मराठी मुलगी सेक्स कथा: नाटकाचा राज (भाग ३)

प्लेबॅक मॉनिटरवर फ्रिज झालेला फ्रेम, पंखांच्या आडोशाला घेतलेला तो किस, आणि सागरचा हात रिमोटवर घट्ट. सकाळचे सहा वाजून चाळीस मिनिटं, शेवटच्या शोचा दिवस, आणि त्यांची ही मराठी मुलगी सेक्स कथा आता एका कॅमेरामनच्या हातात अडकली होती. सागर मागे वळला, ओठांवर ते ओळखीचं मिश्किल हसू. "हा शॉट कट करायचा की ठेवायचा, ते आता तू ठरव, हिरो."

आदित्यच्या छातीत धडधड वाढली. दारात पूजा उभी होती, तिचा हात त्याच्या पाठीवर, बोटं थरथरत होती. सागरने रिवाइंड दाबला आणि तो किस परत प्ले झाला, त्यांच्या कुजबुजीचा आवाज खोलीत घुमला. "बघ, काय केमिस्ट्री आहे," सागर म्हणाला, "हा क्लिप माझ्या शोरीलमध्ये सोन्याचा ठरेल."

"डिलीट कर," आदित्यचा आवाज कडक झाला.

"अरे रे, एवढा राग कशाला? मी व्हिलन नाही, आर्टिस्ट आहे." सागर खुर्चीवर मागे झुकला. "डील करतो. आज रात्रीचा शेवटचा शो, तुमचा क्लोजिंग किस, एकदम खरा, माझ्या कॅमेऱ्याचा क्लोजअप. तो शॉट मला दे, आणि ही क्लिप तुमच्यासमोर डिलीट करतो. काय, फेअर ना?"

पूजाने तोंड उघडलं, "आणि तुझी खात्री काय?"

"माझी खात्री म्हणजे मी इथेच आहे, रोज दिसतो. पळून कुठे जाणार?" सागर हसला. "आणि एक छोटीशी गोष्ट, पूजा, तुझ्या हॉस्टेलच्या रूममेटचा नंबर."

"स्वप्न बघ," पूजा तुटकपणे म्हणाली, पण तिच्या डोळ्यांत भीती होती.

आदित्यने तिचा हात घट्ट धरला. "किस तर आम्ही नाटकात घेणारच आहोत. पण क्लिप आत्ताच डिलीट कर."

"शो झाल्यावर. ट्रस्ट मी, हिरो." सागरने मॉनिटर बंद केला. "आता जा, रिहर्सल आहे. आणि हो, ऑल द बेस्ट, शेवटचा शो आहे."

बाहेर येताना पूजाचा हात त्याच्या हातात घामेजला होता. "सात दिवसांपैकी आज शेवटचा, आदित्य," ती कुजबुजली, आवाजात भीती आणि आशा दोन्ही दाटलेली.

"शेवटचा नाही," त्याने तिच्या कपाळावर ओठ टेकवले, "आज आपण ठरवायचंय, संपवायचं नाही."

सकाळी हॉल गजबजला होता. कांबळे काका ओरडत होते, "प्रॉप्स नीट लावा रे!" कुठेतरी तबला जुळवला जात होता, कुठेतरी मुली रियाज करत होत्या. आदित्यच्या डोक्यात सागरचे शब्द फिरत होते, पण त्याच्या हातात पूजाचा हात होता, आणि तो हात सोडायचा नव्हता.

दुपारच्या रिहर्सलमध्ये दिग्दर्शक सरांनी शेवटचा सीन तीन वेळा करवून घेतला. "किसमध्ये जीव हवा, मुलांनो, प्रेक्षकांना वाटलं पाहिजे खरं आहे." पूजाने आदित्याकडे पाहिलं, डोळे मिचकावले. "खरंच तर आहे, सर," ती म्हणाली, आणि सगळे हसले.

पंखांच्या आड अंधार होता आणि त्या अंधारात पूजा त्याच्याजवळ आली, नऊवारीच्या कॉस्च्युममध्ये, केसांत गजरा.

"पल्लू नीट कर," ती म्हणाली, पाठ वळवून. त्याने पल्लू नीट करताना हात मुद्दाम खाली नेला, तिच्या कमरेच्या वक्रतेवर बोटं फिरवली. ती शहारली. "आदित्य, कोणी येईल."

