ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ
ਹਾਂ ਯਾਰ, ਤੂੰ ਮੰਨੇਂਗਾ ਨਹੀਂ, ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਜੋ ਕੁੜੀ ਬੈਠੀ ਹੈ ਨਾ, ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕਣਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ, ਪਰ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਸਾਫ਼ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਪਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ। ਬੱਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਹਾਈਵੇ ਤੇ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹਲਕੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਆਮ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਅਗਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਲਾਲੀ ਲਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਯਾਰ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ, ਉਹਦੀ ਗਰਦਨ, ਉਹਦਾ ਸੂਟ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਮਾਲ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖ ਲਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂਗਾ, ਇਹੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਜਲਦੀ ਛੁਪਾ ਲਈ।
ਨਹੀਂ ਯਾਰ, ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ, ਕਸਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਫਿਰ ਆਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਤੋਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੀਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਝੁਕ ਕੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸਿਹਰਨ ਦੌੜ ਗਈ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਚੌੜੇ ਮੋਢੇ, ਹਲਕੀ ਦਾੜ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਰਾਰਤ। ਉਸਨੇ ਫ਼ੋਨ ਕੰਨ ਤੇ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਨ।
ਅੱਛਾ ਯਾਰ, ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ਤੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਕਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਬੱਸ ਵਿਚ ਇੰਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਸੜਕ ਦੀ ਹਲਚਲ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਚੁੱਪ ਛਾ ਗਈ। ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਬੱਸ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਸੀਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਝੁਕ ਕੇ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੀ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਧੀਮੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਭ ਸੁਣ ਲਿਆ ਸੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ, ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ਸੀ ਜਾਂ ਸੱਚ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਰਵੱਟੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, ਸੱਚ ਤਾਂ ਸੀ, ਪਰ ਤਰੀਕਾ ਗਲਤ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਹਾਸੇ ਵਿਚ ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਦੀਵਾਰ, ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ।
ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਸੀਟਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਗਰਮ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ। ਮੈਂ ਸਿਮਰਨ ਹਾਂ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਕੋਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਛੁਡਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬੱਸ ਹਾਈਵੇ ਤੇ ਦੌੜਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਧਾਰਨ ਗੱਲਾਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਦੇ ਹੋ, ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਰੁਕਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਇਹ ਨਜ਼ਰ ਚੰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫ਼ੋਨ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਨੰਬਰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਫ਼ਰ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲਈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਸੋਚਿਆ, ਫਿਰ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣਾ ਨੰਬਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਕਿਹਾ।
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅੱਗੇ ਢਾਬੇ ਤੇ ਰੁਕਣਾ ਹੈ, ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਦਾ ਹਾਲਟ ਹੈ। ਬੱਸ ਹੌਲੀ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਢਾਬੇ ਕੋਲ ਰੁਕ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਤੀਆਂ ਜਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਚਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਵਾਰੀਆਂ ਉਤਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਵੀ ਉੱਠੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਉਤਰਿਆ, ਅਤੇ ਢਾਬੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, ਚਾਹ ਪੀਓਗੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਚਾਹ ਗਰਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਕੱਪਾਂ ਤੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਂਗਲਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦੀਆਂ ਸਨ।
ਬੱਸ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹਾਰਨ ਵਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਕੇ ਬੱਸ ਵੱਲ ਭੱਜੇ। ਸਿਮਰਨ ਅੱਗੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਛੋਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਬੱਸ ਫਿਰ ਚੱਲ ਪਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਲਾਕੀ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਡਰਾਈਵਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਿੱਛਲੀ ਸੀਟ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਕੀ ਉਹ ਉੱਥੇ ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਹਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸੀਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਆਖ਼ਰੀ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਚਾਲਾਕ ਹੋ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਚਾਲਾਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੰਬਲ ਕੱਢਿਆ, ਠੰਢ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਹ ਲੈ ਲਓ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕੰਬਲ ਲਿਆ, ਪਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਠੰਢ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਅੱਧਾ ਅੱਧਾ ਕਰ ਲਈਏ। ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਖਾਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕੰਬਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਬੱਸ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਾਲ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਕੰਬਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੋਡੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੋਡਾ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਕਰ ਲਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਤੇ, ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ। ਹਰ ਛੋਹ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਪੁੱਛਦੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਹਰ ਵਾਰ ਹਾਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਗਰਮ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਲਗਭਗ ਛੂੰਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਸ ਗੱਲ ਤੋਂ, ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁੰਮਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਚੁੰਮ ਲਓ, ਕੌਣ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸਾ ਹੋਵੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚੁੰਮਣ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਬੱਸ ਦੀ ਹਲਚਲ ਵਿਚ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਗਰਮੀ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਕੰਬਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸਿਸਕੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਵੱਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਉੱਪਰੋਂ ਢਿੱਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਨੰਗੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਹੋਇਆ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਥੱਲੇ ਲਿਜਾਇਆ, ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਨਾੜੇ ਤੇ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਕੰਬਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਉਂਗਲੀ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਦਿਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉੱਪਰ ਉੱਠਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਹੋ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਤੇ ਲੈ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਸਖ਼ਤ ਸੀ, ਪੈਂਟ ਵਿਚੋਂ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੈਂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਸਹਿਲਾਇਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।
ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿੱਪ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਕੰਬਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ ਸੀ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਧੜਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਝੁਕ ਗਈ, ਕੰਬਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਟੋਪੇ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ, ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ।
ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੂਸਿਆ, ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਬੱਸ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਰੁਕੀ, ਕਿਸੇ ਮੋੜ ਤੇ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਉੱਪਰ ਉੱਠੀ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਗਿੱਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਰਗੜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਕੰਬਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪੂਰੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਟੋਪਾ, ਫਿਰ ਹੋਰ, ਫਿਰ ਪੂਰਾ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਵਿਚ ਦਬਾ ਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਨਿਕਲੇ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਤੰਗ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਕੰਬਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਫਿਸਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਗਿੱਲੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉੱਪਰ ਉੱਠਦਾ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੰਬਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਗਰਮੀ ਵਧ ਗਈ ਸੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਇੱਕਦਮ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਹੁਣ ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਈ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਿਮਰਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਅੰਦਰ ਹੀ ਆਓ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਹੀ। ਉਸਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤੇਜ਼ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਝੜ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤੁਹਾਡਾ ਨੰਬਰ ਮੇਰੇ ਫ਼ੋਨ ਵਿਚ ਸੇਵ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫ਼ੋਨ ਦਿਖਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਸਕਰੀਨ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਨਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫ਼ੋਨ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਸੇਵ ਹੈ, ਸਿਮਰਨ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਹਾਸੇ ਵਿਚ ਅਗਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਸੀ।
ਬੱਸ ਤੋਂ ਉਤਰਦਿਆਂ ਹੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਪਰ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਗਰਮੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਭੀੜ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਅਤੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਮਿਲੀਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, ਕੱਲ੍ਹ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ।
ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਸਟੈਂਡ ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਉਸ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ। ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੜ੍ਹਾ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫ਼ੋਨ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫ਼ੋਨ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਖਿਆ, ਬੱਸ ਤੋਂ ਉਤਰ ਗਈ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਉਸੇ ਪਲ ਉਸਦੇ ਫ਼ੋਨ ਤੇ ਜਵਾਬ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਿਮਰਨ। ਉਸਨੇ ਫ਼ੋਨ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਫ਼ਰ ਕਿਵੇਂ ਰਿਹਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਕਿਹਾ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ।
ਢਾਬੇ ਤੇ ਰੁਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਬੱਸ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਸਬੇ ਤੋਂ ਲੰਘ ਰਹੀ ਸੀ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿਚ ਫਸਾ ਲਿਆ।
ਉਸਦੀ ਛੋਹ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਹਥੇਲੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗੋਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਕੀ ਲਿਖ ਰਹੇ ਹੋ। ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਂ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੇ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਹਥੇਲੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ, ਗਰਮ ਸਾਹ ਨਾਲ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ। ਹਰ ਚੁੰਮਣ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਲਈ, ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਗਰਦਨ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਦਬਾਇਆ, ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ, ਕੰਬਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ। ਬੱਸ ਦੀ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਿਰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਅਲੱਗ ਹੋਏ, ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸੁੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਚਮਕ ਸੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਕਿਹਾ, ਢਾਬੇ ਤੇ ਰੁਕਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਅਸਲੀ ਮਜ਼ਾ ਆਵੇਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੋ। ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਤਾਂ ਹਾਂ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਅਤੇ ਬੱਸ ਢਾਬੇ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਰਹੀ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀ
ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੜਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਣਭੁੱਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਨਰਸ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ, ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹਰਮਨ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਵਾਲੀ ਨਰਸ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਗਈ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਗੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਧਵਾ ਭਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਪਟਿਆਲੇ ਵਿਚ ਦੇਵਰ ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਵਿਧਵਾ ਭਾਬੀ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਈ
ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤਨਹਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਟਿਆਲੇ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਨੇ ਦੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀਆਂ।