XXX मराठी स्टोरी: बिननावाचे प्रेमपत्र (भाग २)

शनिवारची पहाट. पाच वाजले होते आणि शालाका अजूनही जागी होती. तिने उशीजवळ ठेवलेला कालचा ब्लाऊज उचलला आणि त्याच्या बाह्याजवळ नाक नेलं. तंबाखू. तोच वास. काल रात्री रेकॉर्ड रूमच्या अंधारात तिच्या श्वासात घुसलेला तोच वास. मंगळचे शब्द तिच्या कानात वाजले, "तुझं आयुष्य आता एखाद्या XXX मराठी स्टोरी सारखं झालंय, शालाका बाई!"

काल रात्री घडलेलं तिला पुन्हा पुन्हा आठवत होतं. स्टाफरूमच्या अंधारात मागून आलेला हात, तोंडावर दाबलेली बोटं, कानाशी घरघरलेला आवाज, "ओरडू नकोस. मीच आहे. तो नाही." तो आवाज विक्रम पवारचा नव्हता. त्याने तिच्या ब्लाऊजची बटणं उघडली होती, तिचा हात आपल्या पँटवर ठेवला होता, तिने त्याची ताठरता हातात धरली होती. आणि मग त्याने तिला थांबवलं होतं, "आज फक्त ही सुरुवात. उद्या पूर्ण रात्र आपली आहे." एक खोल चुंबन, आणि तो अंधारात विरून गेला होता.

शालाकाने अंथरुणावरून उठून खिडकी उघडली. बाहेर पावसाने धुतलेलं सातारा अजून झोपलं होतं. तिच्या मांड्यांमध्ये काल रात्रीची ओल अजूनही ताजी होती. तिने ठरवलं. आज शाळेत जायचं. शनिवारी शाळा बंद असते, पण पेपर तपासायचे आहेत, हे कारण पुरेसं होतं. आज ती त्याला शोधणार. चेहरा पाहणार. तंबाखू खाणारा, शाळेतला, तिच्या डब्यापर्यंत पोहोचणारा माणूस. किती जण असू शकतात?

सकाळी नऊ वाजता ती शाळेच्या गेटपाशी पोहोचली. शिपाई गेटवर होता. "शालाका बाई, आज शाळा बंद आहे." "माहित आहे. दहावीचे पेपर तपासायचे आहेत, उद्या निकालाची यादी लावायची आहे." शिपायाने गेट उघडलं. शाळेचं आवार ओलं, शांत. तिच्या चपलांचा आवाज व्हरांड्यात घुमला.

स्टाफरूम रिकामी होती. तिचा डबा तसाच होता. तिने पेपरांचा गठ्ठा काढला, पण तिचं लक्ष नव्हतं. तिचे कान रेकॉर्ड रूमच्या दिशेने होते. तिथून कागदांची सळसळ ऐकू येत होती. कोणीतरी आत होतं. तिच्या छातीत धडधड वाढली. ती उठली आणि हळूहळू त्या दिशेने चालू लागली.

रेकॉर्ड रूमचं दार अर्धवट उघडं होतं. आत टेबलावर फायलींचा ढीग, आणि त्यामागे वाकून बसलेला एक माणूस. दत्ता शिंदे. शाळेचा लिपिक. अडतीस वर्षांचा, नेहमी शांत, नेहमी अदृश्य. वर्गात तो कधी दिसायचाच नाही. फक्त पगाराच्या दिवशी सहीसाठी त्याचं नाव ऐकू यायचं. शालाकाने त्याच्याकडे कधी नीट पाहिलंच नव्हतं.

ती दारात उभी राहिली. दत्ता शिंदेने मान वर केली. "शालाका बाई? आज शाळा बंद आहे." त्याचा आवाज ऐकताच शालाकाच्या पायाखालची जमीन सरकली. तोच आवाज. काल रात्री तिच्या कानाशी घरघरलेला तोच दबलेला आवाज. आणि त्याच्या शर्टच्या बाह्यावरून येणारी तीच तंबाखूची गंध. तिच्या हातातला पेपरांचा गठ्ठा थरथरला.

"तू," ती म्हणाली. तिचा आवाज तिलाच ओळखीचा वाटेना. "काल रात्री तू होतास." दत्ता शिंदेचा चेहरा पांढरा पडला. त्याच्या हातातली फाईल टेबलावर पडली. "मी... मी नाही..." "खोटं बोलू नकोस." शालाका आत आली आणि तिने दाराची कडी लावली. खणखणाट रूममध्ये घुमला. "तंबाखूचा वास. तुझा आवाज. मला सगळं आठवतंय."

बराच वेळ शांतता. मग दत्ता शिंदेने डोकं खाली घातलं. "हो," तो म्हणाला. "मीच होतो." शालाकाच्या छातीत काहीतरी फुटलं. राग? की सुटका? "चार पत्रं? तीही तूच लिहिलीस?" "हो." "आणि विक्रम पवार?" दत्ता शिंदेने एक कटू हसू केलं. "तो पोरगा? त्याला काही कळत नाही. तो फक्त शिट्टी वाजवतो."

"का?" शालाकाने विचारलं. "अंधारात माझं तोंड दाबून? हे का?" दत्ता शिंदे उठला. तो तिच्यासमोर आला, पण सुरक्षित अंतरावर थांबला. "कारण दिवसा मी तुमच्यासमोर तोंड उघडू शकत नाही, शालाका बाई. मी फक्त लिपिक आहे. तुम्ही शिक्षिका. मी महिन्यांपासून तुम्हाला पाहतोय. तुमची साडी, तुमचं हसणं, वर्गात शिकवताना तुमचे हात. पत्रं लिहिणं हीच माझी हिंमत होती."

त्याने खिशातून एक पाकीट काढलं. "पाचवं पत्र. हे मी काल लिहिलं, पण पाठवलं नाही. कारण काल रात्रीच..." तो थांबला. शालाकाने ते पाकीट घेतलं. आतलं पत्र काढलं. "आज रात्री मी तुला स्पर्श करणार. आणि उद्या मी तुझ्यासमोर येणार. मग तू ठरव, मला शिक्षा द्यायची की..." पुढचं वाक्य अर्धवट होतं.

शालाकाने पत्र वाचलं आणि तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं. रागाचं? नाही. तिला कळत नव्हतं. चार वर्षांच्या लग्नात तिच्या नवऱ्याने तिला कधी असं लिहिलं नव्हतं. कधी असं पाहिलं नव्हतं. महिन्यातून दोन वेळा येणारा, घाईघाईत प्रेम करणारा नवरा. आणि हा माणूस, हा शांत लिपिक, महिन्यांपासून तिच्यासाठी झुरत होता.

तिच्या मनात नवऱ्याचा चेहरा आला. पुण्यातला तो छोटा फ्लॅट, महिन्यातून दोन वेळा येणारा तो, घाईघाईत प्रेम करून सकाळी निघून जाणारा तो. कधी त्याने तिच्या डोळ्यांत पाहून विचारलं होतं का, तुला काय हवंय? कधी त्याने तिच्यासाठी एक ओळ लिहिली होती का? अपराधीपणाची एक लाट आली, पण तिच्या शरीरातली भूक त्या लाटेपेक्षा मोठी होती. तिने ती लाट येऊ दिली आणि जाऊ दिली.

"तू मला घाबरवलंस," ती म्हणाली, पण तिचा आवाज आता मऊ झाला होता. "मला माहित आहे," दत्ता शिंदे म्हणाला. "माफ कर. पण तुम्ही ओरडला असतात तर... माझी नोकरी गेली असती. माझं सगळं गेलं असतं." तो तिच्याकडे पाहत होता, डोळ्यांत भीती आणि आणखी काहीतरी. तीच नजर, जी काल रात्री अंधारात तिच्या शरीरावर फिरली होती.

शालाका त्याच्याजवळ गेली. आता अंतर नव्हतं. तिने त्याच्या शर्टचा कॉलर पकडला. "काल रात्री तू म्हणाला होतास, उद्या पूर्ण रात्र आपली आहे." तिचा श्वास त्याच्या चेहऱ्यावर पडत होता. "आता दुपार आहे. पण वेळ आपला आहे. शाळा बंद आहे. दार बंद आहे." तिने त्याचा कॉलर ओढला आणि त्याचे ओठ आपल्या ओठांवर दाबले.

दत्ता शिंदे प्रथम गोठला. मग त्याने तिला घट्ट मिठीत घेतलं. त्याचं चुंबन भुकेलं होतं, महिन्यांची तहान एकाच वेळी भागवणारं. त्याची जीभ तिच्या तोंडात शिरली आणि शालाका विरघळली. तिचे हात त्याच्या पाठीवर फिरू लागले, त्याचा शर्ट चुरगळत.

त्याने तिला टेबलाशी नेलं. फायली बाजूला सारल्या. त्याची बोटं तिच्या ब्लाऊजच्या बटणांवर आली, काल रात्रीसारखीच, पण आता दिवसा, आता उजेडात. एकेक बटण उघडलं गेलं. तिचे उरोज ब्राच्या आतून वर आले. त्याने ब्राचा हुक काढला आणि तिची छाती मोकळी झाली. "इतके दिवस फक्त कल्पनेत पाहिलं," तो पुटपुटला. "आज खरं."

"मग दाखव," शालाका म्हणाली. "इतके दिवस फक्त लिहिलंस. आज करून दाखव." तिच्या आवाजातली आज्ञा ऐकून दत्ता शिंदेचे डोळे चमकले. वर्षानुवर्षं दबलेला माणूस आता दबत नव्हता. त्याने तिला आणखी जवळ ओढलं.

त्याने तिचा एक निप्पल तोंडात घेतला. शालाकाच्या तोंडून उसासा बाहेर पडला. त्याची जीभ त्या टोकावर फिरत होती, चोखत होती, चावत होती. त्याचा दुसरा हात तिच्या दुसऱ्या उरोजाला दाबत होता. शालाकाने त्याचे केस पकडले आणि त्याचं डोकं आपल्या छातीवर दाबलं. "अजून," ती पुटपुटली. "थांबू नकोस."

तिने त्याचा शर्ट काढला. त्याची छाती रुंद नव्हती, पण घामाने चमकत होती. तिचे हात त्याच्या छातीवरून खाली सरकले, त्याच्या पोटावरून, त्याच्या पँटच्या बेल्टवर. तिने बेल्ट सोडला, चेन खाली ओढली. त्याचा लंड बाहेर आला, ताठ, गरम, काल रात्री तिच्या हातात आलेलाच.

शालाका त्याच्यासमोर गुडघ्यांवर बसली. "काल रात्री इथेच थांबवलं होतंस," ती म्हणाली आणि त्याला तोंडात घेतलं. दत्ता शिंदेच्या तोंडून एक खोल घरघर बाहेर पडली. तिची जीभ त्याच्या टोकावर फिरत होती, तिचे ओठ त्याला घट्ट आवळत होते. ती वर खाली होत होती, हळूहळू वेग वाढवत.

"शालाका... थांब... मी..." त्याने तिचे केस पकडले, पण ढकललं नाही. तिने त्याच्याकडे वर पाहिलं, डोळ्यांत खोडकर चमक. तिने आणखी खोल घेतलं. त्याचं शरीर ताठरलं. "नाही," तो म्हणाला आणि तिला वर उठवलं. "आज तुझं पाणी आधी. माझं नंतर."

त्याने तिला टेबलावर बसवलं. तिची साडी वर केली. तिची चड्डी काढली. तिची पुच्ची ओली, फुगलेली, वाट पाहत होती. तो तिच्यासमोर गुडघ्यांवर बसला आणि त्याने तिच्या मांड्यांमध्ये तोंड घातलं. त्याची जीभ तिच्या फटीवर फिरली आणि शालाका ओरडली.

"हळू," ती हसली, "शाळा बंद आहे, पण शिपाई बाहेर आहे." "मग दबून राहा," त्याने तिच्या मांड्या आणखी पसरवल्या. त्याची जीभ आत शिरली, तिच्या दाण्यावर थबकली, वर्तुळं काढू लागली. शालाकाने आपले ओठ चावले. तिचे हात टेबलाची कड पकडून होते. तिच्या पोटात लाटा उसळत होत्या.

तिचं शरीर थरथरू लागलं. "दत्ता... मी..." तिचं पाणी गळालं, तीव्र, धडधडणारं. ती टेबलावर कोसळली, धापा टाकत. त्याने तिच्या मांड्या चाटल्या, तिची ओल पुसली. "पत्रात लिहिलं होतं ना," तो म्हणाला, "तुझं नाव घेऊन मी किती रात्री..." "आता नाव घ्यायची गरज नाही," शालाका म्हणाली. "आता मी इथे आहे."

त्याने तिला वळवलं. तिची छाती टेबलावर, तिचे नितंब वर. त्याने तिच्या नितंबांवर हात ठेवले, पसरले. "तयार?" "कधीचीच." त्याने आपला लंड तिच्या फटीवर घासला, ओलसर केला, आणि एका धक्क्यात आत शिरला. शालाकाच्या तोंडून एक दबलेला किंकाळा बाहेर पडला.

तो मागून तिला चोदू लागला. त्याचे धक्के खोल, जोरदार, महिन्यांची साठलेली भूक. टेबल हलत होतं. खाली एक फाईल पडली, कागद विखुरले. शालाकाला काही फरक पडत नव्हता. तिचे उरोज टेबलावर घासत होते. तिच्या तोंडून उसासे बाहेर पडत होते, जे ती दाबण्याचा प्रयत्नही करत नव्हती.

