मराठी प्रणय कथा: जुन्या कॅमेऱ्यातली अनोळखी फिल्म

कॅमेरा हातात घेतल्या घेतल्या तिच्या बोटांना काहीतरी जाणवले. जुन्या कॅमेऱ्याच्या मागच्या बाजूला फिल्म डब्याचं झाकण, आणि ते उघडलं तर आत गुंडाळलेलं काहीतरी. ऐश्वर्याने थक्क होऊन विक्रेत्याकडे पाहिलं. "काका, यात फिल्म आहे अजून." त्या म्हाताऱ्या दुकानदाराने चष्मा खाली करून पाहिलं आणि हसून म्हणाला, "बाई, हा कॅमेरा गेल्या आठवड्यातच आला. कोणीतरी ट्रॅव्हल फोटोग्राफर होता म्हणे. फिल्म तर मी पाहिलीच नाही." ही एक मराठी प्रणय कथा अशी सुरू झाली जिची तिने कधी कल्पनाही केली नव्हती. एफसी रोडच्या त्या गर्दीत, जुन्या वस्तूंच्या वासात, तिच्या हातात आता एक अनडेव्हलप्ड फिल्म रोल होता.

घरी आल्यावर ऐश्वर्याने कॅमेरा टेबलावर ठेवला आणि बराच वेळ नुसताच पाहत राहिली. कोथरूडच्या तिच्या फ्लॅटच्या खिडकीतून संध्याकाळचा उन्हाळा आत येत होता. तिच्या मनात प्रश्नांची गर्दी होती. ही फिल्म कुणाची असेल. त्यात काय असेल. कदाचित काहीच नसेल, फक्त अंधार. पण तरीही तिच्या छातीत धडधड वाढली होती. आर्किटेक्ट म्हणून तिला नेहमीच जुन्या गोष्टींमध्ये रस होता. जुन्या इमारती, जुन्या खिडक्या, जुन्या आठवणी. आणि आता हा जुना कॅमेरा.

दुसऱ्या दिवशी तिने फिल्म डेव्हलप करण्यासाठी एका जुन्या स्टुडिओत दिली. स्टुडिओवाला म्हातारा माणूस म्हणाला, "मॅडम, ही फिल्म खूप जुनी आहे. रंग बिघडलेले असतील. पण प्रयत्न करतो." ऐश्वर्याने तीन दिवस वाट पाहिली. त्या तीन दिवसांत तिने कॅमेऱ्याबद्दल इंटरनेटवर शोधलं. तो कॅमेरा एक जुना निकॉन एफएम टू होता. ट्रॅव्हल फोटोग्राफर वापरायचे तसे कॅमेरे. तिच्या मनात एकच विचार घोळत होता. हा कॅमेरा विकणारा माणूस कोण होता.

तिसऱ्या दिवशी संध्याकाळी स्टुडिओवाल्याचा फोन आला. "मॅडम, फोटो तयार आहेत. पण... तुम्ही स्वतः येऊन घ्या." त्याच्या आवाजात काहीतरी विचित्र होतं. ऐश्वर्या धावतच स्टुडिओत गेली. त्या माणसाने तिला एक पाकीट दिलं आणि म्हणाला, "हे फोटो... खूप खाजगी आहेत. मी फक्त काम केलं." तिने पाकीट उघडलं आणि तिचा श्वास थांबला.

पहिला फोटो. एका समुद्रकिनाऱ्यावर संध्याकाळी एक जोडपं. पुरुषाने स्त्रीला मागून मिठी मारली होती. त्याचे हात तिच्या पोटावर. तिचं डोकं त्याच्या खांद्यावर. दोघेही हसत होते. दुसरा फोटो. एका जुन्या हवेलीत. ती स्त्री खिडकीजवळ उभी. तिच्या अंगावर फक्त एक पातळ साडी. तिचा चेहरा अर्धवट दिसत होता पण तिच्या डोळ्यातलं प्रेम स्पष्ट दिसत होतं. तिसरा फोटो पाहून ऐश्वर्याच्या गालांवर लाली आली. बेडवर दोघे. त्याचे ओठ तिच्या मानेवर. तिचा हात त्याच्या केसांत.

एकूण चोवीस फोटो. प्रत्येक फोटोत तेच दोघे. कधी डोंगरात, कधी एखाद्या जुन्या वाड्यात, कधी बेडवर एकमेकांत गुंतलेले. ते फोटो फक्त कामुक नव्हते. त्यात काहीतरी खोल होतं. एकमेकांकडे पाहण्याची ती नजर. हात धरण्याची ती पद्धत. ऐश्वर्याला वाटलं, हे दोघे एकमेकांवर खूप प्रेम करत होते. पण मग हा कॅमेरा विकला का गेला. आणि ही फिल्म का डेव्हलप झाली नाही.

त्या रात्री ऐश्वर्याला झोप लागली नाही. तिने फोटो पुन्हा पुन्हा पाहिले. त्या पुरुषाचा चेहरा तिच्या डोळ्यांसमोरून जात नव्हता. उंच, गव्हाळ वर्ण, दाढी वाढलेली, डोळ्यात एक प्रकारची उदासी. तिच्या मनात एकच विचार. हा माणूस कोण आहे. आणि ती स्त्री कुठे आहे. दुसऱ्या दिवशी सकाळी तिने ठरवलं. त्या दुकानदाराकडे जाऊन विचारायचं.

एफसी रोडवरचं ते दुकान दुपारच्या उन्हात गजबजलेलं होतं. ऐश्वर्याने काकांना फोटो दाखवले. काका बराच वेळ पाहत राहिले. मग म्हणाले, "बाई, हा मुलगा... आदित्य नावाचा होता. ट्रॅव्हल फोटोग्राफर. गेल्या महिन्यात कॅमेरा विकून गेला. म्हणाला, पैशांची गरज आहे." ऐश्वर्याचा श्वास थांबला. "त्याचा नंबर आहे का." काकांनी जुनी डायरी काढली. एका पानावर नंबर लिहिला होता. तिने तो नंबर मोबाईलमध्ये टाकला.

घरी येऊन तिने बराच वेळ तो नंबर पाहत राहिली. फोन करावा की नको. हा तिचा विषयच नव्हता. पण त्या फोटोंनी तिच्या मनात काहीतरी पेटवलं होतं. शेवटी तिने मेसेज केला. "नमस्कार. मी ऐश्वर्या. मी तुमचा जुना कॅमेरा विकत घेतला. त्यात एक फिल्म होती. मी ती डेव्हलप केली." उत्तर यायला दहा मिनिटं लागली. "ती फिल्म... तुम्ही पाहिलीत." फक्त एवढंच. मग दुसरा मेसेज. "आपण भेटू शकतो का."

ते भेटले एका कॅफेत. आदित्य समोर आला तेव्हा ऐश्वर्याला वाटलं, फोटोतला माणूसच. फक्त आता त्याच्या डोळ्यात जास्त थकवा होता. तो म्हणाला, "ती फिल्म मी मुद्दाम सोडली नव्हती. कॅमेरा विकताना विसरलो. किंवा... विसरायचं होतं." त्याने कॉफीचा घोट घेतला. "ती मुलगी... तिचं नाव मीरा. आम्ही लग्न करणार होतो. तीन वर्षांपूर्वी एका अपघातात ती गेली." ऐश्वर्याच्या छातीत काहीतरी तुटलं. "मला माफ करा. मी ते फोटो पाहायला नको होते." आदित्यने हसण्याचा प्रयत्न केला. "नाही. कदाचित बरं झालं. मी ते फोटो पाहून तीन वर्षं झाली."

त्या दिवशी ते दोन तास बोलले. आदित्यने मीराबद्दल सांगितलं. त्यांच्या ट्रिप्स, त्यांचं प्रेम, तो अपघात. ऐश्वर्याने ऐकलं. तिच्या डोळ्यात पाणी आलं तेव्हा आदित्यने तिचा हात धरला. तो स्पर्श... ऐश्वर्याला जाणवलं की तिच्या अंगातून एक लहर गेली. तिने हात मागे घेतला नाही. ते दोघेही गप्प बसले. कॅफेचा गोंगाट दूर गेला. फक्त त्यांच्या श्वासांचा आवाज.

"तुम्ही ते फोटो मला द्याल का." आदित्यने विचारलं. ऐश्वर्याने पाकीट त्याच्याकडे सरकवलं. त्याने फोटो एकेक पाहिले. त्याच्या डोळ्यात पाणी आलं. पण तो रडला नाही. तो म्हणाला, "माहितीये का, मीरा म्हणायची... आयुष्य एकदाच मिळतं. पूर्ण जगायचं." त्याने ऐश्वर्याकडे पाहिलं. त्या नजरेत काहीतरी होतं. एक प्रश्न. एक भीती. आणि एक इच्छा.

पुढच्या आठवड्यात आदित्यने तिला फोन केला. "माझ्याकडे अजून एक रोल आहे. मीराच्या शेवटच्या ट्रिपचा. डेव्हलप करायला भीती वाटते. तुम्ही सोबत याल का." ऐश्वर्या हो म्हणाली. ते दोघे स्टुडिओत गेले. फिल्म दिली. बाहेर येऊन ते चालत राहिले. पावसाच्या सरी येऊ लागल्या. आदित्यने तिला एका जुन्या वाड्याच्या आडोशाला नेलं. पाऊस जोरात कोसळत होता. त्यांचे कपडे भिजले. आदित्य तिच्याकडे पाहत होता. त्याचे ओठ थरथरत होते. "ऐश्वर्या..." तो फक्त तिचं नाव म्हणाला.

तिने त्याचा हात धरला आणि स्वतःहून त्याच्या जवळ गेली. त्यांचे ओठ भिडले. तो चुंबन... तीन वर्षांच्या एकटेपणाचा, दुःखाचा, आणि आता या क्षणाच्या भुकेचा. आदित्यने तिला भिंतीला टेकवलं. त्याचे हात तिच्या केसांत. तिची बोटं त्याच्या भिजलेल्या शर्टवर. पाऊस त्यांच्यावर कोसळत होता. पण त्यांना काहीच जाणवत नव्हतं. फक्त एकमेकांची उष्णता.

त्या रात्री आदित्य तिच्या कोथरूडच्या फ्लॅटवर आला. दार उघडताच ऐश्वर्याने त्याला आत ओढलं. दार बंद होताच त्याने तिला उचलून भिंतीला टेकवलं. त्याचे ओठ तिच्या मानेवर. त्याची दाढी तिच्या त्वचेवर रुतत होती. तिने कण्हलं. तिच्या हातांनी त्याचा शर्ट वर खेचला. त्याची छाती उघडी झाली. तिने त्याच्या छातीवर ओठ ठेवले. त्याच्या श्वासाची गती वाढली.

बेडरूममध्ये त्याने तिला बेडवर ढकललं. ती पडली आणि हसली. त्या हसण्यात आमंत्रण होतं. आदित्य तिच्यावर आला. त्याने तिचा टॉप वर केला. तिची ब्रा काढली. तिचे स्तन उघडे झाले. त्याने एका स्तनाग्राला तोंडात घेतलं. दुसऱ्या हाताने दुसरं स्तन दाबलं. ऐश्वर्याने त्याचे केस पकडले. "आदित्य..." तिचा आवाज कापत होता. तिच्या अंगात आग पेटली होती. तिची योनी ओली होत होती. तिला जाणवत होतं.

त्याने तिची जीन्स काढली. तिची पँटी ओली झाली होती. त्याने बोटाने तिच्या पुच्चीवरून फिरवलं. ती थरथरली. त्याने पँटी बाजूला केली आणि तिच्या योनीवर ओठ ठेवले. त्याची जीभ तिच्या दाण्यावर फिरू लागली. ऐश्वर्या ओरडली. तिने त्याचं डोकं दाबून धरलं. त्याची जीभ आत शिरली. तिच्या योनीतून रस वाहू लागला. तो चाटत राहिला. तिचं शरीर कमानीसारखं वाकलं. "बस... बस होतंय..." आणि ती झडली. तिच्या अंगातून लहर गेली.

