ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਕਮਲ ਮਾਮੀ ਦਾ ਡੇਅਰੀ ਫਾਰਮ

ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰਮ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਬਠਿੰਡੇ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਡੇਅਰੀ ਫਾਰਮ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਜਾਵੇਗੀ।

ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਦਸਤਕ ਹੋਈ। "ਹਰਮਨ! ਉੱਠ! ਪੰਜ ਵੱਜ ਗਏ! ਮੱਝਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਾ ਪਾਉਣਾ ਆ!" ਕਮਲ ਮਾਮੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਵੇਰ ਦੀ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਮਲੀਆਂ। ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦਸ ਵਜੇ ਉੱਠਦਾ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮਾਮੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਸ਼ਤਾ ਹੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਕੁੜਤਾ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।

ਸਵੇਰ ਦੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਦਾ ਅਸਮਾਨ ਹਲਕਾ ਨੀਲਾ ਸੀ। ਕਮਲ ਮਾਮੀ ਹਵੇਲੀ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਾਲਟੀ, ਸਿਰ ਤੇ ਪਰਨਾ। ਅਠੱਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਭਾਰੇ, ਛਾਤੀਆਂ ਕੱਸੇ ਹੋਏ ਸੂਟ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।

"ਆਹ ਦੇਖ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਮੁੰਡਾ," ਮਾਮੀ ਹੱਸੀ, "ਦੁੱਧ ਕੱਢਣਾ ਆਉਂਦਾ ਕਿ ਨਹੀਂ?" ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ।

ਮਾਮਾ ਗੁਰਦੇਵ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਦੁਬਈ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰ। ਪਿੱਛੇ ਮਾਮੀ ਇਕੱਲੀ ਛੇ ਮੱਝਾਂ ਦਾ ਡੇਅਰੀ ਫਾਰਮ ਸੰਭਾਲਦੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਗਰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ।

ਗੋਹੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਤਾਜ਼ੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਅਤੇ ਦੂਰ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹਵਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਬਾਲਟੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਮਾਮੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾੜੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।

ਮਾਮੀ ਅੱਗੇ ਤੁਰੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਸਲਵਾਰ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ। ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਬਾਰ ਬਾਰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਟਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਝਿੜਕਿਆ, ਇਹ ਮਾਮੀ ਸੀ, ਮਾਂ ਵਰਗੀ।

ਪਰ ਮਾਮੀ ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੱਝ ਕੋਲ ਬੈਠੀ, ਦੁਪੱਟਾ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਰਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਸੂਟ ਦਾ ਗਲਾ ਢਿੱਲਾ ਸੀ, ਛਾਤੀਆਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਕੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ?" ਮਾਮੀ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਉੱਪਰ ਦੇਖੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਹਰਮਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। "ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਾਮੀ, ਦੁੱਧ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।"

ਮਾਮੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹੱਸਿਆ, ਉਹ ਹਾਸਾ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਦੁੱਧ ਤਾਂ ਬਾਲਟੀ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ, ਮੁੰਡਿਆ। ਤੂੰ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਹੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।"

ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਬਾਲਟੀ ਥੱਲੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਮੀ ਉੱਠੀ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। "ਡਰ ਨਾ। ਮੈਂ ਅੰਨ੍ਹੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਜਵਾਨ ਮੁੰਡਾ, ਗਰਮ ਖੂਨ।"

ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਗਰਮੀ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੋਢੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਮਾਮੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ।

"ਚੱਲ, ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਤੇ ਨਹਾ ਲੈ," ਮਾਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਹੈਂ।" ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਠੰਡਾ ਪਾਣੀ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਕੁੜਤਾ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਿਆ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਮਗਾ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ। "ਘੁੰਮ," ਉਸਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।

ਹਰਮਨ ਘੁੰਮਿਆ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਮੈਲ ਉਤਾਰਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਤੁਰੀਆਂ, ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਨੰਗੀ ਪਿੱਠ ਤੇ।

"ਮਾਮੀ..." ਹਰਮਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬੀ।

"ਚੁੱਪ।" ਮਾਮੀ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਇਆ, ਫਿਰ ਢਿੱਡ ਤੇ, ਫਿਰ ਪਜਾਮੇ ਦੇ ਨਾੜੇ ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਨਾੜਾ ਖਿੱਚਿਆ, ਢਿੱਲਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਹੱਥ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।

ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਾਮੀ ਦੀਆਂ ਗਿੱਲੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਸਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ।

"ਇੰਨਾ ਗਰਮ," ਮਾਮੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਦੁਬਈ ਗਿਆ ਮੇਰਾ ਘਰਵਾਲਾ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਠੰਡਾ ਛੱਡ ਗਿਆ।" ਉਸਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਹੱਥ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ।

"ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ," ਮਾਮੀ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, "ਗੋਦਾਮ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਈਂ। ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਸੱਤ ਵਜੇ ਕੈਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ।" ਉਹ ਮੁੜੀ ਅਤੇ ਤੁਰ ਗਈ, ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਮਟਕਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਹਰਮਨ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਗਿੱਲਾ ਕੁੜਤਾ, ਤਣਿਆ ਲੁੰਨ, ਧੜਕਦਾ ਦਿਲ। ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਮਾਮੀ ਨੇ ਮੱਖਣ ਦੀ ਮਧਾਣੀ ਚਲਾਈ। ਹਰਮਨ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਾਮੀ ਦੇ ਹੱਥ ਮਧਾਣੀ ਦੀ ਰੱਸੀ ਤੇ, ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲਦਾ, ਛਾਤੀਆਂ ਸੂਟ ਵਿੱਚ ਉੱਛਲਦੀਆਂ।

"ਆਹ ਦੇਖ ਕਿਵੇਂ ਮੱਖਣ ਨਿਕਲਦਾ," ਮਾਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਰੱਸੀ ਖਿੱਚਦੀ ਹੋਈ। "ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ।" ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰਮਨ ਤੇ ਸੀ, ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਾਨ।

ਹਰਮਨ ਸਮਝ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਅਰਥ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਤਣਨ ਲੱਗਾ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਮਧਾਣੀ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਚਲਾਈ।

ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸੱਤ ਵਜੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਆਇਆ, ਕੈਨ ਭਰੀਆਂ, ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਵਿਹੜਾ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਗੋਦਾਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਈ।

ਹਰਮਨ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜ ਧੜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਗੋਦਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਅੰਦਰ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਖਾਲੀ ਕੈਨਾਂ, ਬੋਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਤਾਜ਼ੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਮਹਿਕ। ਮਾਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਰਮਨ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ, ਮਾਮੀ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜੀ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।

"ਹੁਣ ਦੱਸ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਹਰਮਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਦੂਰ, "ਸਵੇਰੇ ਕੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ?"

ਹਰਮਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਚੁੰਮਣ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਜੀਭ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਦੰਦ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ।

ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਮਾਮੀ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਗਏ, ਫਿਰ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਤੇ। ਉਸਨੇ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਭਾਰੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਮਸਲੇ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਘਸੀਟਿਆ।

"ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ," ਮਾਮੀ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸੁੱਟਦਿਆਂ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਕੁੜਤਾ ਲਾਹਿਆ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ।

ਅੰਦਰ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਭਰੀਆਂ, ਨਿੱਪਲ ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਤਣੇ ਹੋਏ। ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।

"ਦੇਖ ਲੈ, ਜੀ ਭਰ ਕੇ ਦੇਖ ਲੈ," ਮਾਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਿਆਂ। "ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ।"

ਹਰਮਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਦਬਾਇਆ। "ਹਾਂ... ਚੂਸ... ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..."

ਹਰਮਨ ਚੂਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਇੱਕ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਤੇ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮਾਮੀ ਦੇ ਢਿੱਡ ਤੇ, ਫਿਰ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਨਾੜੇ ਤੇ। ਉਸਨੇ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਸਲਵਾਰ ਥੱਲੇ ਸਰਕ ਗਈ।

ਮਾਮੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸਾਫ਼, ਗਿੱਲੀ, ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਂਗਲ ਫੇਰੀ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਲੰਮੀ ਸਿਸਕੀ ਲਈ। "ਅੰਦਰ ਪਾ... ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾ..."

ਹਰਮਨ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ। ਮਾਮੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਇੰਨੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ ਕਿ ਉਂਗਲਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਮਾਮੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ।

"ਬਸ," ਮਾਮੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ।" ਉਹ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਪਜਾਮਾ ਥੱਲੇ ਕੀਤਾ।

ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਤਣਿਆ, ਨਾੜਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਵਜ਼ਨ ਤੋਲਿਆ ਜਿਵੇਂ, ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਮਾਮੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਅੰਦਰ ਲਿਆ, ਜੀਭ ਟੋਪੇ ਤੇ ਫੇਰੀ, ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।

"ਮਾਮੀ... ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ..." ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਲਈ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ, ਤੇਜ਼, ਫਿਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੇ ਗੋਟੇ ਮਸਲ ਰਹੇ ਸਨ।

ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਉਹ ਝੜ ਜਾਵੇਗਾ। "ਮਾਮੀ, ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ..." ਮਾਮੀ ਨੇ ਮੂੰਹ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਲੁੰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ। "ਨਹੀਂ। ਅਜੇ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ।"

ਉਹ ਉੱਠੀ, ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਕੈਨ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਝੁਕ ਗਈ, ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਹਰਮਨ ਵੱਲ। "ਪਿੱਛੋਂ ਆ। ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਚਾਹੀਦਾ।"

ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਲੁੰਨ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਮਾਮੀ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਹਿਲਾਏ। "ਪਾ ਦੇ... ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ..."

ਹਰਮਨ ਨੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਲੁੰਨ ਅੱਧਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਚੀਖ ਮਾਰੀ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। "ਹੌਲੀ... ਹੌਲੀ... ਇੰਨਾ ਮੋਟਾ..."

ਹਰਮਨ ਰੁਕਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਾਮੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਕੱਸੀ ਹੋਈ, ਗਰਮ, ਗਿੱਲੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਚੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਕੈਨ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਧਾਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੋਦਾਮ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ। ਮਾਮੀ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਉੱਛਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਹਾਂ... ਹਾਂ... ਐਵੇਂ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..." ਮਾਮੀ ਬੋਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ।

ਮਾਮੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਣ ਲੱਗੀ, ਚਪ ਚਪ। ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ, ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ। ਪਸੀਨਾ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ।

"ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ..." ਮਾਮੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬੀਆਂ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ। ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ, ਸਾਹ ਫੁੱਲਦਾ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਮਾਮੀ ਮੁੜੀ, ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠੀ, ਅਤੇ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਦੋ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਝੜ ਗਿਆ, ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਮਾਮੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ।

ਤਦ ਹੀ ਬਾਹਰ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। "ਕਮਲ ਭੈਣ ਜੀ! ਕੈਨ ਰਹਿ ਗਈ!" ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਏ।

ਮਾਮੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਸੂਟ ਪਾਇਆ, ਵਾਲ ਠੀਕ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। "ਹਾਂ ਵੀਰ, ਆਹ ਫੜ," ਉਸਨੇ ਕੈਨ ਫੜਾਈ, ਆਵਾਜ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਧਾਰਨ। ਹਰਮਨ ਪਿੱਛੇ ਬੋਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਰਿਹਾ।

ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਹਰਮਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੱਸ ਪਈ। "ਡਰ ਗਿਆ?"

"ਥੋੜ੍ਹਾ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਜਾਮਾ ਪਾਉਂਦਿਆਂ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਅਜੇ ਵੀ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ।

ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖਾਧਾ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਬੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਹਰਮਨ ਦੀ ਲੱਤ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਰਗੜਿਆ, ਮੇਜ਼ ਦੇ ਥੱਲੇ।

"ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਈਂ," ਮਾਮੀ ਨੇ ਬਰਤਨ ਚੁੱਕਦਿਆਂ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। "ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।"

ਰਾਤ ਦੇ ਦਸ ਵਜੇ ਹਰਮਨ ਮਾਮੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ। ਕਮਰਾ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ। ਮਾਮੀ ਮੰਜੇ ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਪਤਲੀ ਜਿਹੀ ਨਾਈਟੀ ਵਿੱਚ।

"ਆ," ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ। ਹਰਮਨ ਮੰਜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਇਸ ਵਾਰ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਮਾਮੀ ਦੀ ਨਾਈਟੀ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ, ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਚੂਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਮਾਮੀ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦੀ ਰਹੀ।

ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਥੱਲੇ ਗਏ, ਮਾਮੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ। ਉਹ ਫਿਰ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ, ਮਾਮੀ ਨੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਚੇ ਕੀਤੇ।

"ਹੁਣ," ਮਾਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ। ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆਇਆ, ਲੁੰਨ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ।

ਮਾਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। "ਮੇਰੇ ਰਾਜਿਆ... ਮੇਰਾ ਹਰਮਨ..." ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੁਦ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੰਜਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚਰਮਰਾਉਂਦਾ।

ਤਦ ਮਾਮੀ ਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ। ਸਕਰੀਨ ਤੇ ਨਾਮ: ਗੁਰਦੇਵ, ਦੁਬਈ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਏ।

"ਚੁੱਕ ਲੈ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਰੁਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੁਕਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ। "ਹੈਲੋ?"

"ਹਾਂ ਜੀ, ਠੀਕ ਹਾਂ... ਹਾਂ, ਹਰਮਨ ਆਇਆ ਹੋਇਆ... ਹਾਂ, ਮਦਦ ਕਰ ਰਿਹਾ..." ਮਾਮੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਧਾਰਨ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਮੂੰਹ ਤਕੀਏ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਨਿਕਲੇ। "ਹਾਂ... ਹਾਂ... ਸਭ ਠੀਕ..."

ਮਾਮੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਕੱਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਫੋਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਤਕੀਆ ਮੂੰਹ ਤੇ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਕੰਬ ਗਈ।

"ਚੱਲੋ, ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ... ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਿਓ..." ਮਾਮੀ ਨੇ ਫੋਨ ਕੱਟਿਆ, ਤਕੀਆ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਸੀ।

"ਹੁਣ ਤੂੰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ, ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।

ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਰਮਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਉੱਛਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਮਾਮੀ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਘੁਮਾਉਂਦੀ ਹੋਈ।

"ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ ਮਾਮੀ..." ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ। ਹਰਮਨ ਝੜ ਗਿਆ, ਗਰਮ ਧਾਰ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਢਿੱਡ ਤੇ, ਮਾਮੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ।

ਦੋਹੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਪਏ ਰਹੇ। ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਕਿਤੇ ਕੁੱਤਾ ਭੌਂਕਿਆ। ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ।

"ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਵਾਂਗੀ," ਮਾਮੀ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।"