Marathi Erotic Katha: साडी दुकानातील रात्र

स्टूल डगमगला आणि रोहिणी ओरडली. पडण्याआधीच एका मजबूत हाताने तिला कमरेभोवती पकडलं. ती त्याच्या छातीवर आदळली. काही सेकंद दोघंही हलले नाहीत. रोहिणीने वर पाहिलं. सागर. तिच्या साडी दुकानातला नवा सेल्समन. सव्वीस वर्षांचा. त्याचे हात अजूनही तिच्या कमरेवर होते. "ताई... तुम्ही ठीक आहात ना?" रोहिणीने स्वतःला सावरलं, पण तिचं हृदय जोरजोरात धडधडत होतं. ही एक marathi erotic katha आहे, जी पुण्याच्या एका साडी दुकानात सुरू झाली.

रोहिणी. पस्तीस वर्षं. पुण्याच्या लक्ष्मी रोडवर तिचं स्वतःचं साडीचं दुकान. नवरा हेमंत बँकेत, दिवसभर बाहेर. दोन मुलं शाळेत. आयुष्य सुरळीत चाललं होतं. मग सागर आला. गावाकडचा पोरगा, कामासाठी पुण्यात. प्रामाणिक, मेहनती, आणि... रोहिणीने स्वतःशी कबूल केलं, देखणा.

त्या दिवसापासून दुकानातलं वातावरण बदललं. सागर तिच्याकडे पाहायचा, आणि नजरेत काहीतरी असायचं. रोहिणी स्वतःला समजवायची, तो तुझ्या मुलाच्या वयाचा आहे. पण रात्री अंथरुणावर पडल्यावर तिच्या मनात त्याचेच हात यायचे. तिच्या कमरेवरले त्याचे हात.

दुसऱ्या दिवशी रोहिणीने मुद्दाम नवी साडी नेसली. गडद हिरवी, जरीचं काम. आरशासमोर उभी राहून तिने स्वतःला पाहिलं. पस्तीस वर्षं. पण आज तिला वीस वर्षांची मुलगी वाटत होती. दुकानात गेल्यावर सागरची नजर तिच्यावर खिळली. "ताई, आज खूप छान दिसताय," तो म्हणाला. रोहिणीचं हृदय धडधडलं. "धन्यवाद," ती म्हणाली आणि काउंटरमागे गेली.

दुपारी जेवणाच्या वेळी दोघं मागच्या खोलीत बसले. रोहिणीने डबा उघडला. "जेव," ती म्हणाली. सागर तिच्या शेजारी बसला. जेवताना त्याचा हात चुकून तिच्या हाताला लागला. दोघंही थबकले. रोहिणीने हात मागे घेतला नाही. सागरने तिची बोटं धरली. "ताई..." "जेव," रोहिणी म्हणाली, पण तिचा आवाज कापत होता.

जेवण झाल्यावर सागर उठला नाही. तो तिच्याकडे पाहत राहिला. "ताई, मी एक विचारू?" "विचार." "तुम्ही आनंदी आहात?" रोहिणी चमकली. "म्हणजे?" "तुमच्या आयुष्यात. हेमंत भाऊ, मुलं, दुकान... तुम्ही आनंदी आहात?" रोहिणी काही बोलली नाही. तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं. सागरने तिचा हात धरला. "मला माहितीये उत्तर," तो हळू म्हणाला.

त्या रात्री घरी रोहिणी झोपू शकली नाही. हेमंत शेजारी घोरत होता. रोहिणी छताकडे पाहत होती. सागरचा प्रश्न तिच्या मनात घुमत होता. आनंदी? ती कधी स्वतःला हा प्रश्न विचारलाच नव्हता. लग्न, मुलं, दुकान. सगळं होतं. पण आनंद? तिने करवट बदलली. तिच्या मनात सागरचे हात होते. तिच्या कमरेवरले.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी रोहिणीने निर्णय घेतला. ती दुकानात लवकर गेली. सागर आधीच आला होता. झाडू मारत होता. "ताई, आज लवकर?" "हो." रोहिणी त्याच्याजवळ गेली. "सागर, काल तू जे विचारलंस..." "हो?" "त्याचं उत्तर... नाही." सागरने झाडू ठेवलं. "मग?" रोहिणीने त्याचा हात धरला. "मग काही नाही. फक्त... आजपासून आपण..." ती थांबली. सागर हसला. "मला कळलं."

एक दिवस दुपारी दुकानात ग्राहक नव्हते. रोहिणी गोडाऊनमध्ये माल लावत होती. सागर तिथे आला. "ताई, मी मदत करू?" "हो, हे बॉक्स वर ठेव." सागर बॉक्स उचलत होता, त्याचे स्नायू ताणले गेले. रोहिणी पाहत राहिली. सागरने तिची नजर पकडली. दोघंही काही बोलले नाहीत.

"ताई," सागर म्हणाला, "तुम्ही खूप सुंदर दिसता." रोहिणी चमकली. "सागर! असं बोलू नकोस." "खरं बोलतोय. हेमंत भाऊ नशीबवान आहेत." तो जवळ आला. रोहिणी मागे सरकली, पण मागे भिंत होती. सागर तिच्यासमोर उभा. त्याचा श्वास तिच्या चेहऱ्यावर.

रोहिणीने त्याला ढकलायला हात वर केले, पण हात त्याच्या छातीवरच थांबले. "सागर, हे चुकीचं आहे." "मग मला थांबवा," तो म्हणाला. रोहिणीने त्याला थांबवलं नाही. त्याने तिला जवळ ओढलं. त्याचे ओठ तिच्या ओठांवर. पहिले हळू, मग वेड्यासारखे. रोहिणीचे हात त्याच्या केसांत, त्याला आणखी जवळ ओढत.

तिच्या साडीचा पदर खांद्यावरून सरकला. सागरचे हात तिच्या ब्लाऊजच्या हुकांवर. एक एक हुक उघडला. तिचे स्तन मोकळे झाले. सागरने क्षणभर पाहिलं, मग तोंड बुडवलं. त्याची जीभ तिच्या निप्पलभोवती फिरत होती. रोहिणीची कंबर वर उचलली गेली. "आह... सागर..."

त्याचा हात खाली सरकला. साडी वर करून त्याने तिच्या पँटीवरून तिच्या योनीवर हात फिरवला. ओली पँटी. "ताई, तुम्ही पूर्ण ओली झाली आहात," तो कुजबुजला. त्याने पँटी बाजूला केली आणि बोट आत घातलं. रोहिणीची किंकाळी निघाली. बोट आत बाहेर होत होतं, आणि त्याचा अंगठा तिच्या दाण्यावर घासत होता.

रोहिणीने त्याच्या शर्टची बटनं उघडली. त्याच्या पँटची चेन उघडून लंड बाहेर काढला. ताठ, गरम. तिने हातात घेऊन हलवायला सुरुवात केली. "ताई..." सागरचा आवाज कापत होता. तिने त्याचा लंड तोंडात घेतला. जीभ सगळीकडे फिरत होती. त्याच्या तोंडून सुस्कारे निघत होते.

मग सागरने तिला खाली झोपवलं. तिचे पाय त्याच्या खांद्यावर घेतले. त्याचा लंड तिच्या योनीच्या तोंडावर ठेवून एका धक्क्यात पूर्ण आत घातला. रोहिणीचे डोळे विस्फारले. "आहहह..." दुखणं आणि सुख एकत्र सगळ्या शरीरभर धावलं. सागर हळूहळू आत बाहेर करू लागला. प्रत्येक धक्क्यासोबत तिच्या किंकाळ्या वाढत होत्या.

गोडाऊनमध्ये फक्त त्यांचे श्वास आणि बॉक्सचा आवाज. सागरने तिला पालथी केली. मागून जोरात धक्का मारला. तिच्या तोंडून किंकाळी निघाली. "हो... असंच... आणखी जोरात..." तिचे नितंब हलत होते, त्याचे हात तिचे स्तन दाबत होते. प्रत्येक धक्का तिला वेडं करत होता.

मग रोहिणी त्याच्या मांडीवर बसली. त्याच्या लंडावर बसून स्वतः वर खाली होत होती. केस विस्कटलेले, घाम कपाळावर. "मी... मी येतेय..." तिच्या योनीने त्याच्या लंडाला घट्ट पकडलं. एक जोरदार लाट सगळ्या शरीरभर धावली आणि ती किंचाळत झडली. तिचं पाणी वाहून गेलं.

सागरनेही वेग वाढवला. त्याने लंड बाहेर काढून तिच्या पोटावर पाणी सोडलं. दोघंही हांफत होते. तो तिच्या शेजारी झोपला. "ताई, मी..." "गप्प," तिने त्याच्या ओठांवर बोट ठेवलं. "काही बोलू नकोस." बाहेर पुण्याची दुपार गडद होत होती.

त्या दिवसापासून दुकान बंद झाल्यावर दोघं थांबायचे. शटर खाली, लाईट मंद. गोडाऊन, कधी काउंटरमागे, कधी ट्रायल रूममध्ये. प्रत्येक दिवस नवा खेळ. एकदा ट्रायल रूममध्ये रोहिणी नवी साडी ट्राय करत होती. सागर आत आला. "ताई, मदत करू?" त्याने तिच्या ब्लाऊजचे हुक लावायच्या बहाण्याने तिला स्पर्श केला. रोहिणी आरशात त्याला पाहत होती. "सागर, कोणी येईल." "कोणी नाहीये," तो म्हणाला आणि तिला आरशासमोरच जवळ घेतलं.

आरशात दोघं दिसत होते. सागर मागून तिला धरून. त्याचे हात तिच्या साडीत. रोहिणीने डोळे मिटले. "आपण वेडे झालोय," ती कुजबुजली. "हो," सागर म्हणाला, "आणि मला हे वेड आवडतंय." त्याने तिला फिरवलं आणि ट्रायल रूमच्या भिंतीला टेकवलं. तिची साडी वर केली. तिथेच, उभं राहून, त्याने तिला घेतलं. रोहिणीने त्याच्या खांद्यावर चावा घेतला, किंकाळी दाबायला.

एकदा काउंटरमागे. दुकान उघडं होतं, पण ग्राहक नव्हते. सागर काउंटरखाली बसून रोहिणीची पँटी बाजूला केली. रोहिणी काउंटरवर हात ठेवून उभी. तिचा चेहरा सामान्य ठेवायचा प्रयत्न. तेवढ्यात एक ग्राहक आत आला. "ताई, ही साडी कितीला?" रोहिणीने कापऱ्या आवाजात किंमत सांगितली. खाली सागरची जीभ तिच्यात. ग्राहक गेल्यावर रोहिणी खाली बसली आणि सागरला मारलं. "वेडा आहेस!" सागर हसला. "तुम्हाला आवडलं."

रोहिणीने स्वतःसाठी नवी अंतर्वस्त्रं घेतली. सागरसाठी. रोहिणीने स्वतःसाठी नवी अंतर्वस्त्रं घेतली. सागरसाठी. हेमंतला काहीच कळलं नाही. किंवा कळूनही त्याने दुर्लक्ष केलं.

पावसाळा आला. एक दिवस मुसळधार पाऊस. दुकानात ग्राहक नव्हते. लाईट गेली. रोहिणी आणि सागर अंधारात. "ताई, घाबरू नका," सागर म्हणाला आणि तिचा हात धरला. अंधारात त्याने तिला जवळ ओढलं. पावसाचा आवाज, अंधार, आणि त्याचे ओठ. रोहिणीने त्याला घट्ट धरलं. "सागर, मला भीती वाटतेय." "कशाची?" "हे सगळं... जर कोणाला कळलं तर?" सागरने तिच्या कपाळावर किस केलं. "कळणार नाही. मी आहे ना."

अंधारात त्याने तिला काउंटरवर बसवलं. तिची साडी बाजूला केली. त्याचं तोंड तिच्यात. रोहिणीने त्याचे केस धरले. "आह... सागर..." पावसाच्या आवाजात तिच्या किंकाळ्या विरून गेल्या. मग त्याने तिला उचललं आणि भिंतीला टेकवून आत शिरला. अंधारात दोघं एकमेकांत हरवले. लाईट आली तेव्हा दोघंही घामाने भिजलेले. रोहिणी हसली. "पाऊस थांबेपर्यंत..." "हो," सागर म्हणाला.

एकदा हेमंतचा फोन आला दुकानात. रोहिणी बोलत होती, आणि सागर तिच्या मागे उभा. त्याचा हात तिच्या कमरेवर. रोहिणीचा आवाज कापत होता. "हो... हो... मी घरी येईन..." फोन ठेवल्यावर ती सागरकडे वळली. "तू वेडा आहेस! हेमंत होता!" "म्हणूनच मजा आली," सागर म्हणाला. रोहिणीने त्याला ढकललं, पण नंतर हसली. तिच्या आयुष्यात इतकी मजा कधीच नव्हती.

गणपतीच्या दिवसांत दुकानात गर्दी. रोहिणी दिवसभर व्यस्त. रात्री घरी आल्यावर ती थकलेली. हेमंत म्हणाला, "ये, मी तुझे पाय दाबतो." रोहिणी चमकली. हेमंतने तिचे पाय दाबले. तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं. "काय झालं?" हेमंतने विचारलं. "काही नाही," रोहिणी म्हणाली. "फक्त... तू खूप चांगला आहेस." त्या रात्री तिने हेमंतला जवळ घेतलं. पण तिच्या मनात सागर होता. तिला स्वतःचीच लाज वाटली.

दुसऱ्या दिवशी तिने सागरला सांगितलं, "आपण थांबवूया." सागर स्तब्ध झाला. "का?" "हे चुकीचं आहे. हेमंत... तो चांगला माणूस आहे." सागर काही बोलला नाही. पूर्ण दिवस दोघंही गप्प. संध्याकाळी दुकान बंद झाल्यावर सागर तिच्यासमोर आला. "ताई, एक शेवटचं?" रोहिणीने नकारार्थी मान हलवली. पण तिचे डोळे काही वेगळंच सांगत होते.

सागरने तिला जवळ घेतलं. रोहिणीने विरोध केला नाही. शेवटचं म्हणून दोघंही त्या रात्री एकमेकांत हरवले. पण शेवट कधीच शेवट नसतो. दुसऱ्या दिवशी सकाळी रोहिणी दुकानात आली, आणि सागरने तिला पाहून हसलं. त्या हसण्यात सगळं होतं. रोहिणीनेही हसून टाळं उघडलं. काही गोष्टी थांबवता येत नाहीत.

एक संध्याकाळी हेमंत लवकर घरी आला. "रोहिणी, तू खूप आनंदी दिसतेस आजकाल," तो म्हणाला. रोहिणी हसली. "दुकान चांगलं चाललंय." हेमंतने तिचा हात धरला. "मला आनंद आहे." रोहिणीने त्याच्याकडे पाहिलं. तिच्या मनात अपराधीपणा होता, पण त्याखाली एक समाधानही होतं. तिने हेमंतच्या गालावर किस केलं.

नववर्षाच्या दिवशी रोहिणीने सागरला एक भेट दिली. एक घड्याळ. "ताई, हे खूप महाग आहे," सागर म्हणाला. "तू मला जे दिलंस, त्यापुढे हे काहीच नाही," रोहिणी म्हणाली. सागरने तिला घट्ट मिठी मारली. "ताई, मी हे कधीच विसरणार नाही." "विसरूही नकोस," रोहिणी म्हणाली. त्या दिवशी दुकान बंद होतं, पण गोडाऊनमध्ये दोघं होते. नववर्षाची सुरुवात त्यांनी एकमेकांच्या मिठीत केली.

एका रात्री रोहिणीने आरशासमोर उभं राहून स्वतःला पाहिलं. पस्तीस वर्षांची बाई. नवरा, मुलं, दुकान. आणि एक गुपित. तिने विचार केलं, मी वाईट बाई आहे का? उत्तर तिला माहित नव्हतं. पण एक गोष्ट नक्की होती. गेल्या काही महिन्यांत ती जिवंत वाटत होती. खऱ्या अर्थाने जिवंत. तिच्या डोळ्यांत चमक होती, चेहऱ्यावर हास्य. हेमंतलाही ते दिसत होतं. मुलांनाही. सगळं काही सुरळीत होतं, फक्त एक गुपित होतं.

तिने ठरवलं, हे गुपित ती कधीच कोणाला सांगणार नाही. हे तिचं आहे. फक्त तिचं आणि सागरचं. काही गोष्टी सांगायच्या नसतात. त्या फक्त जगायच्या असतात.

रात्री रोहिणीला सागरचा मेसेज आला. "ताई, उद्या सकाळी लवकर या. नवीन माल आलाय." रोहिणीने उत्तर दिलं, "येईन." आणि मग लिहिलं, "फक्त मालासाठी नाही." सागरचा उत्तर आला, "माहितीये." रोहिणीने फोन ठेवला आणि अंधारात हसली. पुण्याच्या त्या साडी दुकानात आता फक्त साड्याच विकल्या जात नव्हत्या. तिथे एक गुपितही विकलं जात होतं, जे फक्त दोघांना माहित होतं.