தமிழ் ஆன்ட்டி காமக்கதைகள்: மெஸ் கலைவாணி ஆன்ட்டி, பாகம் 3

தமிழ் ஆன்ட்டி காமக்கதைகள் இந்தத் தொடரின் இறுதி பாகம். சைக்கிள் மணியின் ஒலி மெஸ் வாசலுக்கு வெளியே இரண்டாவது முறையாக எதிரொலித்தபோது, கலைவாணியின் உடல் கல்லாக இறுகியது. அடுப்பு மேடையின் விளிம்பில் அமர்ந்திருந்த அவளது தொடைகளுக்கு நடுவே விமல் நின்றிருந்தான், அவளது புண்டைக்குள் அவன் சுன்னி ஆழமாக இறங்கியிருந்தது, இருவரின் வியர்வை நனைந்த உடல்களும் ஒன்றோடொன்று ஒட்டியிருந்தன. கதவு தாழ் போடப்படவில்லை என்ற உண்மை இருவருக்கும் ஒரே நொடியில் ஞாபகம் வந்தது, பயம் அவர்களது மூச்சை நிறுத்தியது.

கலைவாணி முதலில் சுதாரித்தாள். அவள் விமலின் தோள்களைப் பிடித்து தன்னிடமிருந்து விலக்கினாள், தன் சேலையை அவசரமாக கீழே இழுத்து சரி செய்தாள், பின் அவன் லுங்கியையும் பனியனையும் எடுத்து அவன் கைகளில் திணித்தாள். "ஸ்டோர் ரூம், அரிசி மூட்டைக்கு பின்னால, சத்தம் கூடாது," என்று அவள் குரல் கிசுகிசுப்பாக ஆனால் கத்தியது போல வெளிவந்தது. விமல் தன் உடைகளை அள்ளிக் கொண்டு ஸ்டோர் ரூமுக்குள் ஓடினான், அவன் கால்கள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன, அவன் இதயம் மார்பை உடைத்து வெளியே வருவது போல அடித்துக் கொண்டிருந்தது.

கலைவாணி அவசரமாக சமையலறை கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தாள். வியர்வை துளிகளை புடவை முந்தானையால் துடைத்தாள், கலைந்த தலைமுடியை வேகமாக முடிந்தாள், சேலை மடிப்புகளை சரி செய்தாள். ஒரு எவர்சில்வர் டம்ளரில் தண்ணீர் எடுத்துக் கொண்டு, தன் முகத்தில் எரிச்சலை வரவழைத்துக் கொண்டு கதவை நோக்கி நடந்தாள். "யாரு இந்த நேரத்துல," என்று அவள் உரக்க கத்திக் கொண்டே கதவின் தாழ்ப்பாளை நீக்கினாள், அவள் குரலில் கோபம் இயல்பாக ஒலித்தது.

வாசலில் நின்றிருந்தது பெருமாள் இல்லை. செல்வம் ஒரு பழைய சைக்கிளில் அமர்ந்திருந்தான், அவன் முகத்தில் ஒரு கேலிச் சிரிப்பு படர்ந்திருந்தது. அவன் மணியை இன்னொரு முறை வேண்டுமென்றே அடித்தான், "அக்கா, பெருமாள் அண்ணேன்னு நினைச்சு பயந்துட்டீங்களா," என்றான். அவன் கண்கள் அவள் முகத்தையும், கழுத்தில் இருந்த வியர்வைத் துளிகளையும், அவசரமாக சரி செய்யப்பட்ட சேலையையும் அளந்து கொண்டிருந்தன.

"கதவு திறந்தே கிடந்துச்சு அக்கா," என்றான் செல்வம், சைக்கிளிலிருந்து இறங்காமல். "உள்ளே ஏதோ சத்தம் கேட்டுச்சு. யார் இருக்காங்க உள்ளே." அவன் குரல் தாழ்ந்து, அச்சுறுத்தும் தொனியில் மாறியது. "பெருமாள் அண்ணன்கிட்ட சொன்னா என்ன ஆகும் தெரியுமா அக்கா. ஆனா நான் சொல்ல மாட்டேன், நீங்க எனக்கு கொஞ்சம்..." அவன் வாக்கியத்தை முடிக்கவில்லை, ஆனால் அவன் பார்வை அவள் உடலை மேலிருந்து கீழாக அளந்தது, அவன் எண்ணம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

கலைவாணியின் பயம் ஒரு நொடியில் கோபமாக மாறியது. அவள் ஒரு அடி முன்னால் வந்து, "செல்வம்," என்றாள், அவள் குரல் இப்போது கத்தி போல கூர்மையாக இருந்தது. "உன் முதலாளியோட ஆட்டோவுல பெட்ரோல் திருடுறதை நான் பார்த்திருக்கேன். சினிமா தியேட்டர்ல இரண்டாவது ஷோவுக்கு பூக்காரி பொண்டாட்டியோட நீ உட்கார்ந்திருந்ததை என் தோழி பார்த்திருக்கா. பெருமாள்கிட்ட நீ இரண்டாயிரம் ரூபா கடன் வாங்கி ஆறு மாசமாச்சு, அதை திருப்பிக் கொடுக்கல." அவள் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் மெதுவாக, அழுத்தமாக உச்சரித்தாள். "நீ பெருமாள்கிட்ட ஏதாச்சும் சொல்லு, நான் உன் முதலாளிகிட்டயும், உன் பொண்டாட்டிகிட்டயும் எல்லாத்தையும் சொல்றேன்."

செல்வத்தின் முகம் வெளிறியது. அவன் கேலிச் சிரிப்பு மறைந்து, வாய் உலர்ந்து போனது. "அக்கா, நான் சும்மா... நான்..." என்று அவன் தடுமாறினான். கலைவாணி தன் குரலை சற்று மென்மையாக்கினாள், ஆனால் உறுதி குறையவில்லை. "காலையில டிபன் சாப்பிட வருவே, ஒரு மாசம் ஃப்ரீ. ஆனா ஒரு வார்த்தை வெளியே போச்சுன்னா, உன் கதை முடிஞ்சது." செல்வம் தலையை குனிந்து கொண்டு சைக்கிளை திருப்பினான், அவன் பெடலை மிதிக்கும் கால்கள் அவசரத்தில் தடுமாறின. தெரு முனையில் அவன் மறையும் வரை கலைவாணி வாசலில் நின்று பார்த்தாள்.

அவள் கதவை மூடி, இரண்டு தாழ்ப்பாள்களையும் உள்ளே போட்டாள். பின் ஸ்டோர் ரூம் கதவைத் திறந்தாள். அரிசி மூட்டைகளுக்குப் பின்னாலிருந்து விமல் வெளியே வந்தான், அவன் முகம் வெள்ளையாக இருந்தது, லுங்கியை அரைகுறையாகக் கட்டியிருந்தான். அவள் ஒரு டம்ளர் தண்ணீரை அவனிடம் நீட்டினாள், அவன் அதை ஒரே மூச்சில் குடித்தான், அவன் கைகள் இன்னும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. "போய்ட்டான்," என்றாள் அவள் மெதுவாக. "இனிமே அவன் வாயைத் திறக்க மாட்டான்."

விமல் அந்த டம்ளரை கீழே வைத்துவிட்டு, அவளை தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். அவள் உடல் இன்னும் லேசாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது, அவன் கைகள் அவள் முதுகை மெதுவாக தடவின. "பயப்படாதே," என்றான் அவன், ஆனால் அவன் சொந்த குரலும் நடுங்கியது. அவள் சிரித்தாள், அந்த சிரிப்பில் நிம்மதியும், வேறொரு வெப்பமும் கலந்திருந்தது. அவள் கை அவன் மார்பில் இறங்கி, அவன் இதயத் துடிப்பை உணர்ந்தது, அவள் விரல்கள் அவன் லுங்கியின் முடிச்சில் ஒரு நொடி தங்கி, பின் விலகின. "இங்கே வேண்டாம்," என்றாள் அவள் மெதுவாக. "மதியம். என் வீடு. அங்கே யாரும் இருக்க மாட்டாங்க."

