ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਘਿਓ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਾਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਰਸੋਈ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।
ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਨੱਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਆਂਢੀ ਦੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਆਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਲਵਾਰ ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਆਟੇ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੌਵੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਆਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਕਿਤਾਬ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਵਦੀਪ ਦੇ ਹੱਥਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ।
ਕੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈ, ਦੀਦੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਦੀਪ ਹੱਸ ਪਈ। ਪਰਾਂਠੇ ਬਣ ਰਹੇ ਹਨ, ਖਾਵੇਂਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਹ ਰਸੋਈ ਦੀ ਚੌਂਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਇੱਕ ਗਰਮ ਪਰਾਂਠਾ ਵਧਾਇਆ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਪਰਾਂਠਾ ਖਾਧਾ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਵਦੀਪ ਜਦੋਂ ਤਵੇ ਉੱਤੇ ਝੁਕਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਦੀ ਲਕੀਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਦੇਖ ਹੀ ਲਿਆ।
ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਫੜ ਲਈ। ਕੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਦੀਦੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ ਤੈਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਟੇ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਫੇਰਿਆ। ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਸੋਈ ਦੀ ਹਵਾ ਬਦਲ ਗਈ। ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਸੀ।
ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠਾ, ਫਿਰ ਗਹਿਰਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ। ਨਵਦੀਪ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਦੱਬ ਗਏ।
ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਰਸੋਈ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਗੋਲ ਸਨ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਬਿਆ ਅਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਿਸਕਾਰੀ ਭਰੀ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਨਵਦੀਪ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨਵਦੀਪ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਨਵਦੀਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫਰਕਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਲਿਆ।
ਬੱਸ, ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਪਾ, ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕੇ। ਫਿਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਨਵਦੀਪ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਕਮਰ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ।
ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਲਾਏ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਵਦੀਪ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੁਆਲੇ ਸੁੰਗੜ ਗਈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਪਏ ਰਹੇ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਦੀਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਨਵਦੀਪ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਪਰ ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਪੀਂਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫਿਰ ਮਿਲੀਆਂ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਨਵਦੀਪ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੇਜ਼ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਉੱਛਲਣ ਲੱਗੇ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜੇ। ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਕੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਪਰ ਦੁਪਹਿਰ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਪਰਦੇ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤੇ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਧੁੱਪ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਉਲਟੀ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਚੀ ਕੀਤੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੋਂ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਹਿੱਲਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਹੇਠਾਂ ਲਟਕ ਕੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸਿਸਕਾਰੀ ਭਰੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹੋਰ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਨਵਦੀਪ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਪਏ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਇਆ ਕਰ, ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਪਰਾਂਠੇ ਬਣਾਉਂਗੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਲਈ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮਾਰਿਆ।
ਦੋਵੇਂ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਠੀਕ ਕੀਤੇ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਆਖ਼ਰੀ ਚੁੰਮਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਾਂਠੇ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਚੁੱਕੀ। ਜਦੋਂ ਘਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਪਰਾਂਠਾ ਤਵੇ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਘਿਓ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਰਾਂਠੇ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਤੋੜ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵੀ ਚੁੰਮ ਲਈਆਂ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਝਿੜਕ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਨਵਦੀਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਦੀਦੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਾਂਠੇ ਤਾਂ ਸੁਆਦੀ ਹਨ ਹੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਆਦੀ ਹੋ। ਨਵਦੀਪ ਖਿੜਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਗਈ।
ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਰਾਂਠਾ ਫੜਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਘਰ ਲਈ ਲੈ ਜਾ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਹੀਂ ਮੈਂ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਪਰਾਂਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਗਜ਼ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਨਵਦੀਪ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਦਬਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੇ, ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਹੈ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਰਮ ਲਾਲੀ ਆ ਗਈ ਸੀ।
ਬਾਹਰ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੱਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜ਼ ਹੁਣ ਹਰ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗਹਿਰਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰੁਕ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। ਨਵਦੀਪ ਰਸੋਈ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਕੇ ਅਲਵਿਦਾ ਕਿਹਾ।
ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਈਂ, ਪਰਾਂਠੇ ਫਿਰ ਬਣਾਉਂਗੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਮਸਤੀ ਸੀ।
ਅਗਲੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੀੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਨਵਦੀਪ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੱਪੜੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਚਾਦਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਈ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਚਾਦਰ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਿਰਾ ਫੜਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਤਾਰ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਗਏ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ।
ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਟੈਂਕੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਏ।
ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਕੱਢਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਵਦੀਪ ਨੂੰ ਟੈਂਕੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਲਿਆ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਲਾਏ। ਨਵਦੀਪ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੱਪੜੇ ਫਰਫਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਵਦੀਪ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਦੱਬ ਗਈਆਂ।
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜੇ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਚਾਦਰਾਂ ਸੁਕਾਉਣ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਏ।
ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਚਾਹ ਪੀਤੀ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾਉਣਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਨਵਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰੀ।
ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹਰ ਦੁਪਹਿਰ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਲਕਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਰਿਹਾ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ” also read
8 curated storiesPunjabi Dehati Sex Kahani: ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਚੁਦਾਈ
Punjabi Dehati Sex Kahani: ਵਾਢੀ ਦਾ ਮੌਸਮ ਸੀ, ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸੇ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ.
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਹਸਪਤਾਲ ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਪੰਜਾਬੀ: ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਨਰਸ ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ
ਹਸਪਤਾਲ ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਨਰਸ ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਰਾਤ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਡਾ. ਰਾਜਵੀਰ ਨਾਲ ਚਾਹ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ ਪਲਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹੋ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦ ਕੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਸੁੱਖੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੇ ਅਜਨਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਨੇ ਦੋ ਅਜਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਭਾਬੀ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੋਦਿਆ
ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਸਾਢੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਭਾਬੀ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਚਾਹ, ਇੱਕ ਛੋਹ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਉਡੀਕ।