मराठी कथा: विरार लोकलची बेधुंद रात्र

"पाणी आहे का तुमच्याकडे?" संगीताने समोरच्या सीटवर बसलेल्या तरुणाकडे पाहत विचारलं. लोक तिच्यासारख्या बाईला पाहून ही एक 'मराठी रांडी कथा' आहे असं म्हणतील, पण त्या रात्री ती फक्त तहानलेली होती, आणि ती तहान केवळ पाण्याची नव्हती.

रात्रीचे साडेअकरा वाजले होते. अंधेरी स्टेशनवर ११.४७ ची विरार फास्ट प्लॅटफॉर्मवर शिरली तेव्हा जनरल डब्यात तुरळक प्रवासी होते. संगीताने आत शिरून खिडकीजवळची सीट पकडली. दिवसभराच्या रिसेप्शन ड्युटीने तिचे पाय दुखत होते आणि डोकं जड झालं होतं.

संगीता, एकतीस वर्षांची. लग्नाला सहा वर्षं झाली होती. नवरा प्रकाश दुबईला ड्रायव्हर म्हणून कामाला होता आणि दोन वर्षांत तो एकदाच घरी आला होता. विरारला सासूबरोबर राहणाऱ्या संगीताचं आयुष्य ऑफिस, लोकल आणि झोप यांच्या चक्रात अडकलं होतं.

बोरिवली स्टेशन आलं तेव्हा तो चढला. चोवीस, पंचवीस वर्षांचा तरुण, उंच, भरदार शरीराचा. कपाळावर घाम, हातात पाण्याची बाटली, खांद्यावर जिमची बॅग. तो थेट तिच्या समोरच्या सीटवर बसला आणि बाटलीचं झाकण उघडून दोन घोट पाणी प्यायला.

संगीताची नजर त्या बाटलीवर खिळली. "पाणी आहे का तुमच्याकडे?" तिने विचारलं. त्याने क्षणभर तिच्याकडे पाहिलं, मग हसून बाटली तिच्या हातात दिली. बाटली घेताना त्यांची बोटं एकमेकांना चिकटली आणि दोघंही क्षणभर थांबले.

पाणी पिता पिता संगीताची नजर त्याच्या हातांवर गेली. जिमची सवय असलेले भरदार दंड, रुंद खांदे. तिने स्वतःच्या नवऱ्याची आठवण काढली, दुबईला गेलेला तो आता फक्त फोनवरचा आवाज उरला होता. तिने बोटातलं मंगळसूत्र मुद्दाम फिरवलं, जणू स्वतःलाच परवानगी देत होती.

"थँक्यू. मी संगीता." ती म्हणाली. "रोहित," तो म्हणाला, "नालासोपाऱ्याचा. जिम ट्रेनर आहे." गाडीने वेग घेतला आणि डब्यातलं ट्यूबलाइटचं उजेड त्याच्या चेहऱ्यावर पडला. संगीताला जाणवलं की तो तिच्याकडे पाहतोय, अगदी उघडपणे, नजर हटवण्याचा प्रयत्नही न करता.

"रोज एवढ्या उशिरा प्रवास?" त्याने विचारलं. "नाईट शिफ्ट. फायनान्स कंपनीत रिसेप्शनिस्ट आहे," ती म्हणाली, "आणि तू? जिमची संध्याकाळची बॅच एवढ्या उशिरा संपते?" "साडेदहाला. मग मित्रांबरोबर थोडा वेळ." त्याचं बोलणं साधं होतं, पण त्याची नजर तिच्या कुर्तीच्या गळ्यावरून घसरत होती.

संगीताने ते पाहिलं. दुसरी बाई असती तर पदर ओढला असता किंवा नजर चुकवली असती. तिने मात्र मुद्दाम थोडं पुढं झुकलं. "बघायचं असेल तर नीट बघ," ती हळूच म्हणाली, "चोरून बघणारे मला आवडत नाहीत." रोहितचा चेहरा लाल झाला, पण त्याने नजर हटवली नाही.

"नवरा काय करतो?" त्याने धाडस करून विचारलं. "दुबईला. ड्रायव्हर," ती म्हणाली, "दोन वर्षं झाली भेटून." तिने हे इतक्या सहजपणे सांगितलं की रोहितला क्षणभर काय बोलावं कळेना. "म्हणजे..." तो अडखळला. "म्हणजे काहीच नाही," संगीता हसली, "फक्त सांगितलं."

"सासू घरी असते, पण तिच्याशी फक्त स्वयंपाकापुरतं बोलणं," संगीता म्हणाली, "सहा वर्षांत माझं आयुष्य एवढंच उरलंय. कधी कधी वाटतं मी बाई आहे की फक्त घरकाम करणारं मशीन." तिच्या आवाजातली खंत ऐकून रोहितने तिचा हात घट्ट धरला. "तू मशीन नाहीस," तो म्हणाला, "तू..." तो थांबला. "पुढे बोल," तिने चिथावणी दिली, "घाबरू नकोस."

"तू खूप सुंदर आहेस," रोहित म्हणाला, "आणि खूप धाडसी." "धाडसी?" संगीता हसली. "हो. एवढ्या रात्री अनोळखी माणसाशी असं बोलणारी बाई मी पहिल्यांदाच पाहिली." "मग आजची रात्र तुझ्यासाठी खासच असणार," ती म्हणाली आणि तिची बोटं त्याच्या मांडीवर आणखी वर सरकली. रोहितने खोल श्वास घेतला.

गाडीने एक जोराचा हिसका दिला आणि तिचा गुडघा त्याच्या गुडघ्याला चिकटला. तिने पाय मागे घेतला नाही. उलट तिने स्वतःचा हात सीटवर ठेवला, अगदी त्याच्या हाताशेजारी. त्याने क्षणभर थांबून तिच्या हातावर स्वतःचा हात ठेवला. डब्यात आता फक्त चार, पाच प्रवासी उरले होते आणि कोणीच त्यांच्याकडे पाहत नव्हतं.

"तुझं लग्न झालंय?" तिने विचारलं, त्याच्या हातावरची बोटं हलवत. "नाही. गर्लफ्रेंडही नाही सध्या," तो म्हणाला, "जिम, घर, बस." "मग आजची रात्र लक्षात राहील," संगीता म्हणाली आणि त्याच्या मांडीवर हात ठेवला. रोहितचा श्वास क्षणभर थांबला. तिची बोटं त्याच्या जीन्सवरून हळूहळू वर सरकत होती.

"इथे? ट्रेनमध्ये?" तो कुजबुजला. "नाही, वेड्या," ती हसली, "पण वसईला उतरूया. माझा थांबा विरारचा आहे, पण आज वसईलाच उतरायचा मूड आहे." "का?" "चहा प्यायचा मूड आहे. सोबत येशील का?" तिने त्याच्या डोळ्यात पाहत विचारलं. रोहित हसला, "चहाच ना?" "आधी चहा," संगीता म्हणाली आणि तिच्या ओठांवरचं हसू आणखी रुंदावलं.

"तुला भीती नाही वाटत?" रोहितने प्लॅटफॉर्मवर विचारलं, "मी अनोळखी आहे." "अनोळखीच बरे," संगीता म्हणाली, "ओळखीच्या माणसांबरोबरच जास्त भीती वाटते. ते प्रश्न विचारतात, न्याय करतात. तू फक्त आजची रात्र आहेस, आणि उद्या परत तोच अनोळखी." तिचं हे बोलणं ऐकून रोहितच्या डोळ्यात एक वेगळीच चमक आली.

मीरा रोड, भाईंदर अशी स्टेशन्स मागे पडत होती आणि डबा आणखी रिकामा होत होता. संगीताच्या मनात एकच विचार घोळत होता, आज नाही तर कधी? दोन वर्षांची तहान, सहा वर्षांच्या एकटेपणाच्या रात्री, सगळं आजच संपवायचं होतं. तिने ठरवलं, वसई आली की उतरायचं, आणि त्याला सोबत न्यायचं.

वसईची घोषणा झाली तेव्हा दोघंही उठले. प्लॅटफॉर्मवर उतरताच रात्रीची थंड हवा अंगावर आली. स्टेशनबाहेरच्या रांगेतून त्यांनी एक रिक्षा पकडली आणि "हॉटेल शांती" समोर उतरले. मॅनेजरने डोकंही वर न करता पाचशे रुपये घेतले आणि १०४ नंबरच्या खोलीची चावी पुढं केली. दोन तास.

खोलीत शिरताच संगीताने दार आतून कडी लावली. छोटीशी खोली, डबल बेड, भिंतीवर सैफीचा फोटो आणि ट्यूबलाइटचा पिवळसर उजेड. "लाईट अशीच राहू दे," ती म्हणाली, "मला अंधारात काही दिसत नाही." रोहितने दाराकडे पाहिलं, "घाबरतोस का?" तिने विचारलं. "नाही," तो म्हणाला, पण त्याचा आवाज थोडा थरथरत होता.

खोलीतला पिवळसर उजेड तिच्या अंगावर पडत होता. संगीताने त्याच्या शर्टची शेवटची बटणं उघडून शर्ट खांद्यावरून सरकवला. तिने त्याच्या छातीवर नखं फिरवली आणि तो शहारला. "जिममध्ये एवढी मेहनत कशासाठी करतोस?" तिने विचारलं. "आजसाठीच करत होतो, कदाचित," रोहित म्हणाला आणि तिने त्याच्या ओठांवर ओठ टेकवले.

तो चुंबन भुकेल्यासारखा होता. त्याने तिला बेडवर झोपवलं आणि तिच्या मानेवर, खांद्यावर ओठ फिरवले. तिच्या कुर्तीच्या गळ्यातून हात घालून त्याने तिची दूधं ब्रावरूनच दाबली. "काढ ना," संगीता कण्हली, "सगळं काढ." त्याने तिची कुर्ती डोक्यावरून काढली आणि ब्राचा हुक सोडवला. तिची नग्न छाती पाहून त्याचे डोळे विस्फारले.

संगीताने त्याला बेडवर ढकललं आणि त्याच्या मांडीवर बसली. तिने त्याच्या शर्टची बटणं एकेक करून उघडली. त्याची छाती भरदार होती, जिमच्या मेहनतीची साक्ष देणारी. तिने त्याच्या छातीवर ओठ टेकवले आणि हळूहळू खाली सरकली. रोहितने तिची कुर्ती वर खेचली आणि ती डोक्यावरून काढून फेकली.

तिच्या ब्राच्या हुकवर त्याची बोटं अडखळली तेव्हा संगीताने स्वतःच हुक काढला. तिची भरलेली दूधं समोर आली तशी रोहितचा श्वास जोरात झाला. त्याने एका दुधाला तोंड लावलं आणि जोरात चोखू लागला. "हळू," संगीता कण्हली, "चावू नकोस, चोख." तिने त्याचे केस धरले आणि त्याचं तोंड स्वतःच्या छातीवर दाबलं.

तिने त्याच्या जीन्सची चेन खाली खेचली आणि आत हात घातला. त्याचा कडक झालेला लंड तिच्या हातात आला तशी ती शहारली. "इतका मोठा?" ती कुजबुजली. "जिमचा परिणाम," रोहित हसला. तिने त्याचा लंड बाहेर काढला आणि हळूहळू हलवू लागली. तो तिच्या लेगिंग्जमध्ये हात घालून तिची ओली झालेली चूत रगडू लागला.

"थांब," संगीता म्हणाली आणि बेडवरून उठली. तिने लेगिंग्ज आणि पँटी एकदम खाली सरकवल्या. ती पूर्ण नग्न त्याच्यासमोर उभी राहिली. रोहित तिच्याकडे टक लावून पाहत होता. "बघितलंस ना नीट?" ती म्हणाली आणि बेडवर परत येऊन त्याच्या मांडीवर बसली. तिने त्याचा लंड तोंडात घेतला.

तिने त्याचा लंड खोलवर तोंडात घेतला आणि चोखू लागली. तिची जीभ त्याच्या लंडाच्या टोकावर फिरत होती आणि रोहित बेडवर तडफडत होता. "बस, बस," तो कण्हला, "आता नाहीतर इथेच..." संगीताने तोंड वर केलं आणि हसली, "इथे नाही. माझ्यात." तिने त्याला बेडवर झोपवलं आणि त्याच्या अंगावर चढली.

तिने त्याचा लंड स्वतःच्या चूतीवर ठेवला आणि हळूहळू खाली बसली. तो तिच्यात शिरला तेव्हा दोघांच्याही तोंडून एक दीर्घ उसासा बाहेर पडला. "हो," संगीता कण्हली, "असंच. पूर्ण आत घाल." तिने कंबर हलवायला सुरुवात केली, आधी हळू, मग जोरात. तिची दूधं त्याच्या चेहऱ्यासमोर उसळत होती आणि तो त्यांना चोखत होता.

"थांब, आता मी," रोहित म्हणाला आणि तिला खाली झोपवून तिच्या अंगावर चढला. त्याने तिचे पाय स्वतःच्या खांद्यावर घेतले आणि जोराचा एक धक्का दिला. संगीता किंचाळली, "हो, असंच मार धक्के." खोलीत फक्त त्यांच्या श्वासांचे आणि बेडच्या करकराटाचे आवाज घुमत होते.

ती त्याच्यावर वरखाली होत असताना तिच्या तोंडून सतत कण्हणं बाहेर पडत होतं. "हो, असंच, आणखी जोरात," ती ओरडत होती, "दोन वर्षं कोणी मला हातही लावला नव्हता, आज सगळं वसूल करायचंय." रोहितने तिची कंबर धरली आणि खालून जोरदार धक्के मारू लागला. बेडची करकराट खोलीभर घुमत होती.

त्याने तिला पालथी केलं. संगीता गुडघ्यांवर आली आणि रोहित तिच्या मागे उभा राहिला. त्याने तिची कंबर धरली आणि मागून तिच्या चूतीत लंड घातला. "हा, हीच पोझिशन मला सगळ्यात आवडते," संगीता कण्हली. त्याचा एक हात तिच्या दुधांवर होता आणि दुसऱ्याने तो तिची कंबर धरून जोरजोरात धक्के मारत होता.

"मी झडणार आहे," रोहित कण्हला. "माझ्यातच झड," संगीता म्हणाली, "बाहेर काढू नकोस." त्याने शेवटचे दोन, तीन जोरदार धक्के मारले आणि तिच्या चूतीतच झडला. त्याच क्षणी संगीताचंही शरीर थरथरलं आणि ती मोठ्याने किंचाळत झडली. दोघंही घामाघूम होऊन बेडवर कोसळले.

पहिल्या झडण्यानंतर दोघंही काही क्षण एकमेकांच्या मिठीत पडून राहिले. संगीताने त्याच्या छातीवर डोकं ठेवलं आणि त्याच्या हृदयाचे ठोके ऐकले. "किती जोरात धडधडतंय," ती हसली. "तुझ्यामुळे," रोहित म्हणाला आणि तिच्या कपाळावर चुंबन घेतलं. त्या क्षणी खोलीतली हवा थोडी मऊ झाली, पण संगीताच्या डोळ्यातली आग अजून विझली नव्हती.

काही मिनिटं दोघंही काहीच बोलले नाहीत. मग संगीता उठली आणि त्याचा हात धरून त्याला बाथरूमकडे ओढलं. "चल, आंघोळ करूया." छोट्याशा बाथरूममध्ये शॉवरचं पाणी अंगावर घेत दोघंही एकमेकांना साबण लावू लागले. तिने त्याचा लंड साबणाने धुतला तेव्हा तो परत कडक होऊ लागला.

"परत?" रोहितने आश्चर्याने विचारलं. "दोन तासांचे पाचशे रुपये दिलेत," संगीता हसली, "पूर्ण वसूल करायचेत." तिने त्याला भिंतीला टेकवलं आणि त्याच्या समोर गुडघ्यांवर बसली. पाण्याच्या धारेखाली तिने त्याचा लंड परत तोंडात घेतला आणि चोखू लागली. रोहितने तिचे केस धरले आणि तिचं तोंड स्वतःकडे ओढलं.

बाथरूममधून बाहेर येऊन ते परत बेडवर आले. यावेळी संगीता त्याच्यावर चढली आणि त्याच्याकडे तोंड करून बसली. तिने त्याचा लंड स्वतःत घेतला आणि हळूहळू वरखाली होऊ लागली. तिने त्याचे हात स्वतःच्या दुधांवर ठेवले. "दाब त्यांना," ती कण्हली, "जोरात दाब."

रोहितने तिची दूधं दाबली, चोखली, आणि खालून धक्के मारू लागला. संगीताचं शरीर परत तापू लागलं. "हो, हो, मी परत झडतेय," ती ओरडली आणि त्याच्या अंगावर कोसळत झडली. रोहितने तिला घट्ट धरलं आणि शेवटच्या धक्क्यांबरोबर तिच्या दुधांवर झडला. पांढरा चिकट रस तिच्या छातीवरून ओघळला.

संगीताने टॉवेलने स्वतःला पुसलं आणि कपडे घालू लागली. रोहित बेडवर पडून तिच्याकडे पाहत होता. "नवरा दुबईहून फोन करतो तेव्हा काय सांगतेस?" त्याने विचारलं. "ते विचारू नकोस," ती हसली, "आणि तू कोणाला सांगू नकोस. ही आपलीच रात्र आहे."

कपडे घालताना दोघंही हसत होते. "माझा नंबर घे," संगीताने त्याच्या फोनमध्ये स्वतःचा नंबर टाकला, "पण दिवसा फोन करू नकोस. सासू घरी असते." "आणि रात्री?" "रात्री अकरानंतर. तेव्हा मी एकटी असते." तिने त्याच्या गालावर एक चुंबन घेतलं. "आता तू आधी बाहेर पड, मी पाच मिनिटांनी येते."

तिने बॅग उचलली तेव्हा तिचा फोन वाजला. स्क्रीनवर "प्रकाश दुबई" नाव चमकत होतं, व्हिडिओ कॉल. संगीताने क्षणभर स्क्रीनकडे पाहिलं, मग बोटाने कॉल कट केला आणि फोनच बंद करून टाकला. रोहितने तिच्याकडे पाहिलं, "उद्या याच ट्रेनमध्ये भेटूया?"

संगीता दारापाशी थांबली आणि मागे वळून हसली. "अकरा सत्तेचाळीस. उशीर केलास तर मी एकटीच निघून जाईन." ती बाहेर पडली आणि जिना उतरून रिक्षात बसली. एका मिनिटाने रोहितही बाहेर आला. विरारला जाणारी शेवटची लोकल पकडताना संगीताच्या ओठांवर हसू होतं आणि मनात उद्याची रात्र होती.