தமிழ் ஆன்ட்டி காமக்கதைகள்: மெஸ் கலைவாணி ஆன்ட்டி, பாகம் 2

செல்வம் தம்ளரை வாயில் வைத்தபடி, கலைவாணியின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் முகத்தில் ஓடிய வியர்வை, தவறாக மாட்டிய ரவிக்கை கொக்கி, சமையலறை வாசலுக்குப் பின்னால் அரிசி மூட்டைகளுக்கிடையே மறைந்திருந்த விமலின் அரைநிர்வாண உடம்பு, இவை அனைத்தும் அந்த ஒரு நிமிடத்தில் தமிழ் ஆன்ட்டி காமக்கதைகள் நாயகி கலைவாணியின் வாழ்க்கையையே தலைகீழாக்கி விடலாம் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.

விமல் மூட்டைகளுக்குப் பின்னால் மூச்சை அடக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் சட்டை இன்னும் ஆட்டுக்கல் அருகில் கிடந்தது. அவன் கண்கள் இருளில் தேடின. கதவின் இடுக்கு வழியாக செல்வத்தின் கால்கள் தெரிந்தன, மெல்ல மெல்ல சமையலறை பக்கம் நகர்ந்து கொண்டிருந்தன.

"செல்வம், இன்னொரு காபி தரட்டுமா?" என்று கலைவாணி குரலை உயர்த்திக் கேட்டாள். அவள் குரலில் சிறு நடுக்கம் இருந்தது, ஆனால் அவள் அதை மறைக்க முயற்சித்தாள்.

"வேண்டாம் அக்கா, வண்டி நிக்குது. ஆனா..." செல்வம் நின்றான். அவன் கண்கள் ஆட்டுக்கல் அருகில் கிடந்த சட்டையைப் பார்த்தன. "இது யாரோட சட்டை அக்கா? வெஜிடபிள் பையன் விமலோடதா?"

கலைவாணியின் இதயம் நின்றது போல் ஆனது. "ஆமா... அவன் காய்கறி போட்டுட்டு போனான். சட்டைய மறந்துட்டு போயிட்டான் போல," என்றாள், கையில் இருந்த கரண்டியை இறுக்கிப் பிடித்தபடி.

செல்வம் சட்டையை எடுத்து மூக்கில் வைத்து முகர்ந்தான். "வியர்வை வாசம்... கடுமையா உழைச்சிருக்கான் போல." அவன் சிரிப்பில் ஏதோ ஒரு குறும்பு இருந்தது. "இல்ல அக்கா?"

"வெங்காயம் நறுக்க உதவி செஞ்சான். சின்னத்தாயி லீவுல இருக்கா," என்று கலைவாணி சட்டென்று சொன்னாள். "சட்டைய நாளைக்கு கொடுத்துடறேன்."

செல்வம் சட்டையை பெஞ்சில் வைத்துவிட்டு, "நாளைக்கும் இதே நேரத்துக்கு வரேன் அக்கா. காபி நல்லா இருக்கு," என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே நடந்தான். ஆட்டோ சத்தம் தூரமாகும் வரை கலைவாணி அசையவில்லை.

விமல் மூட்டைகளுக்குப் பின்னாலிருந்து வெளியே வந்தான், முகம் வெளுத்திருந்தது. "அவன் பார்த்துட்டானா அக்கா?" என்று கிசுகிசுத்தான்.

"தெரியலடா," என்று கலைவாணி சொன்னாள், ஆனால் அவள் கண்களில் பயத்துடன் ஏதோ ஒரு தீப்பொறியும் இருந்தது. "ஆனா நாளைக்கு அவன் சீக்கிரம் வருவான். நாம தயாரா இருக்கணும்."

அவள் விமலின் கையைப் பிடித்து இழுத்தாள். அவன் சட்டையை எடுத்து அவன் தோளில் போட்டாள். "நாளைக்கு நீ முழு சட்டையோட வா. எந்த சந்தேகமும் வரக்கூடாது."

விமல் அவள் கையை இறுக்கினான். "அவன் ஏன் இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்தான்? எப்பவும் ஏழரைக்குத்தானே வருவான்?"

