मराठी कॉलेज गर्ल सेक्स कथा: रात्रीचा स्टुडिओ

"अथर्वा, डोळे माझ्याकडे नाहीत, कॅनव्हासकडे बघ... आणि हात असा नाही, असा, डोक्यामागे ठेव. हनुवटी थोडी वर." मी पेन्सिल हलवत हसले. माझी ही खरी मराठी कॉलेज गर्ल सेक्स कथा नेमकी तिथूनच सुरू झाली, पुण्याच्या त्या लॉक केलेल्या आर्ट स्टुडिओत, जिथे बावीस वर्षांचा अथर्वा माझ्यासमोर पूर्ण नागडा बसला होता आणि माझ्या हातात चारकोल होता.

मी वैष्णवी, एकवीस वर्षांची, फाइन आर्ट्स फाइनल इयरची विद्यार्थिनी. माझा फाइनल प्रोजेक्ट होता लाइफ ड्रॉइंगची सीरीज, थीम होती शरीर आणि श्रम. देशपांडे सरांनी स्पष्ट सांगितलं होतं, खरा न्यूड मॉडेल हवाच, फोटोंवरून काढलेलं चालणार नाही. मी डिपार्टमेंटच्या नोटिस बोर्डवर जाहिरात लावली. लाइफ ड्रॉइंगसाठी मेल मॉडेल हवा, प्रति सेशन पंधराशे रुपये, संध्याकाळी सात ते नऊ.

दोन दिवस कोणीच फिरकलं नाही. तिसऱ्या दिवशी कॅन्टीनमध्ये कबड्डी टीमचा अथर्वा माझ्या टेबलजवळ आला, थाळी हातात घेऊन. ताई, ते मॉडेलचं... खरंच पैसे मिळतात का. मी म्हटलं, ताई नाही, वैष्णवी म्हण. आणि हो, पैसे खरेच मिळतात, पण पूर्ण कपडे काढावे लागतील. त्याचा चेहरा एकदम लाल झाला, पण त्याचे डोळे चमकले. मला चालेल, तो म्हणाला, थोडं अडखळत.

पहिलं सेशन. संध्याकाळी सात वाजता डिपार्टमेंटचा स्टुडिओ, वरच्या मजल्यावरचा कोपऱ्यातला. मी दरवाजा आतून लॉक केला. कोणी येऊ नये म्हणून, डिस्टर्ब होतं. तो जीन्स आणि टी शर्टमध्ये आला होता, केसांत थोडं पाणी. मी स्क्रीनकडे बोट दाखवलं. कपडे तिथे ठेव आणि चादर गुंडाळून बाहेर ये.

तो बाहेर आला तेव्हा त्याच्या खांद्याभोवती पांढरी चादर होती आणि चेहरा लालभडक. मी मॉडेलच्या जुन्या सोफ्याकडे बोट दाखवलं. बस, पाय पसरून, हात डोक्यामागे. मी इझलसमोर बसले, चारकोल हातात. पहिल्या दहा मिनिटांत तो दगडासारखा ताठ बसला होता, श्वासही हळू घेत होता. मग मी उठले आणि त्याच्याजवळ गेले.

खांदा थोडा खाली घे, हो, असा. माझी चारकोलने माखलेली बोटं त्याच्या खांद्यावर टेकली. मी फक्त लाइन बघत होते, खरंच फक्त लाइन. पण त्याची त्वचा गरम होती आणि माझ्या बोटांखाली त्याचे स्नायू हलले, जणू वीज गेली. त्याचा श्वास अचानक जड झाला. आणि चादरीखाली काहीतरी हाललं, मला अगदी स्पष्ट दिसलं.

मी काहीच बोलले नाही, जणू काहीच दिसलं नाही. मी परत इझलकडे गेले आणि स्केच करत राहिले. पण आता माझा चारकोल त्याच्या छातीच्या वक्ररेषेवर आणि पोटाच्या स्नायूंवर जास्त वेळ थांबत होता. तू चांगला पोज देतोस, मी म्हणाले, कबड्डीच्या प्रॅक्टिसचा फायदा दिसतोय. तो हसला, पण त्याचं हसू अडखळलं. आणि तू... तू चांगली... शिकवतेस.

सेशन संपलं तेव्हा त्याने घाईघाईने स्क्रीनमागे जाऊन कपडे घातले. मी त्याला पंधराशे रुपये दिले, नोटा मोजून. उद्या परत, याच वेळी. तो दरवाज्याजवळ थांबला, हात हँडलवर. वैष्णवी... उद्या चादर... हवीच का. मी त्याच्याकडे बघितलं, एक पूर्ण सेकंद. उद्या फुल स्टडी आहे. चादर नाही. त्याचे डोळे विस्फारले आणि तो काही न बोलता निघून गेला.

दुसरं सेशन. तो बरोबर सात वाजता आला, आज थोडा जास्त तयार दिसत होता. यावेळी तो स्क्रीनमागे गेला तेव्हा त्याच्या हातात चादर नव्हतीच. तो बाहेर आला, पूर्ण नागडा, सुरुवातीला हातांनी झाकण्याचा अयशस्वी प्रयत्न करत. मी म्हटलं, हात बाजूला कर. मी आर्टिस्ट आहे, डॉक्टर नाही, लाजू नकोस. तो हसला आणि हात बाजूला केले, छाती पुढे काढून.

मी त्याला उभं केलं, एक हात वर उचलून, शरीर थोडं वळवून. जणू डिस्कस फेकणाऱ्याचा पोज. मी खाली मांडीवर बसून त्याच्या मांडीची लाइन काढत होते. माझा चेहरा त्याच्या कमरेजवळ होता. मला त्याचा वास आला, घाम आणि स्वस्त साबणाचा. आणि मग मला दिसलं, तो ताठरत होता, हळूहळू, अगदी माझ्या डोळ्यांसमोर.

मी पेन्सिल थांबवली नाही. हलू नकोस, मी कुजबुजले, हा अँगल अगदी परफेक्ट आहे. माझी बोटं त्याच्या मांडीवर टेकली, लाइन दाखवण्याच्या बहाण्याने, आणि हळूहळू वर सरकली, खूप हळू. त्याचा श्वास तुटला, तुकड्यातुकड्यात. वैष्णवी... त्याचा आवाज कापत होता, जणू रडेल.

मी उठले आणि आमचे चेहरे एकमेकांजवळ आले, इतके जवळ की त्याचा गरम श्वास माझ्या ओठांवर जाणवत होता. त्याचे ओठ थरथरत होते. मी त्याच्या ओठांवर बोट ठेवलं, हळुवार. आज नाही, मी म्हणाले, आज फक्त स्केच. पण उद्या... मी वाक्य अर्धवट सोडलं, मुद्दाम. त्याच्या डोळ्यांत आग पेटली होती. उद्या काय. उद्या तू स्वतःहून काहीतरी करशील, मी म्हणाले, आणि मी फक्त बघेन.

तो गेला तेव्हा स्टुडिओत फक्त टर्पेंटाइनचा वास आणि माझ्या धडधडणाऱ्या हृदयाचा आवाज उरला. मी अर्धवट कॅनव्हासकडे बघितलं. त्याच्या शरीराची प्रत्येक रेषा माझ्या बोटांना पाठ झाली होती. मी स्वतःला सांगितलं, हे फक्त आर्ट आहे, प्रोफेशनल काम. पण माझ्या मांद्यांमधला ओलावा सांगत होता, हे आर्टपेक्षा खूप जास्त आहे, आणि उद्या काहीतरी घडणार आहे.

