XXX मराठी स्टोरी: बिननावाचे प्रेमपत्र (भाग १)

"तिसरं पत्र!" मंगळने स्टाफरूमच्या दारातूनच ओरडत आत प्रवेश केला, "शालाका बाई, तुमच्यावर आता कोणीतरी xxx मराठी स्टोरी लिहिल्याशिवाय राहणार नाही!"

शालाकाच्या हातातला चहाचा कप थरथरला. तिने घाईघाईने ते पाकीट आपल्या डब्याच्या खाली सरकवलं, पण मंगळची नजर तीक्ष्ण होती. "दाखवा की! एवढं काय लपवताय? नवऱ्याचं आहे का?" शालाका हसली, पण तिच्या गालावरची लाली लपली नाही. ते पत्र तिच्या नवऱ्याचं नव्हतं. नवरा पुण्यात, ती साताऱ्यात. आणि ही पत्रं लिहिणारा कोणीतरी तिला रोज पाहत होता.

पहिलं पत्र तिला सोमवारी मिळालं होतं. तिच्या डब्यावर ठेवलेलं, साध्या कागदावर सुंदर अक्षरात लिहिलेलं. "तुम्ही वर्गात शिरता तेव्हा तुमच्या पावलांचा आवाज माझ्या छातीत धडधडतो." तिने तेव्हा हसून ते फाडून टाकायचं ठरवलं होतं. पण फाडलं नाही. दुसऱ्या दिवशी दुसरं पत्र आलं, "काल तुम्ही निळी साडी नेसली होतीत. तुमच्या कमरेचा वळण पाहून माझा श्वास अडखळला."

आणि आजचं तिसरं पत्र तर हद्दच होती. "रात्री मी तुमचाच विचार करतो. तुमचे ओठ, तुमची मान, तुमच्या ब्लाऊजच्या गळ्यातून दिसणारी ती खोल रेषा. माझा लंड तुमच्या नावाने ताठ होतो आणि मी त्याला हातात घेऊन तुमचं नाव घेतो, शालाका."

शालाकाने ते वाक्य वाचलं तेव्हा तिच्या पोटात काहीतरी वळवलं गेलं. भीती नव्हती. राग नव्हता. काहीतरी वेगळंच होतं, जे तिने स्वतःशीही कबूल केलं नव्हतं. तिचं लग्न होऊन चार वर्षं झाली होती. नवरा महिन्यातून दोन वेळा यायचा, घाईघाईत प्रेम करायचा आणि सकाळी निघून जायचा. तिच्या शरीराला स्पर्शाची भूक लागली होती, हे तिला आता या पत्रांमुळे कळत होतं.

"कोण असेल?" मंगळने विचारलं. शालाकाने खांदे उडवले. पण तिच्या डोळ्यांसमोर एकच चेहरा आला. विक्रम पवार. नवीन पीटी शिक्षक. एकतीस वर्षांचा, रुंद खांद्यांचा, शिट्टी वाजवत मैदानावर धावणारा. गेल्या आठवड्यात त्याने तिला पाण्याची बाटली देताना मुद्दाम बोटं स्पर्शली होती, असं तिला वाटलं होतं. की तिचीच कल्पना होती?

दुपारच्या सुट्टीत शालाका वर्गात शिकवत असताना तिचं लक्ष खिडकीबाहेर गेलं. विक्रम मैदानावर मुलांना कवायत शिकवत होता. त्याचा पांढरा टीशर्ट घामाने पाठीला चिकटला होता. त्याचे दंड हालताना तिची नजर तिथेच खिळली. तिने स्वतःला सावरलं. "मुलांनो, पुढचं पान काढा," ती म्हणाली, पण तिचा आवाज थोडा कापरा झाला.

संध्याकाळी घरी आल्यावर तिने तिसरं पत्र पुन्हा काढलं. वाचलं. पुन्हा वाचलं. तिची बोटं त्या ओळींवर फिरली, "माझा लंड तुमच्या नावाने ताठ होतो." तिने कधी कुणाकडून असं थेट वाचलं नव्हतं. नवरा तर "चल ना" म्हणण्यापलीकडे काही बोलायचाच नाही. या अनोळखी माणसाच्या शब्दांनी तिच्या मांड्यांमध्ये उष्णता पसरली.

ती बेडरूममध्ये गेली. दार लावलं. साडीचा पदर खांद्यावरून सरकवला आणि ब्लाऊजची बटणं एकेक करून उघडली. आरशात तिने स्वतःला पाहिलं. अठ्ठावीस वर्षांचं भरलेलं शरीर, गोरे उरोज ब्राच्या आतून वर उसळणारे. तिने ब्राही काढली. तिचे निप्पल थंड हवेने ताठरले. तिने पत्रातल्या ओळी आठवल्या आणि आपल्या छातीवर हात फिरवला.

"शालाका," ती स्वतःचं नाव पुटपुटली, त्या अनोळखी माणसाच्या आवाजाची कल्पना करत. तिचा एक हात तिच्या उरोजांवर फिरत होता, दुसरा हात खाली सरकला. तिने परकर वर केला आणि चड्डी बाजूला सरकवली. तिची पुच्ची आधीच ओली झाली होती. तिच्या बोटांनी त्या ओलसर फटीवर हळुवार वर्तुळं काढली.

तिने डोळे मिटले. कल्पनेत तो होता, पत्र लिहिणारा. त्याचे हात तिच्या मांड्यांवर, त्याचे ओठ तिच्या मानेवर. तिची बोटं वेगाने हलू लागली. तिच्या तोंडून एक दबलेला उसासा बाहेर पडला. "अजून... अजून जोरात..." ती पुटपुटली. तिचं शरीर ताठरलं, मांड्या थरथरल्या आणि एका तीव्र लाटेसह तिचं पाणी गळालं. ती बेडवर कोसळली, धापा टाकत.

किती महिन्यांनी तिने स्वतःला असं सोडलं होतं, तिलाच आठवत नव्हतं. आणि हे सगळं एका बिननावाच्या पत्रामुळे. तिने ठरवलं, उद्या ती या लेखकाला शोधणार. त्याला समोरासमोर पाहणार. मग ठरवणार, पुढे काय.

गुरुवारी चौथं पत्र आलं. यावेळी डब्यावर नाही, तर तिच्या हजेरी रजिस्टरमध्ये ठेवलेलं. "उद्या शुक्रवार. शाळा सुटल्यावर थांबा. मी येईन. घाबरू नका, मी तुम्हाला दुखावणार नाही. फक्त एकदा तुम्हाला जवळून पाहायचं आहे, तुमचा वास घ्यायचा आहे."

शालाकाच्या हातापायांना मुंग्या आल्या. हा माणूस धाडसी होत चालला होता. की हा सापळा होता? तिने मंगळला काही सांगितलं नाही. ही गोष्ट आता तिची वैयक्तिक झाली होती. तिने मनात ठरवलं, ती थांबणार. पण तिच्या अटींवर. ती त्याला आधी पाहणार, मगच समोर येणार.

शुक्रवारी शाळा सुटली. मुलांचा गोंगाट हळूहळू शांत झाला. शिक्षक एकेक करून निघून गेले. मंगळने विचारलं, "तू नाही निघाली?" शालाका म्हणाली, "पेपर तपासायचे आहेत. तू निघ." मंगळ गेल्यावर शाळेत एक विचित्र शांतता पसरली. बाहेर पावसाच्या सरी कोसळत होत्या.

शालाका स्टाफरूममध्ये बसली. तिने मुद्दाम दिवा लावला नाही. खिडकीतून येणाऱ्या मंद उजेडात ती वाट पाहत होती. तिच्या हातात चौथं पत्र होतं. वेळ जात होता. सहा वाजले. साडेसहा. तिच्या मनात विचार आला, कदाचित तो येणारच नाही. कदाचित ही फक्त थट्टा होती.

तेवढ्यात तिला पावलांचा आवाज आला. दबलेला, हळुवार. दाराच्या दिशेने नाही, तर मागच्या बाजूने. रेकॉर्ड रूमच्या दिशेने. तिच्या छातीत धडधड वाढली. ती उठली आणि दाराच्या आडोशाला उभी राहिली. अंधारात तिला एक आकृती दिसली. उंच, रुंद खांद्यांची. विक्रमच असणार, तिला खात्री वाटली.

ती पुढे होणार, तेवढ्यात मागून एका हाताने तिचं तोंड दाबलं गेलं आणि दुसऱ्या हाताने तिला मागे ओढलं. तिच्या पाठीवर एक भक्कम छाती टेकली. तिच्या कानाशी एक घरघरता आवाज आला, "ओरडू नकोस. मीच आहे. तो नाही."

शालाकाचं शरीर गोठलं. तो आवाज विक्रमचा नव्हता. विक्रमचा आवाज तिला माहित होता, मैदानावरची त्याची शिट्टी, त्याचं हसणं. हा आवाज वेगळा होता. खोल, दबलेला, ओळखीचा पण नाव आठवत नसलेला. त्या हाताने तिला रेकॉर्ड रूमच्या अंधारात ओढलं आणि दार हळूच लावलं गेलं.

अंधार. फक्त दोघांच्या श्वासांचा आवाज. त्याचा हात अजूनही तिच्या तोंडावर होता. तिची पाठ त्याच्या छातीला चिकटली होती. तिला त्याच्या शरीराची उष्णता जाणवत होती. आणि आणखी काहीतरी जाणवत होतं. त्याच्या पँटमधून तिच्या कमरेला टेकलेली त्याची ताठरता. तिच्या पोटात पुन्हा तेच वळण आलं.

"कोण... कोण आहेस तू?" तिने दबल्या आवाजात विचारलं, त्याचा हात थोडा सैल होताच. अंधारात त्याचं हसणं ऐकू आलं. "पत्रं वाचलीस ना? मग ओळखलं नाहीस?" त्याचा हात तिच्या तोंडावरून हटला आणि तिच्या गळ्यावर आला. त्याची बोटं तिच्या मानेवर हलकेच फिरली.

शालाकाने त्याला ढकलायला हवं होतं. ओरडायला हवं होतं. पण तिचे हात जागीच खिळले होते. तिचं शरीर तिचं ऐकत नव्हतं. त्याची बोटं तिच्या गळ्यावरून खाली सरकली, तिच्या ब्लाऊजच्या गळ्याशी थबकली. "इथे," तो पुटपुटला, "पत्रात लिहिलं होतं ना, ही खोल रेषा. आज जवळून पाहतोय."

तिच्या श्वासाची गती वाढली. तिने त्याचा हात पकडला, पण ढकलण्यासाठी नाही. तिची बोटं त्याच्या बोटांत गुंतली. अंधारात तिला त्याचा चेहरा दिसत नव्हता, पण त्याच्या श्वासातली तंबाखूची हलकीशी गंध तिला जाणवली. तंबाखू? विक्रम तंबाखू खात नाही, हे तिला माहित होतं. मग हा कोण?

"दिवा लाव," ती म्हणाली. "मला तुझा चेहरा पाहायचा आहे." त्याने उत्तर दिलं नाही. उलट त्याने तिला आणखी घट्ट धरलं. त्याचे ओठ तिच्या कानाच्या पाळीवर टेकले. "आज नाही. आज फक्त अंधार. उद्या चेहरा." त्याच्या जिभेने तिच्या कानाची पाळी चाटली आणि शालाकाच्या अंगावर शहारे आले.

तिच्या मांड्या आपोआप एकमेकींना घासू लागल्या. तिला स्वतःचीच लाज वाटली, पण थांबवता आलं नाही. त्याचा एक हात तिच्या कमरेवरून खाली सरकला, तिच्या साडीच्या निर्यांवरून. त्याने एक निरी हळूच ओढली. "साडी काढू?" त्याने विचारलं, पण त्याच्या आवाजात प्रश्न नव्हता, हुकूम होता.

शालाका काही बोलली नाही. तिचं मौनच तिचं उत्तर होतं. त्याने तिच्या साडीचा पदर खांद्यावरून ओढून काढला. अंधारातही तिला जाणवलं, तिचे उरोज आता फक्त ब्लाऊजच्या आधारावर होते. त्याचे दोन्ही हात पुढून आले आणि तिच्या छातीवर दाबले गेले. तिच्या तोंडून एक उसासा बाहेर पडला, जो तिने दाबण्याचा प्रयत्नही केला नाही.

"तुझे उरोज पत्रातल्या कल्पनेपेक्षा मोठे आहेत," तो म्हणाला आणि त्याने तिच्या ब्लाऊजची वरची दोन बटणं उघडली. त्याची बोटं आत शिरली आणि तिच्या निप्पलांना चिमटीत धरलं. शालाकाने आपले ओठ चावले. तिची पुच्ची ओली होत चालली होती, तिच्या चड्डीला चिकटत होती.

तेवढ्यात बाहेरून आवाज आला. शाळेचा मुख्य दरवाजा बंद होण्याचा खणखणाट. शिपायाने शाळा बंद केली असावी. ते दोघेही गोठले. पावलांचा आवाज जवळ आला, रेकॉर्ड रूमच्या दाराशी थांबला. शालाकाचा श्वास थांबला. त्या अनोळखी माणसाने तिला आणखी घट्ट धरलं, तिचं तोंड पुन्हा दाबलं.

दाराची कडी वाजली. एकदा. दोनदा. मग पावलांचा आवाज दूर गेला. शिपाई निघून गेला होता. पण आता ते दोघे शाळेत बंद झाले होते. रात्रभर. एकटे. अंधारात त्या माणसाचं हसणं पुन्हा ऐकू आलं. "आता," तो म्हणाला, "आता आपल्याला घाई नाही."

त्याने तिला वळवलं. आता तिची छाती त्याच्या छातीला टेकली होती. तिला त्याच्या हृदयाची धडधड जाणवत होती, की ती तिचीच होती, कळत नव्हतं. त्याचे हात तिच्या पाठीवरून खाली सरकले आणि तिच्या नितंबांवर दाबले गेले. त्याने तिला उचलून एका टेबलावर बसवलं. जुन्या रजिस्टरांचा वास, धुळीचा स्पर्श, आणि त्याच्या शरीराची उष्णता.

"तुझं नाव घेऊन मी किती रात्री झोपलो नाहीस, माहित आहे?" त्याने तिच्या साडीच्या निर्या एकेक करून सोडायला सुरुवात केली. "प्रत्येक पत्र लिहिताना माझा लंड हातात होता. आणि आता..." त्याने तिचा हात घेतला आणि आपल्या पँटवर ठेवला. तिथली ताठरता तिच्या तळहाताला जाणवली. मोठी, गरम, धडधडणारी.

शालाकाने आपले डोळे मिटले. तिच्या मनात एकच प्रश्न होता, हा कोण आहे? पण तिच्या शरीराला त्या प्रश्नाचं उत्तर नको होतं. तिच्या बोटांनी त्याच्या पँटची चेन खाली ओढली. त्याचा लंड बाहेर आला आणि तिच्या हातात विसावला. तिने त्याला हळुवार दाबलं. त्याच्या तोंडून एक घरघरता आवाज बाहेर पडला.

"हो... असंच..." तो पुटपुटला. शालाकाने त्याला हलवायला सुरुवात केली, वर खाली, हळूहळू वेग वाढवत. तिच्या दुसऱ्या हाताने तिने त्याच्या छातीवरून हात फिरवला. अंधारात सगळं अधिक तीव्र वाटत होतं. प्रत्येक स्पर्श, प्रत्येक श्वास.

त्याने तिला थांबवलं. "आज नाही," तो म्हणाला. "आज फक्त ही सुरुवात. उद्या... उद्या पूर्ण रात्र आपली आहे." त्याने तिचा हात आपल्या लंडावरून हटवला आणि तिच्या ओठांवर एक खोल, ओलं चुंबन दिलं. त्याची जीभ तिच्या तोंडात शिरली आणि शालाका विरघळली.

मग तो मागे सरकला. दार हळूच उघडलं, आणि तो अंधारात विरून गेला. शालाका टेबलावर बसून राहिली, तिची साडी विस्कटलेली, तिचे ओठ सुजलेले, तिचं शरीर धगधगतं. बाहेर पाऊस अजूनही कोसळत होता. शाळा बंद होती. आणि तिला कळलं नव्हतं, तो कोण होता.

पण एक गोष्ट तिला नक्की कळली होती. उद्या ती पुन्हा येणार. आणि उद्या ती त्याचा चेहरा पाहणार. तिच्या मांड्यांमधली ओल अजूनही तिला त्याची आठवण करून देत होती.

तो गेल्यावर शालाका बराच वेळ तशीच बसून राहिली. तिने आपली साडी नीट केली, ब्लाऊजची बटणं लावली, केस बांधले. आरशासमोर उभं राहण्यासारखी सोय नव्हती, पण तिला माहित होतं, तिच्या चेहऱ्यावर सगळं लिहिलेलं असेल. ती रेकॉर्ड रूममधून बाहेर आली. स्टाफरूमचा दिवा तिने लावला नाहीच. दाराची कडी आतून उघडणं शक्य होतं, शिपायाने फक्त बाहेरून कडी लावली होती.

बाहेर पाऊस थांबला होता. रस्त्यावर पाण्याचे डबके चमकत होते. शालाका छत्री उघडून चालू लागली. तिच्या मनात विचारांचं वादळ होतं. तो कोण होता? शाळेतला कोण? तंबाखूची गंध, दबलेला आवाज, तिच्या डब्यापर्यंत पोहोच. तिच्या डोळ्यांसमोर चेहरे येत होते आणि जात होते. पण प्रत्येक चेहऱ्यामागे तोच प्रश्न होता, उद्या तो परत येईल का? आणि आला तर ती काय करणार?

घरी पोहोचल्यावर तिने दार लावलं आणि थेट बेडरूममध्ये गेली. तिने आजची रात्र आठवली, त्याचा स्पर्श, त्याचं चुंबन, त्याच्या पँटमधली ताठरता तिच्या हातात. तिची बोटं पुन्हा खाली सरकली. पण यावेळी तिने स्वतःला थांबवलं. "उद्या," ती पुटपुटली, "उद्या खरं." तिने दिवा विझवला, पण झोप तिच्या डोळ्यांत नव्हती.

पुढचा भाग लवकरच येत आहे... उद्याच्या रात्री शाळेच्या अंधारात काय घडणार? तो कोण आहे, हे कळणार का?