது தப்பு மீனாட்சி," என்றான் அரவிந்த், அவள் தலைமுடியைக் கோதியபடி. இருவரும் ஸ்டூடியோவின் பழைய சோபாவில் அமர்ந்திருந்தார்கள். அவள் சிரித்தாள். "தப்புன்னா ஏன் திரும்பத் திரும்ப என் போட்டோவைப் பார்த்தே?" அவன் பதில் சொல்லவில்லை. அவள் அவன் மடியில் ஏறி அமர்ந்தாள். "நான் முடிவு பண்ணிட்டேன் அரவிந்த். நீ வேண்டாம்னு சொன்னாலும் நான் விடமாட்டேன்."

அன்றிரவு வீட்டில் சுந்தர் ஊரிலிருந்து போனில் பேசினான். "நாளைக்கு கோயம்புத்தூர் போறேன். வர ஒரு வாரம் ஆகும்." மீனாட்சி "சரி" என்றாள். அவள் குரலில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை. போனை வைத்ததும் அவள் அரவிந்துக்கு மெசேஜ் அனுப்பினாள். "நாளைக்கு கொடைக்கானல் போலாமா? ஒரு நாள். யாருக்கும் தெரியாது."

மறுநாள் காலை ஆறு மணிக்கு அவள் அலுவலகப் பயிற்சி என்று வீட்டில் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினாள். அரவிந்த் காரில் வந்திருந்தான். மதுரையிலிருந்து கொடைக்கானல் மூன்று மணி நேரப் பயணம். மலைப்பாதையில் ஏறும்போது அவன் கை அவள் தொடை மீது இருந்தது. அவள் அதைத் தள்ளவில்லை. மாறாக அவள் கை அவன் கை மீது பதிந்தது.

அவர்கள் ஏரிக்கு அருகே ஒரு சிறிய ஹோட்டலில் அறை எடுத்தார்கள். ஜன்னலுக்கு வெளியே பள்ளத்தாக்கு பச்சையாக விரிந்திருந்தது. கதவு மூடியதும் மீனாட்சி அவன் முன்னால் நின்று தன் சுடிதாரைக் கழற்றத் தொடங்கினாள். "அவசரம் என்ன?" என்றான் அவன் சிரித்தபடி. "ஆறு மணி நேரம் காத்திருந்தேன். போதும்," என்றாள் அவள்.

அவள் நிர்வாணமாக நின்றாள். அவன் அவளைத் தூக்கிக் கட்டிலில் போட்டான். அவன் உடைகளை அவளே கழற்றினாள். இருவரும் குளியலறைக்குள் நுழைந்தார்கள். சுடுநீர் அவர்கள் உடம்பில் வழிந்தது. அவன் அவள் முதுகில் சோப்பு தேய்த்தான். அவன் கைகள் மெதுவாக அவள் இடுப்பைச் சுற்றி முன்னால் வந்து அவள் முலைகளைப் பற்றின. அவள் பின்னால் சாய்ந்து அவன் தோளில் தலையை வைத்தாள்.

அவள் கை பின்னால் சென்று அவன் விரைத்த சுன்னியைப் பற்றியது. அவள் அதை மெதுவாக உருவினாள். சோப்பு நுரையில் அவள் கை வழுக்கியது. அவன் முனகினான். அவள் குனிந்து அவன் சுன்னியை வாயில் எடுத்தாள். தண்ணீர் அவர்கள் மீது கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. அவன் அவள் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டான். அவள் வேகமாகச் சப்பினாள்.

பிறகு அவன் அவளைத் திருப்பி சுவரில் சாய்த்தான். அவள் கைகளைச் சுவரில் ஊன்றிக் கொண்டாள். அவன் பின்னாலிருந்து அவள் புண்டைக்குள் நுழைந்தான். மீனாட்சி கத்தினாள். தண்ணீர் சத்தத்தில் அவள் குரல் கரைந்தது. அவன் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து வேகமாக இயங்கினான். அவன் ஒரு கை முன்னால் வந்து அவள் முலைக்காம்பைத் திருகியது. அவள் உடம்பு நடுங்கியது.

"இப்படியே. நிறுத்தாதே," என்று கத்தினாள் அவள். அவன் வேகம் கூடியது. அவள் புண்டை அவன் சுன்னியை இறுக்கிப் பிடித்தது. உச்சம் வந்தபோது அவள் சுவரில் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டு அலறினாள். அவன் அவள் உள்ளேயே விந்தைப் பாய்ச்சினான். இருவரும் மூச்சிரைத்தபடி தண்ணீருக்குள் நின்றார்கள்.

மாலையில் அவர்கள் ஏரிக்கரையில் நடந்தார்கள். யாரும் அவர்களைக் கவனிக்கவில்லை. இருட்டியதும் அறைக்குத் திரும்பினார்கள். மீனாட்சி அவனைக் கட்டிலில் தள்ளினாள். "இந்த முறை நான்," என்றாள். அவள் அவன் மீது ஏறி அமர்ந்தாள். அவன் சுன்னியைத் தன் புண்டைக்குள் தானே செலுத்திக் கொண்டாள். அவள் மெதுவாக ஆடத் தொடங்கினாள்.

அவள் கைகள் அவன் மார்பில் ஊன்றியிருந்தன. அவள் முலைகள் அவன் முகத்திற்கு நேரே ஆடின. அவன் ஒன்றை வாயில் கவ்வினான். அவள் வேகத்தைக் கூட்டினாள். அவள் தலைமுடி அவிழ்ந்து அவன் முகத்தில் விழுந்தது. "நீ ரொம்ப அழகா இருக்கே," என்றான் அவன். "பேசாதே. பாரு," என்றாள் அவள். அவள் இடுப்பு வட்டமடித்தது.

அப்போதுதான் அவள் போன் ஒலித்தது. திரையில் சுந்தர் பெயர். மீனாட்சி ஒரு நொடி நின்றாள். பிறகு போனை எடுத்து அணைத்துப் போட்டாள். "யாரு?" என்றான் அரவிந்த். "யாருமில்லே," என்றாள் அவள், மீண்டும் ஆடத் தொடங்கி. அவள் இயக்கம் வெறியாக மாறியது. அவள் உச்சத்தை நெருங்கினாள். அவள் உடம்பு இறுகியது. அவள் அவன் மார்பில் சாய்ந்து நடுங்கினாள். அவனும் அவள் உள்ளேயே முடித்தான்.

இருவரும் போர்வைக்குள் படுத்திருந்தார்கள். ஜன்னலுக்கு வெளியே மலைக்காற்று வீசியது. "நாளைக்கு என்ன?" என்றான் அரவிந்த். மீனாட்சி அவன் மார்பில் விரலால் கோடு போட்டாள். "நாளைக்கு நான் வீட்டுக்குப் போவேன். மறுநாள் வங்கிக்குப் போவேன். அதற்கு மறுநாள் உன் ஸ்டூடியோவுக்கு வருவேன். இது நிக்கப் போறதில்லே அரவிந்த்."

மறுநாள் அவள் வீடு திரும்பியபோது எல்லாம் அப்படியே இருந்தது. சுந்தர் இன்னும் ஊரில். அவள் துணிகளைத் துவைத்தாள். சமைத்தாள். ஆனால் அவள் உதடுகளில் ஒரு ரகசியச் சிரிப்பு இருந்தது. இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு அவள் அரவிந்தின் ஸ்டூடியோவுக்குச் சென்றாள். இந்த முறை அவள் கதவைத் தானே தாழிட்டாள்.

அவன் அவளைச் சுவரில் சாய்த்து அவள் புடவையை உருவினான். அவள் உள்ளாடை மட்டும் அணிந்து நின்றாள். அவன் அவள் பிராவின் கொக்கியைப் பற்களால் கழற்றினான். அவள் சிரித்தாள். "எங்கே கத்துக்கிட்டே?" "உன்கிட்டேருந்துதான்," என்றான் அவன். அவன் அவள் முலைகளை மாறி மாறிச் சப்பினான். அவள் அவன் சட்டைப் பொத்தான்களைப் பிய்த்தாள்.

அவள் அவன் முன்னால் மண்டியிட்டு அவன் சுன்னியை வாயில் எடுத்தாள். அவன் அவள் தலைமுடியைப் பற்றினான். அவள் ஆழமாக எடுத்தாள். அவன் தொண்டை வரை சென்றது. அவள் கண்களில் நீர் வந்தது, ஆனால் அவள் நிறுத்தவில்லை. அவன் உடம்பு நடுங்கியது. "போதும்," என்றான் அவன் அவளை எழுப்பி. "இல்லேன்னா இப்பவே முடிஞ்சிடும்."