ஆனால் இருவருக்கும் தெரிந்தது, ஏதோ முடிந்து விட்டது என்று. கலைவாணி விமலின் முகத்தை தன் கைகளில் ஏந்தினாள். "விமல், இனிமே இந்த மெஸ் கதவு நமக்காகத் திறக்காது. இங்கே இனி நமக்குள்ளே எதுவும் நடக்காது. செல்வம் கண்காணிப்பான், தெரு பார்க்கும்." அவள் கண்களில் ஒரு தீர்மானம் எரிந்தது. "ஆனா நம்ம கதை இங்கே முடியாது. என் வீட்டுக்கு வா. மதியம் இரண்டு மணிக்கு, பின் சந்து வழியா. காய்கறி கூடையை தோள்ல போட்டுட்டு வா, யாரும் சந்தேகப்பட மாட்டாங்க."

"பெருமாள் சாப்பிட்டுட்டு ஒண்ணரை மணிக்கு கடைக்கு போயிடுவார். நான் சமையல் வேலைன்னு வீட்டுக்கு வந்துடுவேன். இரண்டு மணி நேரம் கிடைக்கும், அது போதும்." விமல் தலையசைத்தான், அவன் கண்களில் பயம் மறைந்து, வேறொரு தீ பற்றிக் கொண்டிருந்தது. அவன் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, காலி கூடையை எடுத்துக் கொண்டு முன் கதவு வழியாக வெளியேறினான், தெருவில் யாரும் அவனை கவனிக்கவில்லை.

விமல் வீட்டுக்கு போய் குளித்து, சாப்பிட்டு, நேரத்தை எண்ணிக் கொண்டிருந்தான். ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒரு மணி நேரம் போல தோன்றியது, கடிகார முட்கள் நகர மறுப்பது போல இருந்தது. ஒண்ணே முக்காலுக்கு அவன் காலி கூடையை தோளில் போட்டுக் கொண்டு பின் சந்தை நோக்கி நடந்தான். தெருவில் யாரும் அவனை கவனிக்கவில்லை, எல்லோரும் மதிய தூக்கத்திலோ, வேலையிலோ இருந்தனர். அவன் இதயம் மீண்டும் வேகமாக அடிக்கத் தொடங்கியது, ஆனால் இந்த முறை பயத்தால் இல்லை, வேறொரு எதிர்பார்ப்பால்.

மதியம் இரண்டு மணி. வெயில் தகித்துக் கொண்டிருந்த பின் சந்தில் விமல் காலி காய்கறி கூடையை தோளில் சுமந்து நடந்தான். கலைவாணியின் வீட்டின் பின் கதவு சற்று திறந்திருந்தது. அவன் உள்ளே நுழைந்ததும் கதவு அவன் பின்னால் மூடி தாழ் போடப்பட்டது. அவள் நீல நிற நைட்டியில் நின்றிருந்தாள், தலைமுடி அவிழ்ந்து தோள்களில் விழுந்திருந்தது, அவள் கண்களில் காலையின் பயம் இல்லை, வேறொரு பசி இருந்தது. கூடை அவன் தோளிலிருந்து நழுவி தரையில் விழுந்தது, யாரும் அதை கவனிக்கவில்லை.

பேச்சு தேவையில்லாமல் இருந்தது. அவள் அவனை இழுத்து தன் உதடுகளை அவன் உதடுகளில் அழுத்தினாள், அந்த முத்தத்தில் காலையின் பயமும், இத்தனை நாள் அடக்கி வைத்த ஆசையும் ஒன்றாக வெடித்தன. அவள் கைகள் அவன் லுங்கியின் முடிச்சை அவிழ்த்தன, அவன் கைகள் அவள் நைட்டியின் பட்டன்களை ஒவ்வொன்றாக திறந்தன. அவர்கள் தடுமாறிக் கொண்டே படுக்கையறையை நோக்கி நகர்ந்தனர், அவர்களது உடைகள் ஹால் தரையில் ஒவ்வொன்றாக விழுந்து கொண்டிருந்தன.