"அதுதான் எனக்கும் புரியல," என்று கலைவாணி சொன்னாள். அவள் விரல்கள் அவன் மார்பில் அலைந்தன. "ஆனா இந்த பயம்... இது வேற மாதிரி இருக்குடா. யாரோ பார்க்கப் போறாங்கன்னு தெரிஞ்சே செய்றது... எனக்கு உடம்பெல்லாம் நடுங்குது."

விமல் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து இழுத்தான். சமையலறை கதவு திறந்தே இருந்தது, யார் வேண்டுமானாலும் வரலாம். ஆனால் அவள் தடுக்கவில்லை. அவன் உதடுகள் அவள் கழுத்தில் பதிந்தபோது, அவள் மெல்ல முனகினாள், "சீக்கிரம்... பெருமாள் ஒரு மணிக்குத்தான் வருவார், ஆனா கடைக்காரங்க யாராவது..."

"அஞ்சு நிமிஷம்," என்று விமல் கிசுகிசுத்தான், அவள் சேலை முந்தானையை விலக்கி. அவள் முலைகள் ரவிக்கைக்குள் கனத்து நின்றன. அவன் கை அவள் இடுப்புச் சதையைப் பிசைந்தது.

கலைவாணி சுவரில் சாய்ந்தாள். விமலின் வாய் அவள் ரவிக்கை மேல் பதிந்து, ஈரமாக்கியது. அவள் விரல்கள் அவன் முடியில் புதைந்தன. "டேய்... யாராவது வந்துடப் போறாங்க..."

"வந்தா பார்க்கட்டும்," என்று விமல் சொன்னான், அவள் தொடை இடுக்கில் கையை விட்டு. அவள் ஈரமாகியிருந்தாள், பாவாடை ஏற்கனவே நனைந்திருந்தது. அவன் விரல்கள் உள்ளே நுழைந்தபோது, அவள் வாயை கையால் மூடிக் கொண்டு முனகினாள்.

அவன் விரல்கள் வேகமாக அசைந்தன. கலைவாணியின் உடம்பு நடுங்கியது, அவள் தொடைகள் அவன் கையை இறுக்கின. மூன்று நிமிடத்தில் அவள் உச்சம் அடைந்தாள், அவன் தோளில் கடித்துக் கொண்டு, சத்தம் வராமல் உடம்பைக் குலுக்கினாள்.

"போதும், போ," என்று அவள் மூச்சு வாங்கியபடி சொன்னாள். "நாளைக்கு காலைல ஆறு மணிக்கு வா. சட்டையோட."

விமல் சிரித்தான், அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, சைக்கிளில் ஏறிப் போனான். கலைவாணி கதவை மூடிவிட்டு, அரிசி மூட்டை மேல் உட்கார்ந்தாள். அவள் உடம்பு இன்னும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவள் மனதில் ஒரு திட்டம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

மறுநாள் காலை ஐந்தரை மணிக்கே கலைவாணி மெஸ்ஸைத் திறந்தாள். அவள் வழக்கத்தை விட அழகாக அலங்கரித்திருந்தாள், பச்சை சேலையில், மல்லிகைப் பூவுடன். கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொண்டாள். "செல்வம், இன்னைக்கு நீ என்ன பார்க்கப் போறேன்னு எனக்குத் தெரியும்," என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டாள்.

சரியாக ஆறு மணிக்கு விமல் வந்தான், காய்கறி மூட்டையுடன், முழு சட்டையுடன். அவன் கண்களில் கேள்வி இருந்தது. கலைவாணி அவனை சமையலறைக்கு இழுத்துச் சென்று, கதவை மூடினாள்.

"கேளுடா," என்று அவள் சொன்னாள். "செல்வம் இன்னைக்கும் சீக்கிரம் வருவான். அவன் நம்மள சோதிக்க வரான். அதனால நாம அவனுக்கு முன்னாடியே நாடகம் ஆடணும்."

"என்ன நாடகம்?" என்று விமல் கேட்டான், அவள் இடுப்பில் கை வைத்தபடி.

கலைவாணி அவன் கையைத் தட்டிவிட்டு, "முதல்ல வேலை," என்றாள். "நீ வெங்காயம் நறுக்கு, நான் மாவு பிசையறேன். அவன் வரும்போது நாம ரெண்டு பேரும் வேலைல மும்முரமா இருக்கணும். எந்த சந்தேகமும் வரக்கூடாது."

ஆனால் அவள் கண்களில் இருந்த குறும்பை விமல் பார்த்தான். "அதுக்கப்புறம்?" என்று கேட்டான்.

"அதுக்கப்புறம் அவன் போனதும்," என்று கலைவாணி அவன் காதில் கிசுகிசுத்தாள், "நான் உனக்கு ஒரு பரிசு வச்சிருக்கேன். நேத்து பாதில நின்னது..."

விமலின் உடம்பு சூடானது. அவன் அவளை இழுத்து அணைத்து, அவள் உதடுகளைக் கவ்வினான். அவள் சேலை முந்தானை சரிந்தது. அவன் கை அவள் முதுகில் இறங்கி, ரவிக்கை கொக்கிகளைத் தேடியது.

"டேய், நேரமில்ல," என்று கலைவாணி மூச்சு வாங்கியபடி சொன்னாள், ஆனால் அவள் அவனைத் தள்ளவில்லை. அவன் கை அவள் முலையைப் பிடித்து மெல்லப் பிசைந்தபோது, அவள் கண்கள் மூடின.

சரியாக அந்த நேரத்தில் வெளியே ஆட்டோ சத்தம் கேட்டது. இருவரும் துள்ளி விலகினர். கலைவாணி சேலையைச் சரி செய்து கொண்டு, வெங்காயக் கூடையை எடுத்தாள். விமல் கத்தியை எடுத்துக் கொண்டான்.

செல்வம் உள்ளே வந்தான், வழக்கத்தை விட நாற்பத்தைந்து நிமிடம் முன்னதாக. அவன் கண்கள் உடனே சமையலறையை அளந்தன. "வணக்கம் அக்கா! இன்னைக்கும் சீக்கிரம் வந்துட்டேன்," என்றான், புன்னகையுடன்.

"வா செல்வம், உக்காரு," என்று கலைவாணி சாதாரணமாகச் சொன்னாள். "விமல், செல்வத்துக்கு காபி கொடு."

விமல் முழு சட்டையுடன், அமைதியாக காபி கொண்டு வந்து வைத்தான். செல்வம் அவனை மேலும் கீழும் பார்த்தான். "நேத்து சட்டைய மறந்துட்டு போயிட்டியாமே?"

"ஆமாண்ணே, அவசரத்துல," என்று விமல் சொன்னான், கண்களைத் தாழ்த்தி. "அக்கா கொடுத்துட்டாங்க."

செல்வம் காபியை உறிஞ்சியபடி, "நேத்து நீ வெங்காயம் நறுக்கினியாமே? கையெல்லாம் வெட்டிக்காம இருந்தியா?" என்று கேட்டான்.

"இல்லண்ணே," என்று விமல் சொன்னான். கலைவாணி அடுப்படியில் நின்று கொண்டு, இந்த உரையாடலைக் கவனித்தாள். செல்வத்தின் கேள்விகளில் ஏதோ ஒரு வேட்டை நாயின் மோப்பம் இருந்தது.

"அக்கா," என்று செல்வம் திடீரென்று எழுந்தான். "தண்ணி குடிக்கணும். சமையலறைல போய் எடுத்துக்கறேன்."

கலைவாணியின் இதயம் துடித்தது. அவள் வேகமாக அவன் முன் வந்து நின்றாள். "இரு, நான் எடுத்துத் தரேன்," என்று சொல்லி, தம்ளரை நீட்டினாள். அவள் கை நடுங்குவதை செல்வம் பார்த்தான்.

"ஏன் அக்கா, சமையலறைக்குள்ள போகக்கூடாதா?" என்று செல்வம் சிரித்தான். "ஏதாவது ரகசியம் இருக்கா?"

அந்த நேரத்தில் விமல் கையில் இருந்த பாத்திரம் நழுவி, டமால் என்று கீழே விழுந்தது. சத்தத்தில் மூவரும் திடுக்கிட்டனர். கலைவாணி வேகமாக குனிந்து பாத்திரத்தை எடுத்தாள். அவள் குனிந்தபோது, சேலை முந்தானை சரிந்து, அவள் முலைகளின் பிளவு தெரிந்தது.

செல்வத்தின் கண்கள் அங்கேயே நின்றன. விமலும் பார்த்தான், அவன் தொண்டை வறண்டது. கலைவாணி நிமிர்ந்து, முந்தானையைச் சரி செய்து கொண்டாள், ஆனால் அவள் கண்களில் செல்வத்தைப் பார்த்து ஒரு சவால் இருந்தது.

"தண்ணி," என்று அவள் தம்ளரை நீட்டினாள், குரல் உறுதியாக. செல்வம் தம்ளரை வாங்கிக் குடித்தான், ஆனால் அவன் கண்கள் இன்னும் அவள் முகத்திலேயே இருந்தன.

"அக்கா, நீங்க இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க," என்று செல்வம் சொன்னான், மெல்ல. "பெருமாள் அண்ணன் கொடுத்து வச்சவர்."

கலைவாணி சிரித்தாள், ஆனால் அவள் சிரிப்பில் கசப்பு இருந்தது. "பெருமாள் அதைப் பார்க்கறதே இல்ல செல்வம். அவருக்கு டீக்கடையும் கணக்கும்தான் முக்கியம்."

அந்த வார்த்தைகள் வெளியே வந்ததும், அவளே ஆச்சரியப்பட்டாள். செல்வம் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். விமல் அடுப்படியில் நின்று கொண்டு, இந்த உரையாடலைக் கேட்டு, அவன் கைகள் இறுகின.

"சரி அக்கா, நான் கிளம்பறேன்," என்று செல்வம் எழுந்தான். வாசலில் நின்று திரும்பிப் பார்த்து, "நாளைக்கும் சீக்கிரம் வரேன். நீங்களும் சீக்கிரம் எழுந்திடுங்க," என்று சொல்லிவிட்டுப் போனான். அவன் குரலில் ஏதோ ஒரு எச்சரிக்கை இருந்தது, அல்லது அது கலைவாணியின் கற்பனையா?

ஆட்டோ சத்தம் மறைந்ததும், கலைவாணி கதவைத் தாழிட்டாள். விமல் அவள் பின்னால் வந்து, அவளை இறுக்க அணைத்தான். "அவன் சந்தேகப்படறான் அக்கா," என்று கிசுகிசுத்தான்.

"சந்தேகப்படட்டும்," என்று கலைவாணி சொன்னாள், அவன் பக்கம் திரும்பி. அவள் கண்களில் இப்போது பயம் இல்லை, வேறு ஏதோ இருந்தது, ஆபத்தான ஒரு துணிச்சல். "ஆனா அவன் நம்மள பிடிக்க முடியாது. ஏன்னா நாம அவனை விட புத்திசாலிங்க."

அவள் விமலின் சட்டை பொத்தான்களை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றினாள். அவன் மார்பு வெளிப்பட்டது, வியர்வையில் மின்னியது. அவள் நாக்கால் அவன் மார்பை நக்கினாள், கீழே இறங்கினாள்.

விமல் சுவரில் சாய்ந்தான். கலைவாணி அவன் பேண்டைக் கழற்றி, அவன் சுண்ணியை வெளியே எடுத்தாள். அது ஏற்கனவே விறைத்து நின்றது. அவள் அதை வாயில் எடுத்துக் கொண்டாள், மெல்ல, ஆழமாக.

"அக்கா..." என்று விமல் முனகினான், அவள் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு. அவள் நாக்கு அவன் சுண்ணியின் நுனியைச் சுற்றி விளையாடியது, பின் முழுவதுமாக உள்ளே எடுத்துக் கொண்டாள்.

சமையலறை வாசல் தாழிடப்பட்டிருந்தது, ஆனால் வெளியே யார் வேண்டுமானாலும் கதவைத் தட்டலாம். அந்த ஆபத்து இருவரையும் மேலும் கிளர்ச்சியடையச் செய்தது. கலைவாணியின் வாய் வேகமாக அசைந்தது, விமலின் உடம்பு நடுங்கியது.

விமல் அவளை எழுப்பி, சமையல் மேடை மேல் உட்கார வைத்தான். அவள் சேலையை மேலே தூக்கி, பாவாடையை விலக்கினான். அவள் புண்டை ஈரமாக, துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அவன் மண்டியிட்டு, அவள் தொடைகளை விரித்து, நாக்கை உள்ளே விட்டான்.

கலைவாணி மேடையைப் பிடித்துக் கொண்டு, தலையைப் பின்னால் சாய்த்தாள். "டேய்... அப்படித்தான்... அங்கதான்..." என்று முனகினாள். அவன் நாக்கு அவள் பருப்பைத் தேடி, சுற்றி, அழுத்தியது.