तिसरं सेशन. संध्याकाळी सात. तो आला तेव्हा त्याच्या डोळ्यांत कालचीच आग होती, थोडीही कमी नाही. मी दरवाजा लॉक केला, नेहमीपेक्षा हळूहळू, कील फिरवताना आवाज झाला. आज कोणता पोज, त्याने विचारलं, आवाजात नवी हिम्मत. आज तू ठरव, मी म्हणाले, इझलसमोर बसत, चारकोल उचलत. तुला जसा वाटेल तसा बस.

तो मॉडेलच्या सोफ्यावर बसला, पाय पसरून. चादर नव्हती, आजिबात नव्हती. तो पूर्ण नागडा होता आणि आज त्याने लाजणं पूर्ण सोडलं होतं. मी स्केच सुरू केलं. पाच मिनिटं गेली. दहा मिनिटं गेली. त्याची नजर माझ्यावर खिळली होती, कॅनव्हासवर नाही. तू माझं नाही, माझ्या मागचं भिंत काढतेयस, तो म्हणाला, हसत.

मग बरोबर बघ, मी म्हणाले, नजरा न हटवता. आणि मग मी ऐकलं, सोफ्यावरून उठण्याचा आवाज, चामडं दबलं. माझा चारकोल हवेतच थांबला. तो माझ्यासमोर उभा होता, पूर्ण नागडा, ताठलेला, आणि त्याच्या डोळ्यांत आता लाजेचा लवलेश नव्हता. स्केच पुरे झालं, तो म्हणाला, आवाज खोल.

तो माझ्याकडे चालत आला. इझल आमच्यामध्ये होतं, लाकडी अडथळा. त्याने इझल बाजूला सारलं, हळूहळू, नजरा क्षणभरही न हटवता. माझा श्वास घशातच अडकला. अथर्वा... तू म्हणाली होतीस, मी स्वतःहून काहीतरी करेन, तो म्हणाला, आता बघ. त्याने माझा हात घेतला आणि स्वतःच्या छातीवर ठेवला. त्याचं हृदय धडधडत होतं, माझ्या तळहाताखाली वेड्यासारखं.

मी उठले. आमच्यामध्ये आता काहीच नव्हतं, फक्त गरम हवा. त्याने माझा चेहरा दोन्ही हातांत घेतला आणि माझ्या ओठांवर ओठ टेकवले. पहिला चुंबन हळूवार होता, विचारपूस करणारा, परवानगी मागणारा. मग मी त्याच्या खालच्या ओठाला चावलं आणि तो गुरगुरला, प्राण्यासारखा. त्याची जीभ माझ्या तोंडात शिरली आणि मी त्याच्या केसांत बोटं खुपसली, ओढलं.

त्याचे हात माझ्या कुर्त्यावर फिरले, खाली वर. त्याने कुर्ता वर केला आणि मी हात वर केले, मदत करत. कुर्ता खाली फरशीवर पडला. माझी ब्रा काळी होती, लेसची, खास आजसाठी घातलेली. त्याने ब्राचा हुक एका हाताने काढला, आश्चर्यकारक कौशल्याने. कबड्डीत शिकलास, मी हसले, धापा टाकत. नाही, तो माझ्या कानात कुजबुजला, तुझ्याकडे बघून शिकलो, कालपासून हाच विचार करत होतो.

त्याने माझे स्तन दोन्ही हातांत घेतले. त्याचे हात मोठे होते, खडबडीत, खेळाडूचे हात, आणि माझ्या मऊ त्वचेवर ते जाणवत होते. त्याने माझ्या निप्पलला बोटांनी चिमटलं, हळू, आणि मी कण्हले, मान मागे टाकून. मग त्याने तोंड लावलं. त्याची जीभ माझ्या निप्पलभोवती फिरली, वर्तुळाकार, आणि त्याने चोखायला सुरुवात केली, खोलवर. माझ्या पोटात आग पसरली, खालीपर्यंत. मी त्याचं डोकं माझ्या छातीवर दाबलं, अजून, अजून.