"अजून जोरात," ती म्हणाली. "घाबरू नकोस. कोणी येणार नाही." त्याने तिचे केस पकडले, तिचं डोकं मागे ओढलं. त्याचे धक्के आणखी खोल झाले. तिची पुच्ची त्याला घट्ट आवळत होती. तिच्या शरीरात दुसरी लाट तयार होत होती.

मग त्याने तिला वळवलं. आता ती टेबलावर आडवी, तिचे पाय त्याच्या खांद्यांवर. त्याने पुन्हा आत शिरलं, आता समोरून, तिच्या डोळ्यांत पाहत. "आज चेहरा," तो म्हणाला. "काल म्हणाला होतास ना, उद्या चेहरा. हा घे चेहरा." शालाकाने त्याचा चेहरा हातात घेतला. घाम, तंबाखूची गंध, आणि डोळ्यांत तिच्यासाठीचं वेड.

त्याचे धक्के आता तिच्या आत खोलवर पोहोचत होते. तिचे पाय त्याच्या खांद्यांवर थरथरत होते. तिने त्याची पाठ नखांनी ओरबाडली. "मी येतेय... दत्ता... मी झडतेय..." "ये," तो घरघरला. "माझ्यासोबत ये." दोघं एकाच वेळी कळस गाठला. त्याचं पाणी तिच्या आत गळालं, गरम, खोल. ती किंचाळली, त्याचं नाव घेत.

बराच वेळ दोघं तसेच होते. टेबलावर, घामाने भिजलेले, श्वास रोखलेले. बाहेर कुठेतरी कावळा ओरडला. "तू शाळेत आलीस त्या पहिल्या दिवशी," दत्ता शिंदे हळूच म्हणाला, "पांढरी साडी, हातात हजेरी रजिस्टर. मी तेव्हापासून... पण मी फक्त लिपिक. माझी हिंमत फक्त कागदावर होती." शालाकाने त्याच्या छातीवर डोकं ठेवलं. "कागदावरची हिंमत आता शरीरात आली आहे," ती म्हणाली.

दत्ता शिंदेने तिच्या कपाळाचं चुंबन घेतलं. "मला माफ कर," तो पुन्हा म्हणाला. "त्या रात्रीसाठी." शालाकाने त्याचे ओठ बोटाने बंद केले. "ती रात्र नसती तर आजचा दिवस नसता."

ते दोघं खाली बसले. शालाकाने आपली साडी नीट केली, ब्लाऊजची बटणं लावली. दत्ता शिंदेने विखुरलेले कागद उचलले. दोघंही हसले. "पगाराच्या फायली," तो म्हणाला. "आता दोन दिवस उशीर होईल." "चालेल," शालाका म्हणाली. "काही गोष्टी पगारापेक्षा महत्त्वाच्या असतात."

मग शालाकाने पाचवं पत्र पुन्हा काढलं. तिने ते वाचलं, हसली, आणि आपल्या ब्लाऊजमध्ये ठेवलं. "हे मी घरी वाचणार. पुन्हा पुन्हा." दत्ता शिंदे तिच्याकडे पाहत होता. "आता?" "आता ऐक," शालाका म्हणाली. ती त्याच्याजवळ गेली आणि त्याच्या शर्टची कॉलर नीट केली. "पत्रं आता बंद. प्रत्येक शनिवारी, शाळा सुटल्यावर, रेकॉर्ड रूम. पण एक अट आहे."

"कोणती?" "पुढच्या वेळी दिवे लावायचे." ती हसली. "मला अंधारातली भीती आता संपली आहे. आता मला सगळं उजेडात पाहायचं आहे." दत्ता शिंदेने तिला मिठीत घेतलं. "आणि विक्रम पवारला?" "त्याला त्याची शिट्टी वाजवू दे," शालाका म्हणाली. "त्याला कधी कळणारही नाही की त्याच्या नावाखाली काय घडलं."

दार उघडण्याआधी शालाका थांबली. तिने मागे वळून पाहिलं. रेकॉर्ड रूम, टेबल, विखुरलेल्या फायलींचा एक कागद अजूनही खाली पडलेला. दत्ता शिंदे तिच्याकडे पाहत होता, डोळ्यांत आता भीती नव्हती. "शनिवारी," तो म्हणाला. "शनिवारी," तिने उत्तर दिलं आणि दार उघडून बाहेर पडली.