ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਦੁਪਹਿਰ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਨੇ ਦੇਵਰ ਦਾ ਲੰਨ ਫੜ ਕੇ ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਚੁਦਾਈ ਕੀਤੀ
“ਜਸਕਰਨ, ਤੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇੱਥੇ ਹੀ ਬੈਠਾ ਏਂ। ਖਾਣਾ ਠੰਡਾ ਹੋ ਜਾਊਗਾ, ਚੱਲ ਅੰਦਰ ਆ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਦੁਪਹਿਰ ਪੰਜਾਬੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਟੀਲ ਦਾ ਡੱਬਾ ਸੀ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੰਨੀ ਸੀ ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਕੋਲ ਪਿੰਡ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਸਿੱਧੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਕਣਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
“ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਖਾਣਾ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਭੇਜ ਦਿਓਗੇ।” ਜਸਕਰਨ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ।
“ਮੁੰਡਾ ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਸਾਰੇ ਸਕੂਲ ਗਏ ਨੇ। ਤੇ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਮੰਡੀ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਏ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਡੱਬਾ ਝੌਂਪੜੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਰੱਖੀ ਚਾਰਪਾਈ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਦਾ ਪੱਲਾ ਮੂੰਹ ਉੱਤੋਂ ਫੇਰਿਆ।
“ਫਿਰ ਤਾਂ ਅੱਜ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਭਾਬੀ ਖੁਦ ਖਾਣਾ ਖੁਆਉਣ ਆਈ ਏ।” ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
“ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਤਾਂ ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੀ ਹੁੰਨੈਂ। ਅੱਜ ਕੀ ਖਾਸ ਏ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਗਰਮੀ ਸੀ ਜੋ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਸਕਰਨ ਚੌਵੀ ਸਾਲ ਦਾ ਜਵਾਨ ਸੀ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਕਮੀਜ਼ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸੱਤਾਈ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ, ਗੋਰਾ ਰੰਗ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੁਪੀ ਹੋਈ ਚੰਚਲਤਾ ਸੀ।
“ਖਾਸ ਇਹ ਏ ਕਿ ਅੱਜ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ।” ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ ਤੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
“ਹੱਟ ਪਰੇ, ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਤੈਨੂੰ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਾਬੀ ਹਾਂ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਗਿਆ।
“ਭਾਬੀ ਤਾਂ ਤੂੰ ਏਂ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਨੇ।” ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਦਬਾ ਲਿਆ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਗਰਮ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਚਮੜੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤਿਲਕ ਰਹੀ ਸੀ।
“ਜਸਕਰਨ, ਕੋਈ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਤਸੁਕਤਾ ਸੀ।
“ਇਸ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸਾਰੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਨੇ। ਖੇਤ ਸੁੰਨਾ ਪਿਆ ਏ।” ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।
“ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਹੋ ਗਿਆ ਏਂ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ।
“ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸੀ, ਭਾਬੀ। ਤੂੰ ਹੀ ਕਦੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।” ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਚੁੰਮ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਭਰੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇਖਿਆ। ਦੂਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਕਣਕ ਦੇ ਖੇਤ, ਇੱਕ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਝੌਂਪੜੀ। ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਹਵਾ ਦੀ ਸਰਸਰਾਹਟ ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੀ ਚਿੜੀਆਂ ਦੀ ਚਹਿਚਹਾਟ।
“ਚੱਲ, ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ। ਧੁੱਪ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਏ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝੌਂਪੜੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਝੌਂਪੜੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਸੀ, ਇੱਕ ਚਾਰਪਾਈ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਪੱਖਾ ਤੇ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਟੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਤੌਲੀਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਵੱਲ ਮੁੜੀ।
“ਹੁਣ ਦੱਸ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਏ ਤੈਨੂੰ।” ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਉਤਾਰ ਕੇ ਚਾਰਪਾਈ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਗੁਆਇਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹ ਇੱਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਉੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਏ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ।
“ਆਹ, ਹੌਲੀ ਕਰ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜਸਕਰਨ ਨਾਲ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
“ਹੌਲੀ ਕਿਉਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਹਾਂ।” ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੇਰੇ। ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਰਮ ਤੇ ਗਰਮ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬੁੱਬਸ ਦਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ।
“ਵਾਹ, ਭਾਬੀ। ਤੇਰੇ ਬੁੱਬਸ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਨੇ।” ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਬੁੱਬਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ ਜਦੋਂ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਸਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।
“ਚੂਸ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਜੀਭ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਦੇ ਚੂਸਦਾ, ਕਦੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਕੱਟਦਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈਆਂ।
“ਹਾਂ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਦੂਜੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਦੇ ਹੋਏ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਫਿਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰ ਸੁੱਟੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਫੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿੱਪ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਪੈਂਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਖ਼ਤ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਗਰਮ ਤੇ ਸਖ਼ਤ।
“ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਫੜ ਲਿਆ।
“ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਏ, ਭਾਬੀ।” ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਲੰਨ ਉੱਤੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ, ਕਦੇ ਪੂਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਉੱਤੇ ਫਿਸਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਦਬਾਇਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਕੇ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ।
“ਬੱਸ, ਹੁਣ ਬੱਸ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਝੜ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। ਪੈਂਟੀ ਪੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
“ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਏ।” ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ ਜਦੋਂ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਉਂਗਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।
“ਹਾਂ, ਉਂਗਲ ਕਰ। ਹੋਰ ਅੰਦਰ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਵਗਣ ਲੱਗਾ।
ਫਿਰ ਜਸਕਰਨ ਝੁਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਾਣੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ।
“ਆਹ, ਜਸਕਰਨ। ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨਾਲ ਦਬਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਕਦੇ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਝਟਕੇ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹਾਂਫ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰਪਾਈ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।
“ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ।” ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। “ਪਾ ਦੇ ਅੰਦਰ। ਪੂਰਾ ਪਾ ਦੇ।”
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਆਹ ਭਰੀ।
“ਆਹ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਏ। ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਚਾਰਪਾਈ ਚਰਮਰਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
“ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਹੋਰ ਤੇਜ਼।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਉੱਠਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਹਿੱਲਦੇ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਬਸਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਸਲਦੇ ਹੋਏ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ।
“ਮੈਂ ਫਿਰ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ।
ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜਨ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕੀਤਾ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਪਏ ਸਨ। ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼, ਕਦੇ ਹੌਲੀ।
“ਦੇਖ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੋਦਾਂਗੀ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਉੱਛਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਹੋਰ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਈ ਤੇ ਹੋਰ ਡੂੰਘੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ।
“ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾਂਦਾ ਏ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚਾਰਪਾਈ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
“ਝੜ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਆਹ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣਨ ਲੱਗੀ।
“ਹੁਣ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲੈ। ਠੰਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਊ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ। “ਖਾਣਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ। ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ।”
“ਬੱਸ ਕਰ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਆ ਜਾਈਂ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੇ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਚੁੰਮੀ ਦੇ ਕੇ ਝੌਂਪੜੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਜਸਕਰਨ ਚਾਰਪਾਈ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਖੇਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਜੇ ਵੀ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਾਮ ਢਲ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਲੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
“ਭਾਬੀ, ਚਾਹ ਪੀਲੋਗੇ।” ਅਚਾਨਕ ਪਿੱਛੋਂ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਚੌਂਕ ਗਈ। ਉਹ ਵਿਹੜੇ ਦੀ ਕੰਧ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
“ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਏਂ। ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਊਗਾ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
“ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇਖੇਗਾ। ਸਾਰੇ ਖੇਤ ਗਏ ਨੇ।” ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਸੀ ਤੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
“ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਾ ਆਇਆ ਸੀ।” ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
“ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਾ ਆਇਆ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਸਲਣ ਲੱਗਾ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
“ਭਾਬੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਏਂ।” ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
“ਜਲਦੀ ਕਰ। ਕੋਈ ਆ ਜਾਊਗਾ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਦਬਾਇਆ।
“ਹਾਂ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਝੜ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ।
“ਹੁਣ ਜਾ। ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਂਗੇ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਚੁੰਮੀ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਦੁਪਹਿਰ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਨੇ ਦੇਵਰ ਦਾ ਲੰਨ ਫੜ ਕੇ ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਚੁਦਾਈ ਕੀਤੀ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦ ਕੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਸੁੱਖੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੇ ਅਜਨਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਨੇ ਦੋ ਅਜਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀ
ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੜਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਣਭੁੱਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।