ਰੇਲ ਦੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ: ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਭਿੱਜੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਦਾ ਕੜਕ ਲੁੰਨ
ਰੇਲ ਦੀ ਖੜਖੜਾਹਟ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਰਫਿਊਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈ। ਰੇਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਰੇਲ ਦੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਸਲੀਪਰ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਸਫਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਸਤਾਈ ਸਾਲ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਹਰਮਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਉਨੱਤੀ ਸਾਲ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਉੱਪਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਉੱਠਿਆ। "ਮੈਂ ਮਦਦ ਕਰਾਂ?" ਉਸਨੇ ਬੈਗ ਉੱਪਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ੁਕਰੀਆ।"
ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ। ਡੱਬੇ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਮੱਧਮ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਆਪਣੀ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਰੇਲ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਰਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਹਰਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। "ਨਹੀਂ। ਰੇਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਹੈ।"
ਹਰਮਨ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸਦੀ ਬਰਥ ਕੋਲ ਆਇਆ। "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਜਾਵਾਂ?" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਈ। ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਲੀ ਕਿਉਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?" ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੰਮ ਲਈ। ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ?" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ।"
ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰੇਲ ਦੀ ਖੜਖੜਾਹਟ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਘੁਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਛੁਡਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। "ਹਰਮਨ, ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਜਨਬੀ ਹਾਂ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਚੁੰਮਿਆ। "ਕਈ ਵਾਰ ਅਜਨਬੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਚੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕੇ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਦਬਾਏ। ਸਿਮਰਨ ਕਰਾਹੀ। "ਹੌਲੀ, ਹਰਮਨ। ਕੋਈ ਸੁਣ ਲਏਗਾ।" ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਉਸਦੀ ਕਾਲੀ ਬ੍ਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਵੱਡੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੁੱਕੜੇ ਸਖ਼ਤ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੁੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਦਬਾਇਆ। "ਚੁੱਸੋ, ਹਰਮਨ। ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੁੱਸੋ।" ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਦੂਜਾ ਮੰਮਾ ਚੁੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਗਈ। "ਉੱਥੇ ਹੱਥ ਲਾਓ, ਹਰਮਨ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ।
ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਫਿਰੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। "ਆਹ, ਹਰਮਨ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡੇ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੰਗੜ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸਿਮਰਨ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਰਗੜਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਚੀਕੀ। "ਹਾਂ, ਹਾਂ। ਨਾ ਰੁਕੋ।" ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। "ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਪਾਓ, ਹਰਮਨ। ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਲੁੰਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।"
ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੀ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ। "ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ। "ਸਿਮਰਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ।" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਚੁੱਸਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ। ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਲੁੰਨ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੰਗ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡੇ। "ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਪਾਓ, ਹਰਮਨ।"
ਹਰਮਨ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਰਫਤਾਰ ਵੱਧ ਗਈ। ਬਰਥ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਰੇਲ ਦੀ ਖੜਖੜਾਹਟ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਕਰਾਹਾਂ ਘੁਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। "ਹਾਂ, ਹਰਮਨ। ਐਵੇਂ ਹੀ ਚੋਦੋ ਮੈਨੂੰ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਹੈ।" ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡੱਬਾ ਭਰ ਗਿਆ। ਹਰਮਨ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੋ ਗਏ।
ਸਿਮਰਨ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜਨ ਆਈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੰਗੜ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਵਗਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਲਟਾ ਕੀਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਈ। ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਪਰ ਉੱਠੇ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹਾਂ, ਪਿੱਛੋਂ ਚੋਦੋ। ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।"
ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਰਗੜਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਝੜੀ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵਗਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਸਨ।
ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਧੱਕੇ ਨਹੀਂ ਰੋਕੇ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੁੰਨ ਧੱਕਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ। "ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਹਰਮਨ। ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਹਰਮਨ ਚੀਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ।
ਦੋਵੇਂ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਪਏ ਰਹੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। "ਹਰਮਨ, ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਸਹਿਲਾਏ। "ਸਿਮਰਨ, ਇਹ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਰੇਲ ਦੀ ਰਾਤ ਹੈ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਅਸੀਂ ਅਜਨਬੀ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਪਰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਹੋ।" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਇੱਛਾ ਸੀ।
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਜਾਗੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। "ਹਰਮਨ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਰੇਲ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜੇ। "ਹਾਂ, ਸਿਮਰਨ। ਐਵੇਂ ਹੀ।" ਸਿਮਰਨ ਝੜੀ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਵਗਿਆ।
ਸਿਮਰਨ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ। "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।" ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿੰਕ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ। "ਹਾਂ, ਹਰਮਨ। ਇੱਥੇ ਵੀ ਚੋਦੋ ਮੈਨੂੰ।" ਉਸਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਰੇਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਤੈਅ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। "ਮੇਰਾ ਮੰਗੇਤਰ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਰਾਤ ਆਜ਼ਾਦੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। "ਸਿਮਰਨ, ਇਹ ਰਾਤ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗਾ।" ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। "ਹਰਮਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਰਾਤ ਦਿੱਤੀ।"
ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਦਬਾਏ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ। ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਸਰਕ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। "ਹਰਮਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹਨ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲ ਪਾਈ। ਸਿਮਰਨ ਕਰਾਹੀ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੈਗ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਸਕੁਟ ਕੱਢੇ। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖੁਆਏ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚੱਟੀਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਹੱਸੀ। "ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁੰਡਾ।" ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਈ। "ਹੁਣ ਮਿਠਾਈ ਖਾਓ।" ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟੀ। ਸਿਮਰਨ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਰਾਹੀ।
ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਨੰਬਰ ਬਦਲੇ। "ਸਿਮਰਨ, ਅਸੀਂ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਂਗੇ?" ਹਰਮਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਅਸੀਂ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਂਗੇ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। "ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ, ਸਿਮਰਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇਗੀ।" ਸਿਮਰਨ ਹੱਸੀ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਸੌਂ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਸਹਿਲਾਏ। ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਜਾਗੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਚੁੰਮਿਆ। "ਹਰਮਨ, ਸਟੇਸ਼ਨ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਝੜੀ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਪੱਟ ਉੱਤੇ ਵਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ।
ਸਵੇਰ ਹੋਈ। ਰੇਲ ਦਿੱਲੀ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ। ਉਸਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਚੁੰਮਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਈ, ਪਰ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਨਮੀ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਉੱਤੇ ਉਹ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। "ਸਿਮਰਨ, ਕੀ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੇ?" ਹਰਮਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨੰਬਰ ਲਿਆ। "ਹਾਂ, ਹਰਮਨ। ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੇ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਰੇਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ।" ਹਰਮਨ ਹੱਸਿਆ। "ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸਿਮਰਨ ਟੈਕਸੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਅਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਹਰਮਨ ਸੀ।
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ। "ਹਰਮਨ, ਮੈਂ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ?" ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੋਟਲ ਦਾ ਕਮਰਾ ਬੁੱਕ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਉੱਥੇ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। "ਸਿਮਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਆ ਗਏ।" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। "ਸਿਮਰਨ, ਰੇਲ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਹਰਮਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕੀ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਹੱਥ ਪਾਏ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੋਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਨ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਸਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ। "ਹਾਂ, ਹਰਮਨ। ਐਵੇਂ ਹੀ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਚੀਕੀ। "ਹਾਂ, ਹਰਮਨ। ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚੋਦੋ ਮੈਨੂੰ।" ਉਸਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀਆਂ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ। "ਸਿਮਰਨ, ਦਿੱਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਚੋਦਣ ਦਿਓ।" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਫੜੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਲਾਈਟਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਹਾਂ, ਹਰਮਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਨੂੰ ਚੋਦੋ।" ਉਹ ਝੜੀ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵਗਿਆ।
ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਏ ਰਹੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। "ਹਰਮਨ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਦੂਜੀ ਰਾਤ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਰੇਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਦੂਜੀ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ।" ਹਰਮਨ ਹੱਸਿਆ। "ਸਿਮਰਨ, ਹੁਣ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਮਿਲਾਂਗੇ।" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। "ਹਾਂ, ਹਰਮਨ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇਗੀ।" ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ।
ਸਵੇਰੇ ਸਿਮਰਨ ਹੋਟਲ ਤੋਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੰਗੇਤਰ ਉਸਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਹਰਮਨ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦਿੱਲੀ ਆਵੇਗੀ। ਰੇਲ ਦੀ ਰਾਤ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਈ ਸੀ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਰੇਲ ਦੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ: ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਭਿੱਜੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਦਾ ਕੜਕ ਲੁੰਨ” also read
8 curated storiesਬਿਜਲੀ ਗੁੱਲ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਚੁੱਸ ਕੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ
ਬਿਜਲੀ ਗੁੱਲ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਮੁਹੱਲੇ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਗੁੱਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਗੁਆਂਢੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕੀਤਾ। ਮੋਮਬੱਤੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਰਾਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪੰਜਾਬੀ ਢਾਬਾ ਕਹਾਣੀ: ਢਾਬੇ ਵਾਲੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਈਵਰ ਦਾ ਲੰਨ ਵੜ ਗਿਆ
ਲੁਧਿਆਣੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਹਾਈਵੇਅ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਢਾਬਾ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ ਇੱਕ ਟਰੱਕ ਆਇਆ ਅਤੇ ਡਰਾਈਵਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਮੰਗੀ। ਉਸ ਰਾਤ ਢਾਬੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਫਲੈਟ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਆਂਢੀ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਸਿਮਰਨ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਆਈ ਸੀ। ਗੁਆਂਢੀ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਇੱਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਤ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਫਲੈਟ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਕਹਾਣੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਨਵਦੀਪ ਨੂੰ ਚੋਦਿਆ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਲਾੜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨਵਦੀਪ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਡਾਂਸ ਫਲੋਰ ਦੀ ਚਮਕ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਰਾਜ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਸਾਖੀ ਕਹਾਣੀ: ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਸਾਖੀ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਰਾਤ, ਭੰਗੜੇ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਗੁਰਦੀਪ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਸਾਖੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਚੁੱਸ ਕੇ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲਾੜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਲਾੜੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਹਰਮਨ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ।
ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਜੈਸਮੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਉਹ ਰਾਤ
ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ। ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦਾ ਗਾਣਾ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਜੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਰੀਅਰ ਕਹਾਣੀ: ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਕੋਰੀਅਰ ਅਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਪਾਰਸਲ ਤੋਂ ਬੈੱਡਰੂਮ ਤੱਕ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਰੀਅਰ ਕਹਾਣੀ ਜਲੰਧਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਪਾਰਸਲ ਅਤੇ ਇਕ ਸੁਣੀ ਗਈ ਗੱਲ ਉਸ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।