அவள் உச்சம் நெருங்கியபோது, அவள் கால்கள் அவன் தோள்களை இறுக்கின. அவள் உடம்பு குலுங்கியது, அவள் புண்டையிலிருந்து தண்ணி வழிந்தது. விமல் அதை நக்கி, எழுந்தான்.

அவன் சுண்ணியை அவள் புண்டை வாசலில் வைத்து, மெல்ல உள்ளே தள்ளினான். கலைவாணி அவன் தோள்களைப் பிடித்துக் கொண்டாள். அவன் முழுவதுமாக உள்ளே நுழைந்தபோது, இருவரும் ஒரே நேரத்தில் முனகினர்.

விமல் வேகமாக இயங்கினான், மேடை குலுங்கியது. பாத்திரங்கள் சத்தமிட்டன. கலைவாணி அவன் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு, அவன் ஒவ்வொரு இடிக்கும் ஏற்ப அசைந்தாள். "இன்னும்... இன்னும் வேகமா..."

அவன் அவளைத் தூக்கி, சுவரில் சாய்த்து நிறுத்தி, பின்னாலிருந்து உள்ளே நுழைந்தான். அவன் கைகள் அவள் முலைகளை ரவிக்கைக்கு மேல் பிசைந்தன. அவள் தலையைப் பின்னால் சாய்த்து, அவன் தோளில் வைத்தாள்.

இருவரும் ஒரே நேரத்தில் உச்சம் அடைந்தனர். விமலின் தண்ணி அவள் உள்ளே பாய்ந்தது, கலைவாணியின் உடம்பு நடுங்கி அடங்கியது. அவர்கள் அப்படியே நின்றனர், மூச்சு வாங்கியபடி, வியர்வையில் நனைந்தபடி.

"நாளைக்கு செல்வம் வரும்போது நாம ஜாக்கிரதையா இருக்கணும்," என்று கலைவாணி சொன்னாள், சேலையைச் சரி செய்து கொண்டு. "அவன் கண்ணு நம்ம மேலதான் இருக்கு."

"அவனை எப்படி சமாளிக்கப் போறோம்?" என்று விமல் கேட்டான்.

கலைவாணி புன்னகைத்தாள், அந்தப் புன்னகையில் ஒரு திட்டம் இருந்தது. "அவனுக்கு சந்தேகம் வராம இருக்க ஒரே வழி, அவனையே நம்ம பக்கம் இழுக்கறதுதான். நாளைக்கு அவன் வரும்போது, நான் அவன்கிட்ட கொஞ்சம்... நெருக்கமா நடந்துக்கப் போறேன். அவன் கவனம் திசை திரும்பும்."

"என்ன சொல்ற அக்கா?" என்று விமல் அதிர்ந்தான். "அவன்கிட்டயுமா?"

"சீ, அப்படி இல்லடா," என்று கலைவாணி அவன் கன்னத்தில் தட்டினாள். "வெறும் பார்வை, சிரிப்பு, கொஞ்சம் நெருக்கம். ஆம்பளைங்களை சமாளிக்க எனக்குத் தெரியும். நீ பொறாமைப்படாதே."

விமல் அவளை இழுத்து அணைத்தான். "நீ என்னோடவள் மட்டும்தான்," என்று கிசுகிசுத்தான், அவள் கழுத்தில் கடித்தபடி.

"உன்னோடவள்தான்டா," என்று கலைவாணி சிரித்தாள். "ஆனா நாளைக்கு நாம ரெண்டு பேரும் நடிக்கணும். தயாரா?"

மறுநாள் காலை, திட்டமிட்டபடி எல்லாம் நடந்தது. செல்வம் சீக்கிரம் வந்தான். கலைவாணி அவனிடம் வழக்கத்தை விட இனிமையாகப் பேசினாள், காபி கொடுக்கும்போது அவன் கையைத் தொட்டாள், சிரித்தாள். செல்வத்தின் முகம் மலர்ந்தது, அவன் சந்தேகம் கரைவது போல் தெரிந்தது.

விமல் ஓரமாக நின்று இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான், அவன் முகம் இறுகியிருந்தது. கலைவாணி அவனைப் பார்த்து கண்ணடித்தாள், ஆனால் விமலின் பொறாமை உண்மையாகவே எரிந்தது.