मी खाली हात नेला. तो पूर्ण नागडा होता, हे मी क्षणभर विसरले होते. मी हसले आणि त्याच्या ताठलेल्या लंडाला हातात घेतलं, घट्ट. तो गरम होता, जाड, माझ्या मुठीत पूर्ण मावत नव्हता, टोक ओलं. मी हळूहळू हलवायला सुरुवात केली, वर खाली, अंगठ्याने टोकावर फिरवत. त्याने डोकं मागे टाकलं आणि खोल श्वास घेतला, छाती फुगवून.

वैष्णवी... प्लीज... प्लीज काय, मी त्याच्या कानाची पाळी दातांनी चावत विचारलं. तोंडात घे ना... प्लीज... मी गुडघ्यांवर बसले. स्टुडिओची फरशी थंड होती, माझ्या गुडघ्यांना जाणवत होती. मी त्याला तोंडात घेतलं, हळूहळू, पूर्ण, जितका जाईल तितका. त्याची चव खारट होती, पुरुषी. मी चोखायला सुरुवात केली, जीभ फिरवत, वर खाली, हाताने खालचा भाग हलवत. त्याचे हात माझ्या केसांत आले, ओढत, पण हळू.

तो माझ्या तोंडातच झडणार होता, मला त्याच्या मांद्यांच्या थरथरण्यावरून जाणवलं. मी थांबले, त्याला बाहेर काढून. आज नाही, मी म्हणाले, उठत, गुडघे झटकत. आज मला पूर्ण हवंय, अर्धवट नाही. मी माझी सलवार काढली, एका झटक्यात. माझी पँटी पूर्ण ओली झाली होती, बोट लावलं तर थेंब. मी ती काढून बाजूला फेकली. आता मीही त्याच्यासारखीच नागडी होते, फक्त चारकोलचे डाग हातांवर.

त्याने मला उचललं, आश्चर्यकारक सहजतेने, जणू मी फुलांची टोपली, आणि मॉडेलच्या जुन्या सोफ्यावर ठेवलं. तो माझ्यावर आला, गुडघ्यांवर. त्याचा लंड माझ्या पुच्चीवर घासला गेला, वर खाली, आणि मी किंचाळले, हाताने सोफ्याचं कापड पकडत. हळू, मी म्हणाले, पहिल्यांदा हळू. त्याने हळूहळू आत ढकललं. मी ओली होते, पूर्ण तयार, आणि तो आत सरकला, खोलवर, मला पूर्ण भरून.

अगं... तो थांबला, माझ्या डोळ्यांत खोल बघत, त्याचा श्वास माझ्या चेहऱ्यावर. आत ये, पूर्ण, मी म्हणाले, त्याच्या कमरेभोवती पाय गुंडाळत, आणि त्याने एका धक्क्यात पूर्ण आत घेतलं, मुळापर्यंत. मी त्याच्या पाठीवर नखं खुपसली, खोल. वेदना आणि सुख एकत्र आलं, एकच लाट. तो हळूहळू हलायला लागला, खोल धक्के देत, प्रत्येक वेळी पूर्ण बाहेर येऊन परत आत. प्रत्येक धक्क्याबरोबर जुना सोफा हलत होता, कुरकुरत होता.

तू... खूप... घट्ट आहेस, तो कण्हला, माझ्या मानेवर तोंड ठेवून. आणि तू खूप जाड आहेस, मी त्याच्या कानात कुजबुजले, थांबू नकोस, चालू ठेव. त्याने वेग वाढवला. माझे स्तन प्रत्येक धक्क्याबरोबर हलत होते आणि त्याने एका हाताने माझा स्तन पकडला, घट्ट, दुसऱ्या हाताने माझी मांडी वर उचलली. माझ्या पुच्चीतून आवाज येत होता, ओलसर, लज्जास्पद, पण इतका सुंदर की मला अजून हवा होता.

मग त्याने मला उलटं केलं, एका हाताने. मी सोफ्यावर गुडघ्यांवर आले, हात फरशीवर टेकवून, गांड वर. तो माझ्या मागे आला, गुडघ्यांवर. त्याने माझी गांड दोन्ही हातांनी पकडली, पसरवली, आणि एका धक्क्यात आत शिरला, पूर्ण. मी ओरडले, मोठ्याने. हा अँगल खोल होता, खूप खोल, मला पोटात जाणवत होता. त्याने माझे केस मुठीत पकडले, मागे ओढले, आणि धक्के द्यायला सुरुवात केली, जोरदार.

अशीच... अशीच चोद मला, मी ओरडले, लाज पूर्ण सोडून, कोण ऐकणार आहे, दरवाजा लॉक आहे. त्याने माझ्या गांडीवर थापड मारली, हलकी पण ठसठशीत, आणि मी कण्हले, अजून. त्याचे धक्के वेगवान झाले, प्राण्यासारखे, बेभान. माझ्या पुच्चीत आग पसरत होती, पाय थरथरत होते, तो क्षण जवळ येत होता, खूप जवळ.

मी... मी येणार आहे... मी किंचाळले, बोटांनी फरशी खरवडत. ये, माझ्याबरोबर ये, तो गुरगुरला, माझ्या केसांत हात घट्ट करत. आणि मग ते आलं, लाटेसारखं, माझ्या पोटातून सुरू होऊन पायांपर्यंत पसरलं. मी ओरडले, त्याचं नाव घेत, अथर्वा. त्याने अजून तीन चार जोरदार धक्के दिले, खोल, आणि मग तोही झडला, माझ्या आत, गरम, भरभरून. आम्ही दोघं सोफ्यावर कोसळलो, एकमेकांवर.

आम्ही तसेच पडून राहिलो, घामाघूम, एकमेकांत गुंतलेले, श्वास धापा टाकत. पांढरी चादर आमच्याभोवती गुंडाळली गेली होती, कुठून आली कळलंच नाही, जणू हवेतून. माझं स्केच, तो हसला, धापा टाकत, माझ्या केसांत हात फिरवत. स्केच गेलं खड्ड्यात, मी म्हणाले, पण कॅनव्हास अजून बाकी आहे, आणि मॉडेलही.

सकाळी मी डोळे उघडले तेव्हा सूर्यप्रकाश स्टुडिओच्या उंच खिडकीतून आत येत होता, धुळीचे कण चमकत होते. आम्ही अजूनही सोफ्यावर होतो, चादर आमच्याभोवती गुंतलेली, त्याचा हात माझ्या कमरेवर, माझं डोकं त्याच्या छातीवर. मी हळूहळू उठले, चादर अंगाभोवती गुंडाळून, आणि रिकाम्या कॅनव्हाससमोर बसले, ब्रश हातात घेऊन.

आणि मग मी काढलं. काल रात्री जे घडलं, ते सगळं माझ्या बोटांत होतं, माझ्या रक्तात होतं. त्याच्या खांद्याची रेषा, त्याच्या पाठीचा वक्र, त्याच्या मांद्यांची ताकद, त्याच्या छातीवरचा घाम. मी तीन तास काढत राहिले, थांबले नाही, चहाही घेतला नाही. अथर्वा उठला तेव्हा कॅनव्हास पूर्ण झाला होता, ओलं ऑइल चमकत होतं.

हे... हे मी आहे, तो कॅनव्हासकडे बघत म्हणाला, चादर गुंडाळून माझ्यामागे उभा राहून. तू आणि कालची रात्र, मी म्हणाले. मी बारीक ब्रश घेतला आणि कॅनव्हासच्या खालच्या उजव्या कोपऱ्यात सही केली, वैष्णवी २६. तो त्याचा शर्ट घालत होता, बटणं एकेक लावत, माझ्याकडे बघत. मी त्याच्याकडे वळून हसले, ब्रश खाली ठेवत. उद्या अजून एक स्केच काढायचाय, मी म्हणाले, डोळे मिचकावत, पण यावेळी मॉडेल मी असेन, आणि आर्टिस्ट तू.