படுக்கையில் அவள் அவனை தள்ளி உட்கார வைத்தாள். அவன் முன் மண்டியிட்டு, அவன் சுன்னியை தன் கைகளில் எடுத்தாள். அது ஏற்கனவே முழுமையாக விறைத்து, துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அவள் அதன் நுனியை நாக்கால் சுற்றி நக்கினாள், பின் மெதுவாக தன் வாய்க்குள் எடுத்துக் கொண்டாள். அவள் உறிஞ்சும் வேகம் கூடியது, அவள் நாக்கு அதன் அடிப்பகுதியில் சுழன்றது, விமலின் கைகள் அவள் தலைமுடியில் இறுகின. "கலைவாணி... மெதுவா... என்னால முடியல," என்று அவன் முனகினான், ஆனால் அவள் நிறுத்தவில்லை. அவள் உதடுகள் இன்னும் ஆழமாக இறங்கின, அவள் தொண்டை அதை முழுமையாக ஏற்றுக் கொண்டது, அவன் உடல் முழுவதும் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போல அதிர்ந்தது.

அவள் எழுந்து அவனை படுக்கையில் தள்ளி படுக்க வைத்தாள், அவளே அவன் முகத்தின் மீது ஏறி அமர்ந்தாள். அவன் தன் கைகளால் அவள் தொடைகளை விரித்து, அவள் புண்டையில் தன் வாயை வைத்தான். அவன் நாக்கு அவள் புண்டையின் மடிப்புகளுக்குள் நுழைந்து சுழன்றது, அவள் உடல் அதிர்ந்தது. "விமல்... ஆ... அங்கேதான்... நிறுத்தாதே," என்று அவள் கத்தினாள், அவள் கைகள் அவன் தலைமுடியை இறுக்கிப் பிடித்தன. அவன் நாக்கின் வேகம் கூடியது, அவள் இடுப்பு அவன் முகத்தில் அழுத்தியது, அவள் தொடைகள் அவன் தலையை இறுக்கின. பின் அவள் உடல் ஒரு பெரிய அதிர்வோடு தளர்ந்தது, அவள் புண்டையிலிருந்து வெளிவந்த தண்ணி அவன் முகத்தையும், படுக்கை விரிப்பையும் நனைத்தது.

மூச்சு வாங்கிக் கொண்டே அவள் திரும்பி, அவன் சுன்னியின் மீது ஏறி அமர்ந்தாள். அவள் அதை தன் கையால் பிடித்து, தன் புண்டையின் வாசலில் வைத்து மெதுவாக கீழே இறங்கினாள். அவன் சுன்னி அவளுக்குள் முழுமையாக நுழைந்தபோது இருவரும் ஒரே நேரத்தில் முனகினர். அவள் தன் இடுப்பை முன்னும் பின்னும் அசைக்கத் தொடங்கினாள், முதலில் மெதுவாக, பின் வேகமாக. அவள் முலைகள் அவள் அசைவுக்கு ஏற்ப குதித்தன, விமலின் கைகள் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து அவள் வேகத்தைக் கூட்டின. மின்விசிறியின் காற்றில் அவர்களது வியர்வை நனைந்த உடல்கள் பளபளத்தன, அவள் ஒவ்வொரு முறை கீழே இறங்கும்போதும் அவன் சுன்னி அவள் ஆழத்தைத் தொட்டது.

அவள் வேகம் கூடியது, அவள் முனகல்கள் அறை முழுவதும் எதிரொலித்தன. "விமல்... நான்... நான் வர்றேன்," என்று அவள் கத்தினாள், அவள் உடல் இறுகி, பின் ஒரு பெரிய நடுக்கத்தோடு தளர்ந்தது. அவன் அவளை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு, அவள் உச்சத்தின் அலைகள் அடங்கும் வரை காத்திருந்தான், அவன் சுன்னி இன்னும் அவளுக்குள் துடித்துக் கொண்டிருந்தது, அவள் புண்டை அதை இறுக்கிப் பிடித்திருந்தது.

திடீரென அவன் அவளைத் திருப்பி படுக்கையில் குப்புறத் தள்ளினான். அவள் முழங்கால்களில் நின்றாள், அவன் அவள் பின்னால் மண்டியிட்டு, அவள் இடுப்பை இரு கைகளாலும் இறுக்கிப் பிடித்து, தன் சுன்னியை அவள் புண்டைக்குள் ஒரே அழுத்தில் இறக்கினான். "ஆ!" என்று அவள் கத்தி தலையணையைக் கடித்தாள். அவன் அடிகள் வேகமாக, ஆழமாக விழுந்தன, படுக்கை கிரீச்சிட்டது. அவன் ஒரு கையால் அவள் முலையைப் பிடித்து கசக்கினான், மறு கையால் அவள் தலைமுடியை இழுத்தான், அவள் கழுத்தில் அவன் பற்கள் பதிந்தன. அவள் உடல் மீண்டும் உச்சத்தை அடைந்து நடுங்கியது, அதே நொடியில் அவன் கஞ்சி அவளுக்குள் பீறிட்டு வெளிவந்தது, இருவரும் ஒருவர் மீது ஒருவர் சரிந்தனர்.

அவன் அவள் மீதிருந்து விலகாமல், அவளை தன் மார்போடு சேர்த்து பக்கவாட்டில் படுக்க வைத்தான். அவன் சுன்னி இன்னும் அவள் புண்டைக்குள் இருந்தது, மெதுவாக, சோம்பலாக அசைந்து கொண்டிருந்தது. அவன் கைகள் அவள் முலைகளை மென்மையாக பிசைந்தன, அவன் உதடுகள் அவள் கழுத்தில் மெதுவாக ஊர்ந்தன. "இப்படியே இரு," என்று அவள் முணுமுணுத்தாள். "இன்னும் கொஞ்ச நேரம், விமல்."

சிறிது நேரம் அவர்கள் அப்படியே கிடந்தனர், அவர்களது மூச்சுகள் ஒன்றாக கலந்தன. "செல்வம் இனிமே தொந்தரவு பண்ண மாட்டானா?" என்று விமல் மெதுவாக கேட்டான். கலைவாணி சிரித்தாள். "அவன் வாயைத் திறந்தா அவன் கதை முடிஞ்சதுன்னு அவனுக்கே தெரியும். பயப்படாதே." அவள் அவன் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள். "இப்போ நமக்கு இருக்குற ஒரே பிரச்சனை, நேரம் போதாதுங்கறதுதான்."

இருவரும் வியர்வையில் நனைந்து, மூச்சு வாங்கிக் கொண்டு படுக்கையில் சரிந்தனர். கலைவாணி அவன் மார்பில் தலை வைத்து படுத்தாள், அவன் கை அவள் முதுகில் மெதுவாக வருடியது. "கேளு விமல்," என்றாள் அவள் மெதுவாக. "இனிமே நம்ம சந்திப்பு இப்படித்தான். ஞாயிற்றுக்கிழமை பெருமாள் அவங்க அம்மா வீட்டுக்கு போவார், அன்னைக்கு முழு நாள் நமக்கு. கடையில கூட்டம் அதிகமா இருக்குற நாள்ல மதியம் இப்படி. மெஸ்ல இனி ஒரு தடவை கூட கிடையாது." விமல் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். "நீ சொன்னா சரி," என்றான். "நான் உன்னோடதான், ரகசியமா, எப்பவும்."

சிறிது நேரம் அமைதியாக கிடந்த பின், அவள் தலையை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்து குறும்பாக சிரித்தாள். "போதுமா?" என்றாள். விமல் சிரித்துக் கொண்டே தலையசைத்து "இல்லை" என்றான். அவள் எழுந்து, நிர்வாணமாகவே குளியலறை வாசலுக்கு நடந்து, அவனை கையசைத்து அழைத்தாள். அவள் கதவு நிலையில் சாய்ந்து நின்றாள், அவள் உடல் இன்னும் அவன் பார்வைக்கு திறந்திருந்தது, அவள் புண்டை அவன் கஞ்சியால் பளபளத்துக் கொண்டிருந்தது, அவள் கண்களில் அந்த பழைய குறும்பு மீண்டும் எரிந்தது.