செல்வம் போனதும், விமல் கலைவாணியின் கையைப் பிடித்து இழுத்தான். "இனிமே அவன்கிட்ட அப்படி நடந்துக்காத," என்றான், குரல் கடுமையாக.

"ஓஹோ, பொறாமையா?" என்று கலைவாணி சிரித்தாள், ஆனால் அவள் சிரிப்பு விமலின் கோபத்தை அதிகரித்தது. அவன் அவளை சுவரில் தள்ளி, அவள் உதடுகளைக் கடுமையாகக் கவ்வினான்.

அவன் கைகள் அவள் சேலையைக் கிழிப்பது போல் விலக்கின. "நீ என்னோடவள்," என்று அவன் உறுமினான், அவள் ரவிக்கை கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றி. அவள் முலைகள் வெளிப்பட்டன, அவன் அவற்றை வாயால் கவ்வினான்.

கலைவாணி முனகினாள், அவன் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு. "டேய்... மெதுவா... ஆனா நிறுத்தாதே..." அவள் உடம்பு அவன் கோபமான ஆசையில் எரிந்தது.

விமல் அவளைத் தூக்கி, அரிசி மூட்டைகள் மேல் படுக்க வைத்தான். அவன் பேண்டைக் கழற்றி, அவள் கால்களை விரித்து, ஒரே இடியில் உள்ளே நுழைந்தான். கலைவாணி கத்தினாள், ஆனால் அவள் கைகள் அவன் முதுகைப் பிறாண்டின.

அவன் வெறித்தனமாக இயங்கினான், ஒவ்வொரு இடியும் ஆழமாக. கலைவாணியின் உடம்பு மூட்டைகள் மேல் குலுங்கியது. அவள் இரண்டு முறை உச்சம் அடைந்தாள், அவன் தோளில் கடித்து, நகங்களால் கீறி.

மூன்றாவது நாள் காலை, விமல் வழக்கம் போல் ஆறு மணிக்கு வந்தான். கலைவாணி அவனைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள். "இன்னைக்கு செல்வம் வரமாட்டான்," என்றாள். "அவன் ஊருக்குப் போயிருக்கான், நேத்து சொன்னான்."

"அப்படின்னா இன்னைக்கு நமக்கு முழு நேரம்," என்று விமல் சிரித்தான், அவளை இழுத்து அணைத்து. அவர்கள் சமையலறை கதவைத் தாழிடாமல், தைரியமாக ஒருவரை ஒருவர் முத்தமிட்டனர்.

கலைவாணி விமலின் சட்டையைக் கழற்றி, அவன் மார்பில் முத்தமிட்டாள். விமல் அவள் சேலையை அவிழ்த்து, அவளை முழு நிர்வாணமாக்கினான். சமையலறை வெளிச்சத்தில் அவள் உடம்பு தங்கமாக மின்னியது.

அவன் அவளைத் தூக்கி, சமையல் மேடை மேல் உட்கார வைத்து, அவள் கால்களைத் தன் தோள்களில் போட்டுக் கொண்டு, உள்ளே நுழைந்தான். கலைவாணி பின்னால் சாய்ந்து, கைகளால் மேடையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

அவர்கள் மறந்து போயிருந்தனர், கதவு தாழிடப்படவில்லை என்பதை. அவர்கள் மறந்து போயிருந்தனர், வெளியே தெருவில் யார் வேண்டுமானாலும் வரலாம் என்பதை. அவர்கள் உலகம் அந்த சமையலறைக்குள் சுருங்கியிருந்தது.

சரியாக அந்த நேரத்தில், வாசலில் ஒரு சைக்கிள் மணி ஒலித்தது. டிங் டிங். கலைவாணியின் உடம்பு உறைந்தது. அந்த மணிச் சத்தம் அவளுக்கு நன்றாகத் தெரியும். அது பெருமாளின் சைக்கிள்.

பெருமாள் ஒரு மணிக்கு முன் ஒருபோதும் வீட்டுக்கு வரமாட்டார். ஒருபோதும். ஆனால் அந்த மணிச் சத்தம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது, வாசலை நோக்கி. விமலின் கண்கள் விரிந்தன. கலைவாணியின் வாய் திறந்தது, ஆனால் சத்தம் வரவில்லை.

கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. "கலைவாணி!" என்று பெருமாளின் குரல் ஒலித்தது. "வீட்ல இருக்கியா?"

அடுத்த பாகத்தில் தொடரும்...