அவன் அவளை மேஜை மீது குப்புறப் படுக்க வைத்தான். அவள் பின்னழகை உயர்த்தினாள். அவன் பின்னாலிருந்து உள்ளே நுழைந்தான். மீனாட்சி மேஜையைப் பற்றிக் கொண்டாள். அவன் ஒவ்வொரு அடியும் ஆழமாக இருந்தது. அவன் கை அவள் தலைமுடியைப் பற்றி இழுத்தது. அவள் கழுத்து வளைந்தது. "ஆமா, அப்படித்தான்," என்று முனகினாள் அவள்.

அவன் வேகம் கூடியது. அறையில் அவர்கள் உடம்புகள் மோதும் சத்தம் மட்டும் கேட்டது. அவள் புண்டை ஈரத்தில் அவன் சுன்னி வழுக்கியது. அவள் உச்சத்தை நெருங்கினாள். "வருது, வருது," என்று கத்தினாள். உச்சம் அவளைத் தாக்கியபோது அவள் கால்கள் நடுங்கின. அவன் அவளை இறுக்கிப் பிடித்து அவள் உள்ளேயே விந்தைப் பாய்ச்சினான். இருவரும் மேஜை மீதே சரிந்தார்கள்.

மறுநாள் வங்கியில் மீனாட்சியின் கைகள் நடுங்கின. கேஷ் கவுண்டரில் நோட்டுகளை எண்ணும்போது அவள் மனம் அரவிந்தின் ஸ்டூடியோவிலேயே இருந்தது. அவள் சக ஊழியர் கேட்டாள், "என்ன மீனாட்சி, முகமெல்லாம் சிவந்திருக்கு?" "வெயில்," என்றாள் அவள் சிரித்தபடி. மதிய உணவு இடைவேளையில் அவள் கழிவறைக்குள் சென்று அரவிந்துக்கு மெசேஜ் அனுப்பினாள். "உன் கடி அடையாளம் இன்னும் இருக்கு."

"நல்லா இருக்கு. இன்னும் நிறைய வைக்கணும்," என்று பதில் வந்தது. அவள் உதடுகளைக் கடித்துக் கொண்டாள். அவள் உடம்பு சூடாவதை உணர்ந்தாள். வங்கியின் குளிரூட்டப்பட்ட கழிவறைக்குள் நின்று அவள் தன் முலைகளைத் தானே பற்றிக் கொண்டாள். ஒரு நொடி. பிறகு தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு வெளியே வந்தாள். இரவு எட்டு மணி வரை காத்திருக்க வேண்டும். அந்தக் காத்திருப்பே அவளை வெறி கொள்ள வைத்தது.

அன்றிரவு வீட்டில் சுந்தர் திடீரென்று வந்துவிட்டான். "வேலை முடிஞ்சிடுச்சு," என்றான். மீனாட்சியின் நெஞ்சு திக்கென்றது. அவன் அவளை அணைத்தான். அவள் உடம்பு விறைத்தது. "என்னாச்சு? உடம்பு சரியில்லையா?" "இல்லே, களைப்பா இருக்கு," என்றாள் அவள். அவன் தோளில் அவள் அன்று அரவிந்த் கடித்த அடையாளம் இன்னும் இருந்தது. அதை மறைக்க அவள் இரவு முழுவதும் துப்பட்டாவைச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

நள்ளிரவில் சுந்தர் தூங்கியதும் அவள் போனை எடுத்தாள். அரவிந்திடமிருந்து மெசேஜ். "இன்னிக்கு ரொம்ப அழகா இருந்தே." அவள் பதில் எழுதினாள். "நாளைக்கு?" "நாளைக்கு என்ன?" "எட்டு மணி. மொட்டை மாடி. வீட்டுக்குப் பின்னால ஏணி இருக்கு." அவள் மெசேஜை அனுப்பிவிட்டு உரையாடலை அழித்தாள். அருகில் சுந்தர் புரண்டு படுத்தான். அவள் வளையல்கள் மெதுவாக ஒலித்தன. அவள் போனைத் தலையணைக்கு அடியில் வைத்துவிட்டுக் கண்களை மூடினாள், உதடுகளில் அந்த ரகசியச் சிரிப்புடன்.