मराठी कामसूत्र कथा: नाशिकमधील एक संध्याकाळ

पार्लरचे दार उघडताच माधुरीच्या नाकात एक ओळखीचा वास शिरला, एका जुन्या परफ्यूमचा वास, जो तिने कॉलेजच्या दिवसांत अनेकदा अनुभवला होता। तिने वळून पाहिले तर समोर संकट उभा होता, केसांवर पाणी, हातात एक छोटी बॅग। ही मराठी कामसूत्र कथा नाशिकच्या त्या संध्याकाळपासून सुरू होते, जिथे एका वासाने जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या।

माधुरीचे वय एकतीस होते, ती नाशिकमध्ये स्वतःचे ब्युटी पार्लर चालवत होती। तिचा नवरा पुण्यात नोकरी करत होता आणि महिन्यातून दोनदा घरी येत होता। संकटचे वय एकोणतीस होते, तो कॉलेजचा जुना मित्र होता आणि एका लग्नासाठी नाशिकला आला होता। त्याने सांगितले की त्याला लग्नापूर्वी दाढी आणि केस नीट करायचे आहेत।

माधुरीने त्याला खुर्चीवर बसवले आणि त्याच्या केसांना हात लावला। तिची बोटे त्याच्या मानेवर फिरू लागली आणि संकटचे डोळे बंद झाले। तिने त्याच्या चेहऱ्यावर पाणी शिंपडले आणि दाढी करायला सुरुवात केली। तिचे हात त्याच्या गालावर फिरत होते आणि संकटची श्वासोच्छ्वास वेगवान होऊ लागली।

दाढी झाल्यावर संकटने माधुरीचा हात धरला आणि त्याला थांबवले। त्याने सांगितले की कॉलेजमध्येही तो तिच्या हातांच्या स्पर्शाची वाट पाहत असे। माधुरी हसली आणि तिचा हात सोडवण्याऐवजी त्याच्या हातावर आपली बोटे फिरवली। तिने पार्लरचे दार आतून बंद केले आणि दिवे मंद केले।

संकटने माधुरीला जवळ ओढले आणि तिच्या कमरेवर हात ठेवले। त्याचे हात तिच्या साडीवरून तिच्या पाठीवर फिरू लागले। माधुरीने त्याच्या गळ्यावर आपले ओठ ठेवले आणि हळूच चावा घेतला। संकटने तिची साडी खांद्यावरून खाली सरकवली आणि तिच्या ब्लाउजचे हुक एक एक करून उघडले।

माधुरीचे दूध संकटच्या हातात भरले गेले, तिची बोंडे कडक झाली होती आणि संकटने त्यांना तोंडात घेऊन चोखले। माधुरीने पाठ वाकवली आणि त्याच्या केसांत बोटे गुंतवली, तिचा श्वास वेगवान झाला आणि ती हळू हळू कण्हू लागली। तिने संकटचा शर्ट काढला आणि त्याच्या छातीवर आपली नखे फिरवली।

माधुरीने संकटच्या पँटची चेन उघडली आणि त्याचा लोडा बाहेर काढला, जो पूर्णपणे कडक होता आणि त्याच्या शिरा फुगल्या होत्या। तिने तो हातात घेऊन हळू हळू हलवला, मग तोंडात घेऊन चोखू लागली। संकटने तिचे डोके धरले आणि हळू हळू धक्के देऊ लागला। माधुरीची जीभ त्याच्या लोड्याच्या खालच्या भागावर फिरत होती।

संकटने माधुरीला खुर्चीवर झोपवले आणि तिची साडी वर उचलली। तिच्या पेटीकोटच्या आत तिची पँटी ओली झाली होती। त्याने पँटी बाजूला सरकवली आणि आपली बोटे तिच्या पुचीत घातली। माधुरीने आपले पाय पसरले आणि त्याच्या हाताच्या हालचालीबरोबर आपली कंबर हलवू लागली। तिचे पाणी निघण्याच्या जवळ आले होते आणि तिचा आवाज पार्लरमध्ये घुमत होता।

माधुरी म्हणाली की आता आणखी वाट पाहता येत नाही, तिला आत हवे आहे। संकटने आपला लोडा तिच्या पुचीच्या तोंडावर ठेवला आणि हळूच आत ढकलला। माधुरीने एक लांब श्वास घेतला आणि तिच्या पुचीने त्याचा लोडा घट्ट पकडला। संकटने हळू हळू धक्के द्यायला सुरुवात केली, आधी हळू आणि मग जोरात, आणि प्रत्येक धक्क्याबरोबर माधुरीचे कण्हणे वाढत गेले।

खुर्चीचा आवाज आणि त्यांच्या श्वासांचा आवाज खोलीत भरला। संकटने माधुरीचे पाय आपल्या खांद्यावर ठेवले आणि आणखी खोलवर जाऊ लागला। माधुरीने त्याचे हात धरले आणि म्हणाली की आणखी जोरात, आणखी जोरात। तिचे शरीर थरथरू लागले आणि एका जोरदार धक्क्याबरोबर तिचे पाणी निघून गेले, तिच्या पुचीने संकटच्या लोड्याला वारंवार घट्ट पकडून सोडले।

संकट थांबला नाही। त्याने माधुरीला खुर्चीवरून उठवले आणि तिला गुडघ्यांवर केले। तिची साडी आता तिच्या कमरेवर गोळा झाली होती आणि तिची ओली पुची संकटसमोर उघडी होती। संकटने मागून आपला लोडा पुन्हा आत घातला आणि तिचे नितंब धरून जोर जोरात धक्के देऊ लागला। माधुरीने खुर्चीची कड पकडली आणि प्रत्येक धक्क्याबरोबर पुढे मागे होऊ लागली।

माधुरीच्या पुचीतून पाण्याचा आवाज येऊ लागला, ओला आणि वेगवान। संकटने एक हात पुढे करून तिच्या पुचीच्या वरच्या भागाला चोळले, आणि माधुरीने डोके मागे करून एक लांब आह भरली। तिचे दुसरे पाणीही निघून गेले, यावेळी आणखी जोरात, आणि तिचे पाय थरथरू लागले। संकटने तिला धरून ठेवले आणि धक्के देत राहिला, त्याचे स्वतःचे पाणीही निघण्याच्या जवळ आले होते।

संकटने माधुरीला वळवले आणि तिच्या तोंडाजवळ आपला लोडा आणला। माधुरीने तो तोंडात घेतला आणि वेगाने चोखला, तिची जीभ लोड्याच्या खालच्या भागावर फिरत होती। संकटने तिच्याकडे पाहत सांगितले की तो आता आणखी थांबू शकत नाही। माधुरीने तो आणखी खोलवर घेतला आणि संकटचे पाणी तिच्या तोंडात निघून गेले, गरम आणि घट्ट। तिने ते गिळले आणि आपले ओठ पुसून हसली।

दोघे खुर्चीवर एकमेकांना चिकटून बसले। माधुरीची साडी आता पूर्णपणे विस्कटली होती आणि संकटचा श्वास हळू हळू सामान्य होत होता। त्याने माधुरीला विचारले की तिचा नवरा कधी येणार, आणि माधुरी हसून म्हणाली की तो पुढच्या आठवड्यापर्यंत येणार नाही, आणि तिला एकटे राहणे आवडत नाही। संकट म्हणाला की त्याचे लग्नाचे काम याच भागात आहे, तो पुन्हा येऊ शकतो।

माधुरीने त्याच्या छातीवर डोके ठेवले आणि म्हणाली की पुढच्या वेळी ते पार्लरच्या आतल्या खोलीत भेटतील, जिथे कोणताही आवाज येणार नाही। संकट हसून म्हणाला की तो पुढच्या वेळी आपला परफ्यूमही आणेल, कारण आजच्या वासाने त्याने जुनी ओळख परत मिळवली आहे। माधुरीने त्याचे ओठ चुंबले, हळू आणि खोलवर।

संकटने कपडे घातले आणि दाराकडे गेला। तो म्हणाला की आजच्या संध्याकाळची गोष्ट फक्त त्यांच्यातच राहील। माधुरीने त्याला दारापर्यंत सोडले आणि त्याच्या ओठांवर शेवटचे चुंबन दिले। संकट बाहेर पडला आणि रस्त्याकडे निघाला, पण जाताना त्याने मागे वळून पाहिले। माधुरी दारात उभी होती, साडीत, आणि तिने बोटाने त्याला उद्या येण्याचा इशारा केला।

दार बंद होताच माधुरीने आपला फोन पाहिला। नवऱ्याचा मेसेज आला होता की तो आणखी एक आठवडा थांबणार आहे। तिने मेसेज वाचून फोन ठेवला आणि आरशात स्वतःला पाहिले। तिचे केस विस्कटले होते, तिचे ओठ सुजले होते आणि साडीवर संकटच्या हातांचे ठसे होते। ती हळूच हसून म्हणाली की एका जुन्या वासाने तिची संध्याकाळ योग्य केली होती।

रात्री जेव्हा ती बिछान्यावर झोपली, तेव्हा तिला संकटचे बोलणे आठवले। तिने आपला हात आपल्या पुचीवर ठेवला आणि हळू हळू चोळू लागली, आजच्या आठवणी पुन्हा जगत। तिची बोटे ओली झाली आणि तिने डोळे बंद करून संकटचे नाव हळूच घेतले। तिचे पाणी पुन्हा निघून गेले, यावेळी एकट्यात, आणि ती हसत हसत झोपी गेली।

दुसऱ्या सकाळी माधुरी लवकर उठली आणि बाल्कनीत उभी राहून खालचा रस्ता पाहू लागली। तिने पाहिले की संकटची गाडी गल्लीत येत आहे। तिने आत जाऊन तीच साडी नेसली आणि दाराजवळ उभी राहिली। तिच्या हृदयाची धडधड वेगवान होती आणि तिला माहीत होते की आजही दारावर टकटक होईल।

दारावर टकटक झाली आणि माधुरीने दार उघडले। संकट बाहेर उभा होता, हातात एक छोटे पाकीट घेऊन, आणि त्याच्या चेहऱ्यावर तेच हसू होते। तो म्हणाला की हे पाकीटही चुकीच्या पत्त्यावर आले आहे। माधुरीने त्याला आत ओढले आणि दार बंद केले, आणि दोघे हसत हसत आतल्या खोलीकडे निघाले।

आतल्या खोलीत संकटने माधुरीला बिछान्यावर झोपवले आणि तिची साडी हळू हळू उघडली। त्याने तिच्या संपूर्ण शरीराचे चुंबन घेतले, तिच्या गळ्यापासून तिच्या पुचीपर्यंत, आणि माधुरीने आपले पाय पसरले। त्याने आपला लोडा पुन्हा तिच्या पुचीत घातला आणि दोघे एका हळू लयीत हलू लागले, जणू त्यांना कोणतीही घाई नव्हती आणि ही सकाळ फक्त त्यांची होती।

माधुरीने संकटच्या खांद्यावर डोके ठेवले आणि हळूच म्हणाली की आता हा वास दररोज तिच्या पार्लरमध्ये येईल। संकटने हसून तिचे ओठ चुंबले आणि म्हणाला की जुने वासच तर योग्य माणसांपर्यंत पोहोचवतात।

संकटने माधुरीला बिछान्यावर झोपवले आणि तिच्या पायांपासून चुंबन घ्यायला सुरुवात केली, हळू हळू वर जात। माधुरीने आपले डोळे बंद केले आणि त्याच्या प्रत्येक स्पर्शाचा आनंद घेतला। तिच्या त्वचेवर त्याच्या ओठांचा स्पर्श गरम होता आणि तिचा श्वास वेगवान होत होता।

संकटने तिच्या साडीचा पदर बाजूला केला आणि तिच्या पोटावर आपले हात फिरवले। माधुरीने त्याचे हात धरले आणि त्यांना आपल्या छातीकडे नेले। संकटने तिचे दूध हातात घेतले आणि त्यांना हळूच दाबले, मग तोंडात घेऊन चोखले। माधुरीने आपली पाठ वाकवली आणि एक लांब कण्हणे काढले।

माधुरीने संकटला आपल्याकडे ओढले आणि त्याच्या कानात कुजबुजली की तिला त्याची खूप आठवण येत होती। संकटने तिच्या गळ्यावर चुंबन घेतले आणि म्हणाला की त्यालाही तिची आठवण येत होती, रोज, प्रत्येक क्षणी। दोघे एकमेकांच्या मिठीत काही वेळ शांत पडून राहिले, फक्त त्यांच्या श्वासांचा आवाज खोलीत होता।

माधुरी उठली आणि संकटसाठी चहा बनवला। दोघांनी चहा प्यायला आणि जुन्या कॉलेजच्या दिवसांबद्दल गप्पा मारल्या। संकटने सांगितले की कॉलेजमध्ये तो माधुरीला पाहण्यासाठी लवकर वर्गात येत असे। माधुरी हसली आणि म्हणाली की तिलाही हे माहीत होते, पण ती कधी बोलली नाही।

चहा संपल्यावर संकटने माधुरीचा हात धरला आणि तिला पुन्हा बिछान्याकडे नेले। त्याने तिची साडी काढली आणि तिला बिछान्यावर झोपवले। त्याने आपला लोडा तिच्या पुचीत हळूच घातला आणि दोघे एका हळू, खोल लयीत हलू लागले। माधुरीने त्याची पाठ धरली आणि त्याच्या प्रत्येक धक्क्याबरोबर आपली कंबर वर उचलली।

माधुरीचे पाणी निघून गेले आणि तिने संकटला घट्ट धरले। संकटने तिच्या कपाळावर चुंबन घेतले आणि तिच्या कानात सांगितले की तो उद्या पुन्हा येईल। माधुरीने डोळे बंद करून होकार दिला आणि त्याच्या छातीवर डोके ठेवले। बाहेर रात्र झाली होती आणि पार्लरचे दिवे मंद झाले होते।

सकाळी माधुरीने पार्लर उघडले आणि पहिल्या ग्राहकाची वाट पाहू लागली। तिच्या मनात फक्त संकटचे शब्द होते, की तो उद्या पुन्हा येईल। तिने आरशात पाहिले आणि हसली, तिच्या गळ्यावर एक हलकी खूण होती, जी तिने साडीच्या पदराने झाकली।

दुपारी संकटचा मेसेज आला की तो संध्याकाळी येणार आहे, आणि त्याने एक नवीन परफ्यूम आणला आहे। माधुरीने मेसेज वाचला आणि तिच्या हृदयाची धडधड वाढली। तिने संध्याकाळसाठी पार्लर लवकर बंद करण्याचा निर्णय घेतला।

संध्याकाळी संकट आला आणि त्याने नवीन परफ्यूम माधुरीच्या मनगटावर लावला। माधुरीने वास घेतला आणि डोळे बंद केले, तो वास तिला पुन्हा कॉलेजच्या दिवसांत घेऊन गेला। तिने संकटला जवळ ओढले आणि त्याच्या ओठांवर चुंबन घेतले, खोल आणि उत्कट।

संध्याकाळी माधुरीने पार्लरचे दिवे लावले आणि आरशासमोर उभी राहिली। तिने आपल्या गळ्यावरील खूण पाहिली आणि हसली, कारण ती खूण तिला संकटची आठवण करून देत होती।

रात्री झोपण्यापूर्वी तिने संकटला एक मेसेज पाठवला की उद्या पार्लर लवकर बंद होईल। संकटने लगेच उत्तर दिले की तो वेळेवर पोहोचेल, आणि माधुरीने फोन बाजूला ठेवून डोळे बंद केले।

माधुरीने फोन ठेवला आणि आरशात पाहून हसली, कारण उद्याची संध्याकाळ तिच्यासाठी खास असणार होती आणि संकट वेळेवर येणार होता।