தமிழ் செக்ஸ் கதை: மெரினா இரவு ரகசியம் பாகம் 2

கதவு மீண்டும் தட்டப்பட்டது, இந்த முறை இன்னும் பலமாக. என் இதயம் தொண்டையில் வந்து அடைத்துக் கொண்டது, ஏனென்றால் கார்த்திக் என் வீட்டுக்குள், என் படுக்கையறை வாசலில் அரை நிர்வாணமாக நின்று கொண்டிருந்தான். இது என் வாழ்வின் மிக ஆபத்தான தமிழ் செக்ஸ் கதை என்பது அந்த நொடியில் எனக்குப் புரிந்தது.

“யாரு?” என்று கத்தினேன், குரல் நடுங்காமல் இருக்க முயன்று கொண்டே கார்த்திக்கை படுக்கையறைக்குள் தள்ளினேன். அவன் சட்டையை படுக்கைக்கு அடியில் உதைத்துத் தள்ளிவிட்டு, குளியலறை கதவை சாத்தச் சொல்லி சைகை காட்டினேன். என் கைகள் வியர்த்து நடுங்கின.

“திவ்யா, நான்தான்! கதவைத் திற!” அருணின் குரல். என் கணவன் அருண். இரவு ஷிப்டுக்குப் போனவன் இப்போது வீட்டு வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தான். என் முதுகுத்தண்டில் பனிக்கட்டி வழிந்தது போலிருந்தது.

கார்த்திக் குளியலறைக்குள் மறைந்ததை உறுதி செய்துவிட்டு, கண்ணாடியில் என் முகத்தைப் பார்த்தேன். கன்னங்கள் சிவந்து, உதடுகள் வீங்கி, கூந்தல் கலைந்து கிடந்தது. குற்ற உணர்வு என் நெற்றியில் எழுதி ஒட்டியது போலத் தோன்றியது. ஆழமாக மூச்சு விட்டேன், தலைமுடியை சரி செய்தேன், கதவைத் திறந்தேன்.

அருண் வியர்வையில் நனைந்து, எரிச்சலோடு உள்ளே நுழைந்தான். “ஐடி கார்டை மறந்துட்டேன். சூப்பர்வைசர் உள்ளே விட மாட்டேங்கிறான்,” என்றான், செருப்பை உதறிவிட்டு. அவன் கண்கள் ஹாலைச் சுற்றிப் பார்த்தன. என் இதயம் டமாரம் அடித்தது.

சோபாவில் கார்த்திக் உட்கார்ந்திருந்த இடம் இன்னும் சூடாக இருந்தது போலத் தோன்றியது. டீபாயில் இரண்டு டம்ளர்கள். காற்றில் அவன் டியோடரண்ட் வாசனை மிதந்தது. அருண் மூக்கைச் சுருக்கினான். “வீட்ல யாரோ வந்த மாதிரி வாசனை அடிக்குது,” என்றான்.

“பக்கத்து வீட்டு ஆன்ட்டி சர்க்கரை வாங்க வந்தாங்க,” என்றேன், அவசரமாக ஒரு டம்ளரை எடுத்து சமையலறைக்குள் வைத்தேன். என் குரல் இயல்பாக ஒலிக்க நான் பெரும் முயற்சி செய்தேன். “நீ சீக்கிரம் போ, ஷிப்டுக்கு நேரமாச்சு.”

அவன் என்னைக் கூர்ந்து பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் சந்தேகம் இருந்ததா, அல்லது என் குற்ற உணர்வு அதைக் கற்பனை செய்ததா என்று தெரியவில்லை. “நீ ஏன் இப்படி வியர்த்திருக்க?” என்று கேட்டான், என் கன்னத்தைத் தொட்டு.

“கரண்ட் போயி வந்துச்சு, புழுக்கமா இருக்கு,” என்றேன். அது உண்மையும் கூட, ஆனால் என் வியர்வைக்குக் காரணம் வெப்பம் அல்ல. படுக்கையறைப் பக்கம் அவன் நகர்வதைப் பார்த்து என் ரத்தம் உறைந்தது. “ஐடி கார்டு பீரோவுல இருக்கு,” என்று அவசரமாகச் சொன்னேன்.

அவன் படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தான். குளியலறை கதவு சாத்தியிருந்தது, உள்ளே கார்த்திக் மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டு நிற்பான். அருண் பீரோவைத் திறந்து கார்டைத் தேடினான். அந்த நொடிகள் ஒரு யுகமாக நீண்டன. என் நகங்கள் உள்ளங்கையில் பதிந்தன.

“கிடைச்சுது,” என்றான் அவன், திரும்பி. அப்போது அவன் கண்கள் படுக்கையில் விழுந்தன. படுக்கை விரிப்பு கலைந்திருந்தது, தலையணை தரையில் கிடந்தது. அவன் புருவம் உயர்ந்தது. “படுக்கை ஏன் இப்படி இருக்கு?”

என் மூளை மின்னல் வேகத்தில் வேலை செய்தது. நான் அவனை நோக்கி நடந்தேன், அவன் சட்டைக் காலரைப் பிடித்து இழுத்து, அவன் உதடுகளில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டேன். அவன் திடுக்கிட்டான். “நீ இல்லாம தூக்கம் வரல,” என்று கிசுகிசுத்தேன், அவன் சட்டைப் பொத்தான்களை அவிழ்க்கத் தொடங்கினேன். இது ஒரு சூதாட்டம், ஆனால் எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை.

அருண் ஒரு கணம் தடுமாறினான், அவன் கைகள் என் இடுப்பைப் பற்றின. அவன் மூச்சு வேகமானது. என் திட்டம் வேலை செய்வது போலத் தோன்றிய அதே நொடியில், அவன் பாக்கெட்டில் போன் அலறியது. சூப்பர்வைசர். “இருபது நிமிஷத்துல வரலைன்னா ஷிப்ட் போனஸ் கட்,” என்று கத்தும் குரல் ஸ்பீக்கரில் கேட்டது.

அருண் சபித்துக் கொண்டே என்னிடமிருந்து விலகினான். “நாளைக்குப் பேசிக்கலாம்,” என்று சொல்லி, ஐடி கார்டைப் பிடுங்கிக் கொண்டு வாசலை நோக்கி ஓடினான். கதவு மூடும் சத்தம் கேட்டதும் நான் சுவரில் சாய்ந்து, நடுங்கும் கால்களோடு தரையில் அமர்ந்தேன்.

என் கைகள் இன்னும் பயங்கரமாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. இன்னும் ஒரே ஒரு நிமிடம் அருண் தாமதித்திருந்தால், என் வாழ்க்கை அந்த நொடியில் முடிந்திருக்கும். குளியலறைக் கதவை மெல்லத் தட்டினேன். “போயிட்டான்,” என்றேன், குரல் கிசுகிசுப்பாக வெளிவந்தது.

கதவு திறந்தது. கார்த்திக் வெளியே வந்தான், அவன் முகம் வெளிறி, நெற்றியில் வியர்வை முத்துக்கள். ஒரு கணம் நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டோம், பிறகு இருவரும் ஒரே நேரத்தில் சிரிக்கத் தொடங்கினோம். பயத்தின் சிரிப்பு, நிம்மதியின் சிரிப்பு, பைத்தியக்காரத்தனமான சிரிப்பு. அவன் சுவரில் சாய்ந்து, நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டான்.

“நீ செத்துருவேன்னு நினைச்சேன்,” என்றான் அவன். “நானும்,” என்றேன் நான், அவனுக்கு ஒரு டம்ளர் தண்ணீர் கொடுத்து. அவன் அதை ஒரே மூச்சில் குடித்தான், தண்ணீர் அவன் கழுத்தில் வழிந்தது. அந்தக் காட்சி கூட எனக்குள் ஏதோ ஒன்றைத் தூண்டியது. ஆபத்து எங்களைக் கொல்லவில்லை, அது எங்களை உயிர்ப்பித்திருந்தது.

அவன் என் அருகில் வந்தான், அவன் கைகள் என் தோள்களில். அந்தப் பயம் எங்களுக்குள் வேறு ஒன்றாக மாறிக் கொண்டிருந்தது. ஆபத்தின் சுவை எங்கள் நரம்புகளில் மின்சாரமாக ஓடியது. என் உடல் இன்னும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் இப்போது அது பயத்தால் அல்ல, வேறு ஒன்றால்.

கார்த்திக் என் முகத்தைக் கைகளில் ஏந்தினான். “நீ பயங்கரம்டி,” என்று சொல்லி, என் உதடுகளைக் கவ்வினான். அந்த முத்தத்தில் நிம்மதியும், வெறியும், நன்றியும் கலந்திருந்தன. நான் அவன் தோள்களைப் பற்றி இழுத்தேன், என் நாக்கு அவன் வாய்க்குள் நுழைந்தது. எங்கள் மூச்சுகள் ஒன்றாகக் கலந்தன.

அவன் என்னைத் தூக்கி சோபாவில் போட்டான். என் நைட்டி மேலே ஏறியது. அவன் கைகள் என் தொடைகளில் படர்ந்தன, என் உள்ளாடையை ஒரே இழுப்பில் கழற்றி வீசினான். “இன்னைக்கு நீ என்னோடவ,” என்று உறுமினான். நான் தலையசைத்தேன், பேச முடியாமல்.

அவன் முழங்காலிட்டு, என் கால்களை விரித்து, தன் முகத்தை என் புண்டையில் புதைத்தான். அவன் நாக்கு என் பிளவில் நுழைந்து சுழன்றது. நான் அலறி, சோபாவின் கைப்பிடியை இறுகப் பற்றினேன். அவன் நாக்கு என் பருப்பில் வேகமாக அசைந்தது, அவன் விரல்கள் எனக்குள் நுழைந்து வளைந்தன.

“கார்த்திக்... ப்ளீஸ்...” என்று முனகினேன். என் இடுப்பு அவன் முகத்தை நோக்கித் துள்ளியது. அவன் என் தொடைகளை அழுத்திப் பிடித்து, இன்னும் ஆழமாக நக்கினான். என் உடல் விறைத்து, ஒரு பெரும் அலை என்னைத் தாக்கியது. நான் அவன் தலைமுடியைப் பிடித்து இழுத்து, நடுங்கி, கத்தி, என் முதல் உச்சத்தை அடைந்தேன்.

அவன் எழுந்து, தன் பேண்ட்டைக் கழற்றினான். அவன் சுன்னி விறைத்து, நரம்புகள் புடைத்து நின்றது. அவன் அதை என் உதடுகளில் தேய்த்தான். நான் வாயைத் திறந்து அதை உள்ளே வாங்கினேன், என் நாக்கு அதன் மொட்டைச் சுற்றிச் சுழன்றது. அவன் முனகி, என் தலையைப் பிடித்து மெல்ல அழுத்தினான்.

நான் அதை ஆழமாக உள்ளே வாங்கி, வேகமாக ஊம்பினேன். என் கை அவன் விதைகளை மென்மையாகப் பிசைந்தது. “திவ்யா... நிறுத்து... இல்லைன்னா இப்பவே வந்துடும்,” என்று அவன் திணறினான். நான் சிரித்துக் கொண்டே விடுவித்தேன், என் உதடுகள் பளபளத்தன.

அவன் என்னை சோபாவில் குப்புறத் தள்ளி, என் பின்னால் முழங்காலிட்டான். அவன் சுன்னி என் புண்டை வாசலில் உரசியது, பிறகு ஒரே தள்ளில் உள்ளே நுழைந்தது. நான் கத்தி, சோபா மெத்தையைக் கடித்தேன். அவன் என் இடுப்பைப் பிடித்து, வேகமாக இயங்கத் தொடங்கினான்.

ஒவ்வொரு இடியும் என்னை முன்னே தள்ளியது. அவன் கை என் முலைகளைப் பின்னாலிருந்து பிசைந்தது, என் காம்புகளைத் திருகியது. “உன் புருஷன் வந்தப்போ நீ எப்படி பயந்தேன்னு நினைச்சுப் பாரு,” என்று அவன் காதில் கிசுகிசுத்தான், “இப்போ அந்தப் பயமே உன்னை இப்படி ஈரமாக்கியிருக்கு.”

அவன் சொன்னது உண்மை. ஆபத்து என்னை வெறி கொள்ள வைத்திருந்தது. நான் அவன் இடிகளை எதிர்கொண்டு பின்னோக்கித் தள்ளினேன், எங்கள் உடல்கள் அடிக்கும் சத்தம் அறையில் எதிரொலித்தது. என் இரண்டாவது உச்சம் நெருங்குவதை உணர்ந்தேன், என் புண்டை அவன் சுன்னியை இறுக்கிப் பிடித்தது.

“வருது... வருது...” என்று கத்தினேன். அவன் வேகத்தைக் கூட்டினான், ஆழமாக, வேகமாக, கொடூரமாக. நான் வெடித்தேன், என் உடல் துடித்தது, என் கத்தல் அறையை நிறைத்தது. அவன் இன்னும் சில இடிகள் இடித்துவிட்டு, எனக்குள் ஆழமாக வெடித்தான், அவன் உடல் என் மேல் சரிந்தது.

நான் அவனைத் தள்ளிவிட்டு எழுந்தேன், என் கால்கள் நடுங்கின. சோபாவின் கைப்பிடியைப் பிடித்துக் கொண்டு குனிந்தேன், என் பின்புறத்தை அவனை நோக்கி உயர்த்தினேன். “முடியலைன்னு சொல்லாதே,” என்று சொல்லி, என் புண்டையை விரல்களால் விரித்துக் காட்டினேன், அது அவன் விந்தால் பளபளத்தது. அவன் கண்கள் விரிந்தன.

அவன் மீண்டும் விறைத்தது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது, ஆனால் அந்த இரவு அப்படிப்பட்ட இரவு. அவன் என் பின்னால் வந்து, ஒரே தள்ளில் உள்ளே நுழைந்தான். இந்த முறை மெதுவாக, ஆழமாக, ஒவ்வொரு இடியையும் நான் உணரும்படி. அவன் கை என் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்தது, என் தலை பின்னோக்கிச் சாய்ந்தது. “உன் புருஷன் இப்போ வந்தா என்ன பண்ணுவ?” என்று அவன் கேட்டான்.

அந்தக் கேள்வி என்னை இன்னும் வெறி கொள்ள வைத்தது. “வர மாட்டான்,” என்று மூச்சிரைத்தேன், ஆனால் என் புண்டை அந்த எண்ணத்திலேயே இறுகியது. ஆபத்து என் உடலை ஒரு ஆயுதமாக மாற்றியிருந்தது. நான் அவனை இன்னும் ஆழமாக உள்ளே வாங்க, என் இடுப்பை வட்டமாகச் சுழற்றினேன். அவன் தாங்க முடியாமல் முனகினான், என் பின்புறத்தில் அறைந்தான்.

நாங்கள் மூச்சு வாங்கியபடி கிடந்தோம், வியர்வையில் நனைந்து, ஒட்டிக் கொண்டு. வெளியே மயிலாப்பூர் கோவில் மணி ஒலித்தது. “இது பைத்தியக்காரத்தனம்,” என்று முணுமுணுத்தேன். “ஆமா,” என்றான் அவன், என் கழுத்தில் முத்தமிட்டு, “ஆனா நிறுத்த முடியல.”

நான் எழுந்து, அவன் கையைப் பிடித்து படுக்கையறைக்கு இழுத்தேன். இந்த முறை அவசரம் இல்லை. நான் அவனைப் படுக்கையில் தள்ளி, அவன் மேல் ஏறினேன். என் நைட்டியைக் கழற்றி வீசினேன். அவன் கண்கள் என் நிர்வாண உடலை விழுங்கின.

நான் அவன் சுன்னியைப் பிடித்து, என் ஈரமான புண்டையில் வைத்து, மெல்ல அமர்ந்தேன். அது எனக்குள் நுழையும் உணர்வு என்னை முனக வைத்தது. நான் மெதுவாக அசையத் தொடங்கினேன், என் முலைகள் அவன் முகத்தில் அசைந்தன. அவன் அவற்றைப் பிடித்து, காம்புகளை வாயில் வாங்கிச் சூப்பினான்.

பால்கனி கதவு திறந்திருந்தது, இரவுக் காற்று எங்கள் வியர்த்த உடல்களைத் தழுவியது. தூரத்தில் ஆட்டோ சத்தம், நாய் குரைப்பு. நான் வேகத்தைக் கூட்டினேன், என் இடுப்பு வட்டமாகச் சுழன்றது. அவன் கைகள் என் இடுப்பைப் பிடித்து, என்னை வழிநடத்தின.

“இப்படித்தான்... இப்படித்தான்...” என்று அவன் முனகினான். நான் குனிந்து அவன் உதடுகளைக் கவ்வினேன், எங்கள் நாக்குகள் சண்டையிட்டன. என் புண்டை அவனை இறுக்கிப் பிடித்து, விடுவித்து, மீண்டும் இறுக்கியது. இந்த விளையாட்டு அவனைப் பைத்தியமாக்குவதை அவன் முகத்தில் பார்த்தேன்.

நான் நிமிர்ந்து, என் கைகளைத் தலைக்கு மேல் உயர்த்தி, முழு வேகத்தில் இயங்கினேன். என் முலைகள் துள்ளின, என் கூந்தல் காற்றில் பறந்தது. “பாரு... உன் பொண்டாட்டி இல்லாதவன்... உன் பக்கத்து வீட்டுக்காரி எப்படி ஓக்குறான்னு பாரு,” என்று நான் கத்தினேன், வெட்கத்தை முழுவதுமாகத் துறந்து.

அவன் என்னை இறுகப் பிடித்து, கீழிருந்து மேலே இடிக்கத் தொடங்கினான். எங்கள் உடல்கள் ஒன்றாக வெடித்தன. நான் அவன் மேல் சரிந்து, நடுங்கி, அவன் பெயரை முணுமுணுத்தேன். அவன் என் முதுகைத் தடவி, என் கூந்தலில் முகம் புதைத்தான்.

திடீரென்று பக்கத்து வீட்டில் டிவி சத்தம் அதிகமானது. நாங்கள் இருவரும் உறைந்தோம், அவன் இன்னும் எனக்குள் இருக்க, எங்கள் மூச்சுகள் மட்டும் கேட்டன. யாரோ பால்கனியில் நடமாடும் சத்தம். என் இதயம் மீண்டும் டமாரம் அடித்தது. ஆனால் சத்தம் தேய்ந்து மறைந்தது, யாரோ உள்ளே போய்விட்டார்கள்.

“பயந்துட்டியா?” என்று கார்த்திக் கிசுகிசுத்தான், என் காது மடலைக் கடித்து. நான் தலையசைத்தேன், ஆனால் என் உடல் வேறு பதில் சொன்னது. என் புண்டை அவனைச் சுற்றி இறுகியது. அவன் சிரித்து, என்னைப் படுக்கையில் புரட்டிப் போட்டு, என் மேல் ஏறினான். “பயம் உனக்கு நல்லா இருக்குடி,” என்றான்.

அவன் என் கால்களைத் தன் தோள்களில் தூக்கிப் போட்டுக் கொண்டு, முழு ஆழத்தில் இறங்கினான். இந்தக் கோணத்தில் அவன் என் ஆழத்தைத் தொட்டான், நான் கத்தி, தலையணையைக் கடித்தேன். அவன் ஒவ்வொரு இடியிலும் என் பெயரைச் சொன்னான், அது என்னை மேலும் தூண்டியது. என் கைகள் அவன் முதுகில் நகக் கீறல்களை வரைந்தன.

சிறிது நேரம் அப்படியே கிடந்தோம். பிறகு அவன் எழுந்து, உடைகளை அணிந்தான். விடிவதற்குள் போக வேண்டும். படிக்கட்டு வழியாக இறங்குவதாகச் சொன்னான், லிஃப்டில் யாராவது பார்த்துவிடுவார்கள் என்று. வாசலில் நின்று, என் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். “நாளைக்கு?” என்று கேட்டான்.

அவன் போன பிறகு நான் வீட்டைச் சுற்றிப் பார்த்தேன், ஒரு துப்பறிவாளரைப் போல. சோபாவுக்கு அடியில் அவன் டியோடரண்ட் மூடி கிடந்தது, அதை எடுத்து மறைத்தேன். படுக்கை விரிப்பை மாற்றினேன், குளியலறையைக் கழுவினேன், காற்றில் ஊதுபத்தி ஏற்றினேன். அருண் நாளை இரவுதான் வருவான், ஆனால் என் குற்ற உணர்வு என்னை விடவில்லை. கண்ணாடியில் என் பிரதிபலிப்பைப் பார்த்தேன். அவள் கண்களில் குற்ற உணர்வை மீறி ஒரு புதிய துணிச்சல் மின்னியது, அதைப் பார்த்து நானே பயந்தேன்.

“நாளைக்கு,” என்றேன் நான், புன்னகையோடு. அவன் இருளில் மறைந்தான். நான் கதவைச் சாத்திவிட்டு, படுக்கையில் விழுந்தேன். என் உடல் வலித்தது, ஆனால் அது இனிமையான வலி. தூக்கம் என்னை அணைத்துக் கொண்டது.

காலையில் போன் ஒலித்தது. அருண். “திவ்யா, ஒரு விஷயம்,” என்றான், அவன் குரலில் ஏதோ வித்தியாசம். என் இதயம் நின்றது. “நான் ரெண்டு நாள் லீவ் எடுத்துட்டேன். இன்னைக்கு சாயந்திரமே வீட்டுக்கு வந்துடுவேன்.”

போன் என் கையில் நடுங்கியது. ரெண்டு நாள் லீவ். வீட்டில். என்னுடன். அதே நொடியில் கார்த்திக்கிடமிருந்து மெசேஜ் வந்தது: “Tonight?” நான் போனைப் பார்த்தேன், பிறகு காலண்டரைப் பார்த்தேன். இன்று இரவு அவன் வருவான், வீட்டில் அருண் இருப்பான். என் வயிற்றில் பயம் குவிந்தது, ஆனால் அதனூடே ஏதோ ஒன்று... ஒரு விபரீதமான பரபரப்பு... எழுந்தது.

நான் வீட்டுக்குள் நடந்தேன், போனைப் பிடித்துக் கொண்டு. கார்த்திக்கிற்கு பதில் அனுப்ப வேண்டும், அவனை எச்சரிக்க வேண்டும், ஆனால் என் விரல்கள் தயங்கின. “வேண்டாம், ஆபத்து” என்று எழுதி அழித்தேன். “இன்று இரவு வராதே” என்று எழுதி அழித்தேன். ஜன்னல் வழியே அவன் பால்கனி தெரிந்தது, காலியாக. இந்த வீடு இப்போது ஒரு பொறி போலத் தோன்றியது, நான் அதற்குள் சிக்கிய எலி.

அடுத்த பாகம் விரைவில் வருகிறது...