குளியலறையின் குளிர்ந்த தரையில் அவள் பாதங்கள் பதிந்தன, அவள் உடல் அவன் பார்வையில் முழுமையாக தெரிந்தது. அவள் முலைகள் இன்னும் விம்மிக் கொண்டிருந்தன, அவள் புண்டையின் மடிப்புகள் அவன் கஞ்சியால் பளபளத்தன. அவன் அவளை நோக்கி நடந்தான், அவன் சுன்னி மீண்டும் முழுமையாக விறைத்திருந்தது, அவன் கண்களில் அந்த பசி மீண்டும் எரிந்தது. அவள் அவனை இழுத்து தன் உதடுகளில் ஒரு ஆழமான முத்தம் கொடுத்தாள், அவள் நாக்கு அவன் வாய்க்குள் நுழைந்து சுழன்றது, அவள் கைகள் அவன் பின்புறத்தை இறுக்கிப் பிடித்தன.

அவன் எழுந்து அவளிடம் சென்றான். அவள் ஒரு காலை தூக்கி அவன் இடுப்பில் வைத்தாள், அவன் அவளை சுவரில் சாய்த்து, தன் சுன்னியை மீண்டும் அவளுக்குள் செலுத்தினான். இந்த முறை மெதுவாக, ஆழமாக, ஒவ்வொரு அடியையும் உணர்ந்து. அவள் நகங்கள் அவன் தோள்களில் பதிந்தன, அவள் உதடுகள் அவன் கழுத்தில் பதிந்தன. குழாயிலிருந்து சொட்டிய தண்ணீரின் சத்தம் மட்டுமே அந்த அறையில் கேட்டது, அவர்களது முனகல்களைத் தவிர. மெதுவாக, மெதுவாக, இருவரும் மீண்டும் உச்சத்தை அடைந்தனர், இந்த முறை ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு, அசையாமல், ஒருவர் மூச்சை ஒருவர் உணர்ந்து.

ஐந்து மணி ஐந்து நிமிடம். கலைவாணி வேகமாக எழுந்து உடை அணிந்தாள், தலைமுடியைப் பின்னி, மீண்டும் கண்ணியமான அக்காவாக மாறினாள். விமல் லுங்கியைக் கட்டிக் கொண்டான், அவள் காலி கூடையில் சில காய்கறிகளைப் போட்டு அதை நிறைந்தது போல காட்டினாள். பின் கதவு வழியாக அவன் வெளியேறும் முன், அவள் ஒரு மல்லிகை சரத்தை அவன் உள்ளங்கையில் வைத்து மூடினாள், அவள் விரல்கள் அவன் விரல்களில் ஒரு நொடி தங்கின.

பின் சந்தில் அவள் குரல் உரக்க, இயல்பாக ஒலித்தது, தெருவில் யாராவது கேட்டால் சந்தேகம் வராத அளவுக்கு. "நாளைக்கு காலையில ஆறு மணிக்கு காய்கறி வரணும், விமல்! தாமதமா வந்தேன்னா காசு கட் பண்ணிடுவேன்!" விமல் தலையசைத்து நடந்தான், தூரத்தில் பிரதான சாலையில் பெருமாளின் சைக்கிள் மணி ஒலித்தது, இப்போது அது பயமுறுத்தும் ஒலியாக இல்லை, வெறும் சாதாரண மாலை நேர ஒலியாக இருந்தது. அவன் திரும்பிப் பார்த்தான், கலைவாணி வாசலில் நின்று, தன் உதடுகளில் விரல் வைத்து, சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள், அவன் மூடிய கையில் மல்லிகை சரம் சூடாக இருந்தது.