लांब मराठी सेक्स कथा: गच्चीवरचा पतंग

आशा गच्ची झाडत होती तेव्हा शेजारच्या गच्चीवरून एक पतंग तिच्या डोक्यावरून गेला आणि पाठोपाठ संदीप भिंत उडी मारून तिच्या गच्चीत आला. तिला कल्पना नव्हती की तो एक पतंग तिच्या आयुष्यातली सगळ्यात लांब मराठी सेक्स कथा लिहून जाणार आहे.

काकू, माझा पतंग, संदीप हसत म्हणाला. त्याच्या हातात मांजा गुंडाळलेला होता. सत्तावीस वर्षांचा संदीप, उंच, सावळा, घामाने भिजलेला बनियन. त्याचे डोळे आशावर खिळले.

हळू बोल, आशा म्हणाली. खालचे लोक झोपलेत. ती तिशीची, नाशिकच्या चाळीत राहणारी. नवरा ट्रक ड्रायव्हर, महिन्यातून चार दिवस घरी.

संदीपने पतंग उचलला आणि भिंतीकडे गेला. जाताना तो थांबला. काकू, तुम्ही रोज संध्याकाळी गच्चीवर येता?

कपडे वाळवायला, आशा म्हणाली. का?

उगाच, संदीप म्हणाला आणि भिंत चढून गेला. पण त्याच्या डोळ्यातली चमक आशाला दिसली.

दुसऱ्या दिवशी संध्याकाळी आशा कपडे वाळवत घालत होती तेव्हा शेजारच्या गच्चीवरून आवाज आला. काकू, पतंग उडवायला येणार का? संदीप हातात दोन पतंग घेऊन उभा होता.

मला नाही येत पतंग उडवता, आशा म्हणाली.

मी शिकवतो, संदीप म्हणाला. या ना, पाच मिनिटं.

आशा हसली आणि भिंतीजवळ गेली. दोन गच्च्यांमधली भिंत फक्त कंबरेएवढी होती. संदीपने तिला मांजा धरायला दिला. त्याचे हात तिच्या हातांवर आले. पतंग हवेत गेला.

अरे वा, उडाला, आशा आनंदाने ओरडली. तिचा चेहरा लहान मुलीसारखा उजळला.

संदीपने तिला पतंगाची दोरी कशी सैल करायची, कशी खेचायची, हे शिकवलं. शिकवताना तो तिच्या मागे उभा राहिला. त्याची छाती तिच्या पाठीला लागली. त्याचे हात तिच्या हातांवर. आशाच्या मानेवर त्याच्या श्वासाची ऊब जाणवली. तिच्या पोटात फुलपाखरं उडू लागली.

अशी, हळू खेचा, संदीप तिच्या कानात कुजबुजला. त्याचा आवाज इतका जवळ होता की आशाच्या अंगावर शहारे आले.

पतंग खूप उंच गेला. आशा टाळ्या वाजवत होती. त्या आनंदात तिने संदीपचा हात धरला. दोघंही एक क्षण थांबले. मग आशाने हात सोडला आणि खाली पाहिलं.

तुम्ही हसता तेव्हा खूप छान दिसता, काकू, संदीप म्हणाला. त्याचा आवाज हळू होता.

आशाचा चेहरा लाल झाला. वेडा आहेस का? मी तुझ्या आईच्या वयाची आहे.

आईच्या वयाची? संदीप हसला. तुम्ही तिशीच्या आहात, काकू. आणि दिसता पंचविशीच्या.

आशा काही बोलली नाही. तिने पतंगाकडे पाहिलं, पण तिचं लक्ष संदीपवर होतं. त्याच्या खांद्यावरचं घामाचं डाग, त्याची बळकट मनगटं.

तिसऱ्या दिवशी पाऊस पडला नाही, पण हवा दमट होती. आशा गच्चीवर आली तेव्हा संदीप आधीच तिथे होता. त्याने आज पतंग आणला नव्हता.

आज पतंग नाही? आशाने विचारलं.

आज फक्त गप्पा, संदीप म्हणाला. तो तिच्या शेजारी बसला. दोन गच्च्यांमधल्या भिंतीवर दोघं बसले. खाली गलीत मुलं खेळत होती.

तुमचा नवरा कधी येणार? संदीपने विचारलं.

परवा, आशा म्हणाली. चार दिवस राहील, मग पुन्हा महिना भर गायब. तिच्या आवाजात तक्रार नव्हती, फक्त सवय होती.

तुम्हाला एकटं वाटत नाही? संदीपने विचारलं.

आशाने त्याच्याकडे पाहिलं. त्याच्या डोळ्यात प्रामाणिक काळजी होती. वाटतं, ती म्हणाली. पण सवय झाली आहे. लग्नाला बारा वर्षं झाली. पहिली दोन वर्षं वाट पाहायची. मग समजलं, वाट पाहणं हेच माझं आयुष्य आहे.

आणि तुमच्या इच्छा? संदीपने धीटपणे विचारलं. त्यांचं काय?

आशा गप्प राहिली. तिच्या इच्छा? त्या तर तिने वर्षांपूर्वीच एका पेटीत बंद करून ठेवल्या होत्या. पण गेल्या तीन दिवसांपासून ती पेटी पुन्हा उघडली जात होती.

संदीपने तिचा हात धरला. त्याचा हात गरम होता. आशाने हात सोडवला नाही. दोघं शांत बसले. खालून येणाऱ्या आवाजांमध्ये त्यांची शांतता वेगळीच होती. संदीपचा अंगठा तिच्या तळहातावर हळू हळू फिरत होता. त्या स्पर्शाने आशाच्या मनात वादळ उठलं.

चौथ्या दिवशी संध्याकाळी वारा सुटला होता. आशा गच्चीवर आली तेव्हा संदीप तिच्या गच्चीतच होता. तो तिची वाळलेली कपडे काढत होता. त्याने तिची ओढणी नीट घडी करून ठेवली होती. त्या काळजीने आशाचं मन भरून आलं. वर्षांत तिच्या नवऱ्याने तिची एकही वस्तू नीट ठेवली नव्हती.

तू इथे कसा? आशा चकित झाली.

भिंत चढून आलो, संदीप हसला. कपडे भिजत होते, म्हणून काढले. त्याने तिची साडी तिच्या हातात दिली. त्यांची बोटं एकमेकांना लागली.

आशाची साडी घेताना तिचा हात थरथरला. संदीपने तिचा हात धरून ठेवला. काकू, त्याचा आवाज खोल झाला. मी तुम्हाला काही सांगू?

काय? आशाचा आवाज फक्त फुसफुसला.

पहिल्या दिवशी पतंग मुद्दाम तुमच्या गच्चीत पाडला होता, संदीप म्हणाला. मी तुम्हाला महिनाभर पाहतोय. गच्चीवर, गलीत, बाजारात. मला तुम्ही आवडता, काकू. खूप आवडता.

आशाचं हृदय जोरात धडधडलं. संदीप, हे चुकीचं आहे. मी विवाहित आहे. तू माझ्या मुलाच्या वयाचा. तिचा आवाज थरथरत होता, पण तिचे पाय हलले नाहीत. तिला तिथून जायचं होतं, पण शरीराने नकार दिला. महिनाभर कोणीतरी तिला पाहत होतं, तिची वाट पाहत होतं, या विचारानेच तिच्या पोटात गोड वेदना उठली.

मी सत्तावीसचा आहे, काकू. मूल नाही, संदीप म्हणाला. आणि तुम्ही आनंदी नाही, हे मला दिसतं.

त्याने तिला जवळ ओढलं. आशाने विरोध केला नाही. त्याचे ओठ तिच्या ओठांवर आले. पहिल्या चुंबनात भीती होती, मग भूक आली. आशाने त्याला घट्ट पकडलं. वर्षांची एकटेपणा त्या चुंबनात वाहून गेली.

त्याचे हात तिच्या ब्लाउजमध्ये गेले. त्याने तिचे स्तन ब्लाउजवरूनच दाबले. आधी हळू, मग जोरात. आशा शहारली. तिची बोंडं कडक होऊन ब्लाउजमधून डोकावू लागली. संदीपने ब्लाउजवरूनच एक बोंड तोंडात घेतलं. ओल्या कापडातून त्या स्पर्शाने आशाच्या घशातून आवाज निघाला. संदीप, कोणी येईल, ती कुजबुजली.

कोणी येणार नाही, संदीप म्हणाला. आज ही गच्ची फक्त आपली आहे. त्याने तिच्या पाठीवर हात फिरवला. ब्लाउजच्या हुकांवर त्याची बोटं थांबली.

त्याने तिची साडी खांद्यावरून सरकवली. ब्लाउजचे हुक काढायला त्याचे हात थरथरत होते. आशानेच हुक काढले. तिचे भरलेले स्तन मोकळे झाले. संध्याकाळच्या उजेडात ते चमकत होते.

संदीपच्या डोळ्यातली भूक पाहून आशा धुंद झाली. त्याने एक स्तन तोंडात घेतला आणि दुसरा हाताने दाबू लागला. आशाच्या तोंडून सित्कार निघाला.

आशाने त्याचा बनियन काढला. त्याची रुंद छाती घामाने चमकत होती. आशाने त्यावर नखं फिरवली. संदीपने तिच्या मानेवर चावा घेतला.

संदीपने तिच्या परकरची नाडी सोडली. आशाने कंबर उचलून काढायला मदत केली. तिची चड्डी ओली झाली होती. संदीपने ती ओढून काढली.

उघड्या गच्चीवर, संध्याकाळच्या वाऱ्यात, आशा पूर्ण नग्न उभी होती. संदीप तिला पाहतच राहिला. तुम्ही किती सुंदर आहात, काकू. मी स्वप्नातही विचार केला नव्हता.

विचार करणं बंद कर, आशा म्हणाली आणि तिने पाय पसरले. आणि जे करायचंय ते कर.

संदीपने पँट काढली. त्याचा लंड ताठला होता, लांब आणि जाड. आशाने तो हातात घेतला. गरम आणि कडक. तिने तो तिच्या पुच्चीच्या तोंडावर घासला.

आत घाल, आशा म्हणाली. आता वाट पाहवत नाही.

संदीपने हळू दाब दिला. लंडाचा टोप आत गेला. आशाने ओठ आवळले. आणखी एक दाब. अर्धा लंड आत होता. आशाची पुच्ची त्याला घट्ट पकडत होती.

दुखतंय? संदीपने विचारलं.

थोडं, पण छान वाटतंय, आशा म्हणाली. थांबू नकोस. पूर्ण आत घाल.

संदीपने जोरात दाब दिला आणि पूर्ण लंड आत गेला. आशा किंचाळली. तिची नखं संदीपच्या पाठीत रुतली.

मग दाबांचा वेग वाढला. गच्चीवर त्यांची शरीरं हलू लागली. आशाच्या पुच्चीतून ओले आवाज येऊ लागले. दोघांचा घाम एक झाला.

काकू, तुम्ही इतक्या टाइट आहात, संदीप धापा टाकत म्हणाला.

आणि तू इतका मोठा आहेस, आशा म्हणाली. तिच्या डोळ्यात पाणी होतं, मजेचं पाणी. आणखी आत, संदीप, आणखी आत.

संदीपने तिला उचलून घेतलं. आशाने तिचे पाय त्याच्या कंबरेत गुंडाळले. त्याने तिला उचलूनच दाबे देत राहिला. या स्थितीत लंड आणखी खोल जात होता.

गच्चीच्या कठड्यापलीकडे गली दिसत होती, पण संध्याकाळी कोणी नव्हतं. जग झोपलं होतं आणि ते दोघं जागे होते.

आशाचं शरीर ताठरू लागलं. तिचा कळस जवळ आला होता. संदीप, मी येतेय. थांबू नकोस.

मी पण, संदीप म्हणाला. एकत्र, काकू.

दोघं एकत्र झडले. आशाच्या पुच्चीने लंड पिळला आणि संदीपचं पाणी तिच्यात सांडलं. आशाची किंकाळी त्याच्या खांद्यात दाबली गेली.

थोडा वेळ थांबून संदीपने तिला खाली झोपवलं. तो तिच्यावर आला. त्याने तिचे पाय आपल्या खांद्यावर घेतले. या नव्या स्थितीत लंड आणखी खोल गेला. आशाची पाठ गच्चीच्या फरशीवर घासली. तिने त्याला घट्ट पकडलं.

या वेळी दोघांनी वेळ घेतला. हळू हळू, खोल खोल दाबे. आशाच्या प्रत्येक श्वासात संदीपचं नाव होतं. जेव्हा दुसऱ्यांदा दोघं झडले, तेव्हा सूर्य मावळतीला आला होता. गच्चीवर सोनेरी उजेड पसरला होता.

काही वेळ दोघं तसेच राहिले. धापा टाकत, घामाने भिजलेले. मग संदीपने तिला खाली ठेवलं.

आपण हे काय केलं, आशा हळू म्हणाली.

जे व्हायचं होतं तेच झालं, संदीप म्हणाला. मी महिनाभर मेलो होतो, काकू. तुम्ही मला जिवंत केलंत.

पाचव्या दिवशी आशाचा नवरा आला. ट्रकचा आवाज गल्लीत घुमला. आशाच्या पोटात धस्स झालं. चार दिवस घरात माणूस होता. आशा आणि संदीप एकमेकांना फक्त दूरून पाहत होते.

पहिल्या रात्री नवऱ्याने तिला जवळ घेतलं. घाईघाईत, सवयीने. दोन मिनिटांत सगळं संपलं. आशा छताकडे पाहत राहिली. तिच्या मनात संदीप होता. त्याचे हात, त्याचा स्पर्श, त्याची भूक. नवऱ्याच्या घोरण्याच्या आवाजात तिला गच्चीवरचा वारा आठवत होता.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती गच्चीवर कपडे वाळवत घालत होती. शेजारच्या गच्चीवर संदीप आला. दोघांच्या नजरा भेटल्या. संदीपने ओठांनी काहीतरी म्हटलं, आवाज न करता. आशाने वाचलं, वाट पाहतोय. तिचं हृदय जोरात धडधडलं. तिने मान हलवली.

तिसऱ्या दिवशी संध्याकाळी नवरा मित्रांकडे गेला. आशा धावत गच्चीवर गेली. संदीप तिथेच होता. दोघं भिंतीच्या दोन्ही बाजूंनी एकमेकांना पाहत राहिले. बोलायला वेळ नव्हता. फक्त डोळ्यांनी बोलणं झालं.

चौथ्या दिवशी सकाळी नवरा निघून गेला. ट्रकचा आवाज दूर गेला. आशाने खिडकीतून पाहिलं. संदीप खाली गल्लीत उभा होता. त्याने वर पाहिलं आणि हसला. त्या हसण्यात वचन होतं.

गच्चीवरचे संध्याकाळचे भेटणे बंद झाले होते चार दिवस, पण त्यांच्या डोळ्यांतली भाषा सुरूच होती.

नवरा गेल्यावर पहिल्याच संध्याकाळी आशा गच्चीवर आली. संदीप आधीच तिथे होता. त्याच्या हातात पतंग होता.

आज पतंग उडवायचा? आशाने विचारलं.

आज पतंग नाही, संदीप म्हणाला. आज फक्त आपण. त्याने तिला जवळ ओढलं.

त्या संध्याकाळी गच्चीवर, वाऱ्यात, दोघं पुन्हा एक झाले. या वेळी घाई नव्हती. संदीपने तिला भिंतीवर टेकवलं. तिची साडी वर केली. तो तिच्यासमोर गुडघ्यावर बसला. त्याची जीभ तिच्या पुच्चीवर फिरली. आशाने त्याचे केस पकडले. तिच्या तोंडून मोठा सित्कार निघाला.

मग त्याने तिला उचललं. भिंतीला टेकून त्याने तिच्यात प्रवेश केला. उभ्या स्थितीत, वाऱ्यात, दोघांचे शरीर एका लयीत हलत होते. आशाच्या नखांनी त्याची पाठ ओरबाडली.

जेव्हा दोघं झडले, तेव्हा आकाशात पहिला तारा चमकला. आशा संदीपच्या छातीवर डोकं ठेवून उभी राहिली. तिच्या डोळ्यात पाणी होतं.

रडतेस का? संदीपने विचारलं.

आनंदाश्रू आहेत, आशा म्हणाली. बारा वर्षांत पहिल्यांदा कोणीतरी मला खऱ्या अर्थाने पाहिलंय.

आशाला कळलं, ही लांब मराठी सेक्स कथा अजून संपलेली नाही. ती दर संध्याकाळी नव्याने लिहिली जाणार आहे.

रात्री झोपताना आशाने विचार केला, पतंग तर फक्त निमित्त होता. खरं तर संदीपच तिच्या आयुष्यात पतंगासारखा आला होता. आणि ती, वर्षांनंतर पहिल्यांदा, खऱ्या अर्थाने उडत होती.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती गच्चीवर गेली तेव्हा कठड्यावर एक कागदी चिठ्ठी अडकवलेली होती. त्यावर लिहिलं होतं, आज संध्याकाळी नवा पतंग आणतोय. तयार राहा. आशाने चिठ्ठी मुठीत धरली आणि हसली. तिच्या ओठांवरची ती हसू वर्षांनंतर परत आली होती. ती चिठ्ठी तिने तिच्या ब्लाउजमध्ये ठेवली, हृदयाजवळ. संध्याकाळची वाट पाहताना तिचं मन पुन्हा एकदा पतंगासारखं उंच उडू लागलं.