ગુજરાતી દેવર ભાભી વાર્તા: હેતલ ભાભીની એકલી રાત

વિડિયો કોલ અધવચ્ચે કપાઈ ગયો અને હેતલ ભાભીની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં. મને એ વખતે ખબર નહોતી કે આ ગુજરાતી દેવર ભાભી વાર્તા મારા જ જીવનની સૌથી યાદગાર રાત બનવાની છે.

હું જિગ્નેશ, ઉંમર ચોવીસ. રાજકોટમાં અમારા ફ્લેટમાં હું અને મારા મોટા ભાઈ મહેશની પત્ની, એટલે કે મારી ભાભી હેતલ રહીએ છીએ. મહેશભાઈ દુબઈમાં નોકરી કરે છે, વર્ષમાં બે વાર આવે છે. ઘરમાં દિવસે ભાભી એકલી, સાંજે હું ઓફિસેથી આવું.

હેતલ ભાભી, ઉંમર ઓગણત્રીસ. ઘઉંવર્ણી, ભરાવદાર શરીર, લાંબા કાળા વાળ. એ દર રવિવારે મહેશભાઈ સાથે વિડિયો કોલ કરે. એ દિવસે રવિવાર હતો. એણે ગુલાબી સાડી પહેરી હતી, વાળમાં ગજરો, ચહેરા પર હલકો મેકઅપ. મહેશભાઈ માટે તૈયાર થઈ હતી.

કોલ ચાલુ હતો ત્યારે જ હું હોલમાં આવ્યો. ભાભીએ મને હાથથી ઈશારો કર્યો કે અવાજ ન કરું. સ્ક્રીન પર મહેશભાઈ દેખાતા હતા, પણ નેટવર્ક ખરાબ હતું. એમનો ચહેરો અટકી અટકીને દેખાતો હતો.

"હેતલ, તું... દેખાતી... નથી..." અને સ્ક્રીન કાળી થઈ ગઈ. કોલ કપાઈ ગયો. ભાભીએ ફરી લગાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ નેટવર્ક ગયું હતું. એણે ફોન ટેબલ પર પછાડ્યો અને સોફામાં બેસી ગઈ.

"બે અઠવાડિયાથી વાત નથી થઈ. આજે તૈયાર થઈને બેઠી હતી..." એનો અવાજ ભરાઈ આવ્યો. મેં એની બાજુમાં બેસીને એના ખભા પર હાથ મૂક્યો. "ભાભી, નેટવર્ક આવશે એટલે ફરી લગાવજો. મહેશભાઈ ક્યાંય જવાના નથી."

એણે મારી સામે જોયું. એની આંખોમાં આંસુ હતાં, પણ એની નીચે કંઈક બીજું પણ હતું. એકલતા. ભૂખ. "જિગ્નેશ, તું નસીબદાર છે. તારી ઉંમરમાં તને કોઈની રાહ નથી જોવી પડતી," એ બોલી.

એ ઊભી થઈને બાલ્કનીમાં ગઈ. હું પણ પાછળ ગયો. સાંજનો સમય હતો, આકાશમાં નારંગી રંગ. એ રેલિંગ પકડીને ઊભી હતી. પવનમાં એની સાડીનો પાલવ ઊડતો હતો અને એની કમરનો થોડો ભાગ દેખાતો હતો.

"ભાભી, ચા બનાવું?" મેં પૂછ્યું. "તું બનાવીશ? તને તો પાણી પણ ઉકાળતા નથી આવડતું," એ હસી પડી, આંસુ લૂછતાં. "તો શીખવાડો ને," મેં કહ્યું. "ચાલ, આજે હું તને થેપલા બનાવતા શીખવાડું," એ બોલી અને રસોડા તરફ વળી.

રસોડામાં એણે મને લોટ બાંધતા શીખવાડ્યું. એ મારી પાછળ ઊભી રહીને મારા હાથ પકડીને લોટ મસળાવતી હતી. એનું શરીર મારી પીઠને અડતું હતું. એના સ્તન મારી પીઠ પર દબાતા હતા અને મને એનો સ્પર્શ સ્પષ્ટ અનુભવાતો હતો.

"આમ... આમ મસળ," એ મારા કાન પાસે બોલી. એનો ગરમ શ્વાસ મારા કાન પર પડ્યો અને મારા શરીરમાં ઝણઝણાટી થઈ. મારો લંડ પેન્ટમાં તંગ થવા લાગ્યો. મને ખાતરી હતી કે એને પણ ખબર પડી ગઈ હશે.

એણે મારો હાથ છોડ્યો નહીં. ઊલટું એણે મારો હાથ પકડીને પોતાના પેટ પર મૂક્યો. "લોટ તો બંધાઈ ગયો. હવે..." એ અટકી. મેં પાછળ ફરીને એની સામે જોયું. એની નજર મારા હોઠ પર હતી.

"ભાભી, આ..." "શૂ," એણે મારા હોઠ પર આંગળી મૂકી. "મહેશને ગયે ચાર મહિના થયા. હું માણસ છું, જિગ્નેશ. મશીન નથી." અને એણે મારા હોઠ પર પોતાના હોઠ મૂકી દીધા.

એનું ચુંબન પહેલા ધીમું હતું, પછી ભૂખ્યું બન્યું. એની જીભ મારા મોંમાં ફરતી હતી. મારા હાથ આપોઆપ એની કમર પર ગયા અને મેં એને મારી તરફ ખેંચી. એનું ભરાવદાર શરીર મારા શરીર સાથે ચોંટી ગયું.

એણે મારો શર્ટ ઉપર કર્યો અને કાઢી નાખ્યો. એના હાથ મારી છાતી પર ફરવા લાગ્યા. પછી એ નીચે બેસી ગઈ અને મારી પેન્ટની ઝિપ ખોલી. મારો તંગ લંડ બહાર આવ્યો, પૂરો ઊભો, લાલ.

એણે એને હાથમાં લીધો અને જોયો. "મહેશ કરતા મોટો..." એ ગણગણી અને એના ટોચકા પર જીભ ફેરવી. મારા પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા. એણે પૂરો લંડ મોંમાં લીધો અને ચૂસવા લાગી.

રસોડાના ફર્શ પર, થેપલાના લોટની બાજુમાં, મારી ભાભી મારો લંડ ચૂસતી હતી. એનું મોં ગરમ અને ભીનું હતું. એ ઉપર નીચે થતી હતી, એના વાળ મારા પગ પર ફરતા હતા. હું એના માથાને પકડીને ધક્કા મારતો હતો.

પાંચ મિનિટ પછી મને લાગ્યું કે હું ઝરવાનો છું. "ભાભી, હું આવું છું..." એણે મોં કાઢ્યું અને હાથથી જોરથી હલાવવા લાગી. મારું વીર્ય એના હાથ પર, એની સાડી પર ઊડ્યું. એ હસી પડી.

"પહેલી વાર કોઈના મોંમાં..." હું હાંફતો બોલ્યો. "તો આજે ઘણું બધું પહેલી વાર થશે," એ આંખ મિચકારીને બોલી. એણે સાડીનો છેડો કમરમાં ખોસ્યો અને મને બેડરૂમ તરફ ખેંચી ગઈ.

બેડરૂમમાં એણે એક એક કરીને કપડાં કાઢ્યાં. પહેલા સાડી, પછી બ્લાઉઝ, પછી ચણિયો. એ પૂરી નગ્ન મારી સામે ઊભી હતી. એના સ્તન મોટા, ભારે, નીચે થોડા ઢળેલા પણ સુંદર. એના નિપ્પલ કાળા, ઊભા.

એની ચૂત પર ઝીણા વાળ હતા, ભીના થયેલા. એ પલંગ પર સૂઈ ગઈ અને પગ પહોળા કર્યા. "આવ, દેવરજી. આજે તું મારો મહેમાન નથી, મારો માણસ છે."

હું એની ઉપર આવ્યો. મેં એના સ્તન મોંમાં લીધા. એક ચૂસતો, બીજાને હાથથી દબાવતો, આંગળીઓથી નિપ્પલ ચીમટતો. એ કણસતી હતી, "આહ... જિગ્નેશ... ચૂસ... જોરથી..."

મારું મોં નીચે સરક્યું. એના પેટ પર, ડૂંટીમાં જીભ નાખી, અને પછી એની ચૂત પર પહોંચ્યો. મેં એની ચૂતની પાંદડીઓ ચાટવા માંડી. એ ભીની હતી, એનો રસ ખારો મીઠો લાગતો હતો.

મેં એનો દાણો શોધી કાઢ્યો અને જીભથી ઘસવા લાગ્યો. એનું શરીર ધનુષ્યની જેમ વળ્યું. "ત્યાં જ! ત્યાં જ ચાટ!" એ બૂમો પાડતી હતી. એના હાથ મારા વાળ ખેંચતા હતા. બે મિનિટમાં એ ધ્રૂજી અને એની ચૂતમાંથી પાણી છૂટ્યું.

"હવે અંદર આવ," એ હાંફતી બોલી. "મને ચોદ, જિગ્નેશ. જોરથી ચોદ." હું ઉપર આવ્યો અને મારો ફરી ઊભો થયેલો લંડ એની ચૂતના મોં પર મૂક્યો. એણે મારી કમર પકડી અને મને અંદર ખેંચ્યો.

એની ચૂત ગરમ, સાંકડી, ભીની હતી. મારો લંડ અંદર ગયો અને અમે બંને એકસાથે બૂમ પાડી ઊઠ્યાં. હું ધીમે ધીમે અંદર બહાર કરવા લાગ્યો. દરેક ધક્કા સાથે એના સ્તન હલતા હતા.

"ચોદ... મને ચોદ... જોરથી..." એ બેશરમ થઈને બોલતી હતી. મેં ગતિ વધારી. પલંગ દીવાલ સાથે અથડાતો હતો. એના નખ મારી પીઠમાં ખૂંપતા હતા.

મેં એને ઊંધી કરી. એ ઘૂંટણિયે થઈ, પીઠ મારી તરફ. મેં પાછળથી એની ચૂતમાં લંડ નાખ્યો. આ સ્થિતિ ઊંડી હતી અને એ પાગલની જેમ બૂમો પાડતી હતી. મેં એના વાળ પકડ્યા અને જોરથી ધક્કા માર્યા.

"હું આવું છું... હું આવું છું..." એ ચીસ પાડી ઊઠી અને એની ચૂત મારા લંડની આસપાસ સંકોચાઈ. એનું પાણી મારા લંડ પરથી વહેવા લાગ્યું. એ જોઈને હું પણ રોકી ન શક્યો. મેં લંડ બહાર કાઢ્યો અને એની પીઠ પર, નિતંબ પર ઝર્યો.

અમે બંને પલંગ પર ઢળી પડ્યાં, હાંફતાં. એણે મારી છાતી પર માથું મૂક્યું. "ચાર મહિનાથી હું તરસી હતી, જિગ્નેશ. તે આજે એ તરસ છિપાવી," એ બોલી.

બીજા દિવસે બપોરે મને ઓફિસેથી અડધી રજા મળી. હું ઘરે આવ્યો ત્યારે હેતલ ભાભી ધાબા પર કપડાં ધોતી હતી. એણે સફેદ બ્લાઉઝ અને હળવા રંગની સાડી પહેરી હતી, બંને પાણીથી ભીના થયેલા. ભીના કપડાં એના શરીરને ચોંટી ગયા હતા.

"તું આજે વહેલો?" એણે પૂછ્યું, હાથમાં સાબુવાળું કપડું. "અડધી રજા," મેં કહ્યું, એની ભીની છાતી પરથી નજર હટાવતા. એણે મારી નજર પકડી લીધી અને હસી. "જોવું હોય તો ખુલ્લેઆમ જો, દેવરજી. ચોરની જેમ શું જુએ છે?"

હું એની પાસે ગયો. એ ઊભી થઈ. એના ભીના બ્લાઉઝમાંથી એના નિપ્પલ સ્પષ્ટ દેખાતા હતા. મેં એને દીવાલ તરફ ધકેલી અને એના હોઠ ચૂમ્યા. એના હાથ મારા શર્ટમાં ઘૂસી ગયા.

"અહીં? ધાબા પર?" એ હાંફતી બોલી. "કોઈ નથી. બધા બપોરે સૂતા છે," મેં કહ્યું. મેં એની સાડી ઉપર કરી અને એની ચડ્ડી નીચે સરકાવી. એની ચૂત પહેલેથી ભીની હતી, પાણીથી કે ઈચ્છાથી, ખબર નહીં.

મેં મારી પેન્ટ નીચે કરી અને એને દીવાલ તરફ ફેરવી. એણે હાથ દીવાલ પર ટેકવ્યા. મેં પાછળથી એની ચૂતમાં લંડ ધકેલ્યો. એણે મોં દબાવીને ચીસ રોકી. ધાબાના તડકામાં, ખુલ્લા આકાશ નીચે, હું મારી ભાભીને ચોદતો હતો.

દસ મિનિટમાં અમે બંને ઝર્યાં. એ મારી છાતી પર ઢળી પડી, હાંફતી. "તું તો બપોરે પણ નથી છોડતો," એ બોલી. "ભાભી ભૂખી હોય તો દેવરે ખવડાવવું પડે," મેં કહ્યું અને એ હસી પડી.

બીજા દિવસે સવારે હું ઊઠ્યો ત્યારે એ રસોડામાં ચા બનાવતી હતી. એણે મારી સામે જોયું અને હસી. "થેપલા શીખવાનું બાકી છે," એ બોલી. "અને બીજું ઘણું બધું."

એ દિવસે સાંજે મહેશભાઈનો કોલ આવ્યો. નેટવર્ક સારું હતું. ભાભીએ સાડી પહેરી, હસતી વાત કરી. હું બાજુના રૂમમાં હતો, પણ એની નજર વારંવાર મારી તરફ આવતી હતી. કોલ પૂરો થયા પછી એ મારી પાસે આવી.

"એમને કહ્યું કે હું ખુશ છું," એ મારા કાનમાં બોલી. "અને એ સાચું છે. તારા કારણે." એણે મારા ગાલ પર ચુંબન કર્યું અને બેડરૂમ તરફ ચાલી. હું એની પાછળ ગયો, દરવાજો બંધ કરતાં.

એ રાત્રે અમે ફરી એકબીજામાં ખોવાઈ ગયાં. આ વખતે એ મારી ઉપર બેઠી અને પોતે જ ઊછળતી હતી. એના સ્તન મારા ચહેરા પર અથડાતા હતા. હું એના નિપ્પલ ચૂસતો હતો. અમે બંને એકસાથે ઝર્યાં, એકબીજાના નામ લેતાં.

પછી એણે મને એક અજીબ વિનંતી કરી. "મને તારી બાહોમાં સૂવા દે. મહેશ ગયા પછી કોઈએ મને આમ પકડીને સુવડાવી નથી." હું એને વળગીને સૂતો. એના વાળની સુગંધ, એના શરીરની ગરમી. અમે કલાકો સુધી એમ જ પડ્યા રહ્યાં, વાતો કરતાં. એણે દુબઈની વાતો કરી, મેં ઓફિસની. એ ક્ષણે અમે દેવર ભાભી નહોતા, ફક્ત બે એકલા માણસો હતા.

મધરાતે એ જાગી અને મને જગાડ્યો. "એક વાર ફરી," એ બોલી. આ વખતે ધીમે ધીમે, પ્રેમથી. અમે એકબીજાની આંખોમાં જોતા ઝર્યાં. એ પછી એ મારી છાતી પર સૂઈ ગઈ, મારો હાથ એની કમર પર.

સવારે એણે મને એક વાત કહી જે હું ક્યારેય નહીં ભૂલું. "મહેશ પૈસા મોકલે છે, પણ તું મને જીવતી રાખે છે. આ આપણું રહસ્ય છે, દેવરજી. કોઈને ખબર ન પડવી જોઈએ."

મેં એનો હાથ પકડ્યો. "કોઈને ખબર નહીં પડે, ભાભી." એ હસી અને બોલી, "હવે ભાભી નહીં. જ્યારે આપણે એકલા હોઈએ ત્યારે ફક્ત હેતલ." અને એ બાથરૂમમાં ગઈ, મને એના અત્તરની સુગંધમાં છોડીને.

હું પલંગ પર પડ્યો રહ્યો. બહારથી મહેશભાઈનો મેસેજ આવ્યો, "મિસ યુ." મેં ફોન બાજુમાં મૂક્યો. હેતલ બાથરૂમમાંથી બહાર આવી, ટુવાલમાં. એણે મારી સામે જોયું અને ટુવાલ છોડી દીધો.

"શું જુએ છે?" એ બોલી, સંપૂર્ણ નગ્ન, ભીના વાળ સાથે. "તારી ભાભીને," મેં કહ્યું અને હાથ લંબાવ્યો. એ હસતી હસતી મારી બાહોમાં આવી. બહાર બપોરનો તડકો હતો, અંદર અમારી પોતાની દુનિયા.