तिने त्याला वर खेचलं. त्याची पँट काढली. त्याचा लंड ताठरला होता. मोठा, तापलेला. तिने तो हातात घेतला. तिच्या बोटांनी त्यावरून फिरवलं. मग तिने तो तोंडात घेतला. आदित्यने डोकं मागे टाकलं. "अह..." त्याचा आवाज खोल गेला. तिची जीभ त्याच्या लंडाच्या टोकावर फिरत होती. ती आत बाहेर करत होती. त्याचा हात तिच्या केसांत. तो तिच्या तोंडात हलत होता. त्याच्या लंडातून चिकट द्रव येऊ लागला. तिने चाटून घेतला.

"आता बस." आदित्यने तिला खाली झोपवलं. तिचे पाय पसरले. त्याने आपला लंड तिच्या पुच्चीवर ठेवला. हळू हळू आत ढकलला. ऐश्वर्याने श्वास रोखला. तो आत शिरत होता. तिची योनी त्याला घट्ट पकडत होती. तो पूर्ण आत गेला तेव्हा दोघांनीही डोळे मिटले. मग त्याने हालचाल सुरू केली. हळू, खोल धक्के. तिचे स्तन हलत होते. त्याने तिचे हात डोक्यावर धरले. त्याची गती वाढली.

तिने त्याला घट्ट मिठी मारली. तिचे नखं त्याच्या पाठीवर रुतली. "जोरात... अजून जोरात..." ती ओरडत होती. आदित्यने तिला उचलून बसवलं. ती त्याच्यावर बसली. तिच्या हातात त्याचे खांदे. ती वर खाली होऊ लागली. त्याचा लंड तिच्या आत खोलवर जात होता. तिचे स्तन त्याच्या चेहऱ्यासमोर हलत होते. त्याने एका स्तनाग्राला चावलं. ती किंचाळली. तिची गती वाढली. घामाने दोघेही भिजले.

मग त्याने तिला पालथी झोपवलं. मागून आत शिरला. त्याचे हात तिच्या कमरेवर. तो जोरजोरात धक्के देत होता. तिचं डोकं उशीत. तिच्या तोंडून आवाज येत होते. त्याने तिचे केस पकडले आणि तिला वर खेचलं. तिची पाठ त्याच्या छातीला. त्याचा एक हात तिच्या स्तनावर. दुसरा हात तिच्या दाण्यावर. तो घासत होता. ती हलत होती. "मी येणार आहे..." तिने ओरडून सांगितलं.

दोघेही एकाच वेळी झडले. आदित्यने तिच्या आत आपलं वीर्य सोडलं. तिची योनी आकुंचन पावत होती. त्याचा लंड तिच्या आत थरथरत होता. ते दोघेही कोसळले. घाम, श्वास, हृदयाचे ठोके. आदित्य तिच्यावरच पडला. त्याचं डोकं तिच्या छातीवर. तिने त्याच्या केसांत बोटं फिरवली. बराच वेळ कोणीच काही बोललं नाही. फक्त श्वास.

मध्यरात्री ऐश्वर्या जागी झाली. आदित्य झोपला होता. त्याचा चेहरा शांत दिसत होता. तिने त्याच्या गालावर हात ठेवला. तिच्या मनात विचार आला. मीरा गेल्यावर हा माणूस तीन वर्षं एकटा होता. आणि आज... आज त्याने पुन्हा कुणाला तरी स्पर्श केला. तिच्या डोळ्यात पाणी आलं. पण ते दुःखाचं नव्हतं. काहीतरी वेगळंच होतं.

सकाळी ते दोघे स्टुडिओत गेले. दुसरा रोल तयार होता. स्टुडिओवाल्याने पाकीट दिलं. आदित्यचे हात थरथरत होते. ऐश्वर्याने त्याचा हात धरला. त्याने फोटो काढले. पहिला फोटो पाहताच त्याच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले. तो फोटो मीराचा होता. हसत असलेली. जिवंत. सुंदर. आदित्यने फोटो छातीशी धरले. "तिने मला सांगितलं होतं. ही ट्रिप झाल्यावर लग्न करू. पण ती परत आलीच नाही."

ऐश्वर्याने त्याला मिठी मारली. रस्त्यावरच. लोक पाहत होते. पण तिला काहीच फरक पडत नव्हता. आदित्य तिच्या खांद्यावर रडला. तीन वर्षांचं दुःख बाहेर पडत होतं. तिने त्याच्या पाठीवर हात फिरवला. "रडा. मनसोक्त रडा." तो रडला. मग हळू हळू शांत झाला. त्याने तिच्याकडे पाहिलं. "तुम्ही नसता तर मी हा रोल कधीच डेव्हलप केला नसता."

त्या संध्याकाळी ते दोघे तिच्या फ्लॅटच्या गॅलरीत बसले होते. चहाचे कप. समोर पुण्याची दिवे. आदित्य म्हणाला, "माहितीये का. मीरा गेल्यावर मी कॅमेरा हातात घेतला नाही. फोटोग्राफी सोडली. पण काल रात्री... तुमच्यासोबत... मला वाटलं मी पुन्हा जिवंत झालो." ऐश्वर्याने त्याचा हात धरला. "मग पुन्हा कॅमेरा उचला. मीरासाठी. आणि स्वतःसाठी."

आदित्यने तिच्याकडे पाहिलं. मग त्याने तिला जवळ ओढलं. त्यांचे ओठ भिडले. हळू, खोल चुंबन. तिने त्याच्या शर्टची बटणं उघडली. त्याने तिचा गाऊन खांद्यावरून सरकवला. गॅलरीतच. संध्याकाळच्या अंधारात. त्याने तिला मांडीवर बसवलं. तिची पुच्ची त्याच्या ताठ लंडावर. ती हळू हळू खाली बसली. तो तिच्या आत शिरला. दोघांनीही आवाज दाबला. शेजारी ऐकू नये म्हणून. पण त्यांच्या श्वासांचा वेग वाढत होता.

ती त्याच्यावर हलत होती. त्याचे हात तिच्या नितंबांवर. तिला वर खाली करत होते. तिचे स्तन त्याच्या तोंडाजवळ. तो चोखत होता. तिच्या तोंडून दबलेली कण्हणी. "हळू... कोणी ऐकेल..." पण तिची गती वाढतच होती. तिची योनी त्याच्या लंडाला घट्ट पकडत होती. तिला जाणवत होतं. तो येणार होता. तीही. दोघेही एकाच वेळी झडले. तिने त्याच्या खांद्यावर तोंड दाबून ओरडणं रोखलं. त्याने तिला घट्ट धरलं.

रात्री बेडवर आदित्यने तिला मागून मिठी मारली होती. त्याचा श्वास तिच्या मानेवर. तो म्हणाला, "उद्या मी तो कॅमेरा परत घेतो का." ऐश्वर्या हसली. "तो आता माझा आहे. पण तुम्ही तो वापरू शकता. एका अटीवर." "कोणत्या." "तुम्ही माझे फोटो काढाल. फक्त माझे." आदित्यने तिला आपल्याकडे वळवलं. त्याच्या डोळ्यात आता ती उदासी नव्हती. तिथे काहीतरी नवीन होतं. "फक्त तुझे. नेहमी."

दुसऱ्या दिवशी सकाळी आदित्यने तिचा पहिला फोटो काढला. ती बेडवर झोपलेली. सकाळच्या उन्हात. त्याने कॅमेरा खाली ठेवला आणि म्हणाला, "हा रोल मी स्वतः डेव्हलप करणार. आणि यावेळी वाट पाहणार नाही." ऐश्वर्याने त्याच्याकडे पाहिलं आणि विचारलं, "मग आता काय." आदित्यने तिचा हात धरला, कॅमेरा उचलला, आणि म्हणाला, "आता आपली फिल्म सुरू."