"येऊ दे," त्याने तिच्या कानात कुजबुज केली, "आज रात्री, कॉस्च्युम रूम. दार आतून. सगळं."

तिचा श्वास गरम झाला. त्याचा हात तिच्या पाठीवरून खाली सरकला, नऊवारीच्या घडीतून आत, तिच्या मांडीवर. तिने ओठ चावले, आवाज दाबला. पंख्याबाहेर कुणाची तरी चाहूल आली आणि तो हात मागे घेताना तिच्या नितंबावर हलकासा चापट मारून गेला. तिने त्याच्याकडे पाहिलं, डोळ्यांत आग आणि हसू दोन्ही.

"तू वेडा आहेस," ती म्हणाली.

"तुझ्यासाठी," तो म्हणाला, आणि रिहर्सलच्या गर्दीत मिसळून गेला.

ग्रीन रूममध्ये मेकअपचा गोंधळ होता. पूजा पडद्याआड बदलत होती. आदित्य आरशाच्या फटीतून पाहत होता, तिची पाठ, ब्लाउजचे हुक, तिची बोटं. तो आत शिरला. तिने दचकून पाहिलं, मग हसली, "दार लावलंस का?"

"लावलंय." त्याने तिला जवळ ओढलं. साडीची घडी त्याच्या हातात सैल झाली, पल्लू खांद्यावरून घसरला. तिचे बूब्स ब्लाउजमध्ये घट्ट, त्याचे हात त्यांच्यावर. तिने त्याच्या ओठांवर ओठ ठेवले, जीभ आत, खोल, भुकेली. तिचा हात त्याच्या धोतरावरून खाली गेला, त्याचा ताठलेला लंड तिने कापडावरूनच पकडला, दाबला.

"उफ्फ," त्याच्या घशातून आवाज आला.

"रात्री," ती त्याच्या कानात म्हणाली, त्याचा कान चावत, "रात्री मी तुला पूर्ण घेईन. आत्ता फक्त चव."

दारावर थाप पडली, "पाच मिनिटं! सगळे स्टेजवर!" ते दोघं झटकन वेगळे झाले, ती हसत हसत पल्लू नीट करत होती, तो आरशात स्वतःचा चेहरा पाहत होता, लाल झालेला.

"प्रेमपत्र" सुरू झालं. हॉल खचाखच भरला होता, पहिल्या रांगेत प्राचार्य, मागे विद्यार्थी. आदित्य स्टेजवर आला तेव्हा टाळ्यांचा कडकडाट झाला. पूजा आली तेव्हा शिट्ट्या. नाटक रंगत गेलं, संवाद, हास्य, टाळ्या. शेवटचा सीन आला, पावसाचा इफेक्ट, पत्र हातात.

संवाद संपला. संगीत थांबलं. आदित्यने पूजाचा चेहरा हातांत घेतला. हा किस नाटकाचा नव्हता, हा त्यांचा होता. त्याचे ओठ तिच्या ओठांवर, खोल, खरा, तिची बोटं त्याच्या केसांत. हॉलमध्ये एक क्षण शांतता, मग सुस्कारा, मग टाळ्यांचा धडाका. पंख्याच्या कोपऱ्यात सागरच्या कॅमेऱ्याची लाल लाइट चमकत होती, क्लोजअप घेत होती.

पडदा पडला आणि हॉल उभा राहिला. स्टँडिंग ओवेशन. बॅकस्टेजवर सगळे त्यांना उचलून घेत होते, अभिनंदनाचा वर्षाव. गर्दीत सागर आला, फोन पुढे केला. स्क्रीनवर रिसायकल बिन, "क्लिप डिलीट झाली," तो म्हणाला, "डील डील असते, हिरो. आणि तो शॉट, क्या बात, माझा शोरील हिट."

पूजाने सुटकेचा श्वास सोडला. आदित्यने तिच्याकडे पाहिलं, गर्दीतून तिचा हात धरला. "चला, फोटो!" कोणीतरी ओरडलं. सगळे एकत्र जमले, कॅमेऱ्यासमोर हसरे चेहरे. पूजाचा हात त्याच्या हातात, कुणाला दिसणार नाही अशा बेताने. फ्लॅश चमकला.

मग मिठाई वाटली गेली, कांबळे काकांनी दोघांच्या डोक्यावर हात ठेवला, "खूप मोठं व्हाल." दिग्दर्शक सर म्हणाले, "पुढच्या वर्षीचं नाटकही तुमचंच." आदित्य हसला, पण त्याचे डोळे पूजावर होते. तिने हलकेच मान हलवली, मागच्या दाराकडे.

गर्दीचा गोंधळ मागे टाकून दोघं हळूच मागच्या दाराने निसटले. कॉस्च्युम रूमचं दार त्यांच्या मागे बंद झालं, कडी आतून.

खोलीत फक्त एक ट्यूब, कोपऱ्यात कॉस्च्युमचे ढीग, आरसा भिंतीवर. पूजा दाराला पाठ टेकून उभी होती, छाती धडधडत. आदित्य जवळ आला, तिच्या गालावर हात ठेवला. "घाबरली होतीस ना सकाळी?"

"आता नाही," ती म्हणाली, आणि त्याला ओढून किस केलं. जीभ, दात, श्वास. त्याचे हात तिच्या पाठीवर, ब्लाउजचे हुक एक एक करून उघडत. ब्लाउज खाली पडलं. तिचे बूब्स ब्राच्या बाहेर यायला आतुर, त्याने ब्रा वर केली आणि तोंड लावलं, निपल चोखत, चावत. ती कण्हली, "आह, आदित्य."

तिने त्याचा कुर्ता डोक्यावरून काढला, त्याच्या छातीवर नखं ओरबाडत, खाली जात. त्याचं धोतर सोडलं, त्याचा लंड ताठ, गरम, तिच्या हातात. तिने खाली बसून तोंडात घेतला, खोल, घशापर्यंत. त्याचे हात तिच्या केसांत, "पूजा, हळू, मी..." ती थांबली नाही, जीभ फिरवत, चोखत, त्याच्या डोळ्यांत पाहत. तो थरथरला.

त्याने तिला उभं केलं, नऊवारीची घडी सोडली, साडी जमिनीवर. तिची चूत ओली, त्याची बोटं आत, दोन बोटं, तिची कंबर हलत. "तू एवढी ओली कधी झालीस?" तो कुजबुजला.

"जेव्हा तू पंख्याआड हात घातलास तेव्हापासून," ती म्हणाली, त्याचा कान चावत.

त्याने तिला आरशासमोर उभं केलं. आरशात दोघं, ती नग्न, तो तिच्या मागे. त्याचा लंड तिच्या नितंबांवर घासत. तिने आरशात त्याच्या डोळ्यांत पाहिलं. "बघ मला," ती म्हणाली, "पूर्ण बघ." त्याने तिला पुढे वाकवलं, कॉस्च्युमच्या ट्रंकेवर हात टेकवायला लावले, आणि मागून आत शिरला, एका धक्क्यात पूर्ण. ती ओरडली, "आह!"

धक्के वाढले, ट्रंक हलत होती, आरशात त्यांचं प्रतिबिंब. त्याचे हात तिच्या बूब्सवर, दाबत, ओढत. तिची चूत त्याला घट्ट पकडत होती, आतून ओलावा वाहत. "जोरात," ती म्हणाली, "आज शेवटचं नाही, पण आजचं पूर्ण हवंय."

त्याने तिला उचललं, भिंतीला टेकवलं, तिच्या पाय त्याच्या कमरेभोवती. उभ्यानेच आत, खोल धक्के. तिची नखं त्याच्या पाठीवर, तिचे ओठ त्याच्या खांद्यावर. "मी झडणार आहे," ती कण्हली.

"झड," तो म्हणाला, "माझ्यावर झड."

तिचं शरीर आखडलं, तिची चूत आक्रसली, ती त्याच्या खांद्यावर ओरडली. तो थांबला नाही, तिला खाली ठेवलं, कॉस्च्युमच्या ढिगावर झोपवलं, तिचे पाय खांद्यावर घेतले, आणि परत आत, खोल, वेगात. तिचे बूब्स हलत होते, तिचे डोळे त्याच्यावर खिळलेले. "तू माझा आहेस," ती म्हणाली, श्वास अडखळत, "फक्त माझा."

"आणि तू माझी," त्याने तिच्या ओठांवर ओठ ठेवले, धक्के देतच. त्याचा वेग वाढला, तिची चूत परत आक्रसली, दुसऱ्यांदा, आणि तो तिच्या आतच झडला, खोल, तिचं नाव घेत. दोघं घामेजले, श्वास फुललेले, एकमेकांत गुंतलेले.

पण ती थांबली नाही. तिने त्याला ट्रंकेवर बसवलं, स्वतः त्याच्या मांडीवर, तोंड त्याच्याकडे. त्याचा लंड परत ताठत होता, तिच्या हातात. तिने त्याला आपल्या चूतीवर ठेवलं आणि हळूच खाली बसली, पूर्ण आत घेत. दोघांच्या तोंडून एकाच वेळी सुस्कारा निघाला.

ती वर खाली होऊ लागली, हळू, खोल, तिचे बूब्स त्याच्या चेहऱ्यासमोर हलत. त्याने एक निपल तोंडात घेतलं, चोखत, दुसऱ्या हाताने दाबत. तिचा वेग वाढला, ट्रंक कुरकुरत होती. "असं," ती म्हणाली, "असं हवं होतं मला, रोज."

"रोज मिळेल," तो म्हणाला, तिची कंबर पकडून खालून धक्के देत, "आता कोणी हिसकावणार नाही."

तिने त्याच्या खांद्यांवर हात ठेवले, डोळे मिटले, चेहरा वर केला. तिची चूत त्याला घट्ट आवळत होती, प्रत्येक धक्क्यावर ओलावा वाढत होता. "मी परत झडतेय," ती कुजबुजली, "थांबू नकोस."

त्याने तिला घट्ट धरलं, खालून जोरात धक्के, तिचं शरीर हलत होतं, तिची ओरड खोलीत घुमत होती. तिसऱ्यांदा ती झडली, त्याच्यावर कोसळत, आणि त्याने तिला उलटं केलं, ट्रंकेवर झोपवलं, तिचे पाय पसरले, तो तिच्यावर, आत, खोल, शेवटच्या धक्क्यांत तो तिच्या मानेवर ओरडला, तिच्या आत झडत, दोघं एकाच वेळी.

काही क्षण दोघं हलले नाहीत. मग ती हसली, घामेजलेल्या चेहऱ्याने. "कॉस्च्युम खराब झाली तर कांबळे काका मारतील."

"काका झोपले असतील," तो म्हणाला, तिच्या ओठांवर हलकासा किस घेत, "आणि ही रात्र आपली आहे."

शांततेत फक्त दोघांचे श्वास. पूजा त्याच्या छातीवर डोकं ठेवून होती, त्याची बोटं तिच्या केसांत. "आदित्य," ती म्हणाली, "मी आईला फोन केला होता, शोआधी."

त्याचं शरीर ताठलं. "आणि?"

"मी सांगितलं, मला पुण्यात नोकरी करायची आहे, एक वर्ष. लग्न नंतर होईल, पण माझ्या वेळेवर, माझ्या माणसाशी. नाशिकचा मुलगा, नाही." तिने वर पाहिलं, डोळ्यांत पाणी आणि हसू. "आई रडली, मग म्हणाली, ठीक आहे. सात दिवस संपले, आदित्य. आता हिशोब नाही."

त्याने तिला घट्ट मिठी मारली, तिच्या कपाळावर, डोळ्यांवर, ओठांवर किस केलं. "मग हा शेवट नाही."

"शेवट कशाला?" ती उठली, साडी गुंडाळत, केस नीट करत. "नाटक संपलं, पण आपला शो सुरूच आहे."

ते दोघं बाहेर आले तेव्हा हॉल रिकामा होता, फक्त एक ट्यूब जळत होती. पडद्याची दोरी त्याच्या हातात आली. पूजाने ती दोरी त्याच्या हातातून घेतली, हळूच ओढली. पडदा खाली आला नाही, वर गेला, रिकाम्या स्टेजवर प्रकाश पडला.

"बघ," ती म्हणाली, त्याचा हात धरून, "पडदा पडला नाही. आपला सीन अजून बाकी आहे."

ते हातात हात घालून त्या रिकाम्या हॉलमधून बाहेर पडले, रात्रीच्या पुण्यात, जिथे त्यांची कथा आता कुणाच्या कॅमेऱ्यात नव्हती, फक्त त्यांचीच होती. गेटजवळ थांबून पूजाने त्याच्या गालावर एक किस दिला, हळू, खोल, कुणाची पर्वा न करता.

"उद्या सकाळी रिहर्सल नाही," ती म्हणाली, त्याच्या डोळ्यांत खोल पाहत, "उद्या आपण फक्त आपले, कुणाचाही डर नाही."