देसी मराठी सेक्स कथा: होळीची ती दुपार

रेडिओवर जुने गाणे लागले आणि वैशालीचे हात थबकले. पुरणपोळी लाटता लाटता ती आठ वर्षे मागे गेली. नाशिक. होळीची दुपार. रंग, भांगेची थंडाई, आणि गच्चीवरचा तो स्टोअर रूम. ही देसी मराठी सेक्स कथा तिच्या आयुष्यातली सगळ्यात रंगीत दुपार होती.

त्या दिवशी वैशाली पंचवीस वर्षांची होती. लग्नाला दोन वर्षे झाली होती, नितीन पुण्यात नोकरी करत होता. ती होळीसाठी नाशिकला आईकडे आली होती. शेजारचा आदित्य, तेव्हा चोवीस वर्षांचा, सकाळपासून तिच्या मागे होता. त्याच्या हातात रंगाचा डबा, चेहऱ्यावर खोडकर हसू.

"वैशाली, तोंड दाखव," तो रंगाचा डबा घेऊन तिच्या मागे धावत होता. ती पळत होती, हसत होती. अंगणात सगळे होळी खेळत होते. भांगेची थंडाई दोघांच्याही डोक्यात चढली होती. वैशालीच्या पांढऱ्या साडीवर आधीच गुलाबी, हिरवे डाग पडले होते.

आदित्यने तिला पकडले. त्याने तिच्या गालावर लाल रंग चोपडला. मग हळू हळू त्याचा हात तिच्या गळ्यावरून खाली सरकला. त्याची बोटे तिच्या कॉलरबोनवर रेंगाळली. वैशालीने त्याचा हात धरला, पण सोडला नाही. तिच्या डोळ्यात त्याने जे पाहिले, ते होकार होता.

"गच्चीवर चल," आदित्य कुजबुजला. "रंग धुवायला." वैशालीने आजूबाजूला पाहिले. सगळे खाली होळी खेळत होते, कोणी त्यांच्याकडे पाहत नव्हते. ती त्याच्यासोबत गच्चीवर गेली. पाण्याची टाकी, वाळत घातलेले कपडे, आणि कोपऱ्यातला स्टोअर रूम. दुपारचे ऊन तीव्र होते.

स्टोअर रूममध्ये अंधार होता. जुन्या पेट्या, फाटके पडदे. आदित्यने दार आतून लावले. वैशालीची पांढरी साडी रंगाने माखली होती. ओली. तिच्या शरीराशी चिकटलेली. आदित्य तिच्याकडे पाहत राहिला.

"तू खूप सुंदर दिसतेस," तो म्हणाला. त्याने तिच्या गालावरचा रंग पुसला. त्याचे बोट तिच्या ओठांवर आले. वैशालीने त्याचे बोट चोखले. आदित्यचा श्वास जड झाला.

त्याने तिला जवळ ओढले. त्यांचे ओठ भिडले. रंगाचा गोडवा, भांगेची धुंदी, सगळे एकत्र झाले. आदित्यचे हात तिच्या साडीत शिरले. त्याने तिच्या ब्लाउजचे हुक काढले. वैशालीचे स्तन मोकळे झाले.

आदित्यने तिच्या एका स्तनाला तोंड लावले. त्याची जीभ तिच्या निप्पलभोवती फिरत होती. वैशालीने त्याचे केस धरले. तिच्या तोंडून उसासे निघू लागले. "आदित्य," ती कुजबुजली.

त्याने तिला पेट्यांवर बसवले. तिची साडी वर केली. तिने खाली काहीच घातले नव्हते. होळीच्या धांदलीत ती विसरली होती. आदित्यचे डोळे चमकले. "तू तयार होतीस," तो म्हणाला. त्याने तिच्या मांड्यांवर रंग लावला, लाल रंग तिच्या गोऱ्या त्वचेवर उठून दिसत होता.

वैशालीने लाजून तोंड फिरवले. पण तिने पाय आणखी पसरले. आदित्य गुडघ्यावर बसला. त्याने आपली जीभ तिच्या पुच्चीवर ठेवली. वैशालीची कंबर उडाली. त्याची जीभ तिचा दाणा शोधून चोखू लागली. त्याचा एक बोट आत शिरले.

वैशालीने पेटीचा काठ धरला. तिच्या तोंडून किंकाळ्या निघू लागल्या, ज्या बाहेरच्या होळीच्या गोंधळात विरून गेल्या. खाली ढोल वाजत होता. "आदित्य, पुरे," ती बडबडली. पण आदित्य थांबला नाही. त्याची जीभ आत बाहेर होत होती, बोट आत फिरत होते.

काही मिनिटांत वैशालीचे शरीर ताठरले. ती जोरात झडली. तिच्या पुच्चीचे पाणी आदित्यच्या चेहऱ्यावर लागले. ती हाफत बसून राहिली. आदित्य हसून उठला आणि आपले कपडे काढू लागला.

त्याचा लंड पाहून वैशालीचे डोळे विस्फारले. लांब, जाड, शिरा फुगलेल्या. आदित्य तिच्यासमोर आला. त्याने आपला लंड तिच्या पुच्चीवर घासला. वैशालीने आपले पाय पसरले.

आदित्य हळू हळू आत शिरला. वैशालीने त्याचे खांदे धरले. तो पूर्ण आत गेला तेव्हा वैशालीने खोल श्वास घेतला. तिच्या नखांनी त्याच्या खांद्यावर खोल खुणा उमटवल्या. मग तो चालू लागला. हळू, खोल धक्के. पेटी हलू लागली. जुन्या पेट्यांचा करकर आवाज झाला.

वैशालीने त्याचा गळा मिठीत घेतला. प्रत्येक धक्क्याने तिचे शरीर हादरत होते. आदित्यचा घाम तिच्या छातीवर पडत होता. घाम आणि रंग एकत्र मिसळले होते. तिचे स्तन प्रत्येक धक्क्याने उडत होते. आदित्यने वाकून एक निप्पल तोंडात घेऊन चोखत धक्के मारणे चालू ठेवले.

त्याने तिचा दुसरा हात धरून वर केला. तिच्या काखेतला रंग त्याच्या तोंडाला लागला. तो हसला. "रंगाचा स्वाद गोड आहे," तो म्हणाला. वैशालीने त्याच्या छातीवर मारले, पण तीही हसत होती. मग तिने त्याला खाली ओढले आणि त्याच्या ओठांचे चुंबन घेतले.

"अजून जोरात," वैशाली म्हणाली. आदित्यने वेग वाढवला. काही वेळात वैशालीचे शरीर ताठरले. ती किंचाळली. आदित्य दोन धक्क्यांनंतर तिच्यातच झडला. दोघे हाफत पडून राहिले.

काही मिनिटे ते तसेच पडून राहिले. मग वैशाली उठली. तिने साडी नीट केली. केस बांधले. "खाली जाऊया. कोणी शोधेल," ती म्हणाली. आदित्यने तिचा हात धरला. "ही दुपार मी कधीच विसरणार नाही," तो म्हणाला. वैशालीने त्याच्याकडे पाहिले. "मी पण नाही." ते एकेक करून खाली गेले, जणू काहीच झाले नाही.

गाणे संपले. वैशाली भानावर आली. पुण्यातलं तिचं स्वयंपाकघर. पुरणपोळी तव्यावर जळत होती. तिने घाईने ती उलटली. तिचा चेहरा लाल झाला होता. तेवढ्यात फोन वाजला. नितीन, तिचा नवरा.

"वैशाली, आज मीटिंग लांबेल. उशीर होईल," नितीन म्हणाला. वैशालीने "ठीक आहे" म्हटले. फोन ठेवताच दाराची बेल वाजली. ती दार उघडायला गेली.

फोन ठेवताच वैशालीच्या मनात चलबिचल सुरू झाली. नितीन उशिरा येणार. आदित्य दारात उभा. आठ वर्षांपूर्वीची दुपार तिच्या डोळ्यासमोर तरळत होती. तिने आरशात पाहिले. तिचे गाल लाल होते, डोळे चमकत होते. तिने स्वतःलाच विचारले, आज काय होणार आहे?

दारात आदित्य उभा होता. बत्तीस वर्षांचा, थोडा भरलेला, पण तेच डोळे. वैशालीचा श्वास थांबला. "आदित्य?" तिच्या तोंडून निघाले. तो हसला. "पुण्यात ट्रान्सफर झाली. आईकडून तुझा पत्ता घेतला."

वैशाली त्याला आत घेऊन आली. चहा ठेवला. दोघे समोरासमोर बसले. आठ वर्षांचा काळ मध्ये होता, पण त्यांचे डोळे तेच बोलत होते. "तू बदलली नाहीस," आदित्य म्हणाला. त्याची नजर तिच्या चेहऱ्यावरून खाली सरकली. "तू बदललास," वैशाली म्हणाली, पण तिचे डोळे हसत होते.

"लग्नानंतर पुण्यात स्थायिक झालीस म्हणे. नितीन कसा आहे?" आदित्यने विचारले. "चांगला आहे. कामात व्यस्त," वैशाली म्हणाली. तिच्या आवाजात काहीतरी होते, जे आदित्यने ओळखले. एकटेपणा. तो पुढे झुकला. "आणि तू? आनंदी आहेस?" वैशालीने उत्तर दिले नाही. तिने फक्त चहाचा कप खाली ठेवला.

चहा पिता पिता त्यांचे हात टेबलावर जुळले. वैशालीने हात मागे घेतला नाही. आदित्यने तिचा हात धरला. त्याचा अंगठा तिच्या तळहातावर फिरत होता. "तो दिवस आठवतो?" त्याने विचारले. वैशालीचा चेहरा लाल झाला. "कोणता दिवस?" ती खोटे बोलली. दोघे हसले. त्या हसण्यात आठ वर्षांची आठवण होती.

आदित्य उठला आणि तिच्याजवळ आला. त्याने तिचा चेहरा हातात घेतला. त्याचा अंगठा तिच्या ओठांवर फिरला. "आज होळी नाही, पण रंग तसाच आहे," तो म्हणाला. वैशालीने विरोध केला नाही. त्यांचे ओठ भिडले. आठ वर्षांची तहान एका चुंबनात उतरली. तिचे हात त्याच्या केसांत शिरले.

चुंबन खोल होत गेले. आदित्यचे हात तिच्या पाठीवरून खाली सरकले. त्याने तिला उचलले. ती हलकी नव्हती, पण त्याने तिला बेडरूमपर्यंत नेले. वाटेत तिची चप्पल पडली. त्याने दार पायाने लावले. वैशाली बेडवर पडली. आदित्य तिच्यावर आला. त्याने तिची साडी काढायला सुरुवात केली, हळू हळू, प्रत्येक घडी उलगडत.

"नितीन?" आदित्यने विचारले. "मीटिंगमध्ये. उशीर होईल," वैशाली म्हणाली. तिने स्वतःच आपल्या ब्लाउजचे हुक काढले. "आज मी तयार आहे. मुद्दाम."

आदित्य तिच्या शरीरावर तुटून पडला. त्याचे ओठ तिच्या गळ्यावर, खांद्यावर, छातीवर फिरत होते. वैशालीने त्याचा शर्ट काढला. त्याची छाती तिच्या हाताखाली गरम होती. तिने त्याच्या पँटची चेन खाली केली.

त्याचा लंड बाहेर आला. अजूनही तसाच, लांब, जाड. वैशालीने त्याला हातात घेतले. तिने त्याला हलवायला सुरुवात केली. आदित्यने डोळे मिटले. "वैशाली," तो कुजबुजला.

वैशालीने त्याला तोंडात घेतले. आदित्य चमकला. "तू शिकलीस," तो म्हणाला. वैशालीने हसून चोखणे चालू ठेवले. तिची जीभ त्याच्या लंडाभोवती फिरत होती, टोकावर रेंगाळत होती. आदित्यने तिचे केस धरले. त्याचे पाय थरथरत होते. "वैशाली, बस कर, नाहीतर..."

"नाहीतर काय?" वैशालीने वर पाहिले, तोंड न काढता. तिच्या डोळ्यात खोडकरपणा होता. आदित्यने तिला वर ओढले. "नाहीतर आत्ताच संपेल, आणि मला तुला अजून वेळ द्यायचा आहे," तो म्हणाला. त्याने तिला बेडवर झोपवले.

"बस, आता," आदित्य म्हणाला. त्याने तिला बेडवर झोपवले. तिचे पाय पसरले. तो तिच्यात शिरला. एकाच धक्क्यात पूर्ण आत. वैशाली किंचाळली. "हळू," ती म्हणाली, पण तिचे शरीर उलटे सांगत होते. तिचे पाय त्याच्या कंबरेभोवती आवळले गेले.

आदित्यने हळू सुरुवात केली, मग वेग वाढवला. बेड भिंतीवर आपटू लागला. धप धप आवाज खोलीत घुमू लागला. वैशालीने त्याची पाठ धरली. तिची नखे त्याच्या पाठीवर रेघा उमटवत होती. प्रत्येक धक्का तिला आठ वर्षे मागे नेत होता. त्या स्टोअर रूमचा अंधार, पेट्यांचा वास, बाहेरचा ढोल.

"तशीच, तशीच," वैशाली बडबडत होती. तिचे डोळे बंद होते. आदित्यने तिचे पाय आपल्या खांद्यावर घेतले. या कोनात तो आणखी खोल जात होता. वैशालीचे डोळे पांढरे झाले. तिच्या तोंडून सतत उसासे निघत होते.

ती दोनदा झडली. तिचे शरीर घामाने भिजले होते. मग आदित्यने तिला पालथी केली. मागून तिच्यात शिरला. वैशालीने उशी धरली. तिने उशीत तोंड खुपसले. आदित्यने तिची कंबर धरून जोरदार धक्के मारायला सुरुवात केली.

"आदित्य, मी येतेय," वैशाली ओरडली. आदित्यने तिचे केस धरून तिचा चेहरा वर केला. "ये," तो म्हणाला. दोघे एकाच वेळी झडले. आदित्य तिच्यातच झडला. दोघे घामाने भिजले होते.

ते बराच वेळ तसेच पडून राहिले. आदित्य तिच्या केसांशी खेळत होता. "नितीनला कळले तर?" त्याने विचारले. वैशालीने त्याच्याकडे पाहिले. "कळणार नाही. आणि कळले तरी, ही माझी दुपार होती. माझीच राहील." तिच्या आवाजात ठामपणा होता.

वैशालीने त्याच्या छातीवर डोके ठेवले. त्याच्या हृदयाचे ठोके तिला ऐकू येत होते. "आठ वर्षे तू कुठे होतास?" ती कुजबुजली. आदित्यने तिला आणखी जवळ ओढले. "तुझीच वाट पाहत होतो. फक्त तुला माहीत नव्हते."

मग आदित्य उठला. कपडे घातले. जाताना त्याने तिच्या कपाळावर एक चुंबन घेतले. "आठ वर्षांपूर्वी मी घाबरलो होतो. आज नाही," तो म्हणाला. वैशालीने त्याला दारापर्यंत सोडले. "पुढच्या होळीची वाट बघेन," तो म्हणाला. वैशाली हसली. "होळीची वाट कशाला? कधीही ये."

वैशाली दार बंद करून आत आली. तिने बेडरूममध्ये जाऊन चादर नीट केली. उशीवर अजूनही त्याचा वास होता. तिने उशी छातीशी धरली. बाहेर संध्याकाळ होत आली होती. नितीनच्या येण्याआधी तिला सगळे सामान्य करायचे होते, पण तिच्या मनातली होळी अजून संपली नव्हती.

दार बंद झाले. वैशाली दाराला टेकून उभी राहिली. तिच्या ओठांवर हसू होते. तिच्या गालावर अजूनही त्याच्या बोटांचे ठसे होते. रेडिओवर दुसरे गाणे लागत होते, तेच जुने गाणे, ज्याने सकाळी ही सगळी आठवण जागवली होती. तिने गॅस बंद केला. पुरणपोळी तयार होती.

तिने एक पुरणपोळी तोंडात घातली. गोड लागली. आजची दुपारही तितकीच रंगीत होती, जेवढी आठ वर्षांपूर्वीची होती. फरक एवढाच, की आठ वर्षांपूर्वी ती चोरून रंग खेळली होती, आणि आज तिने उघडपणे रंग उधळला होता. तिने फोन उचलला आणि आदित्यला मेसेज टाइप केला, "घरी पोहोचलास?" उत्तर आले, "हो. आणि तू?" तिने लिहिले, "रंग अजून उतरलेला नाही."