ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ 2026: ਰਾਣੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹਰਭਜਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਕੋਠੀ
ਰਾਣੀ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠੀ ਪੋਚਾ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਚੁੰਨੀ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਸਰਕ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਉਸ ਕੋਠੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅਚਾਨਕ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ 2026 ਉਸੇ ਪਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਮਾਲਕ ਹਰਭਜਨ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਣੀ ਉੱਤੇ ਰੁਕ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕੀਆਂ ਸਨ।
ਰਾਣੀ ਸਤਾਈ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਇਸ ਵੱਡੀ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਲਕਣ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਹਰਭਜਨ ਅਠੱਤੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਉੱਚਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਭਾਰ ਸੀ ਜੋ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਘਬਰਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਸ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
"ਰਾਣੀ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਹੈਂ?" ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਆਪਣਾ ਕੋਟ ਉਤਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਅਜੇ ਵੀ ਪੋਚੇ ਉੱਤੇ ਸਨ। ਹਰਭਜਨ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਸਨੇ ਰਾਣੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰਭਜਨ ਦਾ ਹੱਥ ਗਰਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਸਵਾਲ ਸੀ।
ਰਾਣੀ ਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਸਨੇ ਹਰਭਜਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਇਕੱਲਾਪਣ, ਉਹੀ ਚਾਹ ਸੀ ਜੋ ਰਾਣੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਸੀ। ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਧੀਰੇ, ਫਿਰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ।
ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਰਾਣੀ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਤੋਂ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਦੱਬੇ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਚੀਖ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੱਬਣ ਲੱਗਾ।
ਰਾਣੀ ਨੇ ਹਰਭਜਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ, ਅਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਡੂੰਘਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਣੀ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਰਾ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੋਰ ਅੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੇੜਦੇ ਹੋਏ।
ਹਰਭਜਨ ਦੀ ਸਾਹ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਨੇ ਰਾਣੀ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਾਰ ਵਗਣ ਲੱਗੀ। "ਬੱਸ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ," ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਸੋਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਰਾਣੀ ਦਾ ਸੂਟ ਪੂਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਨਾੜੀ ਖਿੱਚੀ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਕਮੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵੇਖੀ, ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਛੂਹਿਆ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਸੋਫ਼ੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਕਲਿਟ ਦੁਆਲੇ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਰਾਣੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੋਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਤੜਫ਼ਣ ਲੱਗਾ।
ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉੱਤੋਂ ਚੱਟਦਾ ਰਿਹਾ। ਰਾਣੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਸੋਫ਼ਾ ਗਿੱਲਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਕੰਬਣੀ ਨਾਲ ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰਭਜਨ ਦਾ ਨਾਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ।
"ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ," ਰਾਣੀ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੀ, ਅਤੇ ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਇੱਕ ਧੀਮੀ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਧੀਰੇ, ਫਿਰ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਰਾਣੀ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਤੇ ਹੇਠਾਂ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੇ, ਇੱਕ ਮੰਮੇ ਦੀ ਨੋਕ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਚੂਸੀ, ਅਤੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਹਰਭਜਨ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਬੋਲੀ, "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹਰਭਜਨ, ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ।" ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਅਤੇ ਸੋਫ਼ੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਫਿਰ ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬਿਠਾਇਆ, ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਣੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੋਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰਭਜਨ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਹੁਣ ਦੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਚੀਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰਭਜਨ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ।
ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ, ਅਤੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਣੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹਰਭਜਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜਕੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਕੇ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। "ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਰਾਣੀ," ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੀ, ਇਕੱਠੇ।"
ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ, ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਰਾਣੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਸੋਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਮੂੰਹ ਦਬਾਈ ਕੰਬਦੀ ਰਹੀ। ਹਰਭਜਨ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਹਰਭਜਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣੀ। ਬਾਹਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੇਰੀ ਮਾਲਕਣ ਵਾਪਸ ਆਈ ਤਾਂ?" ਰਾਣੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਫਰਸ਼ ਵੇਖੇਗੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਦੁਪਹਿਰ ਯਾਦ ਰੱਖਾਂਗੀ।" ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਉੱਠ ਕੇ ਪੈਂਟ ਪਾਈ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਰਾਣੀ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਕੋਠੀ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੁਕੀ ਰਹੇਗੀ।
ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਤੀ ਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਮ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਕੋਠੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਹਰਭਜਨ ਦੇ ਹੱਥ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਪੰਨਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇਗੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇਗੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਭੁੱਲੇਗੀ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹਰਭਜਨ ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਡੱਬਾ ਮਿਠਾਈ ਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਸਿਰਫ਼ ਬੁੱਲ੍ਹ, ਹੱਥ, ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸੀ। ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਸਨ।
ਖੜ੍ਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਹਰਭਜਨ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਰਾਣੀ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਹਰਭਜਨ, ਹੋਰ, ਹੋਰ," ਉਹ ਚੀਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰਭਜਨ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜੇ, ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਹੀ ਲੇਟੀ ਰਹੀ, ਹਾਂਫਦੀ ਹੋਈ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। "ਇਹ ਰੱਖ ਲੈ," ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਰਾਣੀ ਲਈ ਖਰੀਦਿਆ ਸੀ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਹਾਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੱਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਸ ਹਾਸੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਕਹਾਣੀ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਖੁਦ ਹਰਭਜਨ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਤਰ, "ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਜਲਦੀ ਆਓ, ਮਾਲਕਣ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਹੀ ਰਹੇਗੀ।" ਹਰਭਜਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਗੁੱਛਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਸ਼ਰਮਾਈ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੇ ਖੁਦ ਹਰਭਜਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰੀ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਉਸਦੀ ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਵੇ।
ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਰਾਣੀ ਨੇ ਖੁਦ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਹਰਭਜਨ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਤੇ ਹਰਭਜਨ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਣੀ ਬੈੱਡ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਹਰਭਜਨ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਮੂੰਹ ਰੱਖਿਆ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ, ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਰਾਣੀ ਜਦੋਂ ਝੜੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਹਰਭਜਨ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਮਰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰਭਜਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰਭਜਨ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਸੀਨਾ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਹੇਠੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਤਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। "ਰਾਣੀ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੈਂ," ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਲੈਅ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਪਤਾ ਹੋਵੇ।
ਫਿਰ ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਲਿਟਾਇਆ, ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕੀ, ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੰਮੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਕੱਟੀ, ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਪਲ ਲਈ ਤਾਂ।"
ਰਾਣੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ, ਹਰਭਜਨ ਦੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜੀ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ, ਉਸਨੇ ਹਰਭਜਨ ਦੇ ਹੱਥ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜੇ। ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਆਖਰੀ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਲੇਟੇ ਰਹੇ, ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਬਾਲਕੋਨੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਰਾਣੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। ਬਾਹਰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਆ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਕੋਠੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੁਪਹਿਰ ਕਿੰਨੀ ਗਰਮ ਸੀ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਉਂਦੇ ਪੰਨੇ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇਗੀ।
ਇੱਕ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਸਵੇਰੇ ਹਰਭਜਨ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ, ਰਾਣੀ ਅਜੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਉਸਦੇ ਬੈੱਡ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਚਾਦਰ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚਾਦਰ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਣੀ ਨੇ ਹਰਭਜਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਚਾਦਰ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਗਿੱਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਣੀ ਹਰਭਜਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਚਾਦਰ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰਭਜਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਨੇੜੇ ਸੀ।
ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਹੇਠੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਤਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਝੜੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਹਰਭਜਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਅਤੇ ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾ ਕੇ ਫਿਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਬੈੱਡ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਹਰਭਜਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਚਾਦਰ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਲੇਟੇ ਰਹੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਸਵੇਰ ਐਵੇਂ ਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ।" ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਸੌਂ ਗਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਬਾਹਰਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ।
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉੱਠਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ, ਹਰਭਜਨ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਦੋਂ ਹਰਭਜਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ 2026: ਰਾਣੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹਰਭਜਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਕੋਠੀ” also read
8 curated storiesPunjabi Dehati Sex Kahani: ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਚੁਦਾਈ
Punjabi Dehati Sex Kahani: ਵਾਢੀ ਦਾ ਮੌਸਮ ਸੀ, ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸੇ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ.
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਹਸਪਤਾਲ ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਪੰਜਾਬੀ: ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਨਰਸ ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ
ਹਸਪਤਾਲ ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਨਰਸ ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਰਾਤ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਡਾ. ਰਾਜਵੀਰ ਨਾਲ ਚਾਹ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ ਪਲਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹੋ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦ ਕੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਸੁੱਖੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੇ ਅਜਨਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਨੇ ਦੋ ਅਜਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।