मराठी मेड सेक्स कथा: कविताची दुपार

"अहो, तुम्ही आज लवकर आलात?" कविताचा आवाज बेडरूममधून आला, आणि निलेश दारातच थबकला. ही मराठी मेड सेक्स कथा त्या एका दुपारपासून सुरू होते जेव्हा पस्तीस वर्षांचा निलेश ऑफिसमधून अर्ध्या दिवसाची रजा घेऊन घरी आला, आणि त्याला त्याच्या बेडरूममध्ये तीस वर्षांची घरकामवाली कविता ओल्या साडीत धूळ झटकताना दिसली. त्याची बायको माहेरी गेली होती, घरात दोघेच होते, आणि दुपारची ती शांतता काहीतरी वेगळंच घडवणार होती.

कविता पलंगाजवळ वाकून खालची धूळ काढत होती. तिची साडी सकाळी गॅलरी धुताना भिजली होती, आणि ओल्या कापडातून तिच्या शरीराचा प्रत्येक वळण स्पष्ट दिसत होता. निलेशचा घसा कोरडा पडला. "तुम्ही... तुम्ही अजून गेला नाहीत?" तो अडखळत म्हणाला. कविता सरळ उभी राहिली आणि हसली. "तुम्ही येणार हे माहीत असतं तर लवकर गेले असते, साहेब."

तिचं ते हसणं वेगळं होतं. नेहमीच्या अदबी हसण्यापेक्षा काहीतरी जास्त. निलेशने नजर हटवण्याचा प्रयत्न केला, पण त्याची नजर तिच्या ओल्या ब्लाऊजवरच खिळली होती. कविताने ते ओळखलं. ती मुद्दाम त्याच्याकडे पाठ करून कपाटातले कपडे लावू लागली, आणि तिची कंबर हलताना निलेशच्या छातीत धडधड वाढली.

"साहेब, तुम्ही असं बघताय की मी कामच विसरून जाईन," कविता म्हणाली, मागे न वळताच. निलेशचा चेहरा लाल झाला. "मी... मी फक्त..." "फक्त काय, साहेब?" कविता वळली, हातात झाडू, डोळ्यात खोडकर चमक. "बायको माहेरी गेली की नवरे असेच वागतात का?"

निलेश काही बोलायच्या आत कविता त्याच्याजवळ आली. इतकी जवळ की तिच्या ओल्या साडीचा गारवा त्याला जाणवला. "तुम्हाला माहीत आहे का, साहेब," ती हळू आवाजात म्हणाली, "तुम्ही जेव्हा घरून काम करता, तेव्हा मी मुद्दाम बेडरूम जास्त वेळ साफ करते." निलेशचा श्वास अडकला. "का?" "कारण तुम्ही मला बघता, आणि मला ते आवडतं."

कविताचं लग्न झालं होतं, पण तिचा नवरा आखातात कामाला होता. दोन वर्षांतून एकदा यायचा. "माझंही तुझ्यासारखंच आहे, साहेब," ती म्हणाली, तिच्या आवाजात एक हळवी कबुली होती. "घरात एकटी, रात्री एकटी. कधी कधी वाटतं, मी बाई आहे हे जगच विसरलंय." निलेशच्या छातीत काहीतरी हललं. त्याची बायको माहेरी गेली होती आठवडाभरासाठी, आणि तोही एकटाच होता. दोन एकटे जीव, एका दुपारी, एका बंद दाराआड.

"गेल्या महिन्यापासून मी बघतेय," कविता पुढे म्हणाली, "तुम्ही जेव्हा हॉलमध्ये लॅपटॉपवर काम करता, तेव्हा तुमची नजर माझ्यावरच असते. मी मुद्दाम वाकून फरशी पुसते, साहेब. तुम्हाला त्रास द्यायला मला मजा येते." निलेश अवाक झाला. म्हणजे हे सगळं... ही आग दोन्ही बाजूंनी लागली होती. तो हसला, थोडा लाजून, थोडा धाडसाने.

"आणि आज," कविता म्हणाली, त्याच्या शर्टाचं पहिलं बटण उघडत, "आज त्रास संपवायचा दिवस आहे." तिने त्याचा शर्ट काढला. त्याची छाती रुंद होती, थोडी केसाळ. तिने तिचे ओठ त्याच्या छातीवर ठेवले आणि खाली सरकत गेली. तिची जीभ त्याच्या पोटावर फिरत होती. निलेशने तिचे केस पकडले.

त्या एका वाक्याने दुपारची सगळी शांतता फुटली. निलेशने तिचा हात पकडला आणि तिला जवळ ओढलं. कविताने विरोध केला नाही. उलट तिने त्याच्या छातीवर हात ठेवले आणि त्याच्या डोळ्यात पाहिलं. "साहेब, दार लावा. शेजारच्या काकू कधी येतील सांगता येत नाही."

निलेशने दार लावलं आणि वळताच कविता त्याच्यावर तुटून पडली. तिचे ओठ त्याच्या ओठांवर आले, भुकेले, बेधडक. तिची जीभ त्याच्या तोंडात शिरली. निलेशने तिला भिंतीला टेकवलं आणि तिची ओली साडी खांद्यावरून खाली सरकवली. तिचा ब्लाऊज ओलसर होऊन तिच्या छातीला चिकटला होता.

त्याने तिचा ब्लाऊजचे हुक काढले, एक एक करून. खाली तिने ब्रा घातली नव्हती. तिचे गोल, भरलेले स्तन मोकळे झाले. निलेशने एक क्षण फक्त पाहिलं, मग तोंडाने एका स्तनाचा चोखा घेतला. कविताच्या तोंडून एक खोल उसासा निघाला. "अहो साहेब..." तिने त्याचे केस पकडले.

तो तिच्या दोन्ही स्तनांना आळीपाळीने चोखत होता, चावत होता, दाबत होता. कविताची साडी आता कमरेभोवती गुंडाळली गेली होती. निलेशने हात खाली नेला आणि तिच्या परकरात हात घातला. तिची योनी ओली झाली होती. त्याने बोट आत घातलं आणि कविता किंचाळली. "हळू, साहेब, हळू..."

पण तिच्या डोळ्यातली आग सांगत होती की तिला हळू नकोय. "थांबा, साहेब," ती अचानक म्हणाली, आणि पलंगाच्या बाजूच्या कपाटातून एक तेलाची बाटली काढली. "खोबरेल तेल. बायको झोपायच्या आधी पायांना लावते ना? आज त्याचा दुसरा उपयोग करू." तिने तेल हातावर घेतलं आणि निलेशच्या छातीवर चोळू लागली. तिचे हात त्याच्या शरीरावर घसरत होते.

मग तिने तेलाचा हात त्याच्या लंडावर फिरवला. निलेशच्या तोंडून एक खोल आवाज निघाला. तिचा तेलकट हात वर खाली होत होता, आणि निलेश वेडा होत होता. "कविता, तू हे कुठून शिकलीस?" तो हाफवत म्हणाला. "बाईला शिकवावं लागत नाही, साहेब," ती डोळे मिचकावत म्हणाली. "बाईला फक्त संधी लागते."

तिने त्याला पलंगावर ढकललं आणि त्याच्यावर बसली. हळूहळू खाली सरकत तिने त्याला आपल्यात घेतलं. वरून ती हलत होती, तिचे स्तन हलत होते, तिचे केस तिच्या चेहऱ्यावर येत होते. निलेशने तिची कंबर पकडली आणि खालून धक्के देऊ लागला. दोघांचा ताल जुळला होता, जणू वर्षानुवर्षांची ओळख.

काही वेळाने निलेशने तिला हळूच खाली केलं आणि स्वतः वर आला. तिची साडी आता पूर्ण निघाली होती, परकरही काढून टाकला होता. कविता पूर्ण नग्न त्याच्यासमोर पडली होती, तिचं शरीर घामाने आणि तेलाने चमकत होतं. निलेशचेही सगळे कपडे निघाले होते. तो तिच्यावर आला, आणि दोघांच्या डोळ्यात एकच आग होती.

त्याचा लंड ताठरला होता, मोठा आणि जाड. कविताने तो हातात घेतला आणि हलवू लागली. "इतका मोठा..." ती कुजबुजली. मग ती वाकली आणि त्याच्या टोकाला जीभ लावली. निलेशच्या अंगावर काटा आला. तिने त्याला तोंडात घेतलं आणि आत बाहेर करू लागली. तिचं तोंड गरम होतं, आणि तिची जीभ प्रत्येक वेळी वेगळा खेळ करत होती.

"कविता, बस कर, नाहीतर आत्ताच..." निलेश हाफवत होता. कविताने त्याला सोडलं आणि पलंगावर आडवी झाली, पाय पसरून. "मग या, साहेब. दाखवा तुमची ताकद." निलेश तिच्यावर आला. त्याने तिच्या योनीवर आपला लंड घासला. ती ओली आणि तयार होती. एका जोरदार धक्क्यात त्याने पूर्ण आत घातला.

कविताच्या तोंडून एक दाबलेली किंकाळी निघाली. निलेशने तिचं तोंड हाताने झाकलं आणि धक्के मारायला सुरुवात केली. प्रत्येक धक्क्याबरोबर पलंग करकरत होता. कविताने त्याच्या पाठीवर नखं रोवली. "अजून जोरात, साहेब, अजून..." ती विनवत होती. निलेशचा वेग वाढत गेला.

तो कधी तिच्या स्तनांना चोखत होता, कधी तिच्या मानेवर चावत होता. कविताची योनी त्याच्या लंडाला घट्ट पकडत होती. "मी येणार आहे, साहेब," ती हाफवत म्हणाली. "एकत्र," निलेश म्हणाला. दोघांनी वेग वाढवला, आणि मग एकाच वेळी दोघं शिखरावर पोहोचले. कविताची किंकाळी त्याच्या हातात दाबली गेली.

दोघं हाफवत पडले होते. पण कविताची भूक भागली नव्हती. ती उठली आणि निलेशला किचनमध्ये घेऊन गेली. "इथे," ती ओट्याकडे बोट दाखवत म्हणाली. तिने त्याला ओट्यावर बसवलं आणि पुन्हा त्याचा लंड तोंडात घेतला. निलेशने तिचे केस पकडले. किचनच्या त्या उजेडात, दुपारच्या वेळी, हे सगळं आणखी धाडसी वाटत होतं.

किचनच्या खिडकीतून उन्हाचा एक पट्टा आत येत होता, आणि त्या उजेडात कविताचं शरीर सोन्यासारखं चमकत होतं. निलेशने तिच्या मानेवर ओठ ठेवले आणि तिच्या कानात कुजबुजला, "तू खूप सुंदर आहेस, कविता." तिच्या डोळ्यात एक क्षणभर हळवेपणा आला. "कोणी असं म्हटलेलं नाही मला, साहेब. नवरा तर फक्त हुकूम सोडतो." तिने त्याचा चेहरा हातात घेतला. "आज मी बाई असल्यासारखं वाटतंय."

त्या एका वाक्याने निलेशच्या मनात तिच्याबद्दलची वासना आणखी खोल झाली. ही फक्त शरीराची भूक नव्हती आता. दोन एकट्या माणसांची एकमेकांना सापडलेली सोबत होती. त्याने तिला घट्ट मिठी मारली, आणि कविताने त्याच्या खांद्यावर डोकं टेकवलं. काही क्षण दोघं तसेच उभे होते, शांत, एकमेकांच्या श्वासात.

मग तिने त्याला उभं केलं आणि स्वतः ओट्यावर बसली, पाय पसरून. निलेश तिच्यात शिरला, उभ्या उभ्या. तिचे पाय त्याच्या कमरेभोवती होते. भांडी वाजत होती, ओटा हलत होता. कविता हसत होती, त्या धोक्याचा आनंद घेत होती. "शेजारची काकू आली तर?" निलेशने विचारलं. "मग तिलाही चहा देऊ," कविता खोडकरपणे म्हणाली, आणि दोघं हसले.

तिसरी वेळ बाथरूममध्ये झाली. शॉवरखाली दोघं एकमेकांना साबण लावत होते, आणि साबणाच्या फेसात त्यांची शरीरं घसरत होती. निलेशने तिला भिंतीला टेकवलं आणि मागून तिच्यात शिरला. गरम पाणी त्यांच्या अंगावर पडत होतं. कविताच्या तोंडून सतत उसासे निघत होते. ही त्या दुपारची सगळ्यात वेडी वेळ होती.

बाथरूमनंतर दोघं परत बेडरूममध्ये आले. पण झोपायला नाही. कविता पलंगावर पालथी झाली, आणि निलेश तिच्यावर आला. तिचे केस ओले होते, शरीरावर पाण्याचे थेंब. त्याने तिच्या पाठीवर चुंबनांचा वर्षाव केला, खाली खाली सरकत. तिच्या नितंबांवर त्याने हलकासा चावा घेतला, आणि कविता किंचाळली.

"साहेब, तुम्ही तर राक्षस निघालात," ती हसली. निलेशने तिला कमरेतून उचललं, तिला गुडघ्यांवर केलं, आणि मागून तिच्यात शिरला. ही त्यांची चौथी वेळ होती, पण जोश पहिल्यासारखाच होता. किंबहुना जास्तच. कविता उशीत तोंड खुपसून ओरडत होती. निलेश तिचे केस ओढत होता, तिच्या पाठीवर हात फिरवत होता.

"माझा नवरा आला तरी मला इतकं सुख मिळालं नाही," कविता अचानक म्हणाली, आणि मग लाजून हसली. "हे कोणाला सांगू नका, साहेब." निलेश थांबला नाही. "मग मीच तुझा नवरा," तो म्हणाला, आणि तिने मागे वळून त्याला पाहिलं, डोळ्यात पाणी आणि ओठांवर हसू. "फक्त दुपारचा नवरा, साहेब. संध्याकाळी मी पुन्हा कविता, घरकामवाली."

त्या शेवटच्या वेळी दोघं एकदम शांत झाले. काही धक्के हळू, खोल, डोळ्यात डोळे घालून. जेव्हा दोघं एकत्र आले, तेव्हा कविताने त्याचा हात घट्ट पकडला होता. दोघं काही वेळ तसेच पडले, एकमेकांच्या घामात, एकमेकांच्या श्वासात.

"कविता," निलेश म्हणाला, तिच्या कपाळावर हात फिरवत, "तू उद्या न आलीस तर?" "मग परवा येईन," ती म्हणाली. "आणि परवा? आणि त्याच्या परवा?" ती हसली. "साहेब, जोपर्यंत तुमची बायको माहेरी आहे, तोपर्यंत मी रोज येईन. आणि ती आली तरी... कधीतरी दुपारी रजा घ्या. मी वाट पाहीन."

संध्याकाळचे पाच वाजले तेव्हा दोघं बेडरूममध्ये परतले, थकलेले, समाधानी. कविता साडी नेसत होती. निलेश तिला पाहत होता. "उद्या येशील?" त्याने विचारलं. कविता त्याच्याकडे वळली, डोळे मिचकावत म्हणाली, "साहेब, मी तर रोजच येते. फक्त उद्या लवकर या. आणि हो," ती दारात थांबली, "बायकोला काही सांगू नका. ही आपली दुपार आहे."

कविता गेल्यावर निलेशने खिडकीतून बाहेर पाहिलं. समोरच्या इमारतीत दिवे लागत होते, रस्त्यावर गाड्यांची वर्दळ वाढत होती. जग नेहमीसारखंच चाललं होतं, पण त्याच्या आत काहीतरी बदललं होतं. त्याने मोबाईल उचलला आणि बायकोला मेसेज केला, "कधी येणार परत?" तिने उत्तर दिलं, "आठवडाभर." निलेश हसला. आठवडाभर. म्हणजे अजून सहा दुपारी बाकी होत्या.

दार बंद झालं, आणि निलेश पलंगावर पडला, हसत. त्याच्या आयुष्यातली सगळ्यात गरम दुपार नुकतीच संपली होती. आणि उद्या... उद्या तर अजून बाकी होतं.