ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬੱਸ ਵਾਲੇ ਅਮਨ ਨਾਲ ਜੰਮ ਕੇ ਚੁਦਾਈ
ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਆਖਰੀ ਬੱਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੀਂਹ ਹਲਕਾ ਹਲਕਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਬੈਗ ਤੇ ਫੋਨ ਸੀ। ਬੱਸ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਤੇ ਖਿੜਕੀ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਅਮਨ ਅੱਡੇ ਤੇ ਆਖਰੀ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਹ ਉਨੱਤੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਕਾਲੀ ਜੈਕਟ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਵਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਗਿੱਲੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਦੋ ਤਿੰਨ ਸੀਟਾਂ ਖਾਲੀ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਉਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਜਦੋਂ ਬੱਸ ਚੱਲੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਅਮਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਕਰੰਟ ਦੌੜ ਗਈ।
ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਮਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਖਿੜਕੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਅਮਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਣ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੌਸਮ ਦੀ, ਫਿਰ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਤੇ ਫਿਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ।
ਅੱਧੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਿਜਲੀ ਚਮਕੀ ਤੇ ਬੱਸ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ। ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੰਜਣ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਸਾਰੇ ਯਾਤਰੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ ਪਰ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਗੀ। ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਢਾਬਾ ਹੈ, ਚਲੋ ਚਾਹ ਪੀ ਆਈਏ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਸੋਚੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਢਾਬੇ ਤੇ ਗਰਮ ਚਾਹ ਦੀਆਂ ਪਿਆਲੀਆਂ ਆਈਆਂ। ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਚਾਹ ਦੀ ਭਾਫ਼ ਤੇ ਅਮਨ ਦੀ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਗਰਮ ਸਨ ਤੇ ਉਸਦੀ ਪਕੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸਨੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ।
ਢਾਬੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕਮਰਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਯਾਤਰੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅਮਨ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਕਮਰਾ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਮੰਜਾ, ਇੱਕ ਬੱਤੀ ਤੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਅਮਨ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਚਾਹ ਪੀਂਦਿਆਂ ਅਮਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟਰਾਂਸਪੋਰਟ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਕੁਝ ਖਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੇ ਇਸ ਸੋਚ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਅਮਨ ਨੇ ਚਾਹ ਦੀ ਪਿਆਲੀ ਰੱਖੀ ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਗਿੱਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ ਲੱਗੀ ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਅਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕੰਬ ਗਏ ਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਅਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆ ਟਿਕੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਬਾਂਹਾਂ ਪਾ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਿਆ। ਅਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ ਤੇ ਫਿਰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਦੀ ਜੈਕਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਤੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਅਮਨ ਦੀ ਚਮੜੀ ਗਰਮ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਸਖ਼ਤ ਸਨ।
ਅਮਨ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਉਸਦੀ ਬਰਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਬਰਾ ਵੀ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਲਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਅਮਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ।
ਫਿਰ ਅਮਨ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਅਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਲਾਹੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਲੰਬਾ ਤੇ ਮੋਟਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਅਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਅਮਨ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜਨ ਲੱਗਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਤੜਪ ਉੱਠੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਲੰਨ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਗਈ ਪਰ ਫਿਰ ਮਜ਼ਾ ਆਉਣ ਲੱਗਾ। ਅਮਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗੀ। ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ।
ਅਮਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਉਹ ਕਦੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਚੂਸਦਾ, ਕਦੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਦੰਦੀਆਂ ਮਾਰਦਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਅਮਨ ਦਾ ਲੰਨ ਹੋਰ ਵੀ ਗਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰ ਅਮਨ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੰਜੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਈ। ਅਮਨ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਤੇ ਸੀ ਤੇ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।
ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਅਮਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਮੰਜੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਮੀਂਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਮਨ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੱਸ ਠੀਕ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨੰਬਰ ਆਪਣੇ ਫੋਨ ਵਿੱਚ ਸੇਵ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਮਨ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਰੋ।
ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ। ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮੰਜਾ ਚਰਚਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ ਤੇ ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਫਿਰ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਦਾ ਲੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਅਮਨ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੇਠੋਂ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਅਮਨ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਅਮਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਰੋੜਿਆ ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਚੀਕ ਪਈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ ਤੇ ਉਹ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਅਮਨ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਮਨ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸਿੱਧਾ ਲਿਟਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਚੌੜਾ ਕਰਕੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦਾ ਪਸੀਨਾ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੰਦਰ ਹੀ ਕੱਢ ਦੇਵੋ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਅਮਨ ਨੇ ਆਖਰੀ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਢੇਰ ਹੋ ਗਏ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਮਨ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਗਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਬੱਸ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ ਜਿੱਥੇ ਡਰਾਈਵਰ ਇੰਜਣ ਠੀਕ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਨਾਲ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ। ਇਸ ਵਾਰ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਖੁਦ ਅਮਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਸੜਕ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹਰ ਝਲਕ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਇਸੇ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਮੁਸਕਰਾਈ ਤੇ ਬੋਲੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਹੁਣ ਹਰ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜਾਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੁਰ ਪਏ।
ਅਗਲੇ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਫਿਰ ਉਸੇ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੀ। ਅਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਿੱਛਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠਾ ਉਸਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬੱਸ ਚੱਲਦਿਆਂ ਹੀ ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁੰਨਸਾਨ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਬੱਸ ਰੁਕੀ। ਅਮਨ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲੈ ਲਈ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਲਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ। ਅਮਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਰੇ ਯਾਤਰੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਢਿੱਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰਗੜਨ ਲੱਗਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਦਾ ਲੰਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਬੱਸ ਦੇ ਹਿੱਲਣ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ।
ਅਮਨ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਬੱਸ ਦੀ ਹਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਲੰਨ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਮਨ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਦੰਦੀਆਂ ਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਅਮਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਬੱਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਅੱਡੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਅਮਨ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਗਲੇ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਫੋਨ ਵਿੱਚ ਅਮਨ ਦਾ ਨੰਬਰ ਅਮਨ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵ ਕਰ ਲਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹਰ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਦੀ ਬੱਸ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਬੱਸ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖੀ ਜਾਵੇਗੀ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬੱਸ ਵਾਲੇ ਅਮਨ ਨਾਲ ਜੰਮ ਕੇ ਚੁਦਾਈ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਢਾਬਾ ਕਹਾਣੀ: ਢਾਬੇ ਵਾਲੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਈਵਰ ਦਾ ਲੰਨ ਵੜ ਗਿਆ
ਲੁਧਿਆਣੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਹਾਈਵੇਅ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਢਾਬਾ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ ਇੱਕ ਟਰੱਕ ਆਇਆ ਅਤੇ ਡਰਾਈਵਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਮੰਗੀ। ਉਸ ਰਾਤ ਢਾਬੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਫਲੈਟ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਆਂਢੀ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਸਿਮਰਨ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਆਈ ਸੀ। ਗੁਆਂਢੀ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਇੱਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਤ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਫਲੈਟ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਕਹਾਣੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਨਵਦੀਪ ਨੂੰ ਚੋਦਿਆ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਲਾੜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨਵਦੀਪ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਡਾਂਸ ਫਲੋਰ ਦੀ ਚਮਕ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਰਾਜ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਸਾਖੀ ਕਹਾਣੀ: ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਸਾਖੀ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਰਾਤ, ਭੰਗੜੇ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਗੁਰਦੀਪ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਸਾਖੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਚੁੱਸ ਕੇ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲਾੜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਲਾੜੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਹਰਮਨ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ।
ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਜੈਸਮੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਉਹ ਰਾਤ
ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ। ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦਾ ਗਾਣਾ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਜੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਰੀਅਰ ਕਹਾਣੀ: ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਕੋਰੀਅਰ ਅਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਪਾਰਸਲ ਤੋਂ ਬੈੱਡਰੂਮ ਤੱਕ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਰੀਅਰ ਕਹਾਣੀ ਜਲੰਧਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਪਾਰਸਲ ਅਤੇ ਇਕ ਸੁਣੀ ਗਈ ਗੱਲ ਉਸ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਡਾਇਰੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਇੱਕ ਬਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਇੱਕ ਗੁਲਾਬੀ ਡਾਇਰੀ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਲਾੜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਸਨ।