Marathi Sex Stories: डबेवाल्याची चिठ्ठी

ठाण्यातील त्या बँकेच्या तिसऱ्या मजल्यावर शालिनीने डबा उघडला आणि आत एक घडी केलेली चिठ्ठी सापडली. हाताने लिहिलेली. "तुमच्या हसण्याने माझा दिवस उजळतो." तिच्या शेजारच्या डेस्कवरची प्रिया वाकून पाहत म्हणाली, "काय ग, marathi sex stories वाचतेस की काय? इतकी लाजतेयस?" शालिनीने चिठ्ठी झटकन मुठीत लपवली. तिचे कान गरम झाले होते.

डबा आणणारा म्हातारा अण्णा रोज सकाळी डबे ठेवून जातो. त्याने कधी चिठ्ठी ठेवली नव्हती. शालिनीने चिठ्ठी पुन्हा वाचली. अक्षर तरुण हातचे होते. ठसठशीत. तिने आजूबाजूला पाहिलं. कॅन्टीनमधून डबे येतात, पण हा डबा घरून येतो. म्हणजे चिठ्ठी डबेवाल्याने ठेवली? तिच्या पोटात फुलपाखरं उडाली.

तिने कॅन्टीन बॉयला विचारलं. "डबे कोण आणतो?" "डबेवाले," तो म्हणाला. "कोणता?" "अण्णाचा पोरगा. सागर नाव." शालिनीने नाव मनात घोळवलं. सागर. तिने कधी त्याला नीट पाहिलंच नव्हतं. उद्या पाहायचं, तिने ठरवलं.

पण दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती उशिरा आली. डबे केव्हाच लागले होते. चिठ्ठी मात्र वाट पाहत होती. तिने आजूबाजूला पाहून चिठ्ठी वाचली. तिच्या ओठांवर हसू आलं. प्रियाने पाहिलं. "कोण आहे ग?" "कोणी नाही," शालिनी म्हणाली. तिचा चेहरा सांगत होता की कोणीतरी आहे.

शनिवारी सुट्टी होती. शालिनी घरी बसून चिठ्ठ्यांची गठ्ठी पुन्हा पुन्हा वाचत होती. चार चिठ्ठ्या. प्रत्येकीत हळूहळू वाढत जाणारं धाडस. तिने आरशात पाहिलं. अठ्ठावीस वर्षांची, घटस्फोटित, एकटी राहणारी बाई. कधीपासून तिच्या आयुष्यात असं काही घडलंच नव्हतं. तिच्या हृदयाची धडधड तिला ऐकू येत होती.

दुसऱ्या दिवशी डब्यात आणखी एक चिठ्ठी. "काल तुम्ही निळी साडी नेसली होती. माझा दिवस बनला." शालिनीने खिडकीबाहेर पाहिलं. खाली रस्त्यावर डबेवाल्यांची सायकलींची रांग. कोणता तो? तिने कधी नीट पाहिलंच नव्हतं. डबा येतो, जातो. इतकंच.

तिसऱ्या दिवशीची चिठ्ठी जरा धाडसी होती. "तुमचे ओठ पाहिले की माझं मन भरकटतं." शालिनीचा श्वास अडकला. हे आता फक्त कौतुक राहिलं नव्हतं. तिने चिठ्ठी ब्लाउजमध्ये लपवली. दिवसभर तिचं लक्ष कामात लागेना. तो कोण? त्याला ती कुठे दिसते?

चौथ्या दिवशी तिने ठरवलं. जेवणाच्या वेळेआधी ती खाली गेली. डबेवाल्यांची गर्दी. म्हातारा अण्णा दिसला. ती त्याच्याकडे गेली. "अण्णा, माझा डबा कोण आणतो?" अण्णा हसला. "माझा पोरगा सागर. गेले दोन महिने तोच तुझा रूट करतोय. मी आता फक्त हिशोब बघतो."

सागर. शालिनीने गर्दीत शोधलं. एक तरुण. सव्वीस-सत्तावीसचा. उंच, सावळा, सायकलवर डब्यांचा मनोरा सांभाळणारा. त्याने तिच्याकडे पाहिलं आणि डोळा मारला. शालिनीचा चेहरा लाल झाला. तोच. चिठ्ठ्या लिहिणारा तोच.

ती त्याच्याकडे गेली. "सागर?" तो सायकलवरून उतरला. "हो." "माझ्या डब्यात चिठ्ठ्या कोण ठेवतं?" त्याने खांदे उडवले. "मी." इतकी सरळ कबुली! शालिनी चक्रावली. "असं कसं? माझी परवानगी?" सागर हसला. "परवानगी मागितली असती तर तुम्ही दिली असती?"

शालिनीला राग यायला हवा होता. पण आला नाही. उलट तिच्या पोटात काहीतरी हललं. "उद्यापासून चिठ्ठी नको," ती म्हणाली. "का? आवडत नाहीत?" त्याने विचारलं. ती उत्तर न देता निघून गेली. पण दिवसभर त्या प्रश्नाचं उत्तर तिला सापडलं नाही. कारण चिठ्ठ्या तिला आवडत होत्या. खूप आवडत होत्या.

दुसऱ्या दिवशी डब्यात चिठ्ठी नव्हती. शालिनीला चुकचुकलं. तिने डबा उघडून पुन्हा पाहिला. रिकामा. ती नाराज झाली. स्वतःवरच हसली. कालपर्यंत "नको" म्हणणारी ती, आज चिठ्ठीची वाट पाहत होती.

तिसऱ्या दिवशी चिठ्ठी परत आली. "रागावलात? एक दिवस तुमचं हसू न पाहिलं तर माझा दिवस अपूर्ण राहतो." शालिनीने चिठ्ठी ओठांशी धरली. तिने ठरवलं. उद्या त्याला भेटायचं. बोलायचं.

दुसऱ्या दिवशी ती पुन्हा खाली गेली. सागर तिथेच होता. "मला तुमच्याशी बोलायचंय," ती म्हणाली. "बोला." "इथे नाही. वर... माझ्या फ्लॅटवर. संध्याकाळी सहा वाजता. पत्ता दे." सागरने पत्ता घेतला. "येईन," तो म्हणाला. त्याच्या डोळ्यांत चमक होती.

संध्याकाळी शालिनीने दोन कप चहा केला. दारावर टकटक झाली. सागर. त्याने आत येताच दार लावलं. "बोला," तो म्हणाला. शालिनी त्याच्यासमोर उभी राहिली. "त्या चिठ्ठ्या... का?" सागर तिच्याकडे पाहत राहिला. "कारण तुम्ही दिसलात तेव्हापासून माझं डोकं फिरलंय."

"मी तुमच्यापेक्षा मोठी आहे," शालिनी म्हणाली. "दोन वर्षं. त्यात काय?" सागर एक पाऊल पुढे आला. शालिनी मागे सरकली. भिंत आडवी आली. सागर तिच्याजवळ आला. त्याचा श्वास तिच्या चेहऱ्यावर येत होता. "चिठ्ठी नको म्हणालात. मग मी समोर आलो."

"तू माझ्याबद्दल काय विचार करतोस?" शालिनीने विचारलं. तिचा आवाज थरथरत होता. "विचार नाही करत," सागर म्हणाला. "फक्त वाट पाहतो. रोज सकाळी तुझा डबा घेऊन येतो, तेव्हा वाटतं आज तुला पाहीन. कधी कधी खिडकीतून दिसतेस. तेवढंच पुरतं."

शालिनीच्या डोळ्यांत पाणी आलं. इतकं साधं, इतकं खरं. तिने त्याचा हात धरला. "आणि जर मी समोर आले तर?" "तर माझा दिवस सार्थकी लागेल," तो म्हणाला. त्याने तिच्या कपाळावर ओठ टेकवले. शालिनीने डोळे मिटले. तिच्या आयुष्यात कोणी तिच्यासाठी इतकं थांबलं नव्हतं.

शालिनीने त्याला ढकलायला हवं होतं. पण तिचे हात त्याच्या खांद्यांवर स्थिरावले. सागरने तिचे ओठ टिपले. पहिलं चुंबन हलकं. दुसरं खोल. त्याची जीभ तिच्या तोंडात शिरली. शालिनीने त्याचा शर्ट मुठीत धरला. तिच्या अंगात वीज सळसळली.

त्याने तिला उचलून सोफ्यावर बसवलं. तिचा कुर्ता वर केला. ब्रा काढली. तिचे स्तन बाहेर आले. सागरने दोन्ही हातांनी ते धरले. "इतके दिवस फक्त लिहिलं," तो म्हणाला. "आज..." त्याने एक निपल तोंडात घेतला. शालिनीने त्याचे केस धरले.

त्याची जीभ फिरत होती. दुसऱ्या स्तनाला तो हाताने दाबत होता. शालिनीचे पाय थरथरत होते. त्याने तिची सलवार सोडली. तिने मदतीने ती काढली. तिची पँटी ओली झाली होती. सागरने ती खाली सरकवली. तिची पुच्ची ओलसर चमकत होती.

"बाप रे," सागर म्हणाला. त्याचं बोट तिच्या पुच्चीवर फिरलं. शालिनीने किंकाळी दाबली. त्याचं बोट आत गेलं. ती ओली होती. तयार होती. त्याने बोट हलवलं. शालिनीची कंबर आपोआप हलू लागली. "सागर... प्लीज..."

तो गुडघ्यांवर बसला. तिच्या मांड्या पसरल्या. त्याची जीभ तिच्या पुच्चीला लागली. शालिनी ओरडली. त्याची जीभ तिच्या दाण्याभोवती फिरत होती. तिचे हात त्याच्या डोक्यावर दाब देत होते. तिचं अंग कमानसारखं वाकलं.

"येतंय... येतंय..." ती ओरडली. तिचा कळस तिला धडकला. तिचं अंग थरथरलं. तिच्या पुच्चीतून रस वाहिला. सागरने तो चाटून साफ केला. शालिनी धापा टाकत होती. तिने आयुष्यात असं सुख अनुभवलं नव्हतं.

ती उठली. त्याचा शर्ट काढला. त्याची छाती रुंद होती. तिने त्याची पँट सोडली. त्याचा लंड बाहेर आला. लांब, जाड, ताठ. शालिनीने तो हातात धरला. तो धडधडत होता. तिने गुडघे टेकून तो तोंडात घेतला.

सागरने शिट्टी वाजवली. तिची जीभ त्याच्या लंडाभोवती फिरत होती. ती आत बाहेर करत होती. सागरने तिचे केस धरले. "बस. आता नाही थांबणार." त्याने तिला उठवलं. बेडरूममध्ये नेलं. पलंगावर झोपवलं. तिचे पाय पसरले.

त्याचा लंड तिच्या पुच्चीच्या तोंडाशी आला. शालिनीने त्याची पाठ धरली. "आत घे," ती म्हणाली. त्याने ढकललं. तो आत गेला. शालिनी ओरडली. ती भरून गेली होती. सागर हलू लागला. पलंग करकरला. तिची नखं त्याच्या पाठीत रुतली.

"आह... सागर... आणखी जोरात..." त्याने तिचे पाय खांद्यावर घेतले. आणखी खोल गेला. शालिनीचे स्तन हलत होते. त्याने एक धरून दाबला. ती दुसऱ्या कळसाकडे जात होती.

कळस आला तेव्हा तिने त्याचं नाव ओरडलं. त्याचा वेग वाढला. "मी पण येतोय," तो गुरगुरला. त्याने बाहेर काढून तिच्या पोटावर वीर्य सोडलं. दोघे घामाने भिजून एकमेकांना बिलगले.

थोड्या वेळाने शालिनी उठली. तिने त्याच्यासाठी जेवण वाढलं. वरण भात. सागरने पहिला घास घेतला आणि डोळे मिटले. "आईच्या हातची चव," तो म्हणाला. "आई गावाला असते. मी आणि अण्णा इथे." शालिनीने त्याला आणखी वाढलं. तिला त्याची काळजी घ्यावीशी वाटत होती.

"अण्णाला कळलं तर?" तिने विचारलं. सागर हसला. "अण्णा म्हणेल, डबा वेळेवर पोहोचव. बाकी त्याला काही देणंघेणं नाही." दोघे हसले. त्या रात्री सागर तिथेच झोपला. शालिनी त्याच्या छातीवर डोकं ठेवून झोपली. सकाळी तो लवकर उठून डबे वाटायला गेला. तिच्या उशाखाली एक चिठ्ठी होती. "सकाळी उठल्यावर पहिलं तुझं नाव घेतलं."

एका रविवारी शालिनी त्याच्या खोलीवर गेली. चाळीतलं छोटं घर. एक खोली, स्वयंपाकघर. सागरने दार लावलं. "इथे कोणी येत नाही," तो म्हणाला. शालिनीने खोली पाहिली. भिंतीवर त्याच्या आईचा फोटो. खिडकीतून उन येत होतं.

त्याने तिला खिडकीजवळ उभं केलं. बाहेर गल्लीत लोकांची वर्दळ. "कोणी पाहिलं तर?" ती म्हणाली. "पाहू दे," तो म्हणाला. त्याने तिची नायटी वर केली. ती काहीच घातली नव्हती आत. सागरने तिच्या पुच्चीत बोट घातलं. ती आधीच ओली होती.

त्याने तिला खिडकीच्या गजांना धरायला लावलं. मागून आत शिरला. शालिनीने ओठ चावले. बाहेर आवाज येत होते, आत त्याचे धक्के. तिचे स्तन हलत होते. त्याने ते धरले. तिच्या मानेवर चुंबनांचा वर्षाव केला. ती दोनदा कळसाला पोहोचली. तो तिच्या आतच झडला.

"इथे यायला आवडलं?" त्याने विचारलं. "खूप," ती म्हणाली. "पण आता माझ्या घरी. तिथे पलंग आहे." दोघे हसले. त्या दिवशी ते दुपारभर एकमेकांत गुरफटले होते. संध्याकाळी शालिनी घरी परतली तेव्हा तिच्या अंगात गोड थकवा होता.

चहा थंड झाला होता. दोघे हसले. "चिठ्ठ्या चालू राहतील?" शालिनीने विचारलं. "रोज," सागर म्हणाला. "पण आता त्या जरा..." तो थांबला. "जरा काय?" "जरा जास्त खऱ्या." शालिनीने त्याच्या छातीवर डोकं ठेवलं.

त्यानंतर चिठ्ठ्या खरोखरच बदलल्या. "काल रात्री तुमची पुच्ची माझ्या तोंडात होती. आज दिवसभर तिचीच आठवण येतेय." शालिनी ऑफिसमध्ये बसून लाल झाली. प्रियाने विचारलं, "काय झालं?" "काही नाही," शालिनी म्हणाली. तिच्या मांडीत ओलावा जाणवत होता.

एक सकाळी सागर डबा द्यायला वर आला. शालिनीने दार उघडलं. तो आत शिरला. दार लावलं. "ऑफिसला उशीर होईल," ती म्हणाली. "होईल," तो म्हणाला. त्याने तिला भिंतीशी धरलं. तिची साडी वर केली. पँटी खाली ओढली.

तो गुडघ्यांवर बसला. ऑफिसला जाण्याआधीची घाई. त्याची जीभ तिच्या पुच्चीत शिरली. शालिनीने त्याचे केस ओढले. ती दोन मिनिटांत कळसाला पोहोचली. तिचे पाय लटपटले. सागर उठला. त्याची पँट सोडली.

त्याने तिला वाकवलं. ती टेबलाला धरून उभी राहिली. त्याचा लंड मागून तिच्या पुच्चीत शिरला. शालिनीने टेबल घट्ट धरला. सागरने तिचे स्तन मागून धरले. ब्लाउजमधून बाहेर काढले. दाबले. त्याचा वेग वाढला.

"लवकर... लवकर कर..." ती कुजबुजली. त्याने तिच्या मानेवर चावा घेतला. ती ओरडली. दोघे एकाच वेळी कळसाला पोहोचले. शालिनी धापा टाकत उभी राहिली. "आता ऑफिस," ती हसली. "आता ऑफिस," तो म्हणाला.

महिना गेला. चिठ्ठ्या, भेटी, रात्री. शालिनीचं आयुष्य बदललं होतं. एक संध्याकाळी तिने ठरवलं. उद्याचा डबा ती स्वतः भरणार. रिकामा डबा घेऊन ती स्वयंपाकघरात गेली. आत एक चिठ्ठी ठेवली. "उद्या डबा रिकामा पाठवतेय. तू भरून दे. संध्याकाळी सहा वाजता. दार उघडंच असेल."

दुसऱ्या दिवशी संध्याकाळी सहा वाजता दारावर टकटक झाली. शालिनीने दार उघडलं. सागर हातात रिकामा डबा घेऊन उभा होता. त्याच्या हातात तिची चिठ्ठी होती. त्याच्या डोळ्यांत तीच चमक होती जी पहिल्या दिवशी होती. "डबा भरायला आलोय," तो म्हणाला. शालिनीचं हृदय धडधडलं. तिने दार लावलं.