मराठी हॉट कथा: नाशिक फार्महाऊसवर अंजलीची रात्रभरची झवाझवी

अंजलीला त्या रात्री एक विचित्र स्वप्न पडले. स्वप्नात ती एका मोठ्या फार्महाऊसच्या बागेत उभी होती, आणि एक अनोळखी माणूस तिच्या मागून येऊन तिच्या खांद्यावर हात ठेवत होता. त्याच्या हाताचा स्पर्श इतका खरा वाटत होता की अंजली झोपेतच शहारली. ती जागी झाली तेव्हा तिच्या कपाळावर घाम आला होता, आणि तिचे हृदय जोरजोरात धडधडत होते. तिला समजले नाही की हे स्वप्न का पडले, पण त्या स्पर्शाची आठवण तिच्या मनातून जात नव्हती.

अंजली अठ्ठावीस वर्षांची होती, आणि ती तिच्या चुलत बहिणीच्या नाशिकमधल्या फार्महाऊसवर आठवड्याच्या शेवटी आली होती. तिच्या बहिणीचे लग्न ठरले होते, आणि लग्नाआधीची ही छोटीशी सुट्टी होती. फार्महाऊस मोठे होते, त्यात द्राक्षांचे मळे होते, आणि संध्याकाळी तिथे थंड वारा वाहत होता. अंजलीला शहराच्या गोंगाटापासून दूर राहायचे होते, आणि इथे आल्यावर तिला खरोखर शांत वाटत होते.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी अंजली बागेत फिरायला गेली. तिथे तिला एक माणूस दिसला, जो द्राक्षांच्या वेलींना पाणी देत होता. तो उंच होता, त्याचे खांदे रुंद होते, आणि त्याच्या हातात माती लागली होती. अंजलीने त्याला विचारले, तुम्ही इथे काम करता का. त्याने हसून सांगितले, मी आदित्य, या फार्महाऊसचा व्यवस्थापक आहे, आणि द्राक्षांची काळजी घेणे हे माझे काम आहे.

आदित्य एकतीस वर्षांचा होता, आणि त्याच्या बोलण्यात एक वेगळाच आत्मविश्वास होता. अंजलीने त्याला सांगितले की ती काल रात्री आली आहे, आणि इथले वातावरण तिला खूप आवडले आहे. आदित्यने तिला द्राक्षांचा मळा दाखवायला नेले. चालता चालता त्यांचा हात एकमेकांना लागला, आणि अंजलीला तिच्या स्वप्नातला स्पर्श आठवला. तिच्या अंगावर शहारे आले.

आदित्यने तिला एक द्राक्ष तोडून दिले. अंजलीने ते खाल्ले आणि म्हणाली, खूप गोड आहे. आदित्यने हसून सांगितले, द्राक्ष गोड असतात, पण त्यांना योग्य काळजी घ्यावी लागते. अंजलीने विचारले, आणि माणसांना. आदित्यने तिच्या डोळ्यात पाहून सांगितले, माणसांनाही तशीच काळजी लागते, फक्त ती काळजी घेणारा हवा असतो. अंजलीचे गाल लाल झाले.

संध्याकाळी सगळे जेवणासाठी बसले. अंजलीची बहीण आणि तिचा होणारा नवरा गप्पा मारत होते. आदित्य थोडा वेळ थांबून गेला, आणि जाताना त्याने अंजलीला हळूच सांगितले, रात्री बागेत फिरायला या, तिथे चांदण्यात द्राक्षांचे मळे खूप सुंदर दिसतात. अंजलीने काहीच उत्तर दिले नाही, पण तिच्या मनात एक वेगळीच खळबळ माजली.

रात्री अकरा वाजता अंजली हळूच खोलीतून बाहेर पडली. बागेत आदित्य तिची वाट पाहत उभा होता. त्याने तिला हात धरून मळ्याच्या आत नेले. तिथे एक छोटीशी झोपडी होती, जिथे कामाची अवजारे ठेवली होती. आदित्यने तिला आत नेले आणि दरवाजा बंद केला. अंजली म्हणाली, इथे कोणी येणार नाही ना. आदित्य म्हणाला, रात्री इथे कोणी येत नाही.

आदित्यने अंजलीला जवळ ओढले. त्याचे ओठ तिच्या ओठांवर आले. अंजलीने पहिल्यांदा विरोध केला नाही. तिचे ओठ उघडले, आणि दोघांच्या जिभा एकमेकांत मिसळल्या. आदित्यचे हात तिच्या पाठीवर फिरत होते. अंजली म्हणाली, आदित्य, हळू, मला भीती वाटते. आदित्य म्हणाला, भीती कसली, मी आहे ना.

आदित्यने तिच्या कुर्त्याची बटणे उघडायला सुरुवात केली. एक एक बटण उघडत गेले, आणि अंजलीची छाती समोर आली. तिने ब्रा घातली होती, पण तिचे स्तन ब्राच्या बाहेर यायला धडपडत होते. आदित्यने ब्राचा हुक उघडला, आणि तिचे स्तन मोकळे झाले. ते मोठे आणि गोल होते, आणि त्यांची टोके कडक झाली होती. आदित्यने दोन्ही स्तन हातात घेऊन दाबायला सुरुवात केली.

अंजली म्हणाली, आह, आदित्य, खूप दिवसांनंतर कोणीतरी असा स्पर्श केला आहे. आदित्यने वाकून एक टोक तोंडात घेतले आणि चोखायला सुरुवात केली. अंजलीने त्याच्या केसांत बोटे घातली आणि त्याचे डोके आपल्या छातीवर दाबले. आदित्य दुसरे स्तन हाताने दाबत होता आणि म्हणाला, अंजली, तू खूप सुंदर आहेस.

अंजली म्हणाली, आता तू तुझा शर्ट काढ. आदित्यने शर्ट काढला. त्याची छाती रुंद होती. अंजलीने त्याच्या छातीवर ओठ फिरवले. मग तिने त्याच्या पँटचे बटण उघडले. आदित्यचा लंड आधीच कडक झाला होता, आणि अंडरवेअरमध्ये स्पष्ट दिसत होता. अंजलीने तो हातात घेतला आणि म्हणाली, इतका मोठा, आणि इतका गरम.

आदित्यने तिच्या सलवारची नाडी ओढली. सलवार खाली पडली. अंजली फक्त तिच्या पँटीत राहिली. तिची पँटी तिच्या पुच्चीच्या ओलाव्यामुळे चिकटली होती. आदित्यने पँटीवरूनच तिच्या पुच्चीला स्पर्श केला. अंजलीने एक मोठा श्वास घेतला आणि म्हणाली, हो, तिथेच.

आदित्यने तिची पँटी खाली ओढली. तिची पुच्ची समोर आली, ओली आणि गरम. त्याने बोटाने तिच्या पुच्चीला चोळले. अंजलीची कंबर वर उठू लागली. ती म्हणाली, आदित्य, आणखी आत. आदित्यने एक बोट तिच्या पुच्चीत घातले आणि हळूहळू आत बाहेर करू लागला.

अंजलीने त्याचे मनगट पकडले आणि म्हणाली, आणखी जोरात. आदित्यने दोन बोटे घातली. अंजलीचा आवाज मोठा झाला. ती म्हणाली, हो, हो, असेच, थांबू नकोस. आदित्यची बोटे तिच्या पुच्चीत वेगाने चालत होती, आणि तिच्या पुच्चीतून पाणी येऊ लागले होते.

अंजली म्हणाली, आता बस, आता तू आत ये. आदित्यने तिला गवताच्या गादीवर झोपवले आणि तिच्या पाय पसरले. त्याने आपला लंड तिच्या पुच्चीच्या तोंडावर ठेवला. अंजली म्हणाली, घाल, पूर्ण घाल. आदित्यने हळूहळू आपला लंड तिच्या पुच्चीत ढकलला. अंजलीने एक जोराचा श्वास घेतला. त्याचा लंड हळूहळू आत जात होता.

जेव्हा तो पूर्ण आत गेला तेव्हा अंजली म्हणाली, आह, भरली, पूर्ण भरली. आदित्यने हळूहळू धक्के द्यायला सुरुवात केली. प्रत्येक धक्क्याबरोबर अंजलीची पुच्ची त्याच्या लंडाला घट्ट धरत होती. अंजली म्हणाली, हो, आणखी जोरात, आणखी जोरात. आदित्यने आपला वेग वाढवला. गादी हलकीशी हलू लागली.

आदित्य म्हणाला, अंजली, तुझी पुच्ची खूप घट्ट आहे. अंजली म्हणाली, ते यासाठी कारण खूप दिवसांपासून कोणी तिला स्पर्श केला नाही. आदित्यने तिला उचलून घेतले आणि भिंतीला टेकवले. अंजलीने त्याच्या कंबरेवर पाय गुंडाळले. या स्थितीत त्याचा लंड आणखी खोल जात होता.

अंजली म्हणाली, या स्थितीत आणखी छान वाटते आहे. आदित्यने जोरात धक्के द्यायला सुरुवात केली. प्रत्येक धक्क्यावर अंजलीचे स्तन हलत होते. ती म्हणाली, मी येणार आहे, आदित्य, मी येत आहे. आदित्य म्हणाला, एकत्र येऊया, अंजली. त्याने आपला वेग आणखी वाढवला.

अंजलीची पुच्ची जोरात आकुंचन पावून त्याच्या लंडाला घट्ट धरली. ती झडली, आणि तिच्या तोंडून एक मोठी आह निघाली. आदित्यही काही धक्क्यांतच झडला. त्याचे पाणी तिच्या पुच्चीत भरले. दोघे हाफत गादीवर पडले.

अंजलीने त्याच्या छातीवर डोके ठेवले आणि म्हणाली, आदित्य, हे स्वप्न होते की खरे. आदित्य म्हणाला, हे स्वप्न असते तर मी तुला सोडले असते का. अंजली हसली आणि त्याच्या छातीवर बोटाने काहीतरी लिहू लागली.

काही वेळाने अंजलीने कपडे घातले. आदित्यने तिला झोपडीच्या दरवाजापर्यंत सोडले. तो म्हणाला, उद्या रात्री पुन्हा येशील ना. अंजली म्हणाली, उद्या रात्री नाही, उद्या दुपारी, जेव्हा सगळे झोपलेले असतील. आदित्यच्या चेहऱ्यावर हसू आले.

दुसऱ्या दिवशी दुपारी अंजली पुन्हा बागेत गेली. आदित्य तिथे तिची वाट पाहत होता. दोघे झोपडीत गेले. आदित्यने तिला गादीवर झोपवले आणि तिची कुर्ती वर केली. त्याने तिच्या स्तनांना चोखले आणि तिच्या पुच्चीत बोटे घातली. अंजलीने त्याचा लंड हातात घेऊन हलवायला सुरुवात केली.

आदित्यने तिच्या पुच्चीत लंड घातला आणि जोरात धक्के द्यायला सुरुवात केली. अंजलीचे ओरडणे झोपडीत घुमत होते. ती म्हणाली, आदित्य, तू मला वेड लावशील. आदित्य म्हणाला, वेड तर मी आधीच लागलो आहे, जेव्हा तुला बागेत पाहिले होते. अंजलीने त्याचा गळा घट्ट धरला आणि म्हणाली, मग हे वेड चालू राहू दे.

दोघे एकत्र झडले, आणि एकमेकांना मिठी मारून पडून राहिले. अंजली म्हणाली, आदित्य, एक गोष्ट लक्षात ठेव, ही गोष्ट कोणी जाणणार नाही. आदित्य म्हणाला, ही गोष्ट फक्त आपल्या दोघांची, आणि या मळ्याची. अंजलीने त्याच्या कपाळावर चुंबन घेतले आणि खोलीकडे परत गेली.

त्या रात्री अंजलीला पुन्हा स्वप्न पडले. या वेळी स्वप्नात तोच माणूस होता, पण आता त्याचा चेहरा स्पष्ट होता, तो आदित्य होता. अंजली झोपेतच हसली. तिला समजले की तिचे स्वप्न खरे झाले आहे, आणि आता प्रत्येक रात्री तेच स्वप्न तिला जागेपणी जगायचे होते.

शेवटच्या दिवशी सकाळी अंजली लवकर उठली. तिला परत जायचे होते, पण तिचे मन इथेच राहिले होते. ती बागेत गेली, जिथे आदित्य आधीच उभा होता. त्याने तिला पाहताच हसून म्हटले, आज शेवटचा दिवस, मग तुला परत यावे लागेल. अंजली म्हणाली, परत येण्यासाठी कारण लागते, आणि माझे कारण इथेच आहे. आदित्यने तिचा हात धरला आणि तिला मळ्याच्या आतल्या झोपडीत नेले.

झोपडीत आदित्यने तिला गादीवर झोपवले. त्याने तिची कुर्ती वर केली आणि तिच्या पोटावर चुंबने घेतली. अंजलीने त्याचे डोके आपल्या पोटावर दाबले. तिने म्हटले, आदित्य, आज मला तुझी खूप आठवण येईल. आदित्य म्हणाला, आठवण येण्यासाठी आपण पुन्हा भेटू, हे वचन दे. अंजलीने त्याचा हात आपल्या हातात घेतला आणि म्हटले, वचन देते.

आदित्यने तिच्या पुच्चीला चाटायला सुरुवात केली. त्याची जीभ तिच्या पुच्चीवर फिरत होती, आणि अंजलीची कंबर वर उठत होती. ती म्हणाली, हो, असेच, तिथेच. आदित्यने तिच्या पुच्चीचा दाणा चोखला, आणि अंजली एकदम झडली. तिच्या तोंडून एक मोठी आह निघाली, आणि तिचे शरीर थरथरले.

मग अंजलीने आदित्यला खाली झोपवले आणि त्याच्यावर बसली. तिने त्याचा लंड आपल्या पुच्चीत घेतला आणि वर खाली करू लागली. आदित्यने तिची कंबर धरली आणि तिला मदत केली. अंजलीचे केस तिच्या चेहऱ्यावर येत होते, आणि आदित्य तिच्या स्तनांना धरून दाबत होता. दोघांच्या श्वासांचा वेग वाढला होता.

अंजली म्हणाली, आदित्य, मी येत आहे, पुन्हा येत आहे. आदित्य म्हणाला, मी पण, अंजली, एकत्र. दोघे एकाच वेळी झडले. अंजली त्याच्या छातीवर कोसळली. ती म्हणाली, ही सकाळ मी कधीच विसरणार नाही. आदित्य म्हणाला, आणि मी तुझी वाट पाहीन, प्रत्येक सकाळी, प्रत्येक संध्याकाळी.

अंजलीने कपडे घातले आणि झोपडीतून बाहेर पडली. तिच्या बहिणीने तिला विचारले, तू कुठे होतीस. अंजली म्हणाली, बागेत फिरायला गेले होते, शेवटची फेरी. तिची बहीण हसली आणि म्हणाली, बाग तुला खूप आवडली दिसते. अंजली म्हणाली, हो, ही बाग आता माझी आवडती जागा आहे, कायमची.

शेवटच्या दिवशी अंजली निघताना आदित्यला भेटायला गेली. त्याने तिला एक द्राक्षांचा घड दिला. अंजली म्हणाली, हे घड मला तुझी आठवण करून देतील. आदित्य म्हणाला, आणि तू परत ये, तेव्हा हे मळे तुझी वाट पाहतील. अंजलीने त्याचा हात दाबला आणि गाडीत बसली. गाडी निघाली तेव्हा तिच्या डोळ्यांत पाणी होते, पण तिच्या ओठांवर हसू होते.

गाडीत बसल्यावर अंजलीने खिडकीतून बाहेर पाहिले. मळे मागे पडत होते, पण तिच्या मनात आदित्यचा चेहरा स्पष्ट होता. तिने आपल्या पर्समध्ये हात घातला आणि द्राक्षांचा घड बाहेर काढला. एक द्राक्ष तोंडात टाकताच तिला आदित्यच्या ओठांची आठवण आली. तिने स्वतःशीच म्हटले, ही गोष्ट इथे संपली नाही, ही तर फक्त सुरुवात आहे. तिच्या ओठांवर हसू आले, आणि तिने डोळे मिटून घेतले.