ગુજરાતી ઓફિસ બોસ ની ચુદાઈ: અમદાવાદમાં મીરાની ચૂતમાં બોસ રાજેશનો લંડ, ચિઠ્ઠીવાળી રાત

મીરાએ પોતાના ડેસ્ક પર એક નાનકડી ચિઠ્ઠી જોઈ, અને તે ખોલતાં જ તેના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા। ચિઠ્ઠીમાં ફક્ત એક જ લાઇન હતી, તેના બોસ રાજેશના હસ્તાક્ષરમાં: "આજે સાંજે ઓફિસ બંધ થયા પછી મારી કેબિનમાં આવ, દરવાજો બંધ કરીને, મને તારી ચૂત જોઈએ છે।" મીરા 27 વર્ષની હતી, અમદાવાદની એક કંપનીમાં કામ કરતી હતી, અને છેલ્લા ત્રણ મહિનાથી તેના બોસ રાજેશની નજર તેના પર હતી। આ ગુજરાતી ઓફિસ બોસ ની ચુદાઈ હવે ફક્ત તેના વિચારોમાં નહોતી, તે એક ચિઠ્ઠી બનીને તેના ડેસ્ક પર પડી હતી, અને મીરાના દિલની ધડકન વધી ગઈ હતી।

રાજેશ 38 વર્ષનો હતો, ઊંચો, પહોળા ખભાવાળો, અને ઓફિસમાં બધા તેનાથી ડરતા હતા। પણ મીરા જાણતી હતી કે તેની કડક નજરની પાછળ એક બીજી જ ઇચ્છા છુપાયેલી છે। છેલ્લા કેટલાક અઠવાડિયાથી રાજેશ તેને મીટિંગના બહાને પોતાની કેબિનમાં બોલાવતો, તેની સાડીની પ્રશંસા કરતો, તેના હાથને જરા વધારે સમય પકડી રાખતો। મીરાએ ક્યારેય વિરોધ કર્યો નહોતો, કારણ કે તેને પણ તે ગમતું હતું। આજે ચિઠ્ઠી વાંચ્યા પછી તેણે નક્કી કર્યું કે સાંજે તે જશે, દરવાજો બંધ કરશે, અને જોશે કે બોસ કેટલો બહાદુર છે।

સાંજે જ્યારે ઓફિસ ખાલી થઈ ગઈ, ત્યારે મીરા રાજેશની કેબિન તરફ ગઈ। દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો, અંદર ઝાંખો પ્રકાશ હતો, અને રાજેશ તેની ખુરશીમાં બેઠો હતો, ટાઈ ઢીલી કરેલી। મીરાએ દરવાજો બંધ કર્યો, તેને તાળું માર્યું, અને રાજેશ સામે ઊભી રહી। રાજેશ ઊભો થયો, તેની પાસે આવ્યો, અને તેની કમર પર હાથ મૂક્યો। "તું આવી, મીરા, મને ખબર હતી કે તું આવીશ," તેણે ધીમેથી કહ્યું, અને મીરાના હોઠ પર પોતાના હોઠ મૂક્યા। પહેલું ચુંબન ધીમું હતું, પછી ભૂખ્યું થઈ ગયું।

રાજેશે મીરાની સાડીનો પાલવ હટાવ્યો, તેના બ્લાઉઝના બટન ખોલ્યા, અને તેની બ્રા ઉપર ઉઠાવી। તેના સ્તન બહાર આવ્યા, મોટા અને ગોળ, અને રાજેશે તેને મોંમાં લીધા। મીરાએ એક લાંબો શ્વાસ છોડ્યો અને તેના વાળ પકડી લીધા। તેના નિપ્પલ કડક થઈ ગયા હતા, અને રાજેશની જીભ તેમને રમાડતી હતી। મીરાએ કહ્યું, "સર, ધીમે, કોઈ સાંભળી લેશે," પણ તેનો પોતાનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો। રાજેશે તેને ટેબલ પર બેસાડી, તેની સાડી ઉપર કરી, અને તેની પેટીકોટની નાડી છોડી।

મીરાની ચૂત પહેલેથી ભીની હતી, અને રાજેશે આંગળીઓથી તેને સ્પર્શ કરતાં જ તેની કમર ઉછળી। તેણે બે આંગળીઓ અંદર નાખી અને ધીમે ધીમે ચલાવી। મીરાએ ટેબલને મુઠ્ઠીમાં ભીંસી લીધું અને બોલી, "વધારે જોરથી, સર, વધારે જોરથી।" રાજેશે આંગળીઓની ગતિ વધારી, અને મીરાનું શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું। તેણે આંગળીઓ બહાર કાઢી, તેને ચાટી, અને પછી પોતાની જીભ મીરાની ચૂત પર મૂકી। મીરા ચીસ પાડી ઊઠી, પણ તેણે મોં પર હાથ રાખી લીધો જેથી અવાજ બહાર ન જાય।

રાજેશની જીભ ક્યારેક ધીમી, ક્યારેક ઝડપી, ક્યારેક અંદર, ક્યારેક તેના દાણાને રમાડતી ચાલતી હતી। મીરાની આંખો બંધ થઈ ગઈ, અને તેણે રાજેશનું માથું પોતાની જાંઘો વચ્ચે દબાવી લીધું। "અટકશો નહીં, સર, બસ આમ જ," તે ફફડી। થોડી જ મિનિટોમાં મીરાનો પહેલો ઝડ આવી ગયો, તેનું શરીર વળી ગયું, અને તેની ચૂતમાંથી પાણી નીકળીને રાજેશના ચહેરા પર લાગી ગયું। રાજેશે તેને ચાટી લીધું અને ઉપર આવીને મીરાના હોઠને ચૂમી લીધા, જેથી તે પોતાનો જ સ્વાદ ચાખી શકે।

પછી મીરાએ રાજેશની પેન્ટ ખોલી। તેનો લંડ લાંબો અને જાડો હતો, અને મીરાએ તેને હાથમાં લઈને સહેલાવ્યો। તેણે તેને મોંમાં લીધો અને ધીમે ધીમે ચૂસવા લાગી, જીભથી તેના ટોપાને રમાડતી। રાજેશે તેના વાળ પકડી લીધા અને હળવા ધક્કા મારવા લાગ્યો। મીરાને તેનો સ્વાદ ગમતો હતો, અને તે તેને વધારે ઊંડો લઈ રહી હતી। જ્યારે રાજેશના શ્વાસ ઝડપી થઈ ગયા, ત્યારે તેણે મીરાને રોકી અને કહ્યું, "મીરા, હવે હું અંદર આવવા માંગુ છું।"

રાજેશે મીરાના પગ પોતાના ખભા પર મૂક્યા અને પોતાનો લંડ તેની ચૂતના મોં પર ટેકવ્યો। એક ધક્કામાં તે અડધો અંદર ગયો, અને મીરાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ। "ઓહ, સર, કેટલો જાડો છે," તે કરાહી। રાજેશે બીજો ધક્કો માર્યો અને આખો લંડ અંદર ઉતરી ગયો। મીરાની ચૂત તેને કસીને જકડી રહી હતી, અને રાજેશે ધીમે ધીમે ધક્કા મારવા શરૂ કર્યા। ટેબલ હલતું હતું, મીરાની આહો કેબિનમાં ગૂંજતી હતી, પણ તેણે મોં પર હાથ રાખ્યો હતો।

રાજેશે ગતિ વધારી। હવે તેના ધક્કા ઝડપી અને ઊંડા હતા, અને મીરાના સ્તન દરેક ધક્કા સાથે ઉછળતા હતા। રાજેશે તેના સ્તન પકડી લીધા અને તેને દબાવતા ચોદવા લાગ્યો। મીરાએ પોતાના પગ તેની કમર પર લપેટી લીધા અને નીચેથી પણ ધક્કા મારવા લાગી। "વધારે જોરથી, સર, વધારે જોરથી ચોદો મને," તે દબાયેલા અવાજે બૂમ પાડી। રાજેશે તેની વાત માની અને એટલા જોરથી ચોદ્યો કે મીરાની આંખોમાં પાણી આવી ગયું, પણ તે અટકવા માંગતી નહોતી।

પછી રાજેશે મીરાને ઘોડી બનાવી। તે ચારે હાથ પગે આવી ગઈ, અને રાજેશે પાછળથી તેની ચૂતમાં લંડ નાખી દીધો। આ પોઝિશનમાં લંડ વધારે ઊંડો જતો હતો, અને મીરાની દરેક આહ લાંબી થતી જતી હતી। રાજેશે તેના વાળ પકડી લીધા અને પાછળથી ધક્કા મારવા લાગ્યો, ક્યારેક તેના નિતંબ પર હળવો થપ્પડ મારતો। મીરાની ચૂતમાંથી પાણી ટપકતું હતું, અને રાજેશનો લંડ તે ભીનાશમાં વધારે સરળતાથી અંદર બહાર થતો હતો। "તારી ચૂત કેટલી ટાઈટ છે, મીરા," રાજેશે કહ્યું, "હું તેમાં આખી રાત રહી શકું છું।"

મીરાએ કહ્યું, "તો રહો, નીકળશો નહીં, આખી રાત આમ જ ચોદો।" રાજેશે તેને પલટાવીને ફરી સીધી સુવડાવી અને તેનો એક પગ ઉપર ઉઠાવીને ચોદવા લાગ્યો। હવે મીરાનો બીજો ઝડ નજીક હતો। તેના શ્વાસ તૂટતા હતા, તેની આંગળીઓ રાજેશની પીઠ પર નખ ઘોંચતી હતી। રાજેશે અનુભવ્યું અને ગતિ વધારે વધારી। મીરા ચીસ પાડીને ઝડી, તેનું શરીર વળી ગયું, અને તેની ચૂતે રાજેશના લંડને એટલા જોરથી જકડ્યો કે રાજેશ પણ રોકાઈ શક્યો નહીં।

રાજેશે છેલ્લા કેટલાક જોરદાર ધક્કા માર્યા અને મીરાની ચૂતની અંદર જ ઝડી ગયો। તેનું ગરમ પાણી મીરાની અંદર ભરાઈ ગયું, અને બંને હાંફતા એકબીજાને વળગી ગયા। મીરાએ રાજેશની છાતી પર માથું મૂક્યું અને બોલી, "આ ગુજરાતી ઓફિસ બોસ ની ચુદાઈ હવે મારી અસલી કહાણી બની ગઈ છે, સર।" રાજેશ હસ્યો અને બોલ્યો, "તો તેનો બીજો ભાગ કાલે રાત્રે લખીશું, અને આ વખતે તું કહાણીની નાયિકા હોઈશ, ખરેખર।"

બીજી વખત મીરાએ પહેલ કરી। તેણે રાજેશને કેબિનના સોફા પર સુવડાવ્યો અને તેની ઉપર બેસી ગઈ, તેની ચૂતમાં લંડને પોતે જ અંદર લીધો। તે ધીમે ધીમે ઉપર નીચે થવા લાગી, અને રાજેશે નીચેથી તેની કમર પકડીને ધક્કા મારવા શરૂ કર્યા। આ પોઝિશનમાં મીરાનું સંપૂર્ણ નિયંત્રણ હતું, અને તે ક્યારેક ઝડપી, ક્યારેક ધીમી, ક્યારેક અટકીને રાજેશને તડપાવતી હતી। રાજેશે તેના સ્તનોને મોંમાં લીધા અને નિપ્પલ ચૂસતા નીચેથી જોરદાર ધક્કા માર્યા। મીરાની આહો હવે વધારે લાંબી થઈ ગઈ હતી, અને જ્યારે તે ઝડી ત્યારે તેણે રાજેશના ખભાને એટલા જોરથી પકડ્યો કે તેના નખના નિશાન પડી ગયા। રાજેશ પણ તેની અંદર જ ઝડ્યો, અને બંને પરસેવે ભીંજાઈને એકબીજા પર પડી ગયા।

બપોરે જ્યારે ઓફિસમાં બધા જમવા ગયા હતા, ત્યારે મીરા રાજેશની કેબિનમાં પાછી આવી, આ વખતે હાથમાં કંઈ નહોતું, ફક્ત એક સ્મિત હતું। તેણે દરવાજો બંધ કર્યો, રાજેશ પાસે ગઈ, અને તેને ખુરશીમાં બેસાડીને તેના ખોળામાં બેસી ગઈ। રાજેશે તેની સાડી ઉપર કરી, તેની ચૂતમાં આંગળીઓ નાખી, અને મીરા તેના ખોળામાં બેસીને જ ધીમે ધીમે હલવા લાગી। કેબિનની બંધ હવામાં, બપોરના સમયે, બહાર કામ કરતા લોકોના અવાજો વચ્ચે, તેમનો આ ગુપ્ત ખેલ વધારે રોમાંચક લાગતો હતો। મીરા ઝડપથી ઝડી ગઈ, તેની ચૂતે રાજેશની આંગળીઓને જકડી લીધી, અને રાજેશે તેને ચૂમી લીધી। મીરાએ કહ્યું, "સર, બપોરે પણ તમે મને છોડશો નહીં," અને રાજેશે કહ્યું, "મીરા, તું જ્યાં હોઈશ, કહાણી ત્યાં જ લખાશે।"

સાંજે રાજેશ મીરાને પોતાના ફ્લેટ પર લઈ ગયો। ત્યાં બાલ્કનીમાં, અમદાવાદની લાઇટો સામે, રાજેશે મીરાને રેલિંગ સાથે લગાડી અને પાછળથી તેની ચૂતમાં લંડ નાખી દીધો। ખુલ્લા આકાશ નીચે, પવનમાં, મીરાની આહો હવામાં ભળી જતી હતી, અને તે ઝડપથી ઝડી ગઈ। રાજેશ પણ તેની અંદર ઝડ્યો, અને બંને હસતા હસતા અંદર આવ્યા। મીરાએ કહ્યું, "સર, તમારી ચિઠ્ઠીએ મારી જિંદગી બદલી નાખી।" રાજેશે કહ્યું, "તો હવે દરરોજ એક નવી ચિઠ્ઠી મળશે, અને દરેક ચિઠ્ઠી એક નવી રાત લાવશે।"

સવારે જ્યારે મીરાની આંખ ખૂલી, ત્યારે રાજેશ તેની બાજુમાં સૂતો હતો, અને તેના ફોન પર એક મેસેજ હતો જેમાં ફક્ત એટલું લખ્યું હતું: આજે રાત્રે ફરી મળીશું। મીરાએ હસીને મેસેજ ડિલીટ કર્યો, રાજેશને ચા આપી, અને બંનેએ નક્કી કર્યું કે આ કહાણી ઓફિસમાં કોઈને ક્યારેય ખબર નહીં પડે, પણ દરરોજ રાત્રે લખાશે।

બીજા દિવસે ઓફિસમાં રાજેશે મીરાને એક નવી ચિઠ્ઠી આપી જેમાં લખ્યું હતું કે આજે બપોરે લંચ સમયે કોન્ફરન્સ રૂમમાં મળીશું। મીરા બપોરે કોન્ફરન્સ રૂમમાં ગઈ, દરવાજો બંધ કર્યો, અને રાજેશ પહેલેથી ત્યાં હતો। તેણે મીરાને ટેબલ પર બેસાડી, તેની સાડી ઉપર કરી, તેની ચૂતમાં આંગળીઓ નાખી, અને મીરા તેના ખોળામાં બેસીને ધીમે ધીમે હલવા લાગી। કોન્ફરન્સ રૂમની બંધ હવામાં, બપોરના સમયે, બહાર કામ કરતા લોકોના અવાજો વચ્ચે, તેમનો આ ગુપ્ત ખેલ વધારે રોમાંચક લાગતો હતો। મીરા ઝડપથી ઝડી ગઈ, તેની ચૂતે રાજેશની આંગળીઓને જકડી લીધી, અને રાજેશે તેને ચૂમી લીધી।

પછી રાજેશે મીરાને ટેબલ પર સુવડાવી અને તેની ચૂતમાં લંડ નાખીને ચોદવા લાગ્યો। મીરાની આહો રૂમમાં ગૂંજતી હતી, પણ બહાર લંચનો ઘોંઘાટ હતો, તેથી કોઈને કંઈ સંભળાયું નહીં। રાજેશે તેને પલટાવીને પાછળથી પણ ચોદી, અને મીરા બીજી વખત ઝડી ગઈ। રાજેશ પણ તેની અંદર ઝડ્યો, અને બંને હસતા હસતા કપડાં ઠીક કરીને બહાર આવ્યા, જાણે કંઈ થયું જ ન હોય, પણ બંનેની આંખોમાં એક ગુપ્ત હાસ્ય હતું।

બીજા દિવસે સવારે મીરાએ રાજેશને ચા આપી, અને બંને આંખોમાં આંખો નાખીને હસ્યા। તે દિવસે બપોરે મીરા રાજેશની કેબિનમાં ગઈ, દરવાજો બંધ કર્યો, અને બંને ધીમે ધીમે મળ્યા। રાજેશે મીરાના સ્તન દબાવ્યા, તેની ચૂત ચાટી, મીરા ઝડી ગઈ, પછી રાજેશ તેની અંદર ઝડ્યો, અને બંને એકબીજાને વળગીને સૂઈ ગયા।

બીજા દિવસે સાંજે મીરા અને રાજેશ બાલ્કનીમાં ઊભા હતા, અમદાવાદની લાઇટો સામે એકબીજાને વળગીને ઊભા હતા, રાજેશે મીરાની ગરદન પર ચુંબન કર્યું, મીરા હસી, અને બંનેએ તે રાતને પણ પોતાની કહાણીના એક નવા પાના તરીકે લખી, જે ક્યારેય સમાપ્ત થશે નહીં.