ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਸਾਖੀ ਕਹਾਣੀ: ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਢੋਲ ਦੀ ਥਾਪ ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਵਿਸਾਖੀ ਦਾ ਮੇਲਾ ਪੂਰੇ ਜੋਰ ਤੇ ਸੀ, ਰੰਗ ਬਰੰਗੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭੰਗੜਾ ਪਾ ਰਹੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦਾ ਘੇਰਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੀਲਾ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਦੁਪੱਟਾ ਸਿਰ ਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਣਦ ਸਿਮਰਨ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜੀ ਖੜੀ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਅੱਗੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਗੁਰਦੀਪ ਸੀ, ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦਾ, ਗੁਆਂਢੀ ਪਿੰਡ ਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਸੀ।
ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਚੌਵੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰ ਸੀ। ਉਹ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਦਿੱਲੀ ਰੂਟ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਘਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਜਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਕੱਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ ਤਾਂ ਕਿ ਥੋੜਾ ਹੱਸ ਖੇਡ ਲਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗਰਮੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤੀ।
ਢੋਲ ਫਿਰ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਚਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਝਿਜਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ ਢੋਲ ਦੀ ਤਾਲ ਤੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਏ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਹਰ ਵਿਸਾਖੀ ਤੇ ਇਹੀ ਕਹਿਨਾ ਏ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਹਰ ਵਿਸਾਖੀ ਤੂੰ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਏ।
ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ ਢੋਲ ਦੀ ਤਾਲ ਤੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਭੀੜ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਗੁਰਦੀਪ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ ਗੁਰਦੀਪ ਦੇ ਜਿਸਮ ਨਾਲ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨੱਚਦੇ ਨੱਚਦੇ ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੀੜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਮੇਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੇਤ ਸਨ, ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੂਰੋਂ ਢੋਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਗੁਰਦੀਪ, ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਏਂ, ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਸਭ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਨੇ। ਉਸ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਟਰੈਕਟਰ ਦੀ ਟਰਾਲੀ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੇ ਪਰਾਲੀ ਵਿਛੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਟਰਾਲੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਗੁਰਦੀਪ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਭੁੱਖ ਸੀ ਜੋ ਗੁਰਦੀਪ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਹਲਕਾ ਸੀ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਹੀ ਪਲ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਗੁਰਦੀਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਦੀਪ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਦਬਾਇਆ, ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਹ ਭਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੌਲੀ, ਗੁਰਦੀਪ, ਹੌਲੀ, ਪਰ ਰੁਕੀਂ ਨਾ।
ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨੰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਗੋਰੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਦੀਪ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ, ਗੁਰਦੀਪ, ਹੋਰ।
ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਦੀਪ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਸਖ਼ਤ, ਲੰਮਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਗਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਏਂ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਬੱਸ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਏ। ਉਹ ਪਰਾਲੀ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉਠਾ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਅੰਦਰ ਪਾ, ਗੁਰਦੀਪ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਆਹ ਭਰੀ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਥੱਲਿਓਂ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਟਰਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਅਤੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਦੂਰੋਂ ਢੋਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਹੀ ਸੰਗੀਤ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਦੀਪ ਨੂੰ ਉੱਪਰੋਂ ਹਟਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਲਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਚੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਗੁਰਦੀਪ, ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਆਂ, ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਗੁਰਦੀਪ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ।
ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟਿਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛਿਓਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚੂਤੜ ਫੜੇ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਰਾਲੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਾਂਡ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਲਈ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਲਹਿਰ ਉੱਠਦੀ ਸੀ। ਗੁਰਦੀਪ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ, ਮੇਰਾ ਵੀ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਏ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੰਦਰ ਹੀ ਕੱਢ, ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਦੋਹੇਂ ਇੱਕੋ ਨਾਲ ਝੜ ਗਏ, ਅਤੇ ਟਰਾਲੀ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਛਾ ਗਈ।
ਦੋਹੇਂ ਪਰਾਲੀ ਤੇ ਲੇਟ ਗਏ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਾਹ ਅਜੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ, ਇਹ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਗੁਰਦੀਪ, ਇਹ ਸੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਜ ਰਾਤ ਦਾ ਸੀ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਦਾ ਸਹੀ, ਪਰ ਅਗਲੀ ਵਿਸਾਖੀ ਵੀ ਆਵੇਗੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਕੱਟ ਲਿਆ।
ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ, ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਾਂ, ਪਰ ਕਦੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਿੰਮਤ ਅੱਜ ਆ ਗਈ, ਗੁਰਦੀਪ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਹਲਕੇ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਨਰਮ ਆਹ ਭਰੀ। ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ ਫਿਰ ਗਰਮ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਬੱਸ, ਸਿਮਰਨ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਪੱਟੇ ਨਾਲ ਪੂੰਝਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਰਦੀਪ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਜੇ ਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਗਿੱਲੇਪਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਟਰਾਲੀ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਚੁੰਮਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ, ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਯਾਦ ਤਾਂ ਤੂੰ ਹੀ ਆਵੇਂਗਾ, ਗੁਰਦੀਪ, ਹੁਣ ਹਰ ਰਾਤ।
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਦੂਰੋਂ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਉਹ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਦੁਪੱਟਾ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਅਤੇ ਟਰਾਲੀ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰ ਗਈ। ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਗੁਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫਟੀ ਹੋਈ ਮੇਲੇ ਦੀ ਟਿਕਟ ਫੜਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨੰਬਰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਦਿੱਲੀ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰੀਂ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਟਿਕਟ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਦੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਈ ਅਤੇ ਮੇਲੇ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਗੁਰਦੀਪ ਦੀ ਗਰਮੀ ਬਾਕੀ ਸੀ।
ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕਦਮ ਹਲਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਉਹ ਟਿਕਟ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਅਗਲੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ। ਢੋਲ ਫਿਰ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ।
ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਘਰ ਆਈ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੌਂ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਈ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਗੁਰਦੀਪ ਦੇ ਚੁੰਮਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਉਹ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਗੁਰਦੀਪ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਰਮ ਸਾਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਉਹ ਛੋਹ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਲੈ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਅਜੇ ਵੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਸਨ, ਗੁਰਦੀਪ ਦੇ ਚੂਸਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਹਲਕੇ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲਈ।
ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹੋਰ ਥੱਲੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਅਜੇ ਵੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਗੁਰਦੀਪ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਅਜੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਥੇ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਲਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਣ। ਸੱਸ ਅਗਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਸੁਣ ਲਵੇ।
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਦਿੱਲੀ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਗੁਰਦੀਪ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਮਿਲਣਗੇ, ਇਸ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਂਤ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਖਿਆਲ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ ਫਿਰ ਗਰਮ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਇਸ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਇਕੱਲੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ।
ਉਹ ਲੇਟੀ ਰਹੀ, ਅੱਖਾਂ ਛੱਤ ਤੇ ਟਿਕਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਖੇਡ ਹੁਣ ਰੁਕੇਗੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਗੁਰਦੀਪ ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਸਾ ਬਦਲਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੌਂ ਗਈ। ਬਾਹਰ ਮੇਲੇ ਦਾ ਢੋਲ ਅਜੇ ਵੀ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਖੁਦ ਲਿਖ ਰਹੀ ਸੀ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਸਾਖੀ ਕਹਾਣੀ: ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਢਾਬਾ ਕਹਾਣੀ: ਢਾਬੇ ਵਾਲੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਈਵਰ ਦਾ ਲੰਨ ਵੜ ਗਿਆ
ਲੁਧਿਆਣੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਹਾਈਵੇਅ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਢਾਬਾ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ ਇੱਕ ਟਰੱਕ ਆਇਆ ਅਤੇ ਡਰਾਈਵਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਮੰਗੀ। ਉਸ ਰਾਤ ਢਾਬੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਨਵਦੀਪ ਨੂੰ ਚੋਦਿਆ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਲਾੜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨਵਦੀਪ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਡਾਂਸ ਫਲੋਰ ਦੀ ਚਮਕ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਰਾਜ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪੰਜਾਬੀ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਚੁੱਸ ਕੇ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲਾੜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਲਾੜੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਹਰਮਨ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ।
ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਜੈਸਮੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਉਹ ਰਾਤ
ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ। ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦਾ ਗਾਣਾ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਜੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਰੀਅਰ ਕਹਾਣੀ: ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਕੋਰੀਅਰ ਅਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਪਾਰਸਲ ਤੋਂ ਬੈੱਡਰੂਮ ਤੱਕ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਰੀਅਰ ਕਹਾਣੀ ਜਲੰਧਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਪਾਰਸਲ ਅਤੇ ਇਕ ਸੁਣੀ ਗਈ ਗੱਲ ਉਸ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬੱਸ ਵਾਲੇ ਅਮਨ ਨਾਲ ਜੰਮ ਕੇ ਚੁਦਾਈ
ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਮੀਂਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ, ਆਖਰੀ ਬੱਸ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਡਾਇਰੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਇੱਕ ਬਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਇੱਕ ਗੁਲਾਬੀ ਡਾਇਰੀ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਲਾੜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਸਨ।
ਪੰਜਾਬੀ ਹੋਟਲ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਹੋਟਲ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਹੋਟਲ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਹੋਟਲ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਗਲਤ ਦਸਤਕ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖਾਸ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।