झवाझवी कथा: आंब्याच्या बागेतलं रहस्य (भाग १)

संध्याकाळी साडेसहाच्या सुमारास जनरेटर खोकला आणि बंद पडला, आणि ही झवाझवी कथा नेमकी तिथूनच सुरू होते. नंदिनी पवार व्हरांड्यातल्या पिवळ्या दिव्याखाली आंब्याच्या पेट्या मोजत होती. एक, दोन, तीन. अंधार इतक्या अचानक आला की तिच्या हातातली वही खाली पडली.

बाहेर बागेतून रातकिड्यांचा आवाज येऊ लागला. मे महिन्याची उष्णता अजूनही भिंतींना चिकटलेली होती. नंदिनीने मोबाईलची टॉर्च लावली आणि वही उचलली. तिच्या कपाळावर घामाचे थेंब होते.

अंधारातून समीरचा आवाज आला. "काय झालं, वहिनीसाहेब? परत मोजायला लागणार?" टॉर्चचा पांढरा प्रकाश त्याच्या चेहऱ्यावर पडला. समीर देशमुख. संतोषचा बालपणीचा मित्र. पुण्याहून आंब्याच्या हंगामासाठी आलेला.

तो जिन्याखाली उभा होता. त्याचा शर्ट घामाने पाठीला चिकटला होता. दोन बटणे उघडी होती. छातीवर घामाचे ओघळ चमकत होते. नंदिनीने पटकन नजर फिरवली, पण उशीर झाला होता. तिने पाहिलं होतं.

"जनरेटरचा डिझेल संपला असेल," ती म्हणाली. तिचा आवाज तिला स्वतःलाच थोडा कोरडा वाटला. "बाळू सकाळी आणणार होता, विसरला."

समीर हसला. "मग आज रात्री अंधारातच जेवायचं. रोमँटिक." तो पुढे आला आणि तिच्या हातातली वही घेतली. "किती झाल्या?"

"चाळीस. अजून वीस बाकी." तिने टॉर्च त्याच्या हातात दिली. त्यांची बोटं एकमेकांना लागली. एक सेकंद. फक्त एक सेकंद. पण त्या एका सेकंदात नंदिनीच्या पोटात काहीतरी हललं.

गेल्या आठ दिवसांपासून समीर वाड्यात होता. संतोष मुंबईला गेला होता, हापूसचा सौदा करायला. "तू एकटी नको राहूस," संतोषने फोनवर म्हटलं होतं. "समीर येतोय, मजुरांवर लक्ष ठेवायला."

आणि समीर आला होता. सकाळी बागेत, दुपारी गोदामात, संध्याकाळी व्हरांड्यात. त्याची नजर नंदिनीवर सतत असायची. ती दुर्लक्ष करायची. किंवा दुर्लक्ष केल्याचा आव आणायची.

पेट्या मोजून झाल्या. समीरने टॉर्च खाली ठेवली. "चला, जेवण करू. मी भूक लागलोय." तो तिच्याकडे पाहून थांबला. "तुमच्या ब्लाऊजवर काय लागलंय?"

नंदिनीने खाली पाहिलं. हापूसचा रस. केव्हा लागला कळलंच नाही. पिवळा डाग तिच्या छातीच्या अगदी मध्ये, ब्लाऊजच्या कापडावर पसरला होता. तिने हाताने पुसायचा प्रयत्न केला. डाग आणखी पसरला.

"राहू द्या," समीर म्हणाला. त्याचा आवाज खालच्या पट्टीत गेला होता. "छान दिसतंय." तो तिच्याकडे पाहत होता. थेट. न लपवता.

नंदिनीच्या गालांना उष्णता चढली. तिने पदर ओढून घेतला. पण पदर ओढताना तिची नजर त्याच्या नजरेत अडकली. दोघंही काही बोलले नाहीत. रातकिडे ओरडत होते.

ती आत गेली. खोलीत जाऊन तिने ब्लाऊज बदलला. पण दार पूर्ण बंद केलं नाही. फटीतून व्हरांड्यातला दिवा दिसत होता. तिला माहीत होतं समीर तिथेच आहे. तिने जाणूनबुजून आरशासमोर उभं राहून ब्लाऊज काढला.

आरशात तिला स्वतःचं प्रतिबिंब दिसलं. तिचे स्तन. तिची कंबर. तिने नवा ब्लाऊज घातला तेव्हा तिची बोटं थरथरत होती. बाहेर समीरची चाहूल. तो उठला होता. त्याच्या चपलांचा आवाज जवळ आला आणि परत गेला.

जेव्हा ती बाहेर आली तेव्हा समीर व्हरांड्याच्या कठड्याला टेकून उभा होता. सिगारेट ओढत होता. त्याने तिच्याकडे पाहिलं. वरपासून खालपर्यंत. तिच्या नव्या ब्लाऊजवर. तिच्या ओल्या केसांवर.

"छान दिसता," तो म्हणाला. साधं वाक्य. पण त्याच्या तोंडून ते वेगळंच वाटलं.

जेवण व्हरांड्यातच झालं. मेणबत्तीच्या उजेडात. वरण भात, आंब्याचं लोणचं, ताक. समीर समोर बसला होता. तो जेवताना मध्ये मध्ये तिच्याकडे पाहायचा. तिच्या मानेवरचा घामाचा थेंब. तिच्या ओठांवरचं ताकाचं थेंब.

"संतोषचा फोन आला होता?" त्याने विचारलं.

"दुपारी. सौदा अजून दोन दिवस लांबणार." नंदिनीने ताटातलं भात हलवलं. "तो म्हणाला, तुझी काळजी घे."

समीर हसला. "घेतोय ना." त्याने पाण्याचा ग्लास उचलला. "तुमची."

त्याच्या बोलण्यात काहीतरी होतं. दुहेरी अर्थ. नंदिनीला कळत होतं. तिला कळूनही ती तिथेच बसली होती. उठून आत गेली नाही. हेच सगळं सांगत होतं.

"आंबा खाणार?" तिने विचारलं. विषय बदलायचा प्रयत्न.

समीरने मान हलवली. ती आत जाऊन हापूसची फोड कापून आणली. त्याने एक फोड उचलली आणि तोंडात टाकली. रस त्याच्या हनुवटीवरून ओघळला. त्याने जीभ बाहेर काढून तो चाटला.

नंदिनी ते पाहत राहिली. तिच्या घशाला कोरड पडली. तिने पाण्याचा ग्लास उचलला आणि एक घोट घेतला. तिचा हात थरथरत होता.

"तुम्ही खाणार नाही?" त्याने फोड तिच्या तोंडाजवळ धरली. तिने तोंड उघडलं. त्याने फोड तिच्या तोंडात ठेवली. त्याची बोटं तिच्या ओठांना लागली. रस तिच्या हनुवटीवरून ओघळला.

त्याने हात पुढे केला आणि तिच्या हनुवटीवरचा रस बोटाने पुसला. मग तेच बोट स्वतःच्या तोंडात घातलं आणि चाटलं. त्याचे डोळे तिच्यावरच होते.

नंदिनीच्या पोटात आग पसरली. तिने ताट बाजूला सारलं. "मी... मी अंघोळ करते."

जेवणानंतर नंदिनी अंगणातल्या पंपाखाली अंघोळीला गेली. वाड्यातला जुना पंप. वर आकाश. चंद्र अर्धा होता. तिने साडी काढून फक्त परकर आणि ब्लाऊजवर पाणी ओतून घेतलं.

थंड पाणी अंगावर पडताच तिने डोळे मिटले. पाणी तिच्या मानेवरून, छातीवरून, पोटावरून ओघळत होतं. ब्लाऊज पूर्ण भिजला. कापड त्वचेला चिकटलं. तिच्या स्तनांचा आकार स्पष्ट दिसत होता.

आणि तेव्हा तिला जाणवलं. कोणीतरी पाहतंय. जिन्याच्या अंधारात. सिगारेटचा मंद वास. समीर.

तिचं हृदय धडधडू लागलं. तिने पाण्याचा हंडा खाली ठेवला नाही. उलट तिने हळू हळू ब्लाऊजचे दोन बटणे उघडले. पाणी थेट त्वचेवर पडू लागलं. तिचे निप्पल ताठरले. थंडीमुळे की नजरांमुळे, तिला कळेना.

ती तशीच उभी राहिली. पाच सेकंद. दहा सेकंद. मग तिने टॉवेल उचलला आणि आत गेली. मागे वळून पाहिलं नाही. पाहायची गरज नव्हती.

पण आत जाताना तिच्या ओठांवर हसू होतं. तिला माहीत होतं ती काय करतीये. सात वर्षांच्या लग्नात तिने असं कधी केलं नव्हतं. संतोषबरोबर सगळं ठरलेलं होतं. दिवे बंद. घाई. संपलं.

आज पहिल्यांदा तिला वाटत होतं की कोणीतरी तिला खरंच पाहतंय. तिचं शरीर. तिची इच्छा. आणि ती त्याला पाहू देत होती.

खोलीत जाऊन तिने दार अडकवलं नाही. फक्त ओढून घेतलं. ती आरशासमोर उभी राहिली. ओले केस. भिजलेला ब्लाऊज. तिचे डोळे चमकत होते. तिला स्वतःची भीती वाटत होती आणि हवंही होतं.

मोबाईल वाजला. संतोषचा व्हिडिओ कॉल. तिने स्वतःला सावरलं आणि उचलला.

"काय करतेस?" संतोषचा चेहरा स्क्रीनवर. मागे हॉटेलची खोली.

"झोपायची तयारी." तिने खोटं बोलली. तिचा आवाज स्थिर होता. तिला स्वतःचं आश्चर्य वाटलं.

"समीर आहे ना तिथे? काळजी घे." संतोष म्हणाला. "मी परवा येतो."

"हो." तिने कॉल कट केला. हात थरथरत होते. दारावर टकटक झाली.

तिच्या छातीत धस्स झालं. "कोण?"

"मी. समीर." एक क्षण शांतता. "तुमचा पदर. पेट्यांजवळ पडला होता."

नंदिनीने दार उघडलं. समीर उभा होता. हातात तिचा पदर. त्याचे डोळे तिच्या भिजलेल्या ब्लाऊजवर खिळले. तो आत आला. तिने दार बंद केलं नाही. फक्त...

खोलीत मेणबत्ती जळत होती. तिची सावली भिंतीवर मोठी दिसत होती. समीरने पदर पलंगावर ठेवला. तो तिच्याकडे वळला. दोघंही श्वास रोखून उभे होते.

"तू पदर आणायचं निमित्त केलंस," नंदिनी म्हणाली. तिचा आवाज थरथरत होता, पण तिचे डोळे स्थिर होते.

समीरने नकार दिला नाही. "हो." तो एक पाऊल पुढे आला. "आणि तू दार उघडलंस."

त्यांच्यातलं अंतर आता फक्त एक हाताचं होतं. नंदिनीला त्याच्या शरीराची उष्णता जाणवत होती. तिच्या मनात संतोषचा चेहरा आला आणि गेला. तिने तो दूर सारला. आज रात्री ती फक्त नंदिनी होती. कोणाची बायको नाही.

"मग?" तिने विचारलं. एकच शब्द. पण त्यात सगळं होतं.

तो तिच्या अगदी जवळ आला. इतका जवळ की तिला त्याच्या श्वासाचा उष्ण वास आला. आंबा आणि सिगारेट. त्याने हात पुढे केला आणि तिच्या ब्लाऊजवरच्या रसाच्या डागावर बोट ठेवलं.

"हा डाग," तो कुजबुजला. "अजून गेला नाही."

त्याचं बोट तिच्या छातीवर होतं. कापडावरून. पण त्वचा जळत होती. नंदिनीने श्वास रोखला. तिचे ओठ थरथरत होते.

"समीर..." तिचा आवाज फुटला.

"बोला नका." त्याने तिच्या ओठांवर बोट ठेवलं. मग तेच बोट खाली सरकवलं. तिच्या हनुवटीवरून. मानेवरून. ब्लाऊजच्या पहिल्या बटणावर थांबलं.

बटण उघडलं. दुसरं. तिसरं. त्याचे हात स्थिर होते. तिचं शरीर थरथरत होतं. ब्लाऊज खांद्यावरून निसटला आणि खाली पडला.

तिचे स्तन उघडे पडले. चंद्राच्या प्रकाशात चमकणारे. निप्पल ताठरलेले. समीरने एक क्षण फक्त पाहिलं. मग त्याने तिला जवळ ओढलं आणि तिच्या ओठांवर ओठ ठेवले.

चुंबन खोल होतं. त्याची जीभ तिच्या तोंडात शिरली. नंदिनीने त्याच्या केसात बोटं खुपसली. तिने त्याला आणखी जवळ ओढलं. तिच्या छातीचे गोळे त्याच्या छातीवर दाबले गेले.

तिने त्याच्या खालच्या ओठाला हलकेच चावलं. तो सुस्कारला. त्याचा एक हात तिच्या केसात गेला आणि त्याने तिचं डोकं मागे खेचलं. त्याची जीभ तिच्या मानेवर फिरली. तिच्या कानाच्या पाळीवर त्याने दात रोवले.

"समीर," तिने त्याचं नाव घेतलं. फक्त नाव. पण त्या नावात सात वर्षांची तहान होती.

त्याने तिला उचललं. ती हलकी नव्हती, पण त्याने तिला सहज उचललं. तिचे पाय त्याच्या कमरेभोवती गुंडाळले गेले. तो तिला घेऊन पलंगाकडे गेला. प्रत्येक पावलाबरोबर तिचं शरीर त्याच्या शरीरावर घासत होतं.

त्याने तिला पलंगावर अलगद ठेवलं. त्याचे हात तिच्या पाठीवरून खाली सरकले. परकरची नाडी सोडली. परकर बाजूला केला. आता ती फक्त निकरवर होती.

तो तिच्यावर आला. त्याने तिच्या मानेवर चुंबनं घेतली. खाली. तिच्या स्तनांवर. त्याने एक निप्पल तोंडात घेतलं आणि चोखू लागला. नंदिनीने किंकाळी दाबली. तिची पाठ कमानीसारखी वाकली.

"अजून," ती कुजबुजली. "प्लीज, अजून."

त्याने दुसरा स्तन हातात घेतला आणि दाबू लागला. बोटांनी निप्पल चिमटीत धरलं. वळवलं. नंदिनीच्या तोंडून आवाज बाहेर पडला. तिने त्याचा शर्ट पकडून ओढला. बटणे तुटली.

त्याची छाती उघडी पडली. तिने त्याच्या छातीवर हात फिरवला. खाली. त्याच्या पँटच्या बटणावर. तिने बटण उघडलं. चेन खाली केली. त्याचा लंड बाहेर आला. ताठरलेला. मोठा.

नंदिनीने त्याला हातात घेतलं. गरम. धडधडणारं. तिने हळू हळू हात वर खाली करू लागली. समीरने डोळे मिटले आणि सुस्कारा सोडला.

"तू..." तो म्हणाला. "तू हे आधी..."

"गप्प." तिने त्याला पलंगावर ढकललं. ती त्याच्यावर आली. तिने त्याचा लंड आपल्या हातात धरून आपल्या निकरवर घासला. ओलावा पसरत होता. तिची पुच्ची आधीच ओली झाली होती.

त्याने तिची निकर बाजूला केली. त्याचं बोट तिच्या फटीत शिरलं. आत. खोल. नंदिनीने त्याच्या खांद्यावर नखं खुपसली.

"आह," ती ओरडली. "आत. आणखी आत."

त्याची दोन बोटं आता तिच्यात होती. आत बाहेर. वेग वाढत होता. तिचं पाणी त्याच्या हातावर ओघळत होतं. ती झडायच्या बेतात होती. तिचं शरीर ताणलं गेलं.

तिने त्याचा हात पकडला आणि थांबवला. "नाही," ती कुजबुजली. तिचे डोळे त्याच्या डोळ्यात होते. "असं नाही. मला तू हवाय. पूर्ण."

तिने त्याला खाली ढकललं आणि त्याच्यावर बसली. तिची ओली पुच्ची त्याच्या ताठरलेल्या लंडावर घासत होती. तो आत शिरायच्या बेतात होता. तिचा श्वास वेगावला होता. त्याने तिची कंबर पकडली.

"नंदिनी..." त्याचा आवाज कापत होता.

ती खाली बसणार, तेवढ्यात...

आणि तेवढ्यात दारावर जोरात थाप पडली. "ताईसाहेब! ताईसाहेब!"

दोघंही गोठले. बाळूचा आवाज. रखवालदार. "ताईसाहेब, बागेत आवाज आला! कोणीतरी आत शिरलंय! टॉर्च घेऊन या!"

नंदिनीचा श्वास थांबला. समीर तिच्यावरून बाजूला झाला. दोघं एकमेकांकडे पाहत होते. अंधारात. अर्धनग्न. दाराबाहेर बाळूची पावलं.

पुढचा भाग लवकरच